Skip to main content

Full text of "Rhematikon sive, Verborum graecorum et nominum verbalium technologia; scripsit Chr. Augustus Lobeck"

See other formats


-^' s3 



PHMATIKON 



SIVE 



VERBORUM GRAECORUM ET JVOMINUM 
VERBALIUM TECHNOLOGIA 

i 



SCRIPSIT 



CJrJB. AITGVSWS MjOBKCK. 



RKGIIONTU 1846. 
SUMTU FRATRUM BORNTRAEGER. 

LONDINI APUD D. NUTT. PARHIIS APUD A. FRANCK. AHaTELODANI 
APUD /. HUBLLBR ET SOC. 



-PA 




VIRO ILLUSTRI 

AUGUSTO SEIDLER 

AMICITIAE ERGO 

ULTRA QIJINQUAGINTA ANNOS PERPETUATAE 

D. 



Praefatio. 



rjtsi haec aetas Lexicorum linguae graecae feracissima 
fuit, partim manualium, ipaiTlm dv^Qax^wv — d xov dvo 
avdQB (piQoieVy taraen etiamnunc philologorum populus 
duas res anxius optat: vocabulorum origines et signi- 
ficationum a primo fonte progressiones variosque flexus. 
Licet enim haud paucae sint voces , quarum nullum ety- 
mon inveniri possit , nec rainus multae , quae discrepan- 
tem ab etymo significationem habeant, saepeque verum 
reperiatur quod Galenus dixit, ukal^wv iari ficcQTVQ ^ 
iTVjLioloyia TiolXdxig ofioiwg fiaQTVQovoa Toig TdvavTia 
"Uyovoi*) tamen in omni verborum tractatione ad hanc 
quaestionera referimur et saepe repulsi tamen morosae 
artis fores pultare non desiniraus. Neque successum de- 
speravit H. Stephanus , qui in Thesauro hanc rationem 
sequutus est ut vocabula, quae unius stirpis ejusdemque 
familiae viderentur, in unum conferret singulisque suum 
assignaret principium. Sed viam istam tenere non potuit 
propter ingentem numerum eorum , de quibus aut non 



*) De Hlppocr. et Plat. dogm. H. 2, 214. T. V. 




VI 

constat utrum primitiva sint an derivata, aut certum qu - 
dem est priraitiva non esse nec tamen cognitum habemu^ 
unde sint orta. Interim multa, quae olim ignorabanlui , 
succedentium industria in lucem prolata sunt, multa in- 
ventis adstruet assidua iractatio et longa studiorum aetas 
Verum ut eo perveniatur, quo linguarum orientalium,» 
sanscritae et hebraicae investigatores evecti sunt, hoc est 
ut linguae graecae lexica etymologica vel, ut illi vocant, 
lexica radicum condantur, id mihi altius videtur quani 
quod attingi possit. Nam qui nuper in Germania edi- 
derunt libros sic inscriptos, caetera dissimiles, Wilhelmus 
Pape Etymologisches PVoerterhuch der griechischen 
Sprache 1836. et Theodorus Benfey Griechisches JVur- 
zellexicon 1839. nihil minus sibi propositum habuere quam 
ut haec, quae nos quaerimus, etyma per omnia vestigia 
persequerenlur, investigata disponerent et quid a quoque 
derivatum sit et qua ratione, explanarent. Operi arduo 
et philologis intentato ante ducentos plus minus annos ma- 
num adjecit vir in longe alio studiorum genere occupatus 
Simeon Stevinus, cujus merita recenti adhuc memoria 
praedicavit Revinus in libro jam dudum emerito Der neu- 
sprossende deutsche Palmbaum 1683. his verbis usus: 
Unsere Muttersprache ist nicht eben die geringste sofi- 
dern die praechtigste , ja die naechste nach der he- 
braeischen wie aus den einsylbigen Stammwoertern z^. 
sehen, davon allein Si?n. Stevin bey die 2170 aus cfd 
teutschen zusammengelesen ; in der lateinischen hat 
163, in der griechischen 265 gefunden. Hic est illul 



VII 

stris ille matheniaticus , cui nuper Bruggenses, ut emar- 
cescentem popularis sui memoriam refoverent, honestissimo 
urbis loco publice statuam posuerunt. In Operum ejus, 
quae Albertus Girardus edidit, parte quarla p. 122. sermo 
injicitur de vocabulis mathematicorum propriis, eoque loco 
ille disputat conlra eorum opinionem , qui francogallicam 
linguam ut ceteris rebus abundantissimam ita etiam fin- 
gendis terminis, qui dicuntur, tecbnicis omnium aptissimam 
ducerent. Quod lantum abest ut concedat ut eam natura 
mendicam plerisque peregrinis et ascilis uti pertendat. 
Et per hanc occasionem graeci sermonis stirpes mono- 
syllabas e lexicis, ut profitetur, conquisitas ordine enume- 
ravit. Illam tamen copiam I. H. Vossius ad Virg. Ecl. 
I. 49. ad summas anguslias redegit linguam graecam, 
latinam atque germanicam e duabus quasi radicibus geo 
(yeivofiai) et Jeo {(pvo)) effloruisse pronuntians. Et postea 
altius evolavit Antonius Schmidt (Organismus der grie- 
chischen Sprache 1836) constituitque omnium graecarum 
dictionum fontem et principium esse literam epsilon; quo 
nihil subtilius magisque aerium excogitari potest. Viam 
vero a Stevino initam persequutus est Adamantius Corais 
sed alia ratione. Is enim inProIegg. Atact. p. 29. omissa 
illa stirpium inquisilione diversarum linguarum vocabula, 
quae in lexica relata sunt, ad numerum revocavit, itaque 
invenit in vetere Academiae Parisiensis dictionario unde- 
Iriginta miilia septingenta duodecim contineri , in John- 
soniano triginta sex millia septingenta octoginta quatuor, 
in linguae armeniacae vocabulario quinquaginta , sed in 



^^Hii 



VIII 

thesauri Stephaniani editione Londinensi cenlum quinqua- 
ginta millia; Johannes vero de Ton. p. 4. scribit Hero- 
dianum in Catholica accentum sexaginta millium vocabu- 
lorum constituisse , quo numero certum est vix quartam 
partem totius sunimae conlineri. Desunt enim omnia 
quae operis lex et ratio excludit hoc est quae generatim 
unam sequuntur tenoris regulam. Horum aulem copia 
multo maxima est, ex synthetis, parasynthetis et para- 
gogis omnis generis conflata ; id quod unicuique apparebit 
qui modo unlus nominis oiyiog propagines et traduces pey|| 
lustraverit. Equidem centum octoginta reperi; horum 
autem vix decima pars ita comparata est ut ab Herodiano 
tractari potuerit; quis enim sibi persuadeat eum nomi- 
natim praecepisse quo accentu scribenda sint oixew, olxi^oj, 
omrjfjia, ohtr]Oig, enoixog, ovvofnlg et cetera talia? Prae- 
terea si quis immensam copiam voluniinum , quae jam 
ante Augusti tempora in bibliothecis Alexandrinis repositj 
sunt, cum paucitate scriptorum, qui ad nos pervenerunl 
contulerit, hinc facile, quanta pars vocabulorum in pej 
petuum abolita sit, existimare poterit. 



Hoc autem tanto literarum graecarum naufragio fier 
non poluit quin multae etiam stirpes vocabulorum ab- 
sumerentur, non solum illae abditae et primigeniae, quas 
Etymologi conjectura venanlur, sed etiam adultae omni- 
busque partibus expletae. Horum vesligia impressa sunt 
derivatis, quae nobis antecedentium ignaris sine principi^ 
nata videri debent simihaque naturis illis quas Plinius 



IX 

H. N. X. 87. ex non genitis gigni dicit. Sed mullo 
saepius fit ut indagalo, quod probari possit, etymo tamen 
haereatur ob eam causam quia cum derivatione aliqua 
incessit vel figurae vel significationis mulalio, cujus causa 
parum clare apparet. Id autem aliquanto rarius fieret si, 
quas leges Graeci in derivando sequuti sint, cognilum 
esset accuratius. Sed quum quatuor sint artis Gramma- 
ticae partes , una anagnostica sive de prosodia , altera 
de declinatione nominum verborumque , tertia syntaclica, 
quarta consimilis ei, quam physiologi morphologiam nun- 
cupant, harura partium nulla quidem sic ut debet elabo- 
rala est sed minimos profectus habuit postrema. Huic 
inopiae ut quantum possem mederer, complures libros 
cdidi de formatione vocabulorum eodemque consilio in hoc 
volumine verba primitiva et derivata nominumque ver- 
balium genera praecipua exsequutus sum. Neque vereor 
ne rem inutilem et doctorum studiis indignam suscepisse 
videar. Nam si natura nobis prospectum ad ipsa sermonis 
incunabula praeclusit, at certe incrementa ejus et per- 
fectionem haud dubiis vestigiis indagare possumus. In- 
stituti autem raei ratio quo facilius perspici possit, huic 
praefationi subjunctus est elenchus capitum sive disser- 
tationum , quarum pleraeque jam ante complures annos 
prograramalum academicorum loco editae sunt. Postreraa 
pertinet ad explicandam quaestionem, cujus in tractatu 
verborum saepius mentio incidit, de coraraercio quod inter 
vocabula sensuura intercedil. Universis vero inscripsi 
coraraune nomen Technologiae , etsi hoc non solum for- 



matio continelur , in qua ego substiti , sed etiam decli 
natio et constructio, quae jam saepe tractatae sunt im 
Artibus Grammaticorum ipsaque hujus libri brevitas uni- 
cuique indicat a me tractatas non esse. Et alioqui de 
titulis librorum hominumque scrupulosius quaerere jam 
dudum desuevimus. In adnotamentis, quae singulis libri 
primi paragraphis supposita sunt, verborum praescriptorum 
formas simplicissimas conjectura exquirere conatus sum. 
Atque in hac parte viae, quae per nebulas et praecipitia 
emetienda est, unam ducem habemus analogiam, quae ubi 
deficit, hariolandum est aliquando, nec tamen ita ut vete- 
rum plerique solent vocabula confingentes apocalyplica et 
utopica. Quanquam quisnam nostrum non suam Utopiam, 
habet? aut ubi tandem a turba quotidianarum rerum re- 
quiescere possumus nisi in illa aetheria regione , ubi 
Etymologia dominatur hoc est veri professio nuliis car- 
ceribus circumscripta , et Analogia non illa scholae mo- ; 
deratrix sed vitae publicae privataeque? 

Scrips. Regimontii Prussorum Cal. Aprii. 
A. MDCCCXLVI. 



filencliiiiSi DijSSiertationiiin. 



1«. I. De verbis primitivis* 

Cap. I, de verbis purls Diss. 



II. 


?> 


j> 


labialibus . 


III. 


5? 


»5 


gutturalibus 


IV. 


n 


»5 


dentalibus 


V. 


>? 


» 


liquldis / . 



I. p. 1 

II. „ 32 

III. „ 49 

IV. „ 71 
V. „ 110 



Ii. II. De ver1>i8 paragosis. 

P. I. de circumflexis. 

Cap. I. de verbis in etu .... 

» II. „ „ in aw 

» III. ,5 „ m 0(0 

„ IV. de confusione terminationum . 

„ V. de diectasi 

„ VI. de verbis in ^ut 

P. II. de barytonis. 

Cap. I. de puris 

„ II. de dentalibus 

„ III. de guttur. et liquidis . . . 

„ IV. de verbis in aau, axa}, nx(a . 



Diss 


. VI. 


p- 


143 


n 


VII. 


» 


153 


>» 


VIII. 


» 


159 


5? 


IX. 


» 


163 


J> 


X. 


» 


173 


« 


XI. 


» 


189 


J> 


XII. 


» 


194 


l> 


XIII. 


35 


216 


J> 


XIV. 


» 


233 


» 


XV. 


» 


240 



XII 



Xi. III. De noinini1»us verballbus. 



P. I. de noininibiis I. decl 

P. II. de nominibiis II. decl 

P. III. de nominibus III. decl. 

Cap. I. de nomin. neutr. in o; . . 

Cap. II. de nomin. in fo 

P. IV. de vocabulis sensuuin eoruraque confusione „ XX 



I 



Diss.XVI. p. 

„ XVII. „ 

„ XVIII. „ 

„ XIX. „ 



25$ 

274^ 

290 
317 
329 



LIBER PRIMUS 

DE 

VERBIS PRIMITIVIS. 



Lobeck. Technol. 



CAP. I. 
De verbis puris. 

tc^ueinadmodiim piclura a moiiochromatis orsa est sic ver- 
borum structura a mouosyllabis. Sed horum perpauca iu- 
veterarunt, quorum exempla iufra subjiciam. Plerisque aut 
praepositae sunt literae auxiliares aut interpositae aut etiam 
syllabae accreveruut paragogicae partim ad evitaudam soni 
exilitatem partim ut dirimeretur significationum diversarum 
sub una voce conjunctio. Ita quam rarura est in nominibus 
ut casibus obliquis nuUus antecedat nominativus, tam non 
rara sunt verba defectiva; sed plerumque nescimus utrum 
primae positionis usus sensim intermissus an nunquam ten- 
tatus fuerit; quis euim speret omnia ad nos pervenisse in- 
tegra^ Sed non minus consentaneum est, ad fingendum fu- 
turum aut praeteritum non opus fuisse praesenti ad usum 
accommodato ; nam satis erat si modo species ejus adumbrata 
in animo resideret; oblata vero utendi necessitate pro ea 
substitutam esse expressiorem et distinctiorem. Illa igitur, 
quae nou leguntur in scriptis veterum sed a Technicis ratio- 
nes seminales sequenlibus finguntur, thematica nuncupamus 
et paradigmatica ut ddco, aico, niw, t^oi , a quibus non 
solum tempora verbalia nata sunt sed etiam verba usitata 
et nomiua. Et ut nominum thematicorum duas species esse 
statuimus, uuam cui auctoritas deest ut Jwdwv, va/niv, al- 
teram cui ratio ut xXag, Moifjoijj v. Parall. 166. sq. sic 
etiam verba ab usu amaudata sed usitatis parta et similia, 
qnalia sunt ;^aw, /a/?w, discernimus ab iis quae nihil sui 
simile habent ut ado), ^ilo). Illa obsoleta dici possunt ; haec 
insolita et enorraia sunt. Usitatorura vero tres nuraerantur 
species, una simplex et principalis (pau), altera concreta 
cpaivio, tertia paragoga q^aeivio. 

l* 



4 DISSEKTATIO I. 

§. 1. Incipianius igilur a simplicibiis , quorum termi 
nationera praecedit alpha: «w, fiaio, yQaio, dQato, Qdio, ^ac 
dXdio, xdto, xXdio, xvdto, xQdto, xtdco, Xdio, f.idio, f.ivd^ 
vdto, Tzdto, a/iidco, orcdco, rdco, tf.idto, oxdio, tpato, tpXdn 
XQdto, ipdf.0. Hic nihil ex Ilemsterhusiana aualogia admi 
tum est, qua illeclus Valckenarii fervor juvenilis verboruJ 
species prolulit prodigiosas et inauditas *) neque ex Philoxei 
fabrica monosyllabica , quam adumbravi in Parall. Dissert. 1 
§. 1. sed quae hac in tabula proposita sunt, eorum aut prac 
sens extat aut imperfectum sive activae formae sivc pas 
sivae. ^) Primum erat ato, cui EM. 174, 40. duas tribn 
significationes futuro duplici ato to nvico, ou 6 fieXXtov 
d^oto, xai ato rb xoifitojiiai, ov 6 ftsXXiov dsoco, sed ver 
bura haud dubie unum est vicinas halandi sive respiran 
et dormiendi notiones complexum. *) Nec tamen reperit 
aco dormio sed niodo infinitivus deoai inusitato dko ac- 
comraodatus, quod transiit in ^Aeoxco xoif.no/iiai Hes. Qui 
etiam praesens ato spiro uon legitur nisi consona auctu! 
Zdsi nvEi Hes. praeter subjunctivum drjoi Oppian. H. III. 6 
quem Goettlingius ad Hes. Th. 875. dT^OL scribendum p 
tat; sed imperfecto, quod EM. 23, 53. Suid. s. IdTqO^Eoo^ 
inter quatuor dvav^rfia referunt , «titur Apollonius Arg. (a« 
et ^'Aexo 1'nvei Hes. quanquam hoc etiam ad aefiai (ajjfia 
refcrri potest ut futurum d^oto {xaTarjoofiai) ad aeio^ cuj 
locum invasit arifu. Diversum est verbum dco satio, cujns 
temporis nihil legitur praeter infinitivura dfievai et passivum 
aaiai pro drai. Sed tertium ato zo ^Xdmco, unde EM. 
ddio natum dicit, teste caret. *) Eorum, quae a consona 



\ 



4 



1) Ex iisdem fondbus mannrunt Wyftenbachii commenta ad Plut, 
de Aud. Poet. p. 235. f«<u ^sw C^to Coo) ^vco etc. 

2) Paiilitatis causa plerumque activam formam posui. 

3) Virg. Aen. IX. 326. toto proflabat pectore somnum; vnvoj' 
paqiiv ixifvocjvtfs Theocr. XXIV. 46. mollem spirare quietem 
Propert. I. 3, 7, quod a somno ad somnia transtulit Sophocles ^Jy- 
nvoa oviiQKJtt El. 480. Hesychius EvaSrjg svnvovg, ITfQin^eTg niQi- 
nvooi V. Parall. 156. 

4) Ex Hesychii glossa ^'Aaag pXcUpag 'i^Xaipag Zocfoxlijg, non satis 
liquet poetam aoristo aaa conveniens praesens «w posuisse. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 5 

(Mdiuiitur, primum est ^dw, cujus superaiit modi obliqui : 
/s, quod Matthiae falso doricum facit, TCQo^dovxe ut iu 
aiiiiquis libris 11. XII. 277. scriptum fuit, tiqo^wvtss ct iii- 
tinilivus de quo ambigit EM. 187, 43. to (iav, el fiiv ix tou 
rai Tf ^dvai, avyxoTT^ *) ioTtv. Ei di to &efia ioxi /?t3, 
i'> d7iaQif.i(f)aT6v iozi ^av. ludicativus reduplicationem ac- 
i.('[)it ^i(ioj. Secundum est yQdio tb iod^Uo, unde syQae, no- 
XvyQaog et alia. Suspectum vero /Jdsiv nanovQyelv Hes- 
quod per diphthongum scribit Eustathius p. 70, 3S. drjloj 
{dijleo(.iai) TittQd to dalco. Jeddeod^ai quosdam praesens 
reduplicatum putasse ut yeydovrai adnotavi ad Buttm. 38. 
jJqio zioottQa ai](.iaivei, to yQatio, i^ ov dQdtctvlog xai 
daxTvlog, to vTii^Qetio, e§ ob dQauiti^g, to ^lincoj i^ ob 
vTiddQa, to nQdtTO) EM. 285, 38. Horum primum nihil 
aliud est quam thema verbi dQdaaof.iai. ab usu repudiatum. 
Jqco to vTCf]Qstco idem est quod dQco to nQdttco, nam dQa- 
atiJQeg vixriQetai Hes. dQanstTjg vero neque hinc derivatum 
est nec unde Apollonius sumit de Adv. 549. tb dQco or^/nalvet 
xat tb oQco, dcp ov xal to dQCjondteiv xat tb dQttTcitrig «5 
ini^lintov tovg deonotag^ uterque novitiura usura sequuti 
quo dQanitt^g dicitur pro rainistro, sed ab homonymo dQco, 
cujus memoria penitus abolevisset nisi hinc profecta essent 
dQaoxd^co, dnodidQdaxco et quod Atticistae repudiant dno- 
dQco V. ad Buttm. 125. Ad verbum dQav tb ^lineiv infra re- 
curram C. 111. §. 2. Sequitur tdco^ de quo dicere supervacaneum 
duco, et iydcx) significatione duplici: Qdovta i>ecoQovvTaYi^&. 
et ^dco tb d-T]kd^co xat d/niXyca Schol. Od. IV. 89. sed hujus 
modo infinitivos novimus &fjoai &Qiipai. d^r^ldaai Hes. ^) et 
homericum O^rjad^ai, quanquam hoc Athenaeus IX. 396. ad 



5) Apocopen slgnificat. Sic et EM.32I, 38. et Clioerobosc. Epim. 
in Psalm. T. III. 124. at avyxonai ibv ccvrbv xovov (fvXdaaovOi , SiS/xa 
Sdj. Schol. 0(1. V. 537. norri Svvarai cmb avyxonrjg tlvcti (pro no- 
rriaig). Scliol. II. II. 443. tb xccQr) xara avyxon^v ianv Ix rov xaQrjva, 
Bav pro ^r\vcu valde diibito num qiiis dixerit nisi per jociim iit nlv, 
qiio Buttmanniis mendosiim cpvv in Parmenidis versu defendere co- 
natur. Id Jam removit Karstenus ad v. 64. Bnvv est vox nutricula- 
rum et infantium. Tldi cum Meinekio Anall. 131. hiic referri nollm. 

()) Forsitan 9r]aaijo scripserit optativum aoristi. 




6 DISSERTATIO I. 

■9^€(a refert dia tb ivTi^ead^at Tccg d^r^lag slg xa aT6[.iati 
xa §QE(pri, vel potius quia lactentes uberibus adhibeutur; quoi 
si praeferimus illa nutriendi et sugendi significatio secui 
daria est, proprie autem d^rjaai dicitur td /tiaaz^} nQoaa{ 
lioaai tixva Eur. lon. 162. ^'Edi^aev sd-t^Tsvasv et Qi^aat^ 
idovXsvasv Hes. clarum est eandem habere originem cum n( 
•raine &i]g, cujus rationem explicare studui in Parall. p. 47. 
QXdio perduravit, sed de ^pctw nihil superest praeter aori^ 
stum d^QTjaaad^ai in Philetae versibus et nomen ■d^Qavog naQi 
To O^Qrjaai o iaTi yai>rjai>ai Schol. Arist. Plut. 545. Eust. 
1400, 24. Trium insequentium xaw, xXdco, xvdto, exempla 
nota sunt. KQtuai. ^otxjai Theognostus affert, unde derivatura 
est xQdtjia et compositura 'L4xQT]g acptovog Hes. id quod 
dxQayrjg significat. ^) Aliud est xQdio to xEQdvvv^i, quod 
non extat nisi auctum xiyxQio iyxixQio. Perfecti exTaxa si- 
mile praesens offert Hesychius Kiqv xtavaL cpovsveiv sed 
oblato uti vereor, nam xTav vitiatum, xTavai non inter- 
pretandi causa appositum sed germana scriptura videtur a 
xTaivto, unde xTdvTrjg et exTayxa» KTdoiA.ai commune om- 
nibus, Doriensium vero proprium est Idto to d^iXci). Home- 
ricis Ide et Idtov alii videndi significationem tribuunt, quam 
consonum Aeyaaw habet, alii vociferandi, ^) unde IdXt] et 
Xdlog derivata esse ut a cpdbj cpalog lucidus, nonnuUi Tr^v 
%ov Xa^eiv rj dnoXaveiv vel dnoXavaTixtog ixstv ut Helladius 
Photii p. 868. et haec triplex potestas apparet etiam in con- 
cretis yiaito to ^Xinto Theognost. 9, 13. Aaisiv cp&iyys- 
aOai Hes. et in tertio his certiore Itlaiead^ai cupere. Pro 
/wtt», quod EM. ex Epicharmo affert, Ahrensius Dial. Dor. 448. 
suspicatur /ntoTat scribendum esse in forraa media, cujus 
exempla pervulgata sunt v. §. 7. activae, quae in perfecto 
fiiiliiae residet, reduplicatio accessit ixaif.itJo, — Pro Mvaa 



7) Plena vox erat axQcctjs ut ab kw altai^s, Svaarjg, et a similibus 
tistvarig, axQocpa^; , neQKfarjs, ct/QarjS, ^axQarig Hes. quod plermnqi] 
^axQriris scribitur, a xeQaia avioxQrjrjs et evxQarjs. Hujus alpha necea 
sario longum est ex syncope ut JiXQarjs Sixicpakos, ceterorura noi 
nulla breve habent. 

8) Aar]utvai if9iyyta9ai. Hes. et cuni ipikrifAtvai conferri potei^ 
et cuin iid^rifxtvai. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 7 

i(pf]at€v€tai Hes. cujus accentus vitium arguit, corrigitur 
fivda /nvrjaievEig ex Od. XVI. 431. sed Mvco i.ivi]a>tia Pho- 
tius et Suidas ^) quanquam ne hoc quidem primitivum est 
sed i-iav}. Quomodo enim recordari non solum pro memi- 
iiisse dicitur sed etiam pro cogitare, sic graeca verba notio- 
iies recordandi, appetendi, ambiendi inter se communicant: 
t/iivtoovTO ip6(3oio Hora. g^vyr^g iTce/naieTo Timo Sexti c. Phys. 
I. 57, 565. f.i7]aTcoQ€ cpofioio Honi. o tcov f.iri'//xvr]i.LdTCji}v fivij- 
oTcoQ Anonymus Suidae s. h. v. id est irtiaTj^iiitov, ut ille 
ait, vel sTiiaTaTrig sive i7Tijit€Xi]Ti]g, cui synonymon est fj.v^- 
(liov, ut omittam propria 'Y7i€Qfi7]aTQa et '^ YneQfivi^aTQa v. 
Verheyk. ad Anton. Lib. c. XVII. — Ab usitato vdca deri- 
vatum est vahcoQ TtolvQQOvg Hes. et alia. Bibreve vde pro 
vale substituebat Zenodotus II. XIH. 172. sed cognoscitur 
modo ex derivatis: tov vdaihT] to d-sfia vdco i^ ov xal vas- 
Tr]g Eust. 971, 50. et indidem NairJQeg v7i7]Q€Tai Hes. id est 
olxeTai, ut a ^dco §aTr]Q^ et femininum NaiTeiQa oixodsaTtoivcc 
domnaedia ut a daiTr^g Xayodakr^g. * ") lldco, unde nonnulli Pa- 
nis nomen ductum putant id est pastoris v. Parall. 138. fuuda- 
mentum est duorum verborum, quae prosodia distinguuntur, 
ndaaod^ai to iaOieiv, cui affine est pappare, et ndaaa^at 
possidere unde ndfia, naaig, nafinr^aia naQa to nto to 
xTcofiac Sch. Aesch. Sept. 802. cf. Parall. 428. ut et alia 
verba pascendi ^oaxco, tQecpco, cpeQ^co non raro significationem 
possidendi accipiunt. JTraw sive nTaico, unde nantaivca 
repetunt Sch. II. IV. 200. ita extabuit ut aegre agnoscatur in 



9) Hic repugnantia loquitur t6 fivoj ovx idxi nsQKfncoiufvov ' ovSk 
yc(Q 'iyji iviiXeiciV «iA' inei juovoavUnfiov lanv, i^ «myx»jf 7T£qi- 
anattti, sed delendum est ovx. Mvato est x6 IvxsXig, fiVM affectuin. 
Arcadius p. 164. t6 /So«w fiuQvvtxai xal xaXXa tog Ivxikiiai xoSv nSQi- 
anojfxivoiv et p. 165. at fuxiXeiai xuiv nsQiancofiivcav ^aQvvovxat XQ^' 
aoco etc. Suidas istud fivto fortasse ex epimerismis sumsit sed Photium 
alicubi legisse oportet. 

10) Similius equidem non novi ac si quis vaijHQa suaserit, non 
dissuadeam. NcU^Qa Sianoiva aeolicum videtur pro vaEiQa idque a 
yrtwpropagatum paragoge bisyllaba ut JddQci Sar']ficov efineiQog, nisi 
haec est nominis proprii interpretatio , cui simile NdeiQu v. Prolegg. 
263. et IXdiiQa Parall. 211. 



8 DISSERTATIO I. 

laconico ^lfiTtaTaov efi^Xeipov Hes. hoc est e/nTtTaaov, quoii 
ne ad netco, ut interpretes, referamus prohibet alia glossc 
^lyxataTtaov iyxazd^lexfjov. Hinc igitur emergit duplex scrip 
tura Tvdo) et ntdco, utraque tenuem sortita pro aspiratti 
q)da} ut cpavog et navog, altera aucta epenthesi dentalis.j 
cujus exempla infra ponam ; cum Ttdo) {cpdb)) forsitan cognt 
tum sit l'[.inaiog id est scius 1'i.iiteiQog et €/HTcd'Q€od-aL re 
speclum habere, ifircaaTtJQ testis oculatus; namque teste^ 
praecipue vocantur lOTOQeg, idvcoL, yvcoaiaL, cognitorei 
unde colligi potest i/xTtaaz^Q proprie spectatorem et animad- 
versorem significare. ") A TTTaw profectura e&X nanTaivoj 
et auctius TtanTaXdo), a cpdo) (unde (pdea oculi, (pdrjxeg 
og)d^aX/.iOL Hes.) synonymon nai.i(paldo} , quod quum Scho]| 
ApoU. II, 127. sic interpretatur (.leTa nToLrjaetog ^leneiv, 
Schol. II. XIV. 101. dnonanTaviovoL explicat neQt^Xiipovc 
xai nTor]d^}]aovTaL, ad primitivum nTdto (uT^aaco, nion 
referre videtur, cui affine est nTacoTrig xaTenTrjxcjg Hes. 
a ndof.iaL ndzoQeg xT^TOQeg Phot. nrjng 6 inLXTrjzog av) 
yeviqg Schol. U. IH. 163. et laconicum IlacoTT^g avyyevr^g 
oixeiog Hes. Ceterorum pars maxima demonstrationem no%| 
desiderat. Sed verbi adto, unde Schol. Hes. Scut. v. ^| 
et EM. aoca conversum dicunt, certum exemplum non sup- 
petit. idvdoTa yiveTaL anb tov azcZ EM. cui syllaba accessit 
laToi, Tdcti huc inserendum videbatur propter imperativuni 
TT} dnb d^ifxaTog zov tco Sch. Od. Vill. 447. quod Blomfiel- 
dius ad Callim. p. 399. Graramaticis remittit tt^ scribendura' 
ratus. Propius suspicioni est alterum Tdco, quod illi ex adco 
{arjd^cjo) couversum volunt ut nomen TrjXia ex orjlia, dXevQo- 
TrjOLg ex dXevQoariaLg, T/idco in hunc nuraerum retuli ob 
solum participium T/icof.ievog Te(.iv6i.ievog Suid. TQdco non 
legitur nisi reduplicatum ; TeO^Qaad^aL coxevad^ac Hes. positum 
videtur pro TeTQrjad^aL eo intellectu quo Aeschylus dixit iQ^ 
fxiv ayvog ovQavbg TQcoaat x^ova et poetae ludicri TQvnav 
Roraanique deara quandara conjugalem nuncuparunt Pertun- 
dam. Duo suut verba quae iisdera literis actiones diversas 



11) Mkqivs /nKQxpKg xai iWiag tb cdtjf^is EM, quod non de- 
fendam. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 9 

declarant, unum obliteratum (pdoaL to cpovevoai Phot. s. 
nQogcpaTog, cujus est aoristus reduplicalus narpiov xxEivag 
Hes. ut ab anacpao} anacpiov, et perfectum nicpaxai, alterura 
ffata ov €VQj]zai naQaTazixog ev ;;(>?^'(7«t Eust. 1728, 7. hoc 
est homericum q^de cum modis obliquis nQocpdrjoL Maxim. 
Y. 22. q)wvza Xdf.inovxa Hes. cpdovaa Arat. ^^) quae signi- 
ficatio clarendi et clarandi verbo cpaivcj insignita est, altera 
vero declarandi transiit in cpdonco et (pr^/ni^^) sed in Odyss. 
VI. 200. perdiu cpdod^e obtinuit pro cpdo^s, quod Tyraunio 
Feposuit, hodieque cpdoO^ai pro cpdod^at legitur Apollon. III. 
384. nQoq>doOai, ap. Hesych. Ejusdem verbi cpdcjo aoristus 
est n.iq>ri icpdvT], similis illis qui a nostris syncopati vocan- 
tur, €^T], Eo^r]f eoxlr], et, si veterum vestigia premimus, a 
simili praesenti (pfjf.u ducendus. A communi d^lav non diver- 
sum videtur q)Xav, sive obscoenum intellectum habet ut ap. 
Lucianum dvaq)kav xal ^?Ajnd^6iv id est d^Xi^siv depserc, sive 
pro conviciari dicitur xaxolg ndoiv ^f.idg cpXiooiv h. e. con- 
terunt ut aQdooeiv xaxolg et alia verba tundendi v. ad Aj. 
V. 724. ipsumque d^Qaieiv i. q. ^Qaveiv ab Hesychio exponitur 
XoidoQelv. Sed quae idem ofFert i^Tro^^Aaaat Qoyxdoai, OXao- 
/iog Tvcpog, OXaofxivog TeTvcpco[.iivog^ declinata sunt a verbo 
onomatopoetico cpld^Qco, quo derelicto Graeci retinuerunt 
nacpXdt,co et na(pXdof.iaza dXa^oveg koyoi Phryn. App. 60. 
Trisyllaba cognovimus duo, edco et Idofiai, nisi haec quoque 
paragogis adnumerare praestat, illud quidera ab 6^ Cirjfii) 
missum facio, sino, hoc a themate unde iaivco ut §ido(.iat 
a /9/a. 

§. 2. Bisyllaborum multa statim ab initio iota re- 
ceperunt yaica, daico, (xaio(.iaL, vaito, naico^ maico, Qaia>, 



12) Factitiviim (fdu) nonnulli intulerunt II. VI. 322. lo^a (f6(oy id 
est (fcudQvv(av pro %6'^ a(f6ajv, et cum Iioc Eustathius 1782, 20 con- 
fert (f(Sg (poojg. 

13) IU(pc(X(u pro ni(favjcu scriptum est in parodia Theogniilis 
Philostr. Soph. I. 5, 486. 'f^rj/xccTU Hesychius dupliciter interpretatur 
Qi]fiaict, et (fda/uaia. IlQo^fatog Pind. 01. Vlll. 21, nonnulli pro 7i()6- 
(faviog acceperunt; anQO(f,aios niodo a7iQO(fbJVr]iov et anQo^faatOiov 
significat, modo anQOOQcciov. IlfQl cov i](^t] ni(fuviai Hippocr. de 
Cord. p. 491. T. I. pro «noni^faviai incertuui an pro ni(fatcu, tiQtjicu. 



1 




10 DISSERTATIO I. 

quorum noiiuulla tempora obliqua mutuantur a prima specie 
velut Maaaai (^idoaai) tr]T^aat Hes. Id enim non ad 
(.laaao) pertinet sed ad (.laio (/.laio/iiai) cujus futurum Aristar- 
chus posuit II IX. 394. yvvaXxa ye /laoaetai hoc est 4>?^7i 
aei, quam signilicationem habent derivata /naTelv, fnazevei 
sive /.laaTEveiv. Nec aliunde natus est aoristus ftaoaod^ai 
quem Schol. Od. XI. 591. interpretatur i^dipaa&ai, nam a< 
ea, quae quaerimus, manum protendimus ut contingamus, q 
activum /ndoaai to drjoat * *) q^aolv AloXelq Steph. s. Maa 
oaXia, eandemque signiiicationem obtinet ai//a/, d/t/iaTiaai.^ ^) 
Ex quatuor illis, quibus diphtliongus ita infixa est ut nun- 
quam statione cedat, unum nTaioi EM. 694, 5. a nhio (ni- 
nTco) repetit, equidem ex naico ortum putabam Proll. 6l 
unde compositum l/tnaieiv non solura illidere sed etia 
ofFendere, impingere signilicat mutaturque interdum cum e/> 
nTaieiv ut av/inaieiv cum ov/inTaieiv. Ilaieiv ipsum nihil 
ante se habet, nec sequar Elmsleji sententiara ad Acharn. 635 
naieiv /tdQav cognatuni esse verbo ndoaoO^ai, sed polius 
quod Schol. alio loco adnotavit v. 666. naieiv liyovoi ti 
nav oTiovv avvTovcog noielv ' ^) illique conferara Hesych 
glossas "Ex^oycv ijod^iev, udaxe/ievat (payead^at (post Xaxxo 
nlovTOQ) et latinura cibicida. Ab his, quae absolvi, ve 
bis, xaico et xXaio) hanc dissirailitudinem habent, quod Atti 
pro diplithougo substituerunt alphalongura; nam priraitivorum 
vocalera brevem fuisse indicium qualecunque praebent aoristi 
exlae, exdrj, et futura xavaco, xXavoo/tai. Duo suut verb 
in eodera genere dicendi dupliciter figurata; nam xvdco di 
citur et xvaico, sed hoc rarum inventu extra synthesin ano 
xvaico, diaxvaico, eaque non tam propriam radendi quam 



] 

lil 

) 

0- 



ii 



14) Hinc fortasse /urcQydg 6 Sea/nog interposito rho iit a /laiojuai 
appeto /uccQyog insane cupidiis, et /lay^dxtjg 6(a/x6g x^Q^^v Prolegg. 
313. lioc est merges. 

15) Ma/iax(3eg avadsvSftaSsg Hes. 'A/ia/ia^ig ri avaSivSQag ' naQu 
TO a/x/ii^aL (hoc est afx/iaxtaai) avaSsa/iovvTai yccQ EM. ab a/j^/ua 
iinde a/i/ia^ai et a/ijuia^ai h. e. siispendere, strangiilare. 

16) TTaidv ix Tov naiio ib {hfQansixo Schol. Arist. Phit. 636. Eiist. 
1275, 1. a plagoso qiiodam hidi magistro excogitatum videtiir verbe- 
rum vim medicam saUibriter experto. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 11 

ohtundendi et incommodandi significationem habent ; lum vdco 
el valo) v^xo^tat Hes. quibiis fluendi et natandi significatio 
(ontexitur ut vi]x^xo aiiiaTL yala et vdazL vde v. ad 
Buttm. 249. ut Latini quoque dicunt arva natant amnibus 
pro manant. De hoc autem disputatur ulrum alpha natura 
anceps habeat an, ubi syllaba longa opus sit, vaUo scribi 
oporteat v. Schol. Od. IX. 222. et ad Apoll. I. 1146. neque 
1(1 dirimitur obscura Eustathii adnotatione p. 1625, 53. t6 
vcao xad^ 'HQax?.€idr]v ovaTeXlEi xb a etc. Hic autem in Ho- 
meri loco pro vaov, quod omnes usque ad Wolfium edide- 
runt, valov probasse videtur ideo quod vdu) alpha breve 
habere putaret ad exemplum ceterorum hujus conjugationis 
verborum de, Ids, (pde, eyQas, sxQas, Ac si verbi ddco 
primitivum ponimus aco, uescio an huic quoque alpha tri- 
buendum sit breve ob eam causam quod nomen air] interdum 
iambi mensuram habet et quia verbum aTeiv similiter confor- 
matum est ut ^azetv betere, daielv, (p^atelv , xai^^tvt quae 
omnia a brachysyllabis derivata sunt. Hyperdissyllabum 
unum est idque reduplicatum hXaioiiiai. 

Verborum in avco desinentium simplicissimum est avco, 
cujus multiplices significationes ab uno fonte manant dco halo ; 
primum clamandi, cui apta sunt 'I^/Jor 37 ^oj], Id^coQ cpcovyj 
et longius deducta dekkai cpcavai nuQa ^ocpoxXel EM. avdq 
et dvxri* Secundum est avca dormio Nicand. quod Eustathius 
litera aeolica auctum dicit ; tertium avco ivavco inflammo hoc 
est ignem sufflo, quas significationes flandi et inflammandi 
complectitur uQrid^co, nec diversum avco sive avco *'> sicco; 
nam ventus quae afflat siccat. Hinc pendet dvTi-irj et dtfxog, 
ab incendendi autem verbo ducta sunt nvQavvog et §avvog, 
quod quasi naQetvi.ioXoyel Eratosthenes (.liaov i^avoaro §av~ 
vov , ab avca dormio fortasse Gv6(iavvoL et avo^av(iaXoL 
Gvcov xoifir]T7jQia. Eustathius 1547, 57. aveiv xvQicog to 
xaieiv xal xo omiJGaL i^avaaL liyovai, IJXdicov iv ^Eoq- 



17) Sch. Od. I. 272. tWQ) ro (fiXoyii^b) xjjiXovjrct, ctvu) Jc ^riQalvoi 
iSaavviiai. Sed Scli. A. ad II XI. 461. avtiv Ini tov (fwpeTu xpiXtSg, 
inl 66 jov ^rjQaifeiy 6aavve.i(u* Ioil y«() avvd^noy , scilicet ax alpha^ 
Iirivativo et iiw humecto ! 




12 DISSERTATIO I. 

TOfg (Meinek. T. III. 628.) 6 ds tov tyxscpaXov e§avaag 
xataTtivEi, Kai L4.Xx(.iav ti)v [invaav yaravaeis avxi 
Tov ag)avia£ig- Kai %b d^iyelv xai ai[JaoOaL avaai XeysTai 
xaia Tovg nalaiovg, cui adstipulatur Anecd. Bekk. 464 
avaai ^o^^Oqaai (scr. ^otjaai) xai to iyiyelv xai ailiaoOai 
Sed hae satiaudi et tangendi significationes aliis assignatai 
sunt verbis aoai et aipaad^ai, quae ab avaai longius dissi^ 
dent. Syntheton vero i^avoag quuni manifesto i)Ositum sii 
pro e^ekcov , quumque xaTavaeig cum xaOaiQijoeig congruat^ 
nQooavoai cum TCQOoaQai, utrumque retuli ad simplex avco 
ab homophono, quod sicco, clamo, dormio significat, longe 
discrelum viciniusque verbis alQeiv et aiQelv v. ad Aj. 
p. 358. *«) — riavco pro ylavoocjo dictum esSe uuo illoEM. 
loco parum comprobatur, quare quod in cod. Hesychii pos 
^Eveyxovoav legitur eveylavxcjog, in Thes. minus recte ad ey- 
yXavca refertur. Una comprehendam sex verba vulgaris notac 
anolavcx) ex iisdem radicibus natum quibus la(ielv et Aa-*^ 
LeoOai, d^Qavco ano tov ^Aw EM. 380, 20. cujus vocalis , 
simplex inhaeret nominibus OQaoig ri &Qavaig Hes. ^()ayi«ojj|l 
fragor, ■OQaf.t^og xanvQog id est fragilis, aridus ^^) sed d^Qcxco ' 
ipsum, quod Macrobius ponit de Verb. 723. non legilur; tum 
tpavcOf ;jv«i;w, xQavco^ quae tramite aperto a ipaco, xvdcaWX 
XQcxco progressa sunt , sextumque navco ab inusitato 7icxco, . 
cujus memoriam refricat aoristus novitius encxi^v Anecd. Bekk. 
1324, b. et laconicum 'L^f.indtpvTaL d[inavovTaL Hes. QuoM 
vero in EM. affertur davco t6 xaico naQa 2if.io}vidi] /nrj- 
Qicov dedavfj.evcov (Schneidewin. p. 125.) hoc exemplo non 
magis approbatum est quam xavoj consequitur ex perfecto 






18) Cura Sophocleo illo nQiv ttvqI 0^fQf.i(p ndSa iiq nQoaavGi], si 
quis contulerit Apollinar. Ps. XC. 24. fi^noTe gov ndSa Xai xa&aifj^i, 
non diibiiim habebit hiijusmodi locis Granimaticos inductos esse ut 
avoai et axpaad^ai synonyma dicerent. 

19) XanvQOS et eiid-Qv^rjg a scriptoribns saepe copulata siint. Ab 
eodem dQav(o profectum est @QavQdv Qayavov fhQavofxevov Hes. ubi 
TQayavdv scrlbendiim id est cartilasinosum v. Prolegg. 182, His qiiae 
de xanvQdg scripsi p. 273. adde Arcad. 72, 4. t« efg vQog, naQGvQog, 

^(nvQog etc. ubi naGGvQog reponendum, ciijiis adverbiura est naOGv- 
Qwg , et SidnvQog. 



w 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 13 

xixav/.iai. Ilesychius et Photius exhibent Naveiv ()€7v Ixe- 
t€V€iv, STtEi £v To7g vaolg r^aav {pl ix€T€vovT€g) et Nav€i 
liao€Tai. Illam flueiidi sigiiificatioiiem obtinuit vaeiv, alterius 
indicium fortasse eruat aliquis ex Hesychii loco NavaT^Q€g 
01 olxhai, pro hoc scribens Ixhai. Sed quum vavXov vo- 
cetur To ivoix7]T/]Qiov Poll. consentaneum videtur vavaTrJQag 
dictos esse Tovg evvaaTag hoc est domesticos et familiares, 
quo nomine comprehenduntur ol olxhai servi v. §. 1. Idem 
qui caetera largitur Oaveiv noielv hoc est, puto, (pav^Qov 
noitiv. Eustathius 1728, 7. ex tov (pdio uleovaofKp tov 
V q>avct) aloXixwg, cujus aoristum sipavoe Helladius p. 668. 
adnotavit nescio unde sumtum; in Eur. Rhes. 312. pro i^w- 
atT]g^!AQr]g sipavae Xalcpr], nisi praestaret codicum scriptura 
ed^QavoE, saltem mutato accentu scribi deberet itpavos eo 
intellectu quo Homerus dixit iv J' avs/iog nQi]0€v /.lioov 
iatlov conjunctis flandi et inflammandi notionibus. z/m- 
(pavEiv et (pavoig recepit sernio vulgaris, sed futurum iTii^ 
(pava€i in N. T. et r]f^U(pavaTog praesens usitatum habent 
<pavax(o. Trisyllabum uuum est iavsiv, pro quo Sappho 
daveiv, Nicander aimv dixit. 

§. 3. Secundae classis haec sunt: Iw, e'(o, ^di(Of di(o, 
^io), d^id), O^Qio), xi(o, xXi(o, vi(o, ^ico, nXico, nvia), nQi(o, 
Qi(o, TQi(o, cpXio), (pQio), xdco. Verbo substantivo prima po- 
sitio deest, aAA' i^ vnofivi']0€(og €ino/ii€v tov dsvtiQov aoQi- 
OTov'^^) xai Tov l'(o vnoTaxTixov Epim. Crani. I. 132, 18. 
eademque apparet in eov eram, i6vT€g etc. Verbi aspirati, 
quod in y/ca transiit, formam nativam regenerant modi trans- 
versi xaOol/ujv, xddov Cram. II. 381. quodque huic connexuni 
est fr]i.ti, futurum ^'aw, dviaco, sumsit ab «'w, sed praesens 
dviovTai addubitatur. Ex uno Hesychio notum est Bl^l (iXlo- 
asL dfdXyei (post BX€(paQid€g) ct KaTajSXi^i xaTanivei, quo 
' verbo ctiam Kata^XidEi exponitur, utrumque aulem llemster- 
husius pro xaTa^dXXei acccpit. Id qui conveniat non in- 
tflligo, sed a ^Xio) (^Xico ^XiTTto) derivatum jirbitror 



20) Participiuin Idy aiit aXoycog acui dicunt p. 163. aut non prae- 
eentis esse sed aoristi rjov p. 1.50. et 1.51. idemque de idp decernunt. 



14 DISSERTATIO I. 

hirudinis ^') sive sanguisugae noraen Bkeivg ^ ^dUla lles I 
nam ^dallaiv et ^Utteiv synonyma suut^^) et ut tryg au^ 
tov Yo) Didym. ad Hes. Scut. 314. et xlitvg a xUu {xUvai 
sic a ^liio derivari potuit ^lstvg sive ^Xsxvg. — Jico zia 
caqa OTjiiiaivei, rb d£Gf.ieva), zo q^o^ov/nai e^ ov deog, ti 
TiQETCo) s^ ov del nQenei, xb ixEzevto EM. 350, 39. sed pri 
secundo receptura est duo deldio. Idem: Qco arjfiaivet 
%ld^ij!.a, To iQexoi xal %b (SXenio^'EQya d^eov, cujus exempi 
auctor incognitus sed subscriptor est Hesychius KaTadeoix\ 
^Xenoi, post quod uno interposito articulo xaxa^^eiTno legit 
suo utrumque loco. Prima significatio probatur verbis h 
mericis nQod^eovai et tid^el^ secunda probationis non indige 
OQeofiat, poetis reservatum et huic uni tempori adstrictura 
est succedente in vicem derivato -D^Qoeco. Verbo xeco, e quo 
xetfiai per ambages deducitur, Apollonius usus est de Adv. 
553. adversus eos disputans qui axecov participium esse sta 
tuerent verbi dxeco — dkX' dovaTazov xb Qrjfia' ^aQvv^ 
fieva yctQ ovx eativ enivorjaai vneQ dvo avlla^ag zcp 
naQedQevo/iieva, diavXXa^a fievTOi Qecoy xeco. Sed dubito 
is, quum usitata sub manum essent, nveco vel quidvis potius 
quara xeco posuerit, cujus participiura modo xecov apud Ho- ^ 
merum invenitur et imperativus Kdxxrj xddevde Adxcoveg Hed|| 
id est xaxdxee ut Vossius perspexit ; saepius vero xeico legi- 
tur et xaxxeico'^^) cum aoristo Kele red^vrjxe, Kelai %b xoi-^ 
fir]d^r]vai Hes. s. "OQeaxt^oig. Medium xeo/nai familiare e 
scriptoribus ionicis, nec alienura sermoni epico. Alio pe 



I 



I 



21) Ut a testii testudo, slc hoc fortasse ab eiccQ quasi efaQonwTis. 

22) Nic. Al. 506. fiSiklai afiElyo/xivai XQOOS alfia Scliol. avil tov 
Tiii^ovaai id est &XC^ovaai sive ^XhTOvaai. Et afxiXytiv non solum de 
lacte dicitur sed etiam de melle xrjQcHv fiiXi noXXov afiiX^as id est 
^Xi'aas Anth. VI. 329. 

23) Kstw fxiXXovTa ovx l/ft ujsnfQ xal tcc tiXXa ofioia, Stb XQ^Jf<i 
xy iveOTUTi avTl Tov fxiXXovTOs Schol. Od. III. 396, Cetera similia 
dicit ea quae iota invecticium habent ut nvsCoi, xXeico (celebro) cujus 
futurum quidem est xXTjao}, non xXfiaio ut in codd. Apoll, Arg, III. 993. 
legitur, sed verbale xXeiTos ut qsitos v. Parall, p, 350, "Ynvov xax- 
xeiorits Apollinaris Ps. LXXV. 9. praesentis loco usurpavlt. 



Cap. I. I)E VERBIS PURIS. 15 

Uiiet participium Od. XIV. 425. mipE axltf] dQvbg rjv Xlne 
xdiov, quod iionimlli veterum xaUov iiiterpretali suiit, alii 
rectius axiUov, eademque dubitatio de yedUo fuit, quod utri- 
(jue connexum est, Od. XV. 322. nvQ vrjrjaai did xe ^vXa 
dapcc xeccaoai, ubi Schol. xavaai Vf axloat^*) nec minus do 
frxsarog V. 60. utrum eiJaxiaTOv significet an evxavazov, quo 
efrugitur prothysteri species. Praefero tamen prius, quia iu 
iignis scindendis plus operis et artificii est quam in incen- 
dendis ipsunique thema cognosci arbitror ex nomine xedi-iaza 
hoc est rupturae sive xedaf.iata v. Corais ad Hippocr. p. 345. 
tiim etiam ex xiaQvov Prolegg. 280. x^^Qov et x^^Qoip ibid. 
291. compositisque evxeavog et Id^vxteavog ib. 180. quod 11- 
icram tau recepit ut xxelg'^^) xTtjdiov et xzidiov, Alterum 
yno incendo, adoleo, a quo Grammatici aoristum xelai sive 
yJ^ai derivatum putant, nomenque d^vogxoog 6 ta d^vrj xiiov 
Kust. 1905, 27. et nvQxoog, argutuli quidam impertiverunt 
llomero II. XXIV. 168. noXlot yaQ xeazo tpvxag dXeaavreg 
Sciiol. BL. Tivig dvzi tou xexa/iiivoi rjaav, ubi non xexeaa- 
fiivot, ut Bekkerus, sed xexavf-iivot scribendum, xiazo au- 
tem ex illorum opinatioue })ro exixeiwo accipienduni a verbo 
xeio) {xaiio) xixeifiat ut xexktarat a xlelio declinatum putant. — 
Klioi.iat saepius legitur; xlioj, de quo dubitabat Matthiae 
ad Alcest. 461. apud Hesychium, exleov in Apoll. Arg. v. 
ad Buttin. 221. et pro Ktxlaiet xalet, quod ille post Kixcov 
posuit, scribendum videtur xixlet reduplicatione auctum ut 
xixQav, xixQav. Verbi xqco, acp ov xQciiov xat evQVXQeicov 
Eust. 1603, 10. formam primigeuiam refert participium S^e- 
f.itgxQicov Pind. Niio coustat habere quatuor significationes 
nandi, nendi, cumulandi, eundi et totidem formas vicarias 



24) Hesychius Kiitaai axlaai xavaai. Facilis est Trilleri correcHo 
y.Xaaai, sed ex ante dictis patet xaiJaai retineri posse. Xsiqe xsaaaas 
pro axiaas, anota^dv Apollonius usurpavit III. 378. IwxriXov Sqvv 
in lonis versu dubium fuit utrum vjxavatoy an ivaxiaTOV significet Phot. 

25) Ot fxiaQi oSovzes xnlovviai xal xrives, ou diaiQovai ij\v jQOfftiv 
PoU. II. 91. 



16 DISSERTATIO I. 

vri%(xi', vTq^bi'^^) vt^ico'^'') viaao^im v. ad Buttm. 249. uiule 
derivatum voaxoQ iter epsiloii primitivi repraesentat. Sim- 
plicis nlm {nl^-dct)) memoria impressa est adjectivo nXsog 
plenus et prisco pleniur Fest. Hinc compositum i(.ml€Lovaa 
noaig OLvt^g i. q. nXrjQi^g seu nolX^ Nic. Al. 626. sed ni(.i- 
nlevaa Hes. Th. 680. similius est dorici yelEvaa ab ionici,] 
ni^inlico, unde compositum i/j,ninlia) aliquoties apud Herc 
dotum et Hippocratem pro i/nninldu}, quod et numero exei 
plorum et auctoritate codicum superat v. Buttm. 274. et Dissei 
XI. §. 1. Pro snQEae Hesiodi codd. praebent enQee, c^ 
convenit substantivum nQ7]dc6v ut xleco yXt]dcov. Verbi Qiai 
fluo simile Qeio dico (eQco) modo ex derivatis cognoscitur 
^Pt^aavto iiprjcpiaavto Hes. ^Pr^axofievov ley6f,i€vov Phot. elQr]- 
(.livog ix Tov Qoi Qjjaco Eust. 1570, 27. q^tqu et reor, 
ratio loyog. — Od^el d^v^oaet Hes. extra seriem positum 
ideoque suspectius est; O&tjaovTai cp&aQrjaovzaL facilera cor- 
rectionem habet cp&iaovxai, tertium Od-eir^g cpd^aQeir^g, nisi 
ille subjunctivum cpd^irjg in Homeri loco interpretatus est op- 
tativo, ad ecpd^riv referri oportet ut (SXeit^g ad e^Xr]v et eodem 
2v(.i(pd^eig avviQi^eig ut ^leig, nam av/^ixlJrj&eig, quod Alber- 
tius optat, vulgato nimis discrepat. Quod restat, nominibus 
g)d^6r] et cpd^ovog non necesse est subdere verbum cpd^ico, nam 
omicron non seraper ex epsilo nasci documento sunt t,6r}, xvor}, 
Xk6ri, xQoa, &oivr], xvovg, x^ovg. — Verborum, quae disseri- 
mus, nonnulla auctoritate poetica aut iota ad se receperunt, 



26) Anecd. Cram. 1. 290. to nuQ^ 'Haio^o) vtl ix tov vri9(o avyxi- 
xonrai ' ov yaQ lanv Iv XQ^^^'- ^o vui. Plerique istoriim fingunt quae 
non sunt; hic in contrariam partem peccat. 

27) Hujus primitivum duplicem habuisse videtur signiflcationem, 
propriam cumulandi, congerendi, et translatam satiandi unde Mrjao- 
fis&a xoQfa&rjao/zs&ci Hes. voazog jj jQO(p^, aniQfxaia voatifxa et no- 
Ivvoaia alibilia v. Schneider. ad Theophr. T. l\\. 685. Similiter 
oipiXXsiv verrendi et exaggerandi, augendi significationes comprehen- 
dit. Schol. Od. XX. 149. xoQrjaaTS aaQcoaars xaz avzi<fQaaiv wg xal 
ro auQOV 0(psXfia xaksizai ovx av^ov zi akXa zovvaviCov naQaiQOv- 
fisvov. Imo in utroque spectatur coacervatio et cnmulatio ; nam pur- 
gamenta in eundem acervum converruntur. Hinc ZaQfios ckoqos et 
2:vQt) nXtjS^os Hes. a conjugatis aaiQio avQco. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 17 

J^eUt), ^eUo, xlsUo, XQdw, aut epsilou ut dsvonai, aut vicissim 
utruraque, modo eadem significatione, xelo) et xevw, modo di- 
versa ^isiovzeg iatdfievoi et ^tevto i^s^aiovTO, si Grammatici 
id recte ad otho otevio referunt v. ad Buttm. p. 6. Sed sunt 
etiam quae diphthongum in perpetuum obtinuerunt, xXsUo, 
aEiw, &viOf ysvco, devio, Xevio, vevco, oevco, (plEvcjo. ^eio- 
fisvi] d£iGo/.i€VJ] Hes. pro dio/^iivr] positum videtur per anti- 
chronismum. 

§. 4. Vocalem eta Herodianus Mov. 43, 20 uni ad- 
stringit verbo et ei poetico : ovdiv slg co (iaQVTovov diovXla- 
§ov T(7t 7] TvaQahjyEL akka (.lovov xo dijco. Td yaQ ixijov 
(scr. ex7]a ov) navTcJog iveoTcoTa tov xj]co ^^) alTrjOEL (og 
anaiTEL 0Ll6^Evog' r) ds TOiavTr] naQaXr^^ig i] nsQiaTcco- 
fxsvr] saTiv cog to d^rjcx), vr]co' sl ds (3aQVvo/nsvr], sYr] n(xvT(og 
xal dialsxTOV c5g t6 ni]co naQa BoicoTo7g xai naXj](o, naQ 
.AloXsvoL TO c(dixj](o, To TE xXrjo) ix Tov x/mIco {xXeuo). 
De iota disserit Theognostus p. 146. tu dLa tov lco dLovl- 
Xalia ^aQVTova dta tov l yQ(X(povTai, uo onsQ xal ntQL- 
onaTccL i'§ ov xal Tr]/[ii, /iivico zo iod^icx), Ti(o di(poQEiTai 
tieqI t6vov ov nsQL yQacp/jV, Xi(o o xal avTo dL^poQstTaL 
ysyovog ano tov ?m kico t6 ifsX(o, nico a(p ov nioco xal 
ninioxco, ipico, 2r]/iELcoTsov t6 eYo) t6 noQsvo/uaL, ubi ne 
xXEi(o et osio) per negligentiam praetermissa videantur, ca- 
noni inserenda sunt verba quae in Epim. I. 401. II. 329. 
Etym. Gud. 529. leguntur /u) ano nXEOvao/.iov syovTa to i 
(ut OEi(X)) /ir]di avTLnaQaxsi /isvov exovTa to o {xXsico xXoLog) 
etc. 2^) Pro '1(0 ille affert avisLg II. V. 879. quod alii aviElg 



28) Blochius ^xriov retinens z»jw corrigit ; sed si qiiis ixr]6/ui]V 
dixit sicut exrjov olim apud Honierum legebatur, tamen ex secunda- 

• persona Ixrjov non xrj^a) sequitur, unde ixrjov foret, sed x>;o>, quod 
nonnulli Gramraaticorura haud iraprobant: xito rb noQevo/nai, xei(o to 
xot/iiwfiai, xrjO) to xaCu) EM. 51.5, 6. Cram. 1. 241. Sic Wollius II. 
VII. 408. scripsit xaxaxri^/iEV sed Herodianus haud dubie sic ut nunc 
editum est xaxaxai^/iev. Ejus verba xh yuq ixrjov etc. Dindorlius 
in Thes. Vol. IV. 1539. D. sic corrigit t6 yccQ i^ipv — JycJ. Sed ad 
hunc locum, ubi de terminatione rjto agitur, non pertinet Srjtoco Si^ai. 

29) Omisi cautionem non necessariam ^^ naQ iveat(oTa ij /lil- 
XoviK naQr\y/x^va , quo significantur &i((o, fietu), ^Qtoaeico. 

Lobeck. Technol. O 



18 DISSEKTATK) I. 

vel avit]g scripscrnnt, ct legcrat liand (Inl)ie ^vnov apiid [fi 
merimi et quae libri llcrodotei magiia constantia lucntur ccTrh 
II. 96. e^lei II. 17. VI. 20. xaziei V. 16. /iUTisi II. 70. Vil 
59.3°) arpiei Ilippocr. de Sem. 375. diiei de Ilum. 129. t^u 
viei de Nat. Ilom. 358. T. I. avviei de Morb. II. 233. el. 
Secundum varie scribilur apud Glossographos ^tieiv, (ivien 
xaxa^ivieiv, {.iveieiv el liitelv, quibuscum ^iiOTvkXeiv connexur 
videtur ct quae Eustathius 135, 12. huic apponit ^uxqov 
f.ie~iov, (.iivvoq, nam comedendi et comminuendi notiones aplf 
cohaerent. ^/w non invenitur nisi interpolatum limto, sed 
ut a Grammaticis fictum putemus non facile pcrmittunt Ar- 
cadii verba: xa elg w xaOaQov exovTa i ixzeTainevov ^uqv- 
veiai, kicDy ipiio etc. et de hoc quoque fortasse nimis scru- 
pulose judicat Eustathius 1071, 4. ipidg ano tov rpioj ccQQr^- 
tov d^ejiaTog, unde declinatum est ^iaai tpcojniaai. noTiaai 
Phot. et xpiaeTai apud Lycophronem vocali longa quae ia 
tpiCco brevis est cl. Meinek. Anall. p. 93. ifuXdg naQa tb 
ipo), o&ev xat y.aTaipiw EM. Jito to dicoxto, quod additur 
iu Cram. II. 329. fortasse praetcrilnm est quia die aoristus 
esse putatur verbi deio) VM. 273, 8. Et l'co quoque huc re- 
cipi poterat propter participium icov et optativum l'oi(u etc. 
sed HQoaiei nQoaeyyiCei Hes. fortasse in subjunctivos mu- 
tari oportet. Verum desunt plura; non solum ^liw, de quo 
EM. 201, 35. ila loquitur ut non fiuxisse videatur, ^iw to 
^r]Tco EM. et (.liaaad^ai f.uTiooaad^at. Poll. VII. 31. Phot. sed' 
etiam atticum 7r()/w, epicum xico, praeterea xXito quoAcschy- 
lus utitur, nec aspernor quod in Nic. Al. 62. yavTa (ioog 
neQicpXidocovTog aXoicptj duo codd. praebeut neQicpXiovTog 
ut xXico dicitur et xXidcuo, a^vco et avddco. Praesens nico 
iion reperilur nisi in glossa ad Bultm. 276.^*) allata sed 
niofiai natura praesens videtur ut edofiai ct cpdyofiai. ^iovra 



30) Alia attulit Schweigliaueserii.s ad I. 18<). et syncopae nomine 
defendit, nani iit fdr^o et (foffeai sic etiani lei dici pro iisi. At nemo 
dixit notei pro -noiin vel simile qnid. 

31) Herodiani locum, quem attigi p. 277. recte interpretatur Mei- 
nekius Com. II, 471. Nura praesens nCofiai jure impugnet III, 31 V 
dubito. 



Cap. I. DE \^RBIS PURIS. 19 

Auacreoii usurpavit pro aeiovta metri causa ut videtur Berg- 

kio Fr. XLVH. Trisyllaborum quac Arcadius et Tlieo- 

guostus proponunt, duo modo meutione digna sunt ea&lu) et 

atw, illud ab eodio, hoc ab aay propagatum significatione 

duplici, una halandi, quae in homerico q^ilov aiov t^zoq et 

in paragogo d^v/.inv atoO^cov cernitur, altera vulgari audieudi, 

qnam primitivo vindicat Hesychius '^Asze axoveie ct ^'Aenxat 

'^ic) a/.ove%ai. Ac si Tcvtco, neTtvv/iievog, 7ivevf.ia, ipvxi], 

ma, spirUus^'^) cogitatione complectimur, de affinitate ver- 

c borum spirandi, audiendi et sentiendi vix ulla relinquetur 

■ dubitatio. Neque hoc solum contenderim sed etiam hoc am- 

jplius, avo) clarao et caw audio quasi rcciproca vel, ut ex- 

.ipresse dicam, correlativa esse non secus quam ^ilito (xaloi) 

.jet x/.mo , unde OeoxXviog compositum et deoxXvrelv i. q. 

^&eov ircixaleXoOaii eademque familia conlineri obsoletum 

;, auris , audio, aloOavo/iai, cujus locum saepe obtinet 

i.tatco intelligo. Quia tamen atco a significatione primitivi 

icoj longe discessit, haec merito separantur ab soOito eaOco, 

jiquae specie modo dilTerunt. Ac si oYofiai et ooaofxai non 

jlemere congTuunt v. Dissert. IV. §.4. otco quoque ab imper- 

jfecto quodam et iueffigiato oco provenisse et iota, ut et Her- 

, mannus censuit de Emend. Gramm. p. 43. natura breve habere 

ii veri simile est. Alia nobis subjicit Herodianus n, Mov. 46. 

la eig co el Xtx^oc eTiexxaaiv xov i neQionaxaL, xctiQi^f 

l eQevOioj, cpXeyiiOf aXXa (.lovov xb ea&ica ovx cog Tiveg oYovTac 

duaizei Oe/ia to dideiw'ei de xat dnaittja/], ex naQaxei- 

iievov ei'/] yevofievov, ubi post eaOico scribendum est §aQv- 

vetai • xo de deidie ov ncivTcog dnaitel d^€f.ia deidico etc. 

Cur autem ita statuat, apparet ex libro de dichronis p. 298. 

T. HI. ubi hyperdisyllaba in ico praeter eoOio) iota longum 

habere dicit xvkico, dlico, fiTjvico, idico, xovico' itpvXa^dfxrjv 

de ovvOeza did to alzico (scr. dvico) tijv xe eXXeLipiv xov 

^ did x6 /iiaoTio). To di deidico ov qyjtov • to di xrjxico Ix 

dinlaaiaofxov, de quibus dissentit Arcadius 164. zo didio) 

xal xixio) (xT]xio)) dedmXaoiaoiai • ille enim deidico, si om- 



32) SQtjxin (trifictitt Aesch. Agam. 1392. animae Thraciae Horat. 
Od. IV. 12.* 

2* 



20 DISSERTATIO I. 

nino recipiendum sit, ex perfecto reflexum dicit morc syi; 
cusano. Pro ^EipiovxaL cntoXovO^y^onvat Hes. placet Mus i 
correctio eipslovTat forraa verbi desiderativa ut oxpeUo. 

§. 5. Verborum in ow bisyllaborum Arcadius et Thc( 
gnostus nullum exemplum promunt, uuum Schol. A. ad II. ^ 
500, sed dubitanter: ynov avrl tov yotov avvEacalrj 1] a... 
^aQVTovov, Ex EM. 239, 23. cognoscitur illam fuisse Apoi 
lonii sententiam, Herodianum vero ad aoristum incliuass* 
Choeroboscus Epim. in Psalm. p. 58. EM. 244, 6. yio i 
cpcovcH a(p ov xo yeywvcog, neque aliter sentit Coraes a 
Plut. T. II. 465. qui et ^nav et 'novitium yodteiv ad yo( 
refert. Eadem controversia est circa Hesiodium Xoea&ai, quo 
Passovius loea^ai scribi vult licet praecedat illo loco pra- 
sens ea&Btv, idemque in Scolio XXI. Xnel corrigit pro 16 
Buttmannus vero censet duplicem fuisse praeseutis specicii 
lob) et Xoeoi, unde lcovio et Itoovto in Calliraachi hynii' 
dorico. In tertia circumflexorum classe Byzantii doctoi 
cum trisyllabis aXco, ccqco, of.ico etc. refcrunt etiam /?w ^not 
EM. 147, 45. Theodos. 191. Eust. 1723, 15. sed modo o' 
nomina ^oaig et ^oxov, et moco propter neriTcoxa Ane( 
Bachm. II. 357. lustius huc reposuissent didco, cujus secundi 
et tertia persona non soluni poetae utuntur antiqui et scrip 
tores ionici sed etiam Theophrastus Caus. IV. 12, 4. sed pn 
*0 dcov 6 dovg Hes, jam Porsonus ad Phot. Praef. p. XII. ed 
Lips. eraendavit odcov odovg. Zosiv apud Theocr. XXIX. 20 
aliosque poetarum legitur, quos Buttmauuns norainat; Cos 
^TJd^t Hes. Quod idera affert Zovai/cj tcovvvaO^co^ ad homo- 
nymuni l^oco pertinet, cujus vestigia omnia abolita sunt. EM 
460, 14. d^w To evcoxovjiiai, 6 [.leXXcov &coaco, acp ov ztoi- 
Qieig Ocdad^ai, qui infinitivus ex Aeschylo ipso alFertur, Oco- 
Go{.iat ex Epicharmo v. Ahrens Dial. dor. 343. activi verb 
exempla desunt praeter -d^io^at, quod ille ad ■d'j]yco refert 
Sed suppetit copia conjugatorum &i]od^at, evd^rjveXv, Ooivrj 
Kqoco pro yQovco legitur in cantico Laconum Arist. Lys. 1253 
NevcoTat apud Anacreontem et Sophoclem Herodianus in EM, 
601, 20. dubitat utrum ex vevdr^Tat contractum an a voto de- 
clinatum sit: koTi yccQ vio Qi][.ia TQtTtjg avyvyiag. Jr^^io- 



Caf. I. DE VERBIS PURIS. 21 

!iog (pt]vl d-sa^^) vovviai. Pro /Cwv €f(Jwg Hes. Salmasius 

.dirigit xiZv raagis ad seriem coiiveuit (iiam seqiiitur /f(>aa- 

\vov) x6cov sive parlicipium vcrbi, quod paragogo xow cou- 

vsit, sive proprium de quo Schol. 11. XIX. 53. Koiov — 

oa Trjv GvveoLv. His appouam Kayvcozat TsxQcozai, Ke- 

'iai>aL Te&Qavodai TeTQi^aO^ai Hes. quod Schneiderus et 

oraes iu Stochasm. ad Plut. T. 111. p. 4. in xexvcoTai traus- 

iiiiiaut, sed iujuria; uam ytvdco xvcxtttco yvanxco ejusdem 

un( familiae. EM. 69S, 51. nco Q/jfid iari naQ* AloXevaiv 

i' XalQe xal ttco, orreQ XeyeTai xal ncod-i wg C^7^* ^^'' 

/^Y, sed hujus quoque uotitia nulla est uisi ex declinatis 

tbTiioxa, Tre/ro/mt et nominibus TTOTog, noaig, quibus adjuucta 

(iiit potus macroparalectou ut a yvoco uotus, et fortasse 

losca. Ab homophono quodam nooj Coraes Atact. 11. 122. 

leiivatum putat ncTjfia operculum, cujus etymou nou extat, et 

|iio Graeci uostrae memoriae utuntur sfincoveiv boucher ob- 

iirare. Sed ^osig aco^eig Hesychius pracbet et subjunctivum 

lomerus tribus ejusdem libri locis iraj)robatum taraen Aristar- 

lio, qui aaco vel aoto praetulisse dicitur v. Spitzner. ad IX. 

»(!:>. Ab homonymo aoco (aevco) compositum est Idnoaovv 

hfOQfiuv Hes. (post dnoavQeiv) qui etiam dieaovto (omiss. 

riics.) et avaaova&ai (post avva.) euotavit ex aosa&ai con- 

lactum ut Eustathius dicit p. 26, 46. p. 1792, 3. Buttmanuus 

ero sic ut XovoOaL ex syncope ortum ceuset. His omuibus 

«lebratius est ^ow, quod Attici ipsi paragogo %(ovvvf.u prae- 

runt; scd huic similia ^covwfii, Qcovvvfii, acovvvfii, tqcov- 

II, xQ^^vvvfu m usu dominantur obscuratis priraitivis qcho, 

'0''no etc. x(^i'^ ipsum cum %6w fundo et fodio (fovea) co- 

niatum esse perquam' credibile est; uam xoi'S et /ai|fm sive 

cua xvT^ dicitur terra effossa, sxxot^siv effodere, /ydalog 

iiiilis, uec fel a xo^ diversum duco, licet adversetur Doe- 

ieiiinus Synon. T. V. 120. Trisyllabum quod idem para- 

:oi',um uon sit, luillura superest; nam svocof uude scriptor 

r\ici de Spir. 217. svoaig derivatum dicit, nihilo probabilius 



33) '^l^oeyl {hfuj vol (lu) O^tuc coriexi \n [troecdosi ; alia proponit 
tiiillacliiiis \n Fragm. Democr. p. 361. qtii Herodlaui iibrum neQi na- 
Democrito donavit. 



l 






;^ DISSERTATIO I. 

est quam ivoOoj, unde Eustalhius iiomen illud ortum puta' 
Diphthongorum usus non admodum late patct. Theognosti 
p. 95. et 149. Tct dia xov viu dia tov v y Qdcp ezai — n?,\ 
zov oico %() voi-uCio. Arcadius 165. ta eig ouo TttQLonazc 
sl f.u) didaTaoig yevono wg ouo ouo. 'O ds ouo evcGivi 
tov oloco ovx h iQr^aEi. Pro (ploico in Plutarchi loco, qu 
Karstenius ad Emped. p. 253. scripturam mendosam defen 
restituendum est cplvco, quodque in Thes. affertur ulou o 
Diogenis loco recte exterminavit Valckenarius. In ovco 
exeunt bisyllaba lovco et xqovco, quorum primitiva loco d 
xQoco supra attigi. TQoveiai ^rjQaivexat Hes. pro zQVEia 
dictura videtur a Lacouibus vel Boeotis, quorum dialect< 
Grammatici homericum ()qovco assignant. Pro dno>t6xpe(.ie 
maxa II. XXI. 445. Eustathius narrat antiquitus dnolov 
ae(.iev i. q. xoXovaeiv scriptum fuisse ac Cyprios Xovaov vo 
care tb xoXo^ov, quo fortasse Apionum aliquis illectus es 
ad fingendum verbum lovco. Idem 1792, 5. addit aovco i'J 
Tov aoco yevof.ievov, ov naQdycoyov Xaooo6og^!AQr^g xai 2c\ 
XaxcovLxbv dneaaova ijyovv d(ficoQ/.tT]0£v , verum hoc doricuir 
est pro iaavr] ut kpur]^ SQQV)], a praesente ineffabili aico ve 
avco.^'^) De dxovco duae sunt sententiae; Valckenarius at 
axco acuo productum putat more paragogae ut oqco oqovco 
xolog xolovco et fiolovco. Schneiderus vero confert xoav 
quod Glossographi dxoveiv nvvd-dvea&ai vnelv interpretantur 

§. 6. Verba in vco exeuntia, quae communis consuetud( 
ascivit, haec sunt: vco, ^lvco, §qvco, ^vco, dvco, &vco, hIvco 
nvvco, nvio, Xvco , jLivco, ^vco, mvco, Qvco, TQvco, cpXvco, (pvco 
quibus accedit Fvvcov vcoO^Qalvcov Hes. ab adjectivo vvdoi 
debilis et a verbis rvvnovzi dad^evovvii, Tvvnelv dodevelv 
Kateyvvnco/itivcog vcod^Qcog Hes. Phot. non longe secretum v 
Prolegg. 107. et Jvovaiv dnoQQiovai, cui adminiculum prae 
bet z/va xq^vt] Hes. et his vicina videntur devco irrigo, deTac 
{] vyQaaia, dieQog, dtaivco^ ^Evdtig evvdQov Hes. Hujus au 
tem classis non tanta est copia quanta videtur. Nam ^lvei\ 



34) Ahrens Dor. 147. imicsaja reponit sed, «Tiocri^j^at pro ano- 
daviiv dici non probat; ansa^r) sic dicitur et ^Aniaxlri ani&ave. Hefi 
Viilgato tamen patrocinatur Anecd. Beki<. 422. antaaCa anekinev. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 23 

et ^Qveiv iisus arbitrio inagis distincta sunt quani naturae 
V. ad Aj. p. 93. el 96. idemque (Uudiov dicitur el brodium 
V. Has. ad Leou, p. 489. Ypsilon saepe ex epsilo nalum 
esse docet Schol. B. ad \l 111. 97. Cram. Epim. I. 229. 
xXioj xlvoj., ^610 ^vio, ()€io QVio, ytoi %vio, quorum primuni 
cum vocali significationem quoque mutat, cetera praeter ^vm 
ficta sunt propter^tempora obliqua xj^oott et alia incliuamenta; 
Apollonius de Adv. 611. naQo. %o avio zo avdr^v otcsq iax»]- 
fiaTtOTo sx (.lEzad^iaeiog jov e slg xo v naQo. to aeio a(p 
ov yal zo aoov (scr. aoog). Kal tm Qeto zo qvco TtaQaxeiTat 
a(p ov To Qvdov, xai %vio xvdov. Quippe nullum est in 
edi]v adverbium uisi compositum {avidrjv). Eustathius p. 595. 
19. log d^io Ovio, Qio QVio, oviio nvio nvvio , i^ ob xal to 
aiiinvvv(>f]v et imperativus a(.invve Hom. '*) Hujus primura 
exemplum est d^mo lo 6Qf.iio , quod plenius dicitur i)^vvio et 
d-vviio, non sejunctum illud a 0-iio et vocabulis hinc deri 
vatis i^oog, &ovQog= bQ/iirjTixog, d^oi]Q6g = T£taQay/nivog, 
(lavij] Ted^oio(.iivog Nonn. XLVll. 606. Xvaaf] Te0^oiO(iivog 
Opp. Hal. 1. 557. (laivag i^oatovaa Eur. Tro. 349. Ooal^ei 
(laivexai, et OiOixddet, naQah]Qel Iles. cui praejacet nomen aovg 
t] 0Q(iri et huic verbum {ai(jo) aemo, unde eaavfiai, av(ievog 
et resumto theta d^v(ievog in Pralinae versu v. adButtm. 20L 
ixd-v(ievog Tayvg Hes. Haec autem verbo d^iio quam pro- 
pinqua sint et per se patet et magis etiam ex Hesychii glossa 
"EO-viev eftaiveTo eTQeyev. Quaeritur vero idemne sit ver- 
bum d^vio T() &v(iiio, cui cohaerent suffio, fumus, fimus, au 
diversura. Nomiua quidera utrinque derivata ^v(i6s et ^v(iog 
sive 0-v(iov, et verba it^vvio et Tvipoj quantum distent, latet 
uemiuem. Nihilo secius eruptio scaturiginis *®) fumi et odo- 
ris, qui e rebus fragrantibus efflatur, '') et papularum quo- 



35) Amid Qiiintnm est imperfectum ttfinvve modo correpta media 
IX. 470. modo prodncta I. 599. X. 62, nisi Kfinvfie scripsit vel n/x- 
nvvxo. 

36) "Y3o}Q c(vi»vs Callim. Sam^ov aVfian 9ve Hom. 

37) ^AnvihvOfi anonvfvaei, ^Anvdvaaofifv ixnvfiiao/xfv , ^KxOixaCtv 
ixCiOioaiv Hes. Ovfiog anb irig Ovafuig xal ^iaf(og lijs tf/vxvs Pt»t' 




24 DISSERTATIO I. 

que'^) ad illani notionem Tijg oQiiirjg referri potest, neqiK; 
adeo absurdura videtur -O^ueiv gcneratim significare motus 
ciere, cum impelu ferri, sed idem etiam transitive dici de iis 
qui fumum cient. Sin aliler est, non video quid relinquatur 
nisi ut sumamus hoc d^vco, cui O^uog appositum est, cum ilkt 
d^dco d-coad^ai connexura esse ea ratione qua d^oivri et d^volc: 
Sch, Aesch. Prora. 530. Clare vero cernitur cognatio ver- 
borum xvcao et yvvco, ^eio ent '§vkcov, ^vco di eni aaQxog 
Thom. ^Qsco et d^Qvco to ^oqv/^co Cram. II. 20, 25. unde 
^Qovg, ^QvXog, svtqvDJ^co insusurro v. Fritzsch. ad Thesm. 
340. IlarpXcx^co naQa to cpkeco o xal cpXvco Suid. acpkoi- 
a/iiog TivEg naQo. xo cpXico xal cpXvco Sch. II. XV. 607. acpXv- 
a/.i6g acpQog Suid. quibus omnibiis subest notio exuberantiae 
et affluentiae. Eaque nou evanescit in paragogo cplvdov- 
fievog zfjg TiQcoTrjg av^vyiag ix tov cpXvco xo avatico Cram. 
II. 422. quod et Suidas affert ex Lyc. 35. ubi Hercules ca- 
lido huraore circumfusus cpXoidov(.iEvog ztvdcjj U^rjrog eatcx^ 
Xa^e xofiag. Id Scholiasta interpretatur cpXoyLtpf.iEvog magis 
ex circurastantia quara ex natura verbi, nam proprie signi- 
ficatur dia()Q£covj (.ladcov, similiterque ustrinae (evoTQai) ubi 
sues aqua candenti glabranlur, raodo (.ladioxriQia vocantur 
modo cployioTQai, nec taraen eveiv et fiaditeiv idem valeni 
Interim quoniam caloris huraidi et aridi par est effecti 
concedaraus oportet verbura cpXveiv a fluore, in quo propriui 
habet domicilium, translatum esse ad ardorem et flagrautiai 
ut Aristophaues dixit o xeQawog ^covzag neQicpXuei h. 
e^ sninoXrJg naiei Sch. Nubb. 305. Hinc autem si cogitati« 
nem traduciraus ad Herodoteura iei%ea neQineq)Xevofieva nvQf^ 
haud procul erit quin cpXsco, cpXvco, cpXevco et cpXiyco non 
voce solura sed etiara potestate convenire dicaraus. Duorura 
theraata tradit EM. %qvco ex zov tqco (tero) quod confirraant 
synonyraa tsqetqov tQvnavov terebra, et 2tco oivco OTvXog 
(^S X(^ xvco yyXog. Trisyllabura nullura est quod sine ulla 



38) ^ExO^vfiatti ^uvii^riiAttTu Hes, Ixipvfiuta i^av&rifxccTa Zonar. a 
plerisque locis IxO^veiv erumpere et ixcpveiv enasci sine sensu discri- 
minis permuturi possunt. «^o« {(fOcU) i^avQ^rifxaxtt Hes. pro tfvuC 
i. e. (pvjuaTu. 



1 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 25 

dubitatioiie in mimero primitivorum reponi possit praeter noi- 
nvmo^ qiianquam id quoque non nativum sed reduplicatum 
est pro nvico vel nivio (nh'oinai). ^Oduco, cui Schol. Od. 
IX. 446. et alii tempora defectiva codvaazo et c)dcoduaTai 
appendunt tanquam licio, nusquam reperitur et sunt qui ad 
dvi] referant. De aQvco, eqvco, i]fivco, coQvof^ai disseretur eo 
loco qui est de prosthesi. 

§. 7. Verba sextae conjugationis veteres nimis exigue 
unius formulae angustiis includunt: ix tov nlico nloco xal 
enav^rjGEL nhoco Schol. B. ad II. VI. 291. xeco %coco, i^sco 
t,c6co, TQaco TQcoco, qIco qcoco, geco gcoco Theognost. 149. qui- 
bus Schol. I. 324. imprudenter addit dcorjai, Choeroboscus 
yvcotoGj. et dojcoGi Dict. II. 885. Cram. IV. 380. EM. 237, 
27. ' ^) Illorum unum est, cujus duplex forma increbuit nXko 
et nXc6cx},*°) nam nixQa voco Trvwoj^Tfig Apollinar. Ps. CV. 6. 
et quod pro xo^ov ajiinvdcov II. 9. in fine Edit. Paris. ad- 
notatum est afinvcocov auctoritatis parum habet. De xf^^o/nat, 
conseusisse videtur Aristarchus quum id multis locis pro 
Gvyxiofiai valere adnotaret v. Lehrs. Arist. 147. Quod si 
minus probatur, tamen xo^ovad^ai et nomina x^^og, xo^^ 
plerique a /ew derivata censent quia ira elTervescentibus bilis 
diffundi dicitur: ^oA^ vnsQs^lvaev alvtj Quint. V. 324. non 
ita multi a colore simili trjg x^orjg Eust. 46, 6. ac hilis vi- 
ridis (xhoQcx) nominatur a Celso. Tertio tcoco pro t,c'ao prae- 
ter scriptores doricos*^) et ionicos Aristaenetus quoque ac 
Lucianus usi sunt sed in uno optativo t^cooig, quem Gram- 



39) Hic perperam editum yvcob) t% 'ixtris Ov^vylas zc5y nSQianoi- 
fiiv(ov pro ^ciQvrovcov. 

40) Verbi nUo) diiplex est amplificatio et non rarus utriusque 
penes eostlem usus; Aretaeus Sign. Diut, I. 14. i/unlweiv ut saepe He- 
rodotus, sed IfxnltCaiv Sign. Acut. W. 8, 53. IIXeTov Orpli. A. 1041. 
nXwovai 497. avanka(ovjss 1044. inmlojovTa 1201. naQanlwuiV Colutb. 
211. IntnXwovaa Manetb. I. 143. ininlstcoaiv Arat. 293. et sic saepius 
poetae epici in arsi thesique non sine multiplici librorum discrepantia 
V. lacobs. ad Antb, p. 575. De Euripidis inconstantia v. ad Buttm. 
280. Fritr.scb. ad Tbesmopb. v. 878. 

41) Stob. Ecl, Tit, XLVIII. c. 63. p. 332, 32. et c. 65. p. 334, 
40. Tit. LXXIX. c. 52. p. 460., 48, 




26 DISSKRTATIO I. 

inalici aorislo O^aeiac; praeferiinl Crani. IV. 208. v. Bast. ad 
Arislaen. p. 733. tiooif.ii ApoUon, Synt. 111. 24, 250. Home- 
ricum /hvojovto affectumue sit an ab inlegro f^ivwoinai deri- 
vatuni in deliberationem venit v. Diss. XI. §. 5. Pro ao^pai' 
ens^coETO Tt%vav Bion. VII. 2. recepta est Salmasii corredio 
eTceftwezo vulgati sirailior quara quod alii asciverunt Ine- 
fialezo sed dubia tamen propter cod. Flor. scripturam eTie 
^aivETo et quia verbi /<w'w exempla non salis certa sunl 
nara fuijeo apud Epicharmum Ahrensius p. 349. codicum in- 
diciis in /iuooo deniulavit v. Meinek. Anall. 134., pro Kaia- 
jLuoadg xad^etg evexa zov ^i]ze2v naQa zo f.iazeveiv'*-) togrceQ 
xal zb xavaftaTovf-ievog Galen. Gloss. Foesius xazaftdaag, 
Dindorfius Thes. IV. 1141. xazaft7]lwaag substituit, quoruni 
omnium apud Ilippocratera uihil legitur sed saepius egfidaa- 
oi>ai, igfiaziead^ai et xazaftazdeoO^ai id est digitura vel spe- 
cillum exploraudi causa inserere; ftioaOai in Tiieogn. v. 771. 
ex ftioeoiyai coutractura videri potest ut 'PiooOai anovddteiv 
Phot. ex QcoEoOai *^) sed uecesse non est; nara indicalivum 
ficoftai recordantibus facile accidit ut obscurata iutegri fido 
ftai meraoria pro fiaaOai furtim se iusinuaret fuoaOat. Per 
celebre est Qtoofiai, cujus activam forraam ponit Moschopulu 
ad Hes. Opp. 99. ^co xoivdv dcp ov l,coco naQa noLrjzaJg co 
nlcoco, Qcoco, pro quo mendose oqoco scriptum est. **) Al 
fingunt QCico ut nXcno, quia verbis sextae classis futurum ab 
judicant Eust. 49, 1. atque hujus prototypi , quod ab oqcJ 
(coQszo) potius quam a qsco ortum videtur, *^) liueamenta 

42) Rectiiis scripsisset ficcuTv, sed germanum etymon est /uki/ 
est fiafea&ai, Mdi, si Epicharmus sic scripsit , fKafievog et fiwvTat^ 
quae Alirenslus ex Tragicis et Euphorione affert, non tlorica sed iisi 
tato raodo contracta sunt, sed Hdifiai eQmo ^ioQuTg Hes. pro aoofiai 
(Sovfiai. 

43) ^Pdicitai Yaxaiai Hes. vel perfectum est pro l^qmai vel potius 
praesens ^djiai pro (msjai. 

44) Orph. Arg. 1208. ovx anCd^r^ae veeus i&vvicaQ ^Ayy.aTog, uviiQfX' 
J' «Ii/; avoQOiKoV codd. aveTQSips J' «*>// avoQtowv, Hermannus ava^- 
^tocov if ahjj avetQexps. Donec Qioia inventum fiierit, praefero ave- 
iQane d" alil> avaxQOvcov ul ApoIIon. IV. 16ol. vrja c<vc<xqOv(Oxov 
iQerfioTg. Correptio attica ante xq illi non insolita est. 

45) Congruit Hesychius 'Pcofia OQfii]fia. 



i 



I 



Cap. 1. DE VERBIS PURIS. 27 

sequitur lA(}{)oiri a^ilwjoila Erotiau. tauquam ab adjectivo 
a()l)Oog ut avoGoif], elafpooootr]. Proxiina suut owio, cui 
aiouo successit, honionyniumque aioo[.iai, quo Apollonius pro 
asvofiai usus est, et tqojco lo zitqcjoxm. Zf.uooai Traia^ai, 
quod Eustatliius 217, 29. ex Aelio affert, pro afujaai positum 
est ut Wcoaai d^alipai Hes. pro xfjfjaai' nam 'ipav per ^aA- 
Tteiv explicatur v. ad Greg. 549. nou quo liaec sit propria 
hnjus verbi potestas sed quia mulcendo et fovendo amorem 
testificamur. 

§. 8. Vocalis principalis quauta sit in his verbis incon- 
stantia exempla hic proposita docent, nec latuit priscos ma- 
gistros : vco to vtJO^co xal inl TiQiSTTjg avQvytag xai eni 
deviiQag, quarum hac Herodotus utitur, illa Attici v. Meinek. 
Com. Fragm. H. 556. De altero vco agitur Grara. I. 291. 
vio To Qtco 07i€Q xal nQcotrjg xai dsvztQag eori avtvyiag» 
A protoclito derivatum est voa rj nrjyri Hes. * ^) et vchog, 
voiig, vozla, ab altero vavoinodeg i. q. vrj^inodeg, al) utra- 
que verbi forraa vavg et vevg v. Parall. 124. confusis nandi 
et navigandi notionibus. *0 ^«w cumulo alicubi pro veco 
vrjbco scriptum esse testatur Photius Ncovzog acoQevovxog. Ho- 
mericura xvt'], quod EM. ad xvij/iu refert quasi aoristum ut 
tA^, Heraclides narrat nonnullos xvee scripsisse, fortasse ad 
evitandura continuos spondeos alyeiov xvfj tvqov, quos per- 
horrescens Muellerus de Gycl. p. 144. xvde corrigit. Gum 
sxvr] et similibus conferendum est quod Herodianus in EM. 



46) Ainbigua est ejusdem adnotatio IVovs nota/xos utrum de pro- 
prio loqaatiir an de af|)elIativo. Nam et Rheni nomen proprie flu- 
vium significat et graecuin "AvavQog torrentem a verbo vaeiv Sch. 
Apoll. I. 9. In Paus. Vltl. 38, 7. causa nulla erat cur Novs in 'Povs 
niHtaretur; nam vita et Qica idem valent; viti 17 tov aifiaTOS ini^oj^ 
Aret. Cur. Acut. II. 6, 106. 

47) JVet TiXfZ Iles. Et vicissem nXsTv dicitur pro v(Tv ut incfytus 
iile urinator '2y.v)J.os vnonXevaas nsXaysaai Anth. IX. 296. quo loco 
Planudes vnonXcoaas scripsit; nec solum de animantibus sed etiam de 
inanimatis vixvs aXXos In aXXo) nXioiTo Nonn. VI. 281. enXsa n^Xt]§ 
XXXIX. 244. qiio intellectu Homerus nXmtv dicit. ^'EnXav v^coq 
(Alphei) pro manare dictum est Anth. IX. 536. et aXlnXoa Teixsa nou- 
niilli interpretantiir itno O^aXdaarjs IninXiOfieva id est dX(^Qvia cf. 
Hecker. Comment. de Anthol. p. 21, 






IS 

] 



28 DISSERTATIO I. 

344, 1. memorat lou vw naQaxaTixnv evojv IV/;g evt] xat 

TcXeovaa/iicfj 1'vvt] simile homerico svvsov. Sed pro Kvel x6 

nxEi Hes. series xvfj poscit. ifrto/mt Herodoti codices prae- 

stant. Sed xtho occido, quod Grammalici ex subjunctiv 

xTiiof.iev exsculpserunt, non majoris pretii est quam (^icj ei 

g)&Ho, quibus eadem ratio subest. Teiv Ct]teiv Hes. congruil 

cum ZTJ (lae) tende (mauum) et rr^iav rb Krjrelv, quod ab 

illo reduplicatum dicunt EM. Pro Xqel del Hes. fortasse 

XQ^st scribendura, nam /(>£w, XQ^of,iai, ccttoxquo scriptoribus 

ionicis doricisque usitatum est. Postremo quia Aeoles pr 

g))]ai dixerunt (patl sed pro ^al ^tl ut "f]Ti et TiO^r^Ti, Tech 

nici concludunt cpr^/nl secundae conjugationis esse, ^/a' pri 

mae v. Ahrens. Dial. Dor. 138. **) Nunc ad alias vocalium 

sermonem transferam. Pro ih^oj Alcaeus Fr. LXXXVll. deMm\ 

scripsit veterumque aliqui Homeri verbum ncog av syto aJ^ 

dioifii Od. Vni. 352. acceperunt pro d/joi/iu id est svqI- 

aitoii.li, s7iiKt]To7f.u. Ac porro ano tov dt]to l^QiaTaQxog to 

dieXov To evQSTov Sch. II. X. 466. hoc autem adjectivum 

commode refertur ad darjvai, cujus a significatione non mul- 

tum aberrat doricum JaTsv 'Qr]Telv Hes. Quippe ut ^cao ^a- 

Tsco, Tiaco naTsco (TTaTso/iai) ;(aw ;^az:6W, /uxco xaTei-i/iaTsco 

et alia ante dicta v. §. 2. sic cum ddco scio consislit daTsco 

sciscitor, nisi forte illud daTsv pro drjTeXv positum est, hoc 

autem pro tr]TeXv ut daXog pro trjlog, quod Kuesterus h. 1. 

adhibet. lota cum alpha et epsilo commutant xpaco et tpuo, 

kaoj, lioj et reduplicatura liXsco , epsilon cum ypsilo cpUoj 

To dvadidojf.u xal xaTcc TQOJir^v tov e cplvco Epira. Gram. 1. 

429. Pindaricum xixXada nititur praei^nti quodam x^^^t'^, 

quod ad /yiaw referendum erit ut fuxo/iiaL fa]do/iiai. Pro 

xXaco autem substitutura est ;fA/w, quod quam arcte cum ^?J(o 

cohaereat, paullo post ostendam. Xqcxco et xQi<^^ xQ^^^vv/^i, 

quanturavis significatione discrepent, taraen unam stirpem ha- 

bere cognoscitur ex compositis, syxQcxoj, syxQavco, syxQico, 



48) ^&iCn] (fd^uGri Hes. scriphira modo diffort a (fO^rjri. Etym. 
Gud. 576. ijjco/iios nccqa jo xjjw cog fw ^w/nos' to Se ^pdS tiqcozijs ov^v- 
yCtts iaiC, xp(o rpeis xpsT. Si niliil aliud argumenti habuit praeter no- 
mina tp(o/i6s, rfJsSyos, ^pexas, plus dixit quam probare potuit. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 29 

iyXQifiTiTOj, quibus eadem est reddita imi)iug;cndi notio. 
Sed quam promptus sit per omnes sonos vocis cursus, raa- 
xime apj)aret ex derivatis. Namque synonyma sunt ipaxag 
ct ilnocg, xpui et xp/](pog, \pi)j')g, ifii^vog et rpsdvog, nam ip)]- 
dvng dici non potuit quia j]d uon j^raemittuntur consonis. 
Ita vocales ultro citroque commeant partim commutandae 
significationi, alias nuUa palam causa. Quo loco non j)rae- 
tereunda est literae iota vel epentliesis vel exaeresis. Ete- 
nim cfiaQog EM. a cpaog repetit, quod hoc facilius accipimus 
([uia Hesychius (paQvvai, cpaQwaai et cpiaQvvai eodem verbo 
lafiTTQvvai explicat. Et quod idem refert XviaQcoTSQa yyoio- 
xEQa (scr. yyocodi-aTEQa vel evyvocoTSQa) certe a y^ovg deri- 
vatum est, hoc autem a verbo xvccco, unde xovig terra friala 
(ut ipa^uf.iog a ipccco frio) et xvovg sive yvovg. *^) MvaQog 
}ialax6g rjdvg Hes. nihil aliud videtur quam f^iviaQog exemta 
vocali, quae primitivo /nvlov muscus ^°) penitus infixa est, 
eandemque exaeresis speciem praebet MvaQiov to xdXXvv- 
TQov Hes. hoc est spongia deletilis; sed eam vocalera non 
natura inesse apparet ex synonymo ^ivovg. Haud perinde 
facilis est dijudicatio adjectivorum laQog et XtaQog, x^aQog 
ct x^-if^Q^g, de quorum et significatione et derivatione Grara- 
matici incredibiliter discordant. ytaQog rjdvg anolavaTiHog 
1(710 Tov ld(o Tov d-tlco Sch. Apoll. I. 659. Sch. II. XVII, 
572, udiaQov yXccyog to linaQov Sch. Opp. Hal. II. 405, 
ovQog XiaQog /] yliaQog i] 6f.iaXog ano tov XeIov to oftaXov 
Sch. Od. V. 268. XiaQog vnvog i) 6 ^sQiiog /y 6 i]dvg naQa 
To laivco nXEovaofnT) tov X, i] 6 XaQog nXEOvaoavTog tov t, 
xaTcc Tovg naXatoig Eust. 974, 27. qui hoc nomine significat 
Scholiastam ad II. XIV. 164. T6 XiaQog ovx ano tov xXia- 
Q(')g, cog TivEg, aXXa naQcc t6 Xico ro nQod^vf.iovf.taL EM. 872, 
32. cui consentit Theognostus p. 147. t6 XUo xai Xioj ano 

49) MaQilt] 6 xvovq jwv avO^Quy.ojv Phot. Idem sonum significat 
fiiii friando efficitur, vulgo auteni de lanugine dicitur; xf^ovv xal /uvovv 
Inl TcJr /.ic(}.axwv tinois uv PoII. X. 38. 

50) Latini, qui nullam vocem a mn ordiuntur, omiserunt graecum 
ny; terminatio huic sermoni propria est ^vla musca, ^qvov bruscum, 
(fiaiog fuscus. Substantivo fxvlov appositum est adjectivum fiviog o 
ancclos Theogn. fivoiov t6 fialaxov Hes. 



30 DISSERTATIO 1. 

TOv ho yeyovEv, cecp ob xal ro liaQnv ^^) xa yciQ nQoa?p 
d^shpcx. Postremo Schol. Pind. Pyth. IX. 66. ylcxQov ccvi 
tov xXiaQov yara avvaiQeaiv, qiii exaeresin dicere veriti 
cst quia x^or()og primam syllabam producit, xliaQog saepii 
corripit. Qiiid in his sententiis falsum sit facilius est dicei 
quam quid verum. Si rem ad leges etymologicas revocamui 
nihil quidquam obstat quominus XaQog a Xcxco productui 
statuamus ut a vaco vaQog, a x^"'J vero ;fAm()og ut cplvi 
ffXvaQog V. Prolegg. 257. Sed significationis causa ?MQr 
et quod Pindarus usurpavit yXaQog magis cum yXiaQog coi_ 
venit quod a tepore transfertur ad res quae cum suavilatP' 
ad sensus affluunt. A yXiaQog oriri potuisse XiaQog deraon- 
strant verba ab Hesychio relata "EXiavd^q eyXicxvO^i^, AeXiyixl 
tEd^tQi-iavxai. Sed hic res in eura deducta est locura ut alS 
quid de consonantium affectionibus dicendura sit. 

§. 9. Priraum tropae exeraplura sumam ab EM. 200, 42 
^Xijnd^co naQO. zo 0?J^co cog yMi ^Xvco XiyExai naQu zl 
(fXvco. Horum utrumque suos habet et proprios terminos 
neque tamen ita disjunctos ut alterum pro altero substitui 
non possit; in Anth. \l\. 351. cpj]/iiT]v oxvyEQr)v ^cpXvaev 
iriQxiXoxog, sed in proximo epigrammate 352. yXcoaot] aOe- 
fiiiotiov s^Xvaev v§qiv, antiquiores vero, quos norainavi ad 
Buttm. 381. v§Qiv anocpXvoai. Javco xb xaico (v. §. 2.) 
propter priraitiva dcxio (daico) et avco ambigitur utrum ad 
prosthesin referri oporteat an ad enallagen. Verura aperta 
hujus signa prae se ferunt Zavco zd yevco nal tevoaad^ai, 
xb yevaaai>aL EM. non diversum fortasse a dsvco irrigo, 
diEQog, dvr) v. §. 6. quandoquidem sapor et onog succus 
et re et voce conveniunt. * ^) Vocalis quam laxa fuerit, arguit 
nomen rbaf.ia yEvf.ia Hes. et latinum gustus, degunere, jeju- 
nus, jentare. Testatius est cpXc^v attimv, d-Xav eXXrivLxov 



51) Quae proxime sequiintur verba as xal t6 ;f«Afti ^(rdeQov re- 
movenda sunt ad finera adhibita correctione ^ nccQa 16 ^^«Akco /«Ak- 
Qov. Sic enim Schol. Pind, P. IX. 65. x^iaQov (frjai 10 noXv xal 
xsxctXaafiivov. 

52) Hesychius Xvfioi ysvaits, Xv/xos aieXos, saliva autem pro 
sapore dicitur. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 31 

Moer. quoriini illud apud Atticos uoii habet significatioiieni 
comprimcndi sed in dialecto dorica et acolica, Suidas ^Lina- 
OTog ciysvGTog olov ainaatog afidar]Tog , illud a ndofiai 
na%to!.iai , hoc a verbo unde Mdi-iaTa l3Qi6f.iaia Hes. et 
fia/iifiav iod^leiv Phot. Hacc scriptura modo difTerre con- 
firmat Stephanus ^^fiaCoveg ag vvv ^avQOfiatidag xalov- 
aiv — ixaXovvTo de xal ^avQoudzideg naQa xo aavQag 
naieiv. Nec improbabilis est Berkelii opinio Mysos ani- 
malium esu abstinentes non xanvo^dvag nominatos fuisse sed 
xanvondTag quasi xanvov aiTovfitvovg, aut certe bela illius 
nominis valere pro pi ut Delphi rb nazeiv ^axelv^^) y.ai 
%o niHQov ^ixQov Xeyovai Plut. Quaest. Gr. 292. E. Hinc in 
cogitationem incurrunt tria verba, quae supra in transcursu 
adspeximus, cflHo, qtlUo et xlico. IlaQd rb cpXko zb dva- 
neiitnoj (pXoT] xai xlcU] Suid. s. h. v. et EM. 812, 43. Tr]v 
xXioQOTt^ta xai tb dvO^og cpXoov nQOGr^ynQevaav xai Jiovvaco 
WXoUi) dvovcL Plutarch. Symp. V. 38 ^ *) cpXiog b Jiowaog 
did Tov i, Tivig di 6td r/Jg ec EM, 539, 32. ut CPAet w Bacchae 
nomen Noun. XXI. 80. per iota vero Ohovg naQa xo cpkeiv 
o ioTiv evxaQneiv Steph. 0let]aiov tb (DXidaiov nediov 
EM. 796, 5. cf. Prolegg. 432. Quomodo Liber pater, sic 
etiam Libera appellata est OXoid v. Aglaoph. p. 402. et 
raater utriusque Jr]fir]TT]Q yXori. His concinit Nymphae itali- 
cae nomen Chloris erani quae Flora vocor; corrupta lalino 
nominis est nostri litera graeca soni Ovid. Fast. V. 195. quae 
corruptio, si sic appellare libet, in Graecia nata est; con- 
cinunt eliam adjectiva OliaQd x^ictQd Hes. et appellativum 
XXodtj 7] exlvaig idem significans quod xKi^rj exlvaig xai 
(.lalaxia EM. 872, 32. alque verba QiXvetai vyQaivezat, Jta- 
cplvovta vyQaivovTa cum paragogis, quae idem Hesychius 
affert, Xloidav dtelxead^aL xai iQvq^av, XXoidwai ^qv- 
nrovTai, 0kvdav dtaxela&ai, quae omnia dicuntur de rebus 
molliter fusis et diffluentibus ritu herbarura laetius pullantium. 



53) Hoc ex etymo ^aCyw , pro quo sermo plebejus naxHv re- 
cepit V. Hemsterh. ad Plut. v. 1000. 

54) Metathcsi diffeiunt (fXooq flos ac fpeXXog, et insuper prostbesi 
TToXvaifelfxog 7ToXv<f>koiog Hes. 



T^^^^^" DISSERTATIO 11. ""™™' ' || 

Verbi titvio multiplex cogtioscitur variatio; Theocritus eiiim 
inicp&v^M dixit summutatis antistoechis ; Hesychius producit 
WvzTEi mvEL, VuiTov tctveXov, cui Latini substituerunt spm 
cf. Prolegg. 92. consonara duplicem in partes, unde coaluii, 
resolventes sed ordine inverso ut Aeoles oxiq)og, aTcUhotm 
ctGTiivd^Lov, Latini pro '§ko scabo, pro 1^6 g viscus sive vill 
cum , nec diversae stirpis videntur otkxUcov. testudo et ipalL;; 
fornix. Denique labialem prorsus praeteritam esse colligitur 
ex substantivo olalov * *). Cum titvco ipvTTco conferri potest 
TiTEQov xpilov V. ad Phryn. 435. et quae Hesychius praebet 
exempla ipiGig arccoleLa id est cfd^ioig, ipeiQco cpd^eiQco ^^), 
ipivccg pro g)&iv(xg, ^EipiG&j] aned^ave i. q. lcpd^iGO^rj , quod 
nisi 'eodem verbo explicuisset , eum verbum ipieiv liberius 
interpretatum esse crederem, sicut conjugata Gvf.ixprji>i]vaL 
Gvi.LipLGd^rjvaL conteri ponuntur pro perire v. Schleusuej 
Thes. V. T. Tom. V. 173 sq. Psi et xi alternat Meo6yjt]Qi 
7]/^iL^T]Qov, quibus quae subtexta sunt verba ipdco et ^ec 
actiones inter se similes declarant. 

CAP. II. 
De verhis qtiorum character est lahialis. 

§. 1. Mirum est unde Hesychius arripuerit '^/?£fc; ^x^iQ, 
quod alii verbum latinum esse putant, alii nomen. Graeco- 
rum verborum unum duo prima literaturae elementa ante 
terminationem hahet ^Xd§co obsoletum illud unoque vetere 
exemplo ^ld^eTaL testatum. Epsilon duo acceperunt oe^co et 
q)e^co Choerobosc. Cram. II. 137, 18. totidem altera iota lon- 
gum d-li^co et TQi^co, nam Xi^co et oTi^co ex dittographia 
orta; nec plura ypsilon ■&qv^co (omiss. in Th.) Michael. 
Ephes. in Arist. de Memor. p. 130. a. et xqv^co v. ad Phryn. 



i 



55) Pro oiai m^aai Hes. non solum TTivaai ut Salmasius jubetj 
sed etiam aCaai scribendum videtur synonymon verbi tpvaai ut adia 
xjjiTTa et \jjima. 

56) De hoc controversiara movet Ellendtius meus, in Lex. Soph. 
T. II. 976. Hesychii, inquit, locum ^'tCqsi (px7sCQei satis bene emen- 
davit Wakefieldus ipeT QeT (p&Cyei' scribendum autem i//jj. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 33 

! 317. Ceterae vocales se nou sistuiit. Diphthougorum uuani 
admittit ChoeroboscusDict. III. 17. et 98. Cram. II. 203. 
EM. 454, 5. Ta elg §io hjyovia kvl cpiovrjEvzt, naQahjysTai 
nXrjv tov af.i€i^co , oxei^ico, ei^co, XeI^co, In ^co non purum 
exeunt ()sfif:)co, oTSfifiio, azefi^co, (psQ^coj aziXfico triaqne ab 
Hesychio asservata Kcx/n^co 7zavo(.iai pro xcc/nTtzco positum 
alicubi intellectu eo quo considentes xd/nnzeiv xwXa vel yvla 
dicuntur v. Hermann. ad Hec. 1052. alterum (post TelcoQcog) 
TiX^eod^ai /isfiiptinoiQelv erciyaXsiv, tertiumque Idd^eX^sL dir^- 
&el, quod et aO^eXyco scribitur eoque proxime accedit ad 
verbum a(.ieXyeiv, quicum communera obtinet significationem 
sugendi colandique id est liquoris exprimendi. Cum re7/?e- 
a&ai concinit dzefi^eiv oneQ ol vecozeQoi ovx inl zov oze~ 
QLOXEoO^aL jjxovoav dXl^ inl zov (.lei-Lcpsod^aL Sch. Apoll. 
II. 56. sed anliquior significatio tribuitur paragogo dnb zov 
dzco EM. Apud Hesychium "Ed^d/i^r) e^enXdyrj, unde Butt- 
mannus II. 195. verbum d^dfi^co exsculpebat, vel ed^dfi^et, 
scribendum est vel edd(.i^T]0€ vel id^a/i^f^d-t], nec minus 
convenit aoristus doricus e^d(iri. Nam ut a ddco (dalco) pro- 
fectum est "Exdd^rj i^sxav&f], sic a 3dco {O^dnco, xdcpco) duci 
potuit iO-d^r]. 

Adnotamentum. Labialis non omnibus hisce verbis 
nativa estj nani -OXi^co manifesto ex -OXdco ortum, ■Oqv^co 
ex (^Qavio, zQi^co sic ut xeiQco tero trivi cum zlzqco et zqvco 
cohaeret; TQveiv xazaxQi^eLv et TQvnav ZQi^eiv Hes. La- 
tinique ^eco (^dco) niutarunt in scabo, Sqovco Pamphylii in 
oQovfico Eust. 1654,20. Ita credibile fit ozei^co unde ozoi^i] 
ut culcita a calco, cum verbo ozrjvaL eo cognationis nodo 
contineri quo germanica stehen sive antique slan, stapfen, 
stampfen ozov[.init,€iv , stopfen ozov/iincoveLv stipare, neque 
dispari ratione conjuncta sunt (iaivetv ^azeXv nazetv. ^ze/n- 
^eiv veteres quidem interpretantur xiveTv, adjectiva doze/.ig)^g, 
doze/t^axzog i. q. dxivr]zog a ozQecpco composita dicentes 
Sch. Theocr. XIII. 36. Cram. I. 16. cui sententiae aliquantum 
momenti accedit ab epitheto doze/itprig noddyQr] Anth. VI. 
296. nam idera est nodoozQd§r]. Sed ex eo quod oze/n^eiv 
pro vfiQl^etv, oze/.i^d^€iv pro XoLdoQeiv dici tradunt, quem 
intelleclum ozo^og et iniozo^eiv habent, alia subuascitur 

L o b e c k. Tecbnol. 4 



34 DISSERTATIO II. 

conjeclura a gtei^eiv iiatiim esse atifi^isiv proculcare, pro 
terere et aazsfiffijg cum alpha pleouaslico copulatum ut aoie 
Qonrj proprie significare atimov inculcatum , spissura , co 
paclum, deniquc firmum et immobilc ut aii^aQog et slipulu 
apud veleres firmum dicehatur Fest. '). Pro bela autem qua»v 
facilis sit aspiratae successio cognoscitur cx synonymis a 
^og et aTof-ig^og, azificpvla et azovTinia, sic enim posteri 
res appellarunt fraces v. Moschopul. in Agapet. iu Fabrit. 
Bibl. Gr. T. XII. 306. Neque coniHtio mutatur si quis aaief 
cf>^g sic accipiat ut aaTvq^eXntzog cum alpha privativo jud- 
ctum. ^elSio unde aefivog derivatum est ut ab EQE§og eQE^EV- 
vog sQEfivog, Wyttenbachius ad Plut. de Aud. poet. p. 278. 
'aA aEVio ao^ko refert, cujus propago est ao^iaQog eadem 
significatione qua asfivog. Verbum afiEi(ico notum est per ev' 
scriptum esse , lAfievaaaO^ai neQauoaaad^ai , TlaQafiEvam^ 
naQEXd^ELv Hes. etc. ^) quorum principium Coraes in impera- 
tivis novellae Graecitatis afie (age) et afiEZE (agite) sibi 
agnoscere videtur ad Isocr. p. 277. ad Plut. T. V. 407. sed 
potius in latino meo, migro, mulo, muluus fiolxog delitescit. 
Vicissitudo siguificaliouum , quas Latini diversitate declinatio- 
nis distinxerunt fugare et fugere, apud Graecos diversis id|| 
tata est consonis; nam g^e^co {cpe^ofiai) factitivum est, cpEvyco 
neulrale — b dk idQioTaQxog OEor^fiEuoTai otl cpo^og inl 
t^g q)vyrjg (Lehrs. Arist. p. 69.). Utroque antiquius forsitau 
fuerit cfdio naicpdooio raotum trepidum significans , unde cpdip 
et g)daaa columba, quae prae ceteris tq^qiov id est trepida 
vocatur^ a ^pe/^w g^o^rj coma vibrissans, alias ao^t] dicta 
a aEvio ut vibrissae pilinarium qui spiritu moventur *). Sed 
duobus Xei^co et xqv^io consona mutabilis quidem inest 



1) Unde Huschkius (Verfass. des Serv. Tull. p. 133.^ cognovcrit 
vocalem priraam hujiis vocabuli longam esse non video; ex verlw, 
stipo non sequitur. 

2) Pro ^Eirjfievam rinoxtvTJaai sribendum est i^^/nsvaat anoxsM 
rrjOai. Praesens afxtvoi non extat nec simplex nec compositum. /Ji^ 
fiiaiae i^alldxTrjg jam Hemsterhusius ad a/itico revocavit. 

3) Coraes ad Isocr. p. 61. (p^cj prius dictum esse quam (feu^ 
tfifi(o colligit ex eo quod hodie axQivyia dicunt pro atSQto, rsltvyM 
pro itlci et similiter xXfy<o, nriyio, xavyco pro xla((o etc. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 35 

yt.cijiuov, xQucpw) nec tamen ut demonstrari possit nati- 
vam non esse. Eorum, quae terminationem non puram ha- 
bent, unum ()i/ii^(o cum OTQeq)io et significatione congruit et 
forma, recteque Schol. II. XIV. 413. nomini atQo/i^og ap- 
ponit tanquam synonymum qo^^oq turbo, cui similliraa rota 
raagica Qvf.i^og nuncupatur et azQoq^alog v. Boisson. ad Ma- 
rin. p. 122. Quodsi azQlqio et Qe(.i§io ab ultima stirpe aTQeco 
torqueo repetimus, cujus vestigia ostendit aioQvr] strophium 
et aTQsvyco v. C. III. §. L literam /n interpositam dicamus 
necesse est, qua ratione nonnulli ccTi/n^co ex ccTeco extitisse 
suspicantur. ^zll^co nescio an aliquid commercii habeat 
cum aTilr] stilla, aTilnvt] eeQat] Hom. lucida gutta Ovid. 
Fast. IV, 522. aTalayEiv (.iaQ(.iaQvaaeiv Hes. — 0€q^co pro- 
cul dubio pro (psQco receplum est, unde cpiQna td yivvrjfxa 
Sch. Aesch. Suppl. 693. cpiQoai to yewfjaai Sch. Eur. Phoenu. 
602. ubi Valckenarius qsQipai corrigit contra regulam. Nam 
verba hujusmodi non declinantur ultra imperfectum nisi lite- 
ram beta praecedit diphthongus ei ut Ae//?w lelxpco eleixpa 
Macrob. de differ. verb. p. 724. elqO-fj £l'^}]Tai Hes. x«ra- 
OTsiipai Sophocl. etc. sed aTE[.i^6(ievog solum praesens ha- 
bere animadvertit Sch. Apoll. II. 56. cetera imperfectum non 
excedere docet Herodianus in libro de Aclitis Cram. IV. 338. 
II. 412. Choerobosc. Epim. p. 62. et 498. quare aeaj^fiielcoTai 
To eaicpd-rj naQa ^ocpoxXel xal TIXcxtcovl et a/iaQTcxvovatv ol 
XiyovTeg eQQi(.icp&riv p. 17. et 498. 'PefiqO-fjvai tamen He- 
sychius alicubi legit idemque 2iipaa^at aecpd^r^vat ^avficxaat. 
Sed plerumque haec tempora formaiitur a ae^CQetv et ae^cx^etv. 
§. 2. In puris secundae classis praeter ionicum tQcxmo 
alpha non reperio sed saepissime epsilon enco, evino), ^limco, 
dQincoy Xincoy TCQimo, Qimo, aximo, zQina). Nam He- 
sychii glossa Klinei noQeveTat (novr^QeveTatf) enid^v/tei 
i^anaTccTaL quo pertineat , ex parte tantum perspicitur ex Sch. 
Od. XXII. enUlonog oQexTtxog, xkinTciv yccQ to inLd^vfieiv 
(toI»' aXXoTQuov) et cx latino clepere. Eta duo habent ar^no) 
et Qr^nei ifjevdeTai, Grjncov xoXaxevcov 0^avf.uiC,iov , unde zi- 
d^r^na pendet. lota unum et id soli Hesychio testatum ^xinei 
vvaaeL, Kvinelv (xvineiv) aeietv vvaaeiv, quibus paullo post 
accedit oxvinteL, similisque est nominis discrepantia axixp et 

3* 



36 DISSERTATIO II. 

GxviifJ, sed Gxif.t7CT0) , qiiod Matthiac ad IIcc. 64. cum axli 
confcrt, lotum diversum cst. Diplithoiigus duohus se in| 
nuavit Ieitico et sQsmco, quod et sQinco scribitur AjjoIU 
Syut. III. 31, 277. SQiijJai xaTaQQlipai, sQiipif^a mcoaii 
Hes. Cetcrae vocales non emergunt. Terminalionis non pui 
sunt d^aXnco, Xaf.inco, sXnco, /nsXnco, sQnco , tsQnco , nsf.inco. 
Hesychius adjicit KaQnsiv nlf^TZEiv, KocQnsaO^ai xad^aiQ£iy\ 
quarum significationum neutra i^ropria et primaria videtiii 
sed potius ea quae in latino carpere et calvere id est vellere *) 
apparet; nam decerpendo et stringendo purgantur immunda, 
et purgandi vcrbum trausfertur ad verberalionem ^ExcxO^tjQS 
sTvnts Hes. 

Adnotamentum. Etiam horum verborum multa labia- 
lem extrinsecus acceperunt. Oijnco enim a O^dao ortum, de 
quo dixi in Parall. p. 47. Blsnco et Xsvaaco ylavaacoy quae 
EM. 652, 5. recte componit, antiquum Xlao coguatione attin- 
gunt. TQsnco verto, cui vicinum est azQsg)co torqueo, noii 
adeo longe distare a tqsco tero unde TsQsaasv hoQvcoas 
Hes. infra faciam clarius. 'Psnco cura qsco consociasse vi- 
dentur Grammatici qui nsQiQQr^dijg interprelantur 7r«(>4(>(Vt;£4'» *) 
iiam ab hoc nsQiQQsmjg vix quidquam differt et inclinata 
labentibus et defluentibus simillima sunt, sed alii nsQisQQifi- 
fisvog et nsQiQQaysig reddunt, quod aeque quadrat. Ainco 
a Xvco profectum esse, quia liber {Isnog) de arbore delibre- 
tur sive reluatur J. Scaligeri fuit opinio, de qua existimet 
quod quisque velit ^). Ad explanandum axinco Schneiderus 



4) Hinc calvus i. q. vulsus, cavillus, cavillari et longiore ambitu 
calumniari a propria significatione vellendi translata ad vexationem, 
obtrectationem ; neque alium intellectum liabet carinare. 

5) Parall. p. 156, ubi addam IlQoqxXridrig xalfad/uevos Hes. in 
adverbium nQogxlriSriv mutandum esse, et apud eundem pro ^Emy.le- 
vvOag ^dO^QK ocnsl&wv scribi oportere inex^ivrjOas ut ixXivrjaai et ^ia- 
livijaai dicitur pro Sia^fvyeZv. Adverbia saepe participiis explicari 
ostendi in Parall. 156. et sic pro ^EvQa^iog iyyQaxpag Hes. scribendum 
esse patet lyyQaiptag. 

6) Erotianus ^ExXanr^aeiai avtl rov ixyXvif^aezai ;fal ixyevvrjOrj- 
aetai. ^AQiaioffavrjs iv rriQvjadrj (n. XVII.) (f^fiaig ovv eyu> ^QO- 
tmv anavtag ixXanrjvai, quae fortasse sic scribenda (fi^fi ovv iyco 



i 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 73 

liiigil cascum qiioddani OHeco, unde Gxevij ^), crxta, axoiog, 

ii>!>]V7J arcessit neglecta Hesychii glossa Keco oxlipai, quae 

tainen, ut nunc est, nullum usum praebet. Nec multum con- 

lido Buttmanni coujecturae nQtno) a niQio repetentis Lexil. 

I. 19. ^'Enco et htnco tam simplici natura constant ut nihil 

iillrrius quaeratur. ^xvlnco sive oxvlmco cum xvcxco xvitci) 

lohaeret. Jam ut ad illaveniam, quae duabus inuituntur con- 

soiiis, d-aXnco cum O^alvxQog, aXvxQog et cum aXea (Parall. 

12. et 127. Prolegg. 345.) tautam habet siguificationis simili- 

iidiuem ut pro cognato haberi possit. MeXnco Pindarus 

lUQSiv/^ioXoyel quum dicit f.ioXni) /iieXecov 01. X. 99. ^a/inco 

|uiii a Xcxco Xevooco yXavaoco defluxerit, non dubium habetur, 

raro in ununi confluunt utrinque derivata XafinQog et 

...aog v. Jacobs. ad Anth. 559 sq. Latini verbi carpere, 

|uod graeco xccQnco apposui, brevior forma extat carere id 

si carminare vel, ut germanice dicitur, kardaetschen a car- 

!is. quibus ad eam rem utuntur lauarii. Hinc sursum euntes 

n\ coniraune his omnibus deducimur primitivum xeiQco, cui 

l.aiini addideruut labialem ut xqovco crepo, oxccXXco scalpo 

ibrtasse Graeci ipsi, si xQcZf^og et xqco^Iov sive xQconiov 

. sive securis recte huc referimus. TeQnco Philoxenus 

s\i in libro dc sermone Romanorum EM. 737, 20. ol ccq- 

01 xa fiiv ar^drj xal XvnrjQcc ano tcov ipvxQcov (hvoixaoav, 

(izvyelv dno xrjg 2tvyog rjneQ ^ivxQorazov exei vdcoQ, 

xat 10 *p6(iog xQvoeig' ano ds zcov ^eQf.icJov it]v ttQipiv ^aX- 

T:a)Qrjv sXeyov xal xb T€Qnea&ai ialveo^at "). Hic ergo non 



[ — — ) /iQorwy etc. dico igitur omnes hinc jprogenitos esse, hoc 
est ex ovo primigenio qiiod in Avv. 695. celebratur. Sed quid tan- 
leiii est illud apud Hesychium uicenijrai lama&jjyail A lamcj glutio 
Fortasse } nam XanixzQia dicitur 17 d-iXovaa iv(ax(iodai, Xan(^ea9^ai au- 
em x6 t(hcCoi'6vead-ai , heluationi vero conjuncta esse solet divitiarura 
et potentiae ostentatio et jactantia, unde est illa Cleonis in Arist. 
Eq*}. 334, oratio Ovvyeia 0^(qjlu( xaiaifaywv — xaaaX^dacD zovg aiQU- 
iijyovg , Xu^Qaxag xaiaipaydjv MtXijaiovg xXovriaoi etc. 

7) Ilanc qualemcunque conjecturam stabilit quodammodo nomen 
•Jxto&Tjxr) in Inscr. Corcyr. n. 1838. b. et axeaCfiv in Tenia n. 2344. 

8) Sch, Pind. P. IX. 65. t« anrjvfj toTg ^pvxQoig noQafiaXXovai, 
iK 3k nQogi]vri joig d^eQfioTg 6ia rrjy yevo/nivt^v Sidxvaiv. Hesychius 
Avcj 6iaxi<a d-eQfiaiyoj ' rd ydq nQOSi)vfi roTg 9eQfioTg naQi^aXXov. 



S8 DISSERTATIO II. 

solum isQTiio a O^almo sed utrumque a d^tQco arcessivi^ 
videtur, unde d^ccQGog repeti solet. Et quam arcte hacc ini 
se contingant apparet ex Julian. Or. VIII. 243. d^almoQy^ 
zsQXpig et Christod. Ecphr. 166. id^aXnsto %aQf.iaTi, Ov/.i6g, 
Alii tamen diversam ingressi sunt viam: TaQneoOaL i-iexc'.- 
d-eaig iait naQa tb TQinead^ai EM. 753, 39. scilicet quia 
jy i^dovr] ixTQinst tov diovzog Sch. II. XIV. 314. vel quod 
anayei Tuiv XvnrjQoiv Sch. II. XIX. 513. quod quodammodo de- 
fendi potest comparatione synonymi i^alXazxeiv. Hoc enira 
Phrynichus Ecl. 363. pro ziQipai xal naQayayeiv elg evq)Qo- 
avvTqv dici testis est cf. Orell. Suppl. ad Nicol. Dam. p. 7. 
Attamen argutius videtur. Sed etiamsi tiQnco et TQinio na- 
tura diversa sint, tamen fieri potuit ut aliquis pro TQenco tra- 
jectis consonis diceret tiQnco, quomodo Hesychius accepil 
TeQnc6f.ied^a TQencof.i6d^a , et ut contraria metathesi TiQncii 
verteret in TQinco id quod ab Homero saepius factum esse 
statuuut Scholiographi et consentit Buttmannus. Neutrius 
tamen rei documenta habemus indubia; nam neque Hesychii 
auctoritas sat gravis et homericorum locorum sententia con- 
troversa est. «) Alioqui pro TQinco dici poluisse tiQnco ap- 
paret ex derivatis uTQanog et axaQnog, ^LdTQonog et IdTaQncli 
Parca Sch. Od. VII. 197. Hinc deducor ad ultimum hujus 
generis sQnco serpo et repo, et ad similem utriusque lijiguae 
discrepantiam in rapio aQncxl^o}, cujus primigenia forma aQncn 
colligitur ex participio aQnaf.ievr] aoristis asigmatts ella, 
elna, ijveyxa adnumerando et ex nominibus aQnr] hirpus el 
irpex V. Scalig. ad Varr. IV. 95. 

§. 3. Tertiam labialium quae in exitu habent, pleraquc 
pura sunt, duo per alpha ykccg)co et yQcupco, quinque per e 
quae Theognostus enumerat p. 138. dicpco, oTicpco, GTQiq^co. 
zQicpco, xpicpco, tacite praetervectus sQicpco, fortasse quia pri- 
mam vocalem praepositivam esse putavit v. Diss. de Prosthesi 
c. II. Praesens vicpco, quod nostri Grammatici receperunt 
Herodianus in libro de Gonjugationibus inscripto inusitatuni 



9) Nimls inepte illa conjectura transfertur ad Od. VII. 279. ;faJ- 
Qos aiiQTiris — oO-sv ovx r]u iQani]vat xal ixcfvysTv et ad TeQnixiQavyoi 
6 Toi/s IvuviCovg Tit xeQavvfi) TQincav Sch. II. VIII. i. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 39 

liiisse docuit sed liinc fluxisse perfectum vevo(pa Theogn. 
1. c. Crani. III. 395. Eust. 127, 32. Ex penetralibus litera- 
tiirae Hesychius protulit ^Fig)ei dldoixe Xvnel (pQovTlt^et, 
KaiaifJtg)ei xaiaaxozil^ef tpeq)ag yaq to axozog, i4ipeg)i]Q 
aipQovTiaxog, a(.ieli^g, '°) quae significationes facile inter se 
conciliari possunt; nam Gvvveq)i]g et Gvvvevog)tog dicitur de 
trisli et mcditabundo v. Kayser. ad Philostr. Soph. 324. — 
Ta dia zov i](pio diavXka^a dvo, xo ^iiv dia tou rj v}^g)co, 
%o de dia tijg ei veig^co z6 %iovi'Cco Theogn. I. c. quod quum 
rectius vicpco scribatur ' ') nec satis fidei habeat Hesychii 
scriptura Jeicp6(.ievog xprjXacpriGag, unum relinquitur illius 
terminationis specimen aXeicpco. Practer vicpco duo legunlur 
sed pariter dubia yQicpco et xvicpco, illud in Hippocr. Prorrh. 
I. 171. T. I. aXyi^fiaTa TCQog vnox^vdQiov yQig)6fieva, pro 
quo veterum uonnulli, ut Galenus refert in Comm. I. 127. 
T. XVI. yQim')[.ieva scripserunt, codiccs autem Fior. et Med. 
yQicpco^teva praebent, sed barytonon yQicpco vel yQirtco cou- 
firmat Hcsychius FeyQicpcog talg %eQolv alocov, qui aut hXcov 
scripsisse vidctur aut alcov, cujus fornia mcdia "Alovvzat 
yQatovviai ab Ilesychio afFerlur, activam Etymologi thematis 
loco pouunt. Quippe capiendi siguiftcationem habent yQinevg 
piscator, yQini^eiv piscari et universe capcrc, yQiniGfta ca- 
ptura sivc lucrum , dvgyQiTiiGTog Ephraem. Caesar. 3312. in 
Maji Nov. Script. T. III. homo tenax vel niraius iu captando 
lucro. His jam Salmasius de Mod. Us. \). 353. contulit ger- 
raanica greifcn, griepen, to gripe, et porro apponcnda viden- 
tur herciae nomina xQcccpa et ayQicpi] v. Prolegg. 295. et 
ayyQig)iov harpago aliudve instrumentum hamalum quod Co- 
raes Atact. I. 8. cum praeposilione composilum putavit; qui- 



10) Diversum huic xpicpoj Tlieognostus p. 13, 11. interpretatur xtv- 
7i<a propter \p6<pos, puto. 

11) JVfftpto dicc tijs ei, l( ou vitfOi, ari/uatyet i6 fiQ^Xtf viqxD ?o 
X^iovll^oi 6iu tov i Scli. A. ad II. I. 420. sed etiani Iioc saepe per ei 
scribitur v. Interpr. ad Thuc. III. 23, ad Paus. VIII. 16. 2. Jacobs. ad 
Anth. p. 67. idque Beltkerus Phot. Bibl. CCXXIII. 348. (212) sine 
codd. edidit pro vlifta ut Falckenburgius Nonn. Dion. XIX. 83. for- 
tnsse ex Paraphr. IV. 175. ubi vetifwv idem signiiicat quod antiqcav. 



40 DISSERTATIO II. 

bus omnibus convenit participium yQmo/^ieva, quod Hippocratis; 
enarratores ajtaGfaodwg avvEXx6/,isva inter])rotantur. Alteruni 
legitur in Herod. n. Mov. 43, 33. iQeuO^co £Qsvi>uo, xvqd^io 
xvr]&uo, xvlqiio xvupuo. Sed suspicio est ne tertium exem- 
plum, quod EM. 116, 15. in enumeratione similium omittit, 
ex dittographia natum aut xvT^tpio scribendum sit ut in Gloss. 
Prurit xvj]cp€c, ubi quod Piersonus ad Moer. 41. reponit 
xvri&ei, ob diversitatem significationis parum convenit. Sub- 
sequitur Qocpeiv log yQcccpeiv xai Qocpovaiv tog yQacpovai Ae- 
lius Dionys. ap. Eust. 1430, 37. sed hoc in aoristum cessit 
V. ad Aj. p. 181. Adn. 10. In vcpco tria exhibet Theognostus 
1. c. et Theodosius Gramni. p. 72, 28. ylvcpco, atvcpto, xvtpio 
totidem omissis dQvcpco, xvcpco, xQvg^co. De primo Eustathius 
p. 1295, 30. dQVTttco xal dQvcpco dupoQelzat, sed hujus au- 
ctores nulli nisi Lexicographi : ^AnodQvq^io anodeQio , Suid. 
^QVcpeiv neQaiveiv, jQvcpoi-ievoi 7ieQaiv6f.ievoi Hes. ubi non 
admodum necessaria videtur Dindorfii correctitf dicpeiv de- 
<p6f.ievoi, quandoquidem dQvmeiv non longe abest a dQsneiv, 
quod ad concubilum transferri apparet ex Aeschyleo 10/1 
dQona v6fiif.ia id est nuptiae, quibus puellae crudae pra 
florantur dQsnoviai, et ab eodem dQvcpeiv productum est 
dQVficxTTeiv, quod Pollux inter verba futuendi refert. Home- 
ricum djncpidQvipr] EM. praesenti adscribit, alii aoristo; nec 
certius IleQidQvcpj] dno^sai] Hes. Secundum xvcpco seculis se- 
mibarbaris increvit v. adAj. p. 450. tertii imperfecto poetae 
posteriores utuntur aoristi vice. 'Pvipai Qocprjaai, 'Pvn-caL ol 
dvaQQocpovvxeg praesens habent Qvcpo) inusitatum ut Q6cpco, 
cui similem sorbentis sonum exprimit (wi^dco. Litera w hoc 
genus non intrat; raro diphthongi, velcpco, de quo dictum est, 
ol'ipco '2) et olovcpco, quod Hesychius s. zH lolovcpiJov atticum 
perhibet. *') Non pura reperiuntur tria, alcpco, cujus exempla 



i 



ri) Gramra. Cram. I. 330. t« ctno zrjs 01 aQxofisvce fxovm fiaxci'iv 
avfKfwvov , tl fitv nciQci ovofiaios y, neQicyncHvitti — tl Sh fcfj ovtms 
^X^' i ^ciQvvercii oi/u) , oicpco , cccp ov rb cxQiaiK xojKos Oicfii. Sed hoc 
plerumque olcpca scribitur. 

13) Apud eundem pro KciXb)'4a nsQte^avti scribendum est xarco' 
loipa. 



Cap. II. DE VERBIS LABIALIBUS. 41 

omiiia (liibia sunt praeter ^E^alq^aig evQiaxeig, ' *) ojLtqxo et 

■/.tcnrpw. 

Adnotamentum. Jam ut de formatione dicam, tribus 
lilis, quae temii quodam soni et siguificationis discrimine 
(listincta sunt, yQmpco, yXacpco, ylvqo), veteres Eust. 1504, 19. 
commune assignant priucipium yQctcx) id est rado rodo ; quod 
non improbabile dixerim. Neque falli videntur qui dicpcj} cum 
f)£i'w diEQ()g comparant consonam adventiciam putantes. Ean- 
(loinque literam dubito an azQecpco non propriam liabeat; mu- 
latiir certe in agiiatis axQa^og^^) et axQEvyco v. C. III. §, 1. 
p(>nitusque evanescit in arsQoip, quod equidem simplex esse 
arhitror ut fxeQoxp {(.lOQTog) a aiaQco sive aiQsco ductum cum 
significatione torti et volubilis; certe ateQoip hyvvg apud 
Sophoclem nihil differt a liyvvg azQo^ilog in Dosiadae Ara 
1. V. 5. quod epitheton pluribus verbis explanat Apollonius I. 
438. liyvvg noQcpvQsaig eXixeaaiv ataaovaa id est gyros 
ageus, wirhelnder Rauch. * ^) Tvqco uon incommode a ^vco 
fumigo repetas. OYqco et onvico' fortasse paronyma sunt ab 
oni] hoc est ab ea corporis parte unde scorti epitheton ^oq- 
^oQoni] ductum est. Cetera omnes eruendi etymi conatus 
eludunt. Eorum quae duas in exitu consonas habent, unum 
(.iei.icpof.iaL ex coraparatione nominis /.ico/.wg posteriorem foris 
assumtam habere coUigitur; priorem alterum ojncpco unde 
compositum notoficpEi Hesychius explicat nQogo^Ei et 6(.icp^ 
odfiTJ nvoij. His enim literam {.i extrinsecus insinuatam esse 



14) Grammatici etyraon literae primae tractantes modo nXepety 
scribiint, modo u).(fsiv Apollon. Synt. I. 3. p. 13, et al. apud Goett* 
ling. ad Theodos. 207. 

15) ZjQffiXoy oi TTcclaioi aTQctfioy XiyovGiv Eust. 206, 30. hinc 
strebulus et stribligo, quod in GIoss. tortiloquium exponitur. 

16) Etiam axsQonr} sive uaiQttnr] toi'tum aliquid significare decla- 
rat Hesychius vocabulis OTQon^, OTQOffi^ et aTOQjta (quasi stortium 
dicas) unum subjiciens interpretamentum ccaTQccnrj, if/neus vertex quem 
fulmen vocant Lucret. VI. 297, Eamque speciem exprimit atSQonrjs 
eltxeg Aesch. Prom. 1085. et nvQog ^oOtqvxos id est fulmen eXixic^ 
fioaTQvx^p nQOsffKffQ^s Athen. X. 453. E. Al tov xanvov nsQiaTQO- 
«fttl nccQtt ToTg noirixaig nXoxcc/uoi PoII. II. 27. nXexTayr) xanyov Arist. 
Avv. 1717. 




42 DISSERTATIO II. 

argumeutamur ex similibus yQo^iq^evi pro ypacpevg, QO(.icpeli; 
tf.idvt£g olg (KXTtTezat ta V7iod)]f.iaia, of.invr] /; zQocprj, undc 
ofinviog et oficpvvco (cxv^co) provencrunt cura ops, opimc, 
ocpillco communitate stirpis connexa; ad ultiraum homonyraon 
ofirpi], quod aliter Inp et oooa dicitur ^'') ab enco {elnelv) 
declinatura esse in confessura venit. Nec niultum abest quiii 
verbum defectivum "£2ipaTo ev^aro proprie de vocifcratioii| 
precantium et obtestantiura dictum esse putem. Hinc credrl 
bile fit of.ig)a} illud, quod pro o^co valet, primitus og)co pro- 
nunciatura esse vel onco additoque consueto compleraento 
omco. Unde quara facilis fuerit in o^w vel, ut Lacones 
dixerunt, oddco transgressio , perspicitur ex vicissitudinc si- 
miliura vicpco, vimco, vi^co, viaoco. Postrerao oocpQaivofiai 
sigma ab oadco, labialem ab oV^^pw propagasse videtur; terlia 
consona ad terminationem primitivi oa^^japertinet ut in edQa, 
1'dQig, IdQcog, recpQa naQo, ro xixpo} EM. 

§. 4. Verborura labialium pars magna a primigcnia 
forma descivit ascitu literae mysticae; quare hoc loco con- 
gregabo omnia quae in mco excidunt, etsi non omniuni origo 
demonstrari potest. Priraura ordinera tenent amco, ^dmio, 
^Xdmco, yvdmco, ddmco, d^dmco , xdmco, Xdmco, Qdm 
aytdmco, oxQdmco. Epsilo praefinita pauciora sunt xXem 
TcemcOf oxemoftai. Nara dQemco a poetis assumitur tan- 
tummodo producendae syllabae causa v. Jacobs. ad Anthol. 
644. Herraann. ad H. H. in Cer. 425. Xemco mendosc scriptum 
pro lenco v. Meinek. ad Cora. T. H. 575. et T. III. 16. ut 
pro nhro) saepe nemco, avfinemca, quod antiquioribus igno- 
tum fuisse concediraus Heraclidae Eust. 54, 11. neipai dno 
Tov aeoLyrifiivov eveoxcoTog tov nemco. Per rj unum effer- 
tur axijmco. Per iota imco ' ^) xvimco, Ximco, vimco, xql- 



1 



17) "lllios nav6fi(paios Quint. VI. 626. non ut Ziiis navofKpaios 
dicitur sed pro navconrjeis vel oninituens. 

18) Theogn, p. 137. rcc 6ia tov mro) nCnxio, qlnratf Vnrto, Xlnrcj, 
inro) t6 pXanrco, onSQ xptXovrai ' inl yuQ rov nerM daovvirai xal ne- 
Qianarat, quo distinguuntur tria verba Inrdi thenia commenticium verbi 
tnrafxai, secundum tnr(o ro ^kanrio, tertium 'inro), quod Hesychius as- 
servavit "ifitlfai Cfv^ai i. q. (iijjai. 



Cap. ir. DE VERBIS LABIALIBUS. 43 

TTTtt), niriKo, (nTTiio, quoruni duo postrema communi usu 
tiita sunt, caetera minus; zov ianxto o sveaTcog f.i6voQ evQL- 
Gxeiai' o yaQ aoQioTog ano tov mTto yiyove xaTo. nXeo- 
i'C(G/.iov Tov ^ EM. 464, 6. Cram. I. 211, 4. quibus hoc 
dcclarari videtur, praesentis unam esse speciem lanTco, aoristi 
(liiplicem Yaxpe et 1'ipaTo. Kvlnzto in nostris libris non re- 
peritur sed auctum axvinTio, dnoaxvinio, diaaxvimio. Ai- 
rtto solis poetis concessum, xQinTto apud Hippocratera, He- 
rodotum, Aretaeum legitur saepius modo sic scriptum modo 
yj)il.inT(a, nec repudiarunt rhetores posterioris aetatis v. 
Ruhnken. ad Tim. p. 105. In ~o Theognostus p. 137. duo 
affert xotttw xat onTta xo ^lenco, cujus media forma neQio- 
nxeadat usus est Apollonius Synt. IV. 3, 308. Moschopulus 
vero in Dict. Att. duo duntaxat tempora usitata esse dicit 
oipofiai et cofifiai, sed et aoristi exerapla allata sunt ad 
Buttm. 258. Plura per v, yXvnTco Anecd. Bachmann. T. IL 
294. nisi hoc fluxit ex vitiosa scriptura Eur. Tr. 1297., yQv- 
nxeiv yQvnovad^ai avyxcefinxeoi^ai Hes. dvnxco, dQvnxco, d^v- 
nxco xb xvtpXco (scr. xvtpco) Theognost. p. 138. d-QvnxcjOy 
xvnxco, xQvnxco, Qvnxco, xvnxco. Ultimae vocaliura duo sunt 
exempla d^conxco et axconxco, nam quod Zonaras et CyriRus 
proponunt Aconxco (cod. Xconco) nrjdco et quae Hesychius 
of^eri zfQconxeiv diaxonxeiv, diaoxonelv, ^^) ^HQconxei axco- 
nxei, pari orania obscuritate obvoluta latent. Nonnulla tres 
in exitu consonas constipant, /.icxQnxco, axifinxcjo^ X(><V^^w» 
Diphthongorura usura coartat Choeroboscus p. 199. et 249. 
xa elg nxco Xrjyovxa Q/]fiaxa evl cpcavrievxL naQaXr]yovxai 
nXrjv xov aveQeinxco, sed hoc fictum ex aoristo avrjQeitpavxo 
et aveQeiipai.iivri, cui praepositio addit significationem simplici 
contrariam. Nara ut (xveiv signifi^cat xb Haf.i/nveiv, ava/nveiv 
vero, quod in Thes. omissum, xb ava^Xeneiv Suid. et dveiv 
mergere se , dvadveiv emergere , orpdXXeiv ad casura dare, 
dvaocpdXXeLv resurgere, eodera raodo tQeLipat est dejicere, 



19) jQtaniiiv si pro axomiv dictum est, a 3quv derlvatum vide- 
tur, de quo dixi iu Parall. 118. si pro ^iuxoniHv, cum ^Qimo Sqvtiiw 
cohaeret. 



U DISSERTATIO II. 

avEQetipai'^°) sustollere et in altiim levare. Diiarum s^^lla- 
barum numerum quae egrediuntur, aut paragoga sunt ut %a- 
lenxLo et alia quae in libri secundi parte altera proferentur, 
aut aliqua alTectione contacta, aut iu utramvis partem in- 
clinata. Ita Idmco Schol. Prom. 365. ex V^rrw dilatatur 
censet et ex his Doederlinus Synon. T. V. 63. icio et jacic 
nata putat, sed pro diversitate significationis idem et ad amd 
traduci potest v. ad Aj. v. 700. et ad ?w ^ii]f.u ut mAAwl 
Nec dubium quin xoldmco principium habuerit monosyllabumf 
sive id xoncco fuit, unde xolacpog v. Prolegg. 292. sive illud 
ex quo yiollog xoiXaivco coelum. Si sQecpco epsilon prosthe- 
ticon habere conceditur, de synonymo eQinrco siremps lex 
esto; alterura sqetitco^^) carpo sunt qui cum aQncxKco et 
germanicis rafjfen rupfen cognatum existiment ; et huc etiam 
Schol. II. XX. 234. aoristum dvsQEiipaaO^ai referunt probanle 
Matthiae Gramm. I. 579. Epenthesi syllabica adaucta suuj 
oxijvimco pro oxvlmco, et axr^Qmtco pro GX7]7ttco, prosthesi 
vero oKomco pro 'kenca. Verbi xalvmco stirps relucere vi-j 
detur ex adverbio calim sive clam et verbo celare, nec mul-j 
tum difFerunt xdXv^, xilvcpog et quod Schol. Arist. Plut. 2] 
subjicit xXemrjg dno %ov xalvmco eTVf.ioXoyeiad-ai, doxei]^ 
Paragogis adnumerari oportet oxolvmco, si a axoXov sive 
axvlov derivatum est; ut in Lex. Rhet. ap. Eust. 952, 9^ 
dicitur : axolvmeLv xo dcpaiQelv to deQf.ia, nec aliter statuen-j 
dum si a x6?.og et xoloveiv , quo verbo Hesychius in ill( 
interpretando utitur. In Nic. Ther. 229. ubi de serpente lo^ 
quitur yhooGrj liXfidt,cov vedTr^v axcolvmeTai ovQrjv, planius 
est quod Schol. h. 1. scriplum invenit oxtoliveTai curvaturl 
sed ad analogiam accommodatius foret oxoXialvETaL a axoi^ 
liog ductum ut nehaiveoO^ai , cx)QiaiveoOai. 

Adnotamentum. Literam t praeter nlmw ascitar 
habent omnia quorum originem aliquatenus perspicimus, unura' 
mediae subjunctara ^ldmco, cetera tenui vel aspiratae ut xle- 
mco , dQemo) , amco, Duo autem cum eo quod consona 



20) In Orph. Arg. 292. §vvuy c(y>]Qeiipuo9e noyoy nescio aii 
aytc^Qi^ao&s scribendum sit. 

21) Activa forina iqinKo usus est Nonnus XL. 306. 



Cap. II. DE VERBIS L4BIALIBUS. 45 

fulciunlur ctiam vocalem rautant evenco evintoi, Qmoi ()i- 
nxM ^-) EM. 704, 57. Theodos. Graram. 72, 33. unde pen- 
deut uoniina evon^ svin^, ^nnrj ()ini], coque raodo non 
sonus solum ing-ravescit sed significatio quoque. Sch. Od. 
Xll. 266. svini] rj dia Xnyiov exnXij^ig ano xov ivvf-neiv. 
Eust. 1387, 32. t6 f.iev eweneiv ccvtI tov anXwg Xeyeiv, to 
de e^ aviov evlnTeiv xal evioaeiv tovto ov drjkol, qua ratione 
Xaxo) diffcrt ab eyM, ncque opus est diversa commiuisci 
etyma. ^*) Aliud hujus duplicis tropae exeraplum pracbent 
dqeno) dQvnTco, ^ijno) S^conTco, Sunt vcro ctiara quae utrani- 
que consonara assumtam habeaut daco {daico daiuo) danTco 
log xvaco xvanTco Eust. 615, 10. avco anTco incendo, neque 
fide alienum ^conTetv et Ted^rjnevai a d^dco originem trahere 
V. Parall. p. 47. ct 127. QanTco naQa to ^W'EM.442, 56. 
quod confirmare videtur Schol. II. XXIV. 83. Acxxtoveg to 
■OanTetv Ttd-r^(.ievat cpaai, et nomen d^ijxr] sepulcrum cf. Parall. 
426. sed pugnat cum cetcris exemplis, quae alpha in stirpe 
habcnt. Nec satis facit Hemsterhusii consilium ad Xenoph. 
Eph. p. 202. veteri lingua &cxl3etv, d^unetv, d^acpetv, ^cxmeiv 
nihil aliud est quam terra obruere, nam hoc totum conjc- 
ctatione nititur. Scd fortasse Hesychius adjcctivum a&anTog 
ex vero interpretatus est axavatog proprieque dicitur illud 
nvQi ^anteiv igni concreraare a Tvq)co ut bustuni Tv/ti^og, 
quod EM. a Tvq)co repctit, uude Qvxpag xavaag, '^Yne^eO^vnTo 
xexavro Hes. '^ *) qua ratione ejusdem glossa Tovcpog Tacpog 
dcfendi poterit ab Ahrensii correctione Tvcpog pro Tacpog de 
Dial. Dor. 126. mauctque verbi raemoria in novitio Latiuo- 
rura serraone slufa (etiive) id cst hypocaustum, vaporariuni, 
nostroque stofen, quod est culinae vocabulum siguificans Icuto 
igne coquere. Vocales autem a et t; in forraatura vocabu- 



22) Philostr. Iniagg. I. 2, 766. y.ad^evSei tb nQosconov inl tb ai^n- 
vov ()hpc(s. 

23) Riilinkeniiis ivtmco ab ino) ortum piitabat, ciijus unicum 
exemplum ^Eitneicu ixni^C^Tai Hes. toUitui* Kuesteri correctione i^i- 
novTca. Nec siinile videtur vaixfTv, quod Buttmannus illi comparat, 
Bdi^HV quoque modo dicere, modo male diccre, increpare signiiicat. 

24) Kta^dvxfjas neQiinvivaaq Hes. Vossius scrlbl jubet neqiixav- 
aas. Propius est neQiicpXevaas. 






46 DISSERTATIO II. 

lorum permutari quam non sit insolitum, dicam alias. Gun 
^w d^ccTiTio Eustathius 1746, 15. comparat xvco nvdmto, ^w 
^dntio TO Ef.i^i^at,io , qco (tantco zo elg qcoglv ayto^^) ai 
scripto Herodiani nomine, cui non omnia concedimus se 
modo primum. Aantta non aliunde pendere sed sonum na- 
turalem canum bibentium exprimere videtur; nonnulli tame 
rimantur altius. Aatjov o\ (.iev ^XeTitov, ol de XcxTTttov ti 
yXcoGOJ] Hes. Verbi axcxmcj) etymon vocalius fuisse colligil 
mus ex mobilitate consonarum finalium: Kaietog oQvy/iia id 
est xcxnstogy ^mXXovteg axcxTitovTeg, 2xaXig axcxcpiov id est 
axancxvt] Hes. ^ ") Verbi xcxutco traditur thema scholicoii 
xanta to nveco e§ ov xtxnog tb nvev/ua xal xanvog Eu 
541, 45. sed xcxnog non raagis legitur quam xdcpog et x 
q)eco, a quo perfectum xexacpr]c6g derivatum dicit p. 1281, 31 
id autem e xexacpa ortum volunt per auadromen ut dovneco a 
dedovna Sch. II. V. 698. Sed Herodianus pro anadrome 
substituit tropen consonae tenuis in aspiratam: xexan?]co 
yccQ cpr^ai tb dvdXoyov Eust. 561, 12. fortasse ob eam ca 
sam quia tenuis apparet in xanvaato, aspiratae vero nullu 
est certum indicium; nam xexi]cpe tei}vi]xeYLQS.^'') ad xt^nco 
referendum potius quam ad x^cpco ac nescio an eodem tr^l 
hendum sit quod post xanvcof.ievovg legitur Kanvonv td nveov- 
xa, a Musuro autem in xanvota nveovta conversum est 
etenim aoristus esse videtur xanovta ex serie scriptu 
Kvdntco sive yvdntca a xvdca ortum jam attuli. Et a simil 
principio natum esse xdfintco sive yvdfintco cognosci licet 
ex nominibus, quibus significatio curvi subest, yovv yvvM 
yvvnetogt xv^fii] suffrago, xvi](.i6g anfractus, yvai>/ii6g, yvv- 
d-og. Sed primigenia forma mire variata est ; Epim. Cram. 1. 
103. tb xdf.intca avv?]f}eg toig naXaiolg XeyeiVy oneQ ev 






I 



25) Sic etiam Anecd. Bekk. 766. 

26) De duabus consonis initialibus ad extremum sigma reraansi 
solum: r^anlov t6 XiGya{)iov Schol. Tlieocr, IV. 10. et saj^a axaq.lQ 
Gloss. Graecol. quod superest in lingnis ronianicis sape, zappa. 

27) Idem ^Eyxanid ixnvsT, ubi ey scriptum est pro sx ut 'Eyylt 
(prjvai iyylviftjvai EM. eyyovog pro exyovog et similia v. Buttm. 
Gramm. p. 17. 



Gap. II. DE VERBIS LABIALIBIJS. 47 

ovvd^ioEL avsv tov fi, aveyvacp^r] xal eniyvaxpB. Haec syii- 
ihcta apud Homerura quidem iii omnihus libris per (.i scri- 
buiitur sicut simplex YvdftTiTco ct yva^mTog et quae posteriores 
poetac hinc composuerunt aymfiTtTog, TtoXvyvaftnTog etc. Sed 
eam literam necessariam nou essc arguit naqayvdxpag Goluth. 
239. quod codd. praehent pro naQayvdf.tipag praeterveclus 
et adjectiva ^!Ay.vanTog dxaTdy.XaoTog, ^Eynanij enixaQoia^ 
cui quae dcest consona, eadem careut yd/itmco, ya/itipog 
{yavoog) ya/tcp^Xt] naQcc %6 xsxd/icfO^ai Sch. II. XIII. 200. 
Xctfidg sive x^i^^S hamiis , camunis. MdQnTco vetercs modo 
I ad ctQnio revocant, modo ad f.idQ7] fj x^tQy 6t aoristo fianhiv 
litcram q exemtara esse volunt Sch. Iles. Scut. 231. Nostra 
1 sententia primitivum cst ftdco fiaioftai, unde ftdoao&ai ecpd- 
; tpaoO^ai Sch. IL XVII. 564. et anQOTifiaoTog 6 dvanacpog 
Sch. II. XVI. 564. XIX. 263. Huic se insinuavit labialis ut 
^dco O^fjno), dQdco {dnodidQdoxco) dQdncov dQansTrjg et in- 
snper rho ut anavdg onaQvog, xvxqv xvQxavav et id genus 
alia. *®) Sic igitur natum est BldQipai ovXla^eXv et cum 
metathcsi BQdnTEiv eoOieiv, to OTOfiaTi elxeiv ut ftoQTog 
^QOTog. KlenTco et xQvnTco, quae interdum idem valent^*) 
nura qua inter se et cum Khodig xlenTi^g Hes. affinitate de- 
Tincta sint, rcs disputabilis est. ^xinTOfiai Hcmstcrhusius 
cum oxinco, Schneiderus cum specio conciliat. Vcrbi XQ^f*- 
nTOftai prima stamina continct latinum screo. AlnTco undc 
creverit apparet cx pcrfecto leUrjftai. NonnuIIorum utraquc 
species inveteravit xvdco oxvinTco^^) xQi^ XQim^ft), dvco dv^ 
TiTco» ninTco vcro a thematico neTco ortum, unde ensTov 
et noTftog casus, quae ultra Schol. U. IX. 2. fingit neca (nisi 



28) ^AipoQSiov xb cnfodsvfitt Sch. Nic. AI. 139. OvQaos naQa jo 
S-vo) Epim. Cram. I. 201. ut &vadXa, Tc(Q(psvg xTSQiatrjs pro xnifsvg, 
StOQpdCfty pro aio^d^fir Hes. etc. quonim si Doederlinus in Synon. 
II. 53. recordatus fuisset, non negasset a spuo duci potuisse spurcus, 
cul prorsus convenit sputatilicus anonxvaTog. 

29) KXimovaa yu/uov Pind. 01. VI. 60. Schol. XQvmovaa expli- 
cat; ayXairiy fxXejiTS Anth. I. 10. v. 63. pro JlxQvme, clepere se pro 
KQvnTfa&ai Seneca dixit. 

30) Zxo(\i> xpMQa Hes. sive recte scriptum est sive pro axfip vel 
axvhfj, certe non aliam stirpem habet quam xvritpri et xvvog scabies. 



48 DISSERTATIO II. 

nhto scripsit) ad explicandum ^eaneaiog. Synonyma su 
et ejusdem stirpis QQavaat ■O^Qvipat Hes. d^Qvmead-ai e\ 
^Qava^iaza Plut. Placc. Phil. IV. 119. NItctco ano zov * 
To Qsco Epim. Cram. I. 291. hoc est a veco, quod alibi appn 
bavi. Synonymon Qvnzco unde ortum ceperit, a Suida con 
perimus IdnoQQvei anoQQvmei dnovimei, quod si verum ei 
Qeiv et Qvmeiv sic inter se juncta sunt ut fluere et luero 
lavare. Verbi yQvmeiv forma principalis emergit ex aoristo 
eygvnov et ex adjectivis yQvnog b eni)texaii/.iev7]v z^v qIvc. 
sxcov QV^ov yaQ xo inixainneg naQcc zolg u4lolevai rJTOA 
Qai^ov EM. Ex tribus autem labialibus cur modo hoc inserta 
sit, niodo illa et quae sit cujusque verbi maxime propria et 
quasi originalis, res omnium involutissima est. Pro d-Qvmco, 
xQvmco, xcxfimco posteriores substituerunt -d-Qv^co, xqv^co, 
xccfi^co, Romani cambio et campso dno tov itci/iiipai Priscian. 
X. 52, 510. gamba ^ xa/imi] lov axfAofg Veget. sed tenuis 
remansit in campus, cujus graecam originem indicat Hesychius : 
xcx(.inoglnnodQ6fj.og2ixeXoi, ubi aut InnodQo/iog scribendum 
aut potius xa/.in()g id est eques, qui equum gyros variare 
cogit, a xd/iimeiv fl.ectere unde flexumines appellati sunt. ^') 
lidem Romani Idmto mutarunt in lambo, xvmco in cubo, 
alias servata tenui clepo, repo, apo apiscor id est lcpdm 
/.lai contingo assequor v. ad Aj. p. 313. eademque reman 
in graeco dndvj] v. Prolegg. 370. sed aspiratae cedit in r 
duplicato T^nacpov (ut TJnaxov) et acfOQ dno tov amco Sc 
Od. 11. 169. Nec solura systoechas mutant sed etiam gutt 
ralem substituunt nemco coquo, XQenco torqueo (trapetum 
torcular) Xei^co liquo (limpidus liquidus) leinco linquo, en 
ivenco, eno/iai sequor, inseco, inquam v. Santen, ad Terenl 
Maur. p. 226. q)Xi^co fligo. ' ^) Et hujus modi antithesis 
graeco sermone exempla sunt MdQipai avXla^elv et BQa^a] 
avXXa^elv daxeiv xatanielv, BQaxeiv avvievai (animo com 



31) liixafX7ii6S()0/ioi ol Ev3-eTg (Sqo/ioi) xa/inol 6h iy ois ansdd 
deiXTO xa/mtj jjr nsQie&eoy Hes. 

32) Ninguo fortasse ca v/tw ut stinguo a aiiCoj. Sin a yi(p(o, i^ 
unicum est mutatae in gutturalem asplratae exemplum ; plerumque mel 
dia substituitur: scribo, glubo, sorbeo; interdum tenuis: carpo, sculp6| 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 49 

prehendcre) BQaxsig (ut dQaxsig) avvEig et cum hyperbato, 
quod paullo aute uotavi, Jvg^Qaxavov^^) et ^vg^ccQxavov 
dvgxatavor^Tov , quibus omnibus communis est notio compre- 
hendeudi sive id manu fit, sive ore, sive animo, quomodo 
yQixEiv sive yQvxslv dicitur pro intelligere v. Ducang. tra- 
ductum a propria significatione capiendi, quae iu yQmelv 
residet, ad intelligentiam ut ovvaQTia^eiv et avXla^elv. Ex 
eodem geuere transgressiouis sunt ^tvipai orvyvaoat, * *) 2vv- 
Gtvxpai axvO^Qionaaai, ^vveazv^ev avveaxvOQconaxe frontem 
conlraxit, et nomiua omilog oxiaXXog oculus, dQanavov 
jQarcavov jQaxavov et alia in Parall. 124. Nonnunquam 
nz et aa commutautur nimco niaaco, Ivimcj) sviaacOf x6- 
nteiv el Kozzelv (xozxeiv) Tvnzeiv Hes. quibuscum cohaerent 
xoaaog, oio^og, xoiia^og, quatere. 

CAP. III. 

De vei*his quormn cJiaracter est gutturalis. 

§. 1. Huic operis parti praestruam tanquam fastigium 
illustre definitionem Herodiani jt. Mov. 22. ovdsv elg yco 
xad-aQov diavV.a^ov tzqo zslovg s^ov dixQovov avveaxaXf.ie-' 
vov ^aQvverai' ar^i-ieiwdeg aQa xo ayco, quo edicto excluduntur 
icxyco xo xeivca Sch. Lips. ad II. I. 591. xQayto , d^lyca alia- 
que hujus moduli, quae compendiorum scriptores fabricati 
sunt. Idem praecipit sed angustius Arcadius 151, 5. sic ut 
in cod. Havn. scriptum est xa elg yco Tip a naQaXrjy6(.ieva 
vneQdiavkla^a neQianaiai, afnaQayco, nlatayco, "kaXayCo 
xai xa^oXov xa sxovza zo a, aQyw, naiayco. ') Td ds ayco 

33) Bquxovov t6 Xaxcivov videtur latinum brassica, Bqdaxri xqa^^ri, 
KQa/n^T] (mcfiayos xal 'hfQa Xaxava Hes. 

34) Idem Hesychius ZweaTVffcofiivoi awtaxv&Qconaxorts et 2tu- 
|«/ awayaysiv, quod proprie de sapore styptico dicitur sed translatum 
est ad animi contractionem ; aiviai xa\ yekaaai joca atque seria agere 
Anth. IX. 186. 

1) Disyllabum opus est anaQycS vel simile. In Scliol. Od. II. 67. 
anb tov ayco yiveiai t6 ayafiai scribi oportet ano xov ayca (ayo5/uat) 
quod Arcadius xaian^yofiai interpretatur. Hinc est substantivum 
nyrifia Suet. Gramm. c. III. ubi ayaa/ixa corrigunt. 

Lobeck. Technol. 4 




50 DISSERTATIO III. 

ftaQvvsTai. Idem p. 152. za slg yio (pvaei fiaxQa TiaQaXt^ 
yofxsva xQutyio, cpdyco, Tft^yco etc. pro secuudo iioii cpevyij 
scribere potuit ut iii cod. legitur sed vel cpQvyco vel cpvya< 
Trisyllabum cpdyofiai Byzaiitii magistri una cum edoin 
nioiLiat inter futura asoT]jiisicof.iiva referunt. Regula aul 
non solum de hac terminatione valet sed in universura nul 
sunt verba quae alpha breve in penultiraa pura babent aiiti 
cedente et succedente consona simplici, perpauca crassio 
structurae §Xd§co, yQacpco, cpO^dvco, nam plerumque assumitur 
consona auxiliaris ddxrco, anTco. Ac ne longnra quidem 
alpha reperitur; nam pro dyco frango receptum est dyvvf.i!. 
et postea xaTdaoco, Trisyllaba aQdyeiv et oaldysiv vitlo 
contacta esse monui in Prolegg. 304. Creber vero secundae 
vocalis usus lf'yco, OTsyco, cpXsyco, ipeyco et syllabae prosthe- 
licae accessu aucta dleyco, oQsyco. His quae sunt in con- 
finio posita, producuntur ab Herodiano 1. c. p. 45. et Theo- 
gnostop. 139. ■O^tjyco, h'iyco, TfU]yco, aQVjyco, quibus Arcadius 
p. 151. addit xsxXrjycjo xai nsTrhjyto dnb tcuv naQaxeifisvcov 
ysyovoTa. Nemo illorum novit oftrjyco ro xaO^aiQio , quod 
Epimeristes Cram. II. 393. et Grammalicus de Quant. p. 319. ') 
ex novitia consuetudine arripuit pro ofi^xco, neque nrjycof 
quod Passovius recepit propter svsnriysTo Aesop. Fab. CXL 
Schaeferus autem rectius ad 6V£7rayo/mt refert ; nam sftnfjyc^ 
quo nunc Graeci utuntur, ne Du Cangius quidem recepit; 
pro naQanXrjyov ixnXrJTTov Hes. Vossius literarum ordinera 
sequens scribendum censet naQanXiJTTov. In lyco unum 
nviyco, nam Xlycjo to vfivco EM. 565, 9. ficticiura est, semi- 
barbarum afxiyco quod codices Herodoti I. 127. VI. 14. VH. 
40. oiferuiit et Grammatici, quos nominavi in Parall. 414. 
iota longum habere pronunciant Herodiano, ut arbitror, assensi 
nullum esse hujusmodi verbum brachyparalectou ; quin etiam 
Apollinaris imperativo ^lye pro trochaeo usus est dly oqsco 
xal xanvov adr]v axoToeidea Tsv§eig Psalm. CXLIH. 13. pri 
verbis Psalmodi aipai tcov oQecov xal xanviad^tjaovTai. Qua 



— w 

1 



2) Quod hic addit aearjfieicoTai &Cy(a t6 nXTjatiiCco, xav&^Qtov &{y 
xov oQovs Xi&o^oleTtai , sumsit ex Exod. XIX. 13. xuy &ri^(ov — hyH 
Po^r)&iqa(Tr(i. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 51 

lota excipit vocalis, ab hac terminatione segregata estHera- 
clidae canone regio quem postmodo praedicabo C. V. §. 1. 
In vyco unum est quod altius radices egit (pQvyco frigo. 
Pseudoherodiauus quidem affert vvyco evvyov Cram. III. 268. 
et huic succurrit Ilesychius Nvyei tc7j xircQci) 7iXr]TTei, quod 
coloreni sanum habet ut q)Qvyco (pqvtto), sed testatum non 
est. Idem et Theognostus II. 24, 20. xQvysi '^rjQaivEt et 
"'EiQvyev i^t]QC(v0^i] int h'invt]g, quod mire congruit cum Ni- 
candri verbis TQvyi] (5' ivl nvO^fievt Xlfxvrjg hoc est '§r]QaGta 
Ther. 368. ubi Schneiderus suspicatur olim scriptum fuisse 
BTQvyi] d^ ivi nvOiisvt ?Jfiv7]; Arcadius p. 81. TQvyr^tog to 
TQvyo^ievov haud dubie TQvyco^ievov scripsit; nam p. 151. 
nulla proponit nisi perispomena TQvycZ et oTvyco, et Hesychius 
uon ^Tvyet GTQeffSTat scripsisse videtur, sed GTQsvyst vel 
OTvyel a7iooTQs'q>sTat. Wvyco seculis citerioribus obrepsit. — 
^vo sloiv slg coyco diovV.aiSa (iaQVTOva TQcoyco xai oi-udyco 
EM. 721, 30. Gram. I. 390. quorum postremum Theognosto 
I. c. reddendum pro Tf^udyo), nisi is q)cdyco posuit, quo Epi- 
charmus usus est pro (pcdyvv(.u. ^Avcdyco praetermittitur ut 
trisj^^llabum nec nativum sed ab uvco productum ut avaooco 
Eust. 1784, 40. Diphthongi characterem praecedunt complu- 
res oYycjj, OTQsvyco, cpsvyco, iQsvyco et sTieiyco, quod Ar- 
cadio pro onsiQco retribuendum p. 152, 3. ubi de trisylla- 
bis agitur; cousonae vero nullae nisi liquidae et eae modo 
post epsilon et iota, rilyst ^anTi^st %Qco(.iaTi'Cst Hes. quod 
ne cum Tsyyst commutemus relinemur sequente rHyr] ^dfi- 
(.ittTa, tum d/iiilyco, dfisQyo), OTSQyco, sQyco sive siQyco, Tsyyco, 
fpiyyoi, (pOiyyo(.iai, ocpiyyo), (lioyco, quod unum esse literae 
sigma mediam antecedentis exemplum adnotat Herodianus 1. 
c. p. 22. Suspectum vero est TiQyco v. Prolegg. 516. Alias 
vocales liquidae praeraissas uon reperio praeter infinitivos 
anaQ^at, quod in H. Hom. legitur pro onaQyavcooat, et igno- 
rabile Woy^at dicovoat Iles. Nam ofioQyo) Eustathius p. 
1151,8. inusitatum esse dicit; Item xldyyco perinde ut Xiyyio 
p. 1119, 60. neque obstat latinuni clango, quod proxime ex 
themate expressum ut frango, tango, pango etc. v. Diss. IV. 
§. 2. not. 5. Tayyo) ranceo Schneiderus ostendit quam parum 
firmitudinis habeat. 

4* 



52 DISSERTATIO III. 

Adnotamentum. In hoc numcro plura sunt quae gamn ; 
in progressu formationis accepere, ac certissime quidem x(.u]yi) 
cujus elementa sunt Tf-i, quae dirimuntur in Tt(.i — vlo, cohac 
rescunt vero ante longam vocalem Tf.irJGig ut ad^ivio et x,'';- 
/Li7]ita etc. G/jyto a ^ew -O^oog iiatum esse Buttmannus censiii 
Lexil. II. 65. et multis seculis ante eum EM. 450,vl7. pro- 
batquc nominum o^vg et utxvg, acuius et acupedius vicinia 
formae et significationis. 2/iitoyco si recte se habet, certe pri- 
raitivum habet ajnaco ut o(.irixio, Gf.iioxco, cujus metaschematij;- 
mus recentior videtup G/.tioyio ut Gf.irjyco , ipvyio. Otoyeiv 
veteres ad cpcxco cpctvco zo xaUo referunt, unde q^cpdeg vX 
cpavoiyysg xa dnoxavfiaTa v. Eust. 962, 42. hisque Vossius 
in Etym. adjungit latina focus, focillo, fomes, favilla, Favo- 
nius. ^nocQ^ai illud homericum non ultra onelQa sive Gnel- 
Qov deduci potest {oneiQovv onaQyavovv^M&i. ad. Dion. 1153.) 
sed quod Hesychius indagavit ortcy.Q^ai onaQcc^ai, a puro 
oncxco profectum. ') (Dleyco flagro fulgo (fulgeo) cognatuni 
videtur cum cplevco aduro et (Dlao[x6g xvcpog Hes. nec ita 
longo intervallo separatum a cpsyyco , sic ut /?/;' vox oviuni 
et ^h]xt] balatus, Trezcxvvv/ii naTcxvrj et nlatvg latus, nXcx- 
Gziy^ lanx, *) olocpvydcov eX (pXvytTig cMocplvxTig nulla re 
magis differunt quam literae liquidae accessu et recessu ; nec 
desunt adeo qui cplvco, unde iplvxzig natum putatur v. Sch. 
II. XXI. 361. EM. 796. et cpvco, unde cpocx i^av&i^/ia H " 
propinqua coguatione conjuncta dicant forte conspirante H 



1 



3) ^naQywaa onccQaTTO/n^yrj Timaeus in Lex. ZcfaQayBvvio 3ie- 
leivovio ianaQciaaovio Schol. Od. IX. 390. uterque ex etyino inter- 
pretatus ; proprie enim illa verba significant acfvy/iov sive pulsum et 
palpitationem arteriarum, quae ex spasmo sive tentigine existere solet, 
sed vulgo dicuntur de mammis et uberibus lacte distentis et turgen- 
tibus. Primitivi loco pono anav, unde anaQyav ductum videtur, quod 
PoIIux I. 230. cum oQyav conjungit tanquam synonymon. Simplicio- 
rem formam refert ZffQiaC oQyai Hes. expletam affQiyav id est tur- 
gere ax/iaCfty, quod nos dicimus strotzen. Ejusdem significationis sei 
primitivo propius est 2ifvdwv ia/vQOs evQioaios et /liaaipvSdiaai ai 
^rjaai anb lov aifvl^eiv. 

4) Lanx quae in mensa apponitur, namVTj nominatur, lanx libn 
nXaaTiy'4 , utrumque a latitudine, naQa ib nlaTera tivai, nlaaiiy'^ 
ri /iaaji'4 nccQa t6 nXriaasiv EM. 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 53 

sycliio ^ETitcpXvoe [i?,aaiPjoai InoiijoE. TQwyia TiaQayioyov 
soTiv anb xou xqm EM. 770, 40. cui Lexicographi nostri 
credere iioii abuueruiil, quia tQOJxxd, tQcoydlia et xQayri- 
^iaxa proprie vocantur beilaria quae rodinms et conterimus. *) 
ExHesycliii glossa '^Pirjvai yji^ai Schueiderus cogere vo- 
lebat if.ieyco quoque ganinia non nativum habere. 'EQevyeiv 
nonnunquam idem valet quod i^eQav et Hesiodi verbum 
(iioToio eQevfievog Moschopulus interpretatur eQevyo^ievog 
sed aliam, ut Hernianno videtur, sequutus scripturam v. 
ad Buttmann, p. 102. De verborum cpevyo) et cpe^oi.iaL 
coguatione et ortu supra dixi. llaQa zd cpco xo Idi-ino} 
yivezai cpiyyo) xal cpd^eyyco EM. neque fide abhorret home- 
rico cpdco, cui cpalvco substitutum est, affiue esse thematicum 
(pdco quod iu (prji.d trausiit. 0Qvyco torreo nescio au cum 
TQvyoj illo compoui possit quod ad ^eQco referri solet. Zev- 
yog naQcc ro Cevyco chg xevycjj tevxog EM. 409, 48. sed con- 
sideratior Schol. Soph. v. 24. Kevyco axQr^azov, i^evyvv^iL ds 
iv xQfjoei, quod uumerali dvo auuexum videtur sicut Boeoti 
dvyov dixerunt pro tvyov. Nec sine usu fuerit conferre 
Jvoxol ncof.iaTiteL Hes. et uvyaaiQov operculum capsae ipsa- 
que capsa naQa to it,vycoadai. Jvoycxj dnodvco Hes. irnde 
natum sit aule oculos est. His igitur verbis gutturalem uon 
innatam sed iusertam esse aut certum aut non iniprobabile 
est. Fit etiani ut gutturales et inter se permutentur et cum 
autistoechis; aQT^yeiv et cum verbis aQxelv, dXalxelv et cum 
noniiue obliterato aQog, quod Eustathius ocpelog interpretatur, 
aliquid similitudiuis habet; xiyyco tiuguo ut Hermanuus sta- 
tliit Opusc. II. 22L cum t//xw, quod a neutrali tabeo ita 
prope abest ut tabes nou aptius reddi possit quam T7]xedc6v. 
Pro ddildco percolo in EM. et Anecd. Bekk. Meinekius in 
Fragm. Com. II. 830. di>el^co scribeudum censet, quod He- 
sychius iuterpretatur dit]i>co eodem loco afTerens l4^elyeLv 
dt.ii?.yeLv, quorum verborum propiuquitatem prius declaravl. 

5) TQOjyeiy ou t6 ia&teiy aAA« t6 xQayqfiata ia&ieiy Anecd. 
Bekk. 114. Hinc derivatum rQcoylr) ideni significat quod TQ^fAU, tQrifiri, 
iQ(ijfj,t], TQv/uaXid. Eustath. 153"2, 8. ix lov iQai wyofiaTonenoitjfiivov 
yeyoye t6 iQciyai xal tqvco xai tQv^co. In Calliiu. Dian. 113. dixoOici- 
alrj TQioyei yiyog Schol. exponit iQvxei atterit. 




54 DISSERTATIO III. 

Nec diversa suiit di-ieQyw v. Beriihardy ad Dion. p. 590. ct 
6f.i6()yvvf^u, His enim omnibus uua subest actio mulcendi ct 
stringendi, prout ususvenerit, remissior intentiorve. Itaqu ' 
ubera mulgentur {a/nilyovzai) frondes stringuntur (afieQyov- 
Tai) cf. Wernick. ad Tryph. p. 305. «) Eodemque vergi 
■&eXyeiv delinire, debilitare v. Nitzsch. ad Odyss. X. 2li 
Quo minus mirum Hippocratis interpretes verbum a^^eA/i 
aO^ai modo per ^ijXa^eGd^ai sive sxd^^ul^sod^ai explicare, modl 
per naQisaO^av et salvsad^ai, quo etiam latinum exsugere 
transfertur, neque disconvenit Phavorini interpretamentum diri~ 
■O^slo&ai. ^(piyyco, quod Schol. II. XVII. 372. cum Gq)/jv con- 
fert, pressius accedit ad oq»]^ et acpr^Hcoaai, 'Eog)rjxcof.tsvos 
iacpiy/itsvos Sch. II. XVII. 52. Hes. Phot. ocpriitcofia %b sacpi- 
yi-isvov Phryn. App. 64. ag)iy>tT?]Qi ocpr]xcoaaTo Nonn. XXV. 
505. nec improbabile illud cpi/.ws dno tov acpiyyco EM. 795, 
20. aq>rjv autem cum ayjtco findo componendum videtur. 
^zQsvysad^ai non ex aTQayysvsad-ai ut Eustathius ait p. 1441, 
60. contractum sed ex aTQicpsad^ai natum est, quo EM. illud 
declaravit, proprieque significat vertere sese et circumagere, 
tum tergiversari et cessare, id quod latine dicitur strigare; 
OTQayyevsad-ai vero a nomine verbali aTQccyB, hoc a OTQsyyco 
OTQscpco derivatum; Didymus in Schol. Apoll. IV. 1058. otqsv- 
yof.isvos itaia7iovovf.isvos ri nQOsdiaTQi^cov o^sv xat OTQay^ 
7) xaTa PQayj) nQchoig tov vdaTos — itat 1) OTQayyovQia id 
est lotium substillum sive uriua tortuosa ut Plinius vocat 
Hinc vero nata verba paragoga OTQayyitsiv, quod Hesychi 
exponit nLsQsiv^ et aTQayysvofiat nisQofiai Sch. Arist. Nubb. 
132. atque nomina OTQayyddrj, germanicum Strang, Galen. de 
Comp. sec. Locc. II. 571. T. XII. OTQayyalia ri avaTQocpi], 
OTQayyaWQsiv ovGTQsg^siv Hes. daTQayalos verticillus wg 



I 



6) In Leonidae Epigr. XCV. in Meinek. Del. p, 135. ycoQhri' 
kitfia>viov ay&og c(/j.eQacis Tvufiov GTS(fir(o Scaliger recte scribit i(jusq- 
^as, Sed in Agamestoris versu, qiio vulgatara defendit lacobsius ad 
Antb. P. p. 353. tivq ^A/ilkiu ^pffilfof nndfjiSQas (privavit) nullo inodo 
ferri posset anafxSQ^s. 

7) ij y.ara arQayya ovQTjOtg Galen. Definn. Med. p. 425. T. XI 
cui siniilis menstruornm arQayyrj xa&aQCig Soran. de Muliebr. p. 2 
et 267. 



i 



Cap. 111. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 55 

oLOv aoTQci^alog smllayT^ zou /J Eust. 12S9, 52. Labialis 
redit iu axQa^og et aoTQanij relento alpha quod a axQcKpio 
manavit. Verbi aiQevyeaO^ai foriuam exiliorem magisque 
primitivam oblivioni exemit Sch. Od. XII. 35L ubi vulgato 
OTQSvysaO^ai (xaza azQceyya exQsvaai) iu cod. Harl. adscri- 
ptum est yQacpsTai atQsyyEad^ai, cui persimile est nomen 
azksyyig^) sive oTskyig strigil et verbum stringere, quod 
V^arro LL. VI. 10, 79. a aiQayyaXioai repetit ; stringere au- 
tem et aTQscpeiv, quautumvis natura discrepent, tamen effectu 
coiiveniunt; nam et volvendo constringimus laxa solutaque 
et duclim premendo, id quod e vocabulis perspicitur germa- 
uicis anziehn et slraffmachen. Quemadmodum vero a otqs- 
(fv) provenerunt azQocfog, axQo^og, atQo^iXog, sic a oiQsyyio 
adjectivum azQoyyvXog ovvsaTQafi/iisvog, OTQOcpLov OTQoyyvlrj 
L.ii)vq Hes. Et haec consonae finalis mobilitas suspicionem 
praebet prima verbi elemeuta fuisse otq vel tq vocali ver- 
satili. Nam otoqvj] cingulum, cujus synonyma sunt otqo^oq' 
et oTQocpiov, secundura analogiam ad arc'(> w referri debet et 
TOQvog ad TtQw, unde t^qetqov terebra; quae quum rotando 
perforet, facilis hiuc patet aditus ad verbum TQrjoai et to- 
qsXv. Nou alia ratio cst latinorum lores et torques {otqs- 
mog) torqueo, torcular ») quod etiam trapetum dicitur et 
graece TQonr^iov a TQsnto, cujus verbi magna est cum 
oxQscpco societas. De his neminem fore arbitror qui nobis- 
cum raaguopere dissenliat. Nura vero etiam OTvcpco huic fa- 
miliae inserere licebil i Obversantur quum maxime adjectiva 
GiQvcpvog, OTQicpvog et oTicpQog. •") Choeroboscus Crara. 11. 

8) ZtXayyCg scriptiiin est in S( hol. Plat. p. 324. ed, Beliii. oisq- 
yt^ss in omnibus codd. Artemid. I. 64. 

9) Z^TQVjuo^ ^iikov iv Taig Xrjvois tiqo; xrjv r(5v atc((fvX(JJV ^x&Xiipiv 
Hes. hoc est prelum sive tignum quo cochlea torcularis adducitur. 
Hodie pressuram atQf/uco/utt vocant, premere arQi/xcivetv et axixpnv 
i. q. atQv(ffiv, quod pro aTQ^(fetv successit. 

10) Quartum addit Hesychius Zrv^fQov attQ^fxviov , quintum Ztv- 
fivng ayXrjQog Arcadius, et atv(ffX6g huc refertur ab Eustathio 845, 60, 
nbi atv(peX(Cftv iiiterpretatur t6 atQV(fV(og ^ iatvfi/iivoig iXCaastv , cui 
consentiens EM. 73'2, 12. aTv(fsXiCsiv contendit cum atQO(faX{^siv , nec 
tainen omittit iitrumque ad atixfog sive atvnog referri posse, Vinum 
aiisterum et crucium aiaytiv atv^pfX^ vocatur Anth. IX, 561. 



f 




56 DISSERTATIO III. 

258. EM. 730, 23. GTQicpvov xo ag^iyxzov xal otsqsov dil 
zov i ' naQcc to azvcpci} yeyove xo OTQvg)v6g 7i'leovaGfi(T) hci 
OTQKpvoQ xaTa TQonrjv et graviore auctore usus Eustathius 
1913, 44. TO GTQvcpvog ex tov GTvcpo) naQ^ '^HQcodiavu) xal 
(.leTa&EGei oTQicpvog. Hic iii trivio versaraur etyraologiac. 
^TigQog et OTQicpvog idera esse declarat Moeris eo quod hoc: 
minus atticura esse judicat; nec video cur Jacobsius adver- 
sus eat ad Philostr. p. 604. nara utruraque de corporibus 
spissis compactisque dici constat. ^ncpQog autera Arcadius 
avveoTQa(.if.i€vog interpretalur. Haec igitur conjecturam ad 
GTQscpio inclinant. Sed animum distinet vicinia adjectivoruni 
aTinTog et oTi^aQcyg, quibus eadem vis, origo diversa est. 
Utrinque vero Photius sejungit OTQvcpvog his verbis oricpQov 
To nenriyog, oTQvcpvov ds nQog ttjv yevoiv hoc est de sapore 
aspero dici; quo ad etymon longe diversura oTvcpco revo- 
caraur; '*) naraque avoTrjodv to OTvcpov yaXeXTai, to gtqv- 
q)vdv ds sniTSTa[.ievov sgtlv avGTrjQov Galeii. de Meth. Gur. 
IV. 7. p. 298. T. X. Pro Herodiani tamen sententia afferri 
potest quod antea dixi, OTQscpco a constringendi significatione 
non raultura abesse et eandem habere oTvcpco, nam tu gtv- 
rpovTa ovvaysi xal ocpiyysi Galen. de Sirapl. I. 161. T. XII. ^ ^) 
quodque apud Roraanos pressus, striclus, adductus fere tan- 
turadera valent, quia corpora laxa, ut modo dicebam, nunc 
torquendo coraprirairaus, nunc raanu presse superinducta aliove 
onere iraposito. Denique concedo fieri posse ut GTQscpco, 
GTvcpco, OTQvcpvog, oTQicpvog ab uno quodam theraate profecta 
sint, cujus sirailitudo apparet in gothico treihan (drehen) nec 
procul abest a graecis oTSQsog, GTSQs/nvLog, oTSQicpog id est 
adstrictus. Haec veri sirailia videri possunt; illud autem pro 



11) 2tQV(f,v6v To V juaxQOV ccnb tov Grv(fco , iwv aXlcov twv slg 
vos /Wfi' intnXoy.Tjs (yv/j.(pc6vov (JvvsaTKlf^ivov ^x6vr(ov to SixQOVov Draco 
p. 83. quod si verum est, aiQi(pv6g brevera penultiinara habet. Zn- 
(pQ6tT}s in Timoclis versibus T. III. 607. a longa orditur. 

12) Schol. Nic. Th. 892, la ^ivQta atv(pa latl xal ry atv(f6tj^ 
Ssafist xat (ptjuoT tov latfi6v. Ztv(p6tris pro atQV(pv6tr]s scriptmn e| 
in cod, Nemes. de Nat, Hom. IX. 196. 2!tt(pQ6s et atQV(pv6s concei 
tant in codd. Aristot. H. Ann. II. 17. p. 508, 32. an(pQ6s et arQKfva 
Probl. VIII. p. 387, 20. et saepe alibi v. Jacobs. ad Philostr. p. 2C 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 57 

certo sumamus licet axQtq>to et oTQevyco leiii soiii inclinatione 
res neque easdem neque valde dissimiles significare. Neque 
secus est sentenlia de Xriyeiv desiuere et Xlyeiv sedare, unde 
compositum y.axaliyeiv quasi factitivum est verbi xewd^ai. 
Sed a/ui]Xio et a/moxco. iprjx^ ct xpcoxco si quid inter se dif- 
ferunt, id subtilius est quam quod a uobis perspici possit. 
Nunc dicam de altera gutturalium. 



§. 2. In axco exeuntia si qua protulit prisca aetas, ea 
omnia ad oblivionem reciderunt: axco (cotaxf-ievog) dcxxo), 
(.laxco, maxco, nec solum trilitera, ut sic dicam, sed etiam 
i' dQccxco, afinlcxxco, Illdcxco, unde Schol. Theocr. VII. 18. ad- 
i jectivum nlaxeQog declinatum dicit, aut doricae dialecto 
pro])rium est ut zQcxq^co etc. aut pro ficto habendum ; alii 
quidem illo loco nloxeQog scribunt. Verbi dicxxco unde Butt- 
\ mannus Lexil. I. 218. dicxxovog et dicxxzoQog nata putat, nec 
pes nec vola apparet. Ergo jure Theognostus p. 139. ver- 
borum in xco desinentium enumerationem orditur ab iis quae 
fi in penultima habent: nXexco, texco^ xQexco, dexco, quo 
omisso Arcadius p. 152. addit nexco et sic ille fortasse scri- 
pserat pro thematico rexco. Quanquam ne nixco quidem in 
praesenti invenitur. "Exco et aexco etymologice ficla sunt. 
Hyperdisyllaborum , quae Arcadius adjicit p. 152. •') unum 
oUxco paragoge productum, allerum eQexco xo axi^co nullo 
teste firmatum, tertium evexco utut congruens derivatis evT]- 
voxcc et r^vex^g^'^) tamen ficti siraile est; nam Kavevexovai 
EQXovrai Hes. vel ob hanc causam in suspicione ponimus 
quod xazacpeQetv non ita ut xazaiQeLv et xazayeiv dici solet 
pro xcaeQxeaO^ai. IdXexo) , quod Crilici in Anth. effinxerunt, 
el illi ignotum fuit et si EM. cognitura habuisset, ab hoc 
potissimum ale^co ortum putasset, non ab aXxco al^co p. 59, 
17. Sed revisam ad Theognostum: za elg r]xco ancxvia, 
zr^xco , diqxco e^ ov to dayxcxvio^ rixio otieq ev toXc na^r^zi- 



13) Eadem pagina I. 25, pro aaXxdi scribendura est (fctXxdi , unde 
''EfnpaXxiofiivog neQtnenXey/uivog Suid. 

14) Jkve^iq, Inivihs, dsivehs, nqoivi^ig Anecd. Bekk. 743. 756. 
apiid posteriores modo leguntur et ea saepe per yf scripta. 



58 DISSERTATIO IIL 

xolg dia zov i yQccipeTai, oniisso novitio OTrjyao fJerodiai; 
Epim. 129. et thematico Xi^xm, a qiio Schol. 11. XV. 2.; 
aoristum Xans et Schol. Aesch. Sept. 169. paragogum la 
xd^co, Eustathius 1263, 4. participium IsXi^mos repetit sed 
ipsum inusitalum dicit, ct omnino non reperitur nisi epenthesi 
auctum Idoitoj aut alio deflexum XrjxtZ. Ac ne dijitoj quidem ji 
quod Schneidewiuus (Beilr. zur Kritik der Lyr. 104.) Hidjl 
ponacti restituit, alios auctores habet qnam Grammaticos, 
Arcadium, Herodianum Epim. p. 20. Sch. Od. I. 3S1. et EM. 
260, 56. V. ad Bultm. 142. In ixw unum est 'ixco, nara Yxoj 
iion aspiratum unde nonnulli ttqoI^, nQotxxrjg et xazanQol- 
^of-iat compositum putant, evanuit; dUto ab Herodiano po- 
situm 1. c. unde diaxog id est jaculus manavit v. Sch. Eur. 
Phoenn. 640. ut a nsxio neaxog, tantummodo ex aoristo 
sdixov relucescit. TlUetv ^aiveiv Hes. scriptura modo difiert 
a TceUetv, nec fide dignum NUeiv Xixinqv, et adjuuctum liuic 
nomen NUXov XUvov. De homerico xqUs dixi in Parall. 40i 
Joxio Grammatici ponunt ad explicandum do^io EM. Crai] 
II. 89. In vxio unum novimus ^Qvxio, nam eqvxoj idem est 
atque eQvio cum epenthesi, (^ivitio hypotacticum , cujusmodi 
eliam Tvxto kroi/iidi^oj Hes. esse videtur ut Idno^vxelv dno-^ 
tvyxdvsiv, quod H. Stephanus reposuit pro dnod-vxsiv. 
loxio paritur unum ^Ptoxo/nai oQyii^o/iai Hes. quod a ^qi)xc 
(.lat specie modo difFerre apparet ex sequentibus^Pwxwaa ^qx 
xovtJa Tovg odoviag et ^Ptoxsiv ^qv%siv Tolg odovoi. Dl 
phthongorum duas fert haec terminatio st et sv. Nam quol 
Phavorinus affert JiacpaUstv 3iag)aiveiv, sumlum est ex He* 
sychii loco dubio JtacpaUioat diacpaUsiv (sic). Arcadius 
affert p. 152. nsixto et deUco zo dsixvvco, quorum illud non 
alibi legitur quam apud poetas epicos, alterius auctor nullus. 
Sed constat sXxco sx zov naQsnofuvov to d-sXco EM. 297, 
10. hoc est ab illo sxco, unde plerique participiale sxcov de- 
rivatum putant Arcad. 176. Sch, Hesiod. Scut. 354. velificante 
Sophocle Oed. G. 172. sYxovtsg a dsl xovx axovzsg, nec 
dubitanter Apollonius de Pron. p. 73. lo exc/jv daavvszai 
xav dnb zov etxco, eaxi](-iazia(.ilvov rj. Quo sumto sIlxco epsi- 
lon sic ut neUio magis nativum habet quam iota, quod in 



II 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 59 

aeolica forma ri^aL ^'^'^Qrjaai Hes. praevalet. ^ ^) At horao- 
nymi verbi, unde ixsXog extitit, primiliva forma videtur l'xoj 
iota brevi, cui corroborando modo sigma adhibitura est 1'axco 
id est slxaKco^ modo epsilon eiyco ut ■O^i.axeXog, ■O^etxsXog. 
Hunc ad uumerum accedunt trisyllaba EQeixco freudo, quod 
cum Qi]yvv/iti frango comparatur nec minus cum iQex^co ^^) 
et iveixco, cujus unicum quod Buttmanuus ex Hesiodo affert 
exemplum avveveUezai, Goettliugius adversus Hermaunum 
tuetur auctoritate Grammatici iu EM. zo iveixco ^oiokiov. 
Duorum vero, quae Matlhiae subjecit, unum ivetxf^ prorsus 
inutile ad probandum, alterum heix^iev II. XIX. 194. ^') 
paullo aptius est; id enim ne aoristo priori adscribamus ter- 
minatio prohibet; nam olaiinev certe formam secundi sequi- 
tur, quodque Sch. II. XXIII. 663. dicit a^if.iev naQa xo a^ai, 
non eam vim habet ut illud aliter accipiamus atque a^ere. 
Si quis autem iveiHsftev iufinitivum aoristi secuudi dixerit, 
adversautem sibi hahebit Eustathium, qui iveyxelv dici afiir- 
mat neque vero heixeiv p. 1145, 62. ac profecto quod uni- 
cum erat contrariura exemplum iveixoi II. XVIII. 147. nunc 
scribitur iveixai. Quamobrem nisi illo loco eveyxi/uev sub- 
stituimus, quod inlibris aliquam multis legitur, manebit iveixco 
Jjiconcussum, neque aliunde expediri potest bajulorum nomen 
TiQovveixog Eust. 963, 48. de quo disserui in Aglaoph. 1325. 
nam ut ab aoristo heixai ducatur Choerobosco Cram. II. 
251. nou concedimus V. Dissert. XIV, Verbum diphlhongo ev 
praefinitum cognovimus unum idque parum accurate Jevxei 
^QOvTiCei Hes. cui simile ivdvxig et ivdvxicog a Grammaticis 
exponitur im/ielcog Sch. Nic. Th. 261. Sch. Apoll. 1. 883. 



15) Ilerodianiis ap. Stephaniim s. Oly.05 et Choeroboscus Gaisf. 
T. III. 77. olxog nana to (ixo) zo ;fw()a>, cujus ex sententia oixog pro- 
prie significat yoiQov et verbum tXxeiv idem quod /wQHy id est ce- 
dere, locum dare, ut Soph. Phil. 403. iav &66s nXovv ^fxiv eixrj Schol. 
explicat avyxioQfj. Et nos dicimus einrdumen pro concedere. 

16) Schol. II. XIII. 441. ^Qeixo/usvos (rxiCo^ivos ^r]aa6/.ifyo5 , oO^ey 
iQSiyfiug z«i iQetXTOv. Schol. Oppian. I. 714. iQsixo) Snpdoyyws' Kve- 
*fc'tvr] yKQ ro e iv Toi iQe'x&(o. 

17) Schol. Vict. 1. c. ivtixifiiv (og ka^e/u^tv naQu lijv iveixciv fte- 
to/_l]VXH\ Qrjjua t6 iveixb}. 



uy. 

as- 

i 

IS-^ 



60 DISSERTATIO III. 

ipsuraque a x^dog repetitur Sch. Od. VII. 256. inepte quide 
sed tamen ut pateat inter devxeiv et cpQovTiCeiv, enijneXeujO^al 
aliquid iutercedere commercii. Jevxoj, de qiio EM. 260, 5i 
deixco {deixvvto) s)c xov devxco to ^Mnco iQonfj zov v el\ 
To i, Grararaatici excogitasse videntur ad explicandum ad 
jeclivum adevxigi quod alii pro aylevxig accipiunt, alii pr 
acpaveg naQa xb devxco id est deixco, vel pro ad6x7]T0v s 
rov dixco Sch. Od. IV. 489. VI. 273. Eust. 1506, 3. quorii 
nihil satis tutum est. Jeixvveiv cum zixxeiv cognatum essl 
nonnulli coUigunt ex sirailitudine germanicorum zeigen et zeu~ | 
gen, quibus pondusculum adjicit Hesychius Tl^ov del^ov 
Consonas kappa nullas sibi antecedere patitur nisi liquidas 
ac iie has quidera sine aliquo delectu; lambda uni eXxco m- 
haeret, naraque cpilxco Buttraannus fabricatus est ad expe 
diendam adjectivi g)oXx6g_origmem Lexil. I. 246. litera 
re ipsa excluditur, neque v apparet nisi in ()iyxco et quibus-^ 
dam perreconditis : KayxofievT] ^f]Qa zcT) cp6^co et ytdyxei 
Ec^xeL Hes. Kevxei (sic) neiva Phot. quorum primo Albertiu 
xayxaLvofxevT] substituit, nec tamen incredibile est quosda 
pro xaico dixisse xdyxco ut noXvxayxrig noXv^rjQog EM. al 
terum vix comraeraorassera nisi anirao obversaretur Ivaliy 
xLog, quod jam pridem miraculo fuit, et germanicura leika, 
(gleichen) v. ProU. 142. Terlio Schleusnerus apponit no 
minus nebulosum xeQxvel nivei, mihi occurrebat proverbiu 
xiyxlov mcoxoteQog, quia mendicus et famelicus eodem loc 
sunt. Nec facile quis expediet Hesychii locos "EnLljuyxovG 
inLxXeiovaa ^ivovoa, ^EnLt^vyxXelv snLaxaQda/iivTieLv eniGxi- 
VSLV inixazaxXav, ZvyxXeX ^ivei, oQ/ua, oxvi)^Qco7iaCeL , qua 
rura interpretationura pleraeque cum ZixvcoaaL axvO-Qcondaa 
et oxvyvdaaL conveniunt, Sed haec missa facio. lAXdkxa 
subjunctivum esse jam veteres perspexerunt v. Schol. II. IX^ 
605. quare in Quinti loco, quera attuli ad Buttra. VII. 267. 
ovnco di]ia sQya oldag a % dvd^QconoLOLv dXdXxovOLv xaxov 
r^f.iaQ reponendum est horaericura dXi^ovoLv. Liquidaruin 
quarta in uno residet diQxo(,iaL. In axco pluriraa excidunt, 
quorum pars maxima a puris orta per epenthesin ^dco ^dox 
(vado) cpdoxo), xaiaxLxXdoxco, tqvoxco, ivdLdvoxo), ZLTQcooxca 
etc. V. ad Buttm. 60., alia ab obsoletis ducta xdoxco, d^vtjaxoji 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 61 

7iiTii(7xit), ftooyio, Nonnullis vcro kappa nativum est, a de- 
xnuai deidioico^aai, quod Ilomerus pro de^iovod^ai, iuferiores 
1110 deixvvvai usurpaut, a tvxEiv {xEvxeiv, rvxelv) tizvoxo- 
uai, ' ^) quibus simile videtur /.axsiv Idoxeiv sive ^ldaxeiv 
in Uyeiv Hes. '") nisi libet utroque ponere autiquius Xde^ 
«jnod idem interpretalur iip6cpi]oe, ecpd^ayyexo. Suut etiam 
»|iiae dentalem slirpi insitam in sigma verterint xlco&o) — 
y.uoGxvj^ ^dCvj — [idaxio to ?Jyco , e7ii^i(idL,co — sTii^i^aGxcOf 
tidvj — wxco, cujus sigma Herodianus ad 11. XVI. 41. ex fu- 
luro e]'ouj inHuxisse censet; qua via hodie non utiniur sed 
oliin trita fuit: ^daxco naQa zo /5cJ ^riaofiai EM. 190, 40. 
nLaxojiiai '°) aTzd xov (woco f.ie'kXovTOQ cog &v^ooj d^vr^oxco 
.ilEovaof^Ko Eust. 1373, 35. De "loxe, si pro ekeye valet, 
diibitatur utrum x acceperit pro n l'one (evione) an Graeci 
opinandi et dicendi hoc est cogitandi et cogitata eloquendi 
iioliones una percusserint forma, sicut opinari de aliquo pro 
lo(lui Sueton. Octav. LXVII. hodieque ut Goraes ait Alact. 
T. 11. 116. ?Jya} et eYnco pro puto dicitur, ac jam Lucianus 
in Lucio §. 23. et 56. haec verba ad tacitas asini sui me- 
ditationes trausfert a^iov d^avdtov elncov, q^aveiod^ai leycov, 
sicut Theocritus I. 50. de vulpecula loquens %o naidiov ov 
TiQiv dvi']oeiv cpati, neque hoc solum sed vulgo quoque cpd- 
Gxeiv pro. oleoi^ai usurpatur, denique Nonnus XLIl. 315. 
d6?ui) doXov aXXov enecpQade dixit pro entcpQdoaxo, verbum- 
que aulumo ambiguae esse potestatis Gellius docet XV. 3. 
qua in re nescio an etiam verborum leyco et dleyoj ratio 
habenda sit, quoruni alterum loyov evdidd^eTov significat, al- 
terum nQocpoQixov; eodemque el'Qco et reor non incommode 
trahemus. Eorura quae Hesychius promit, unum Mioxei ccq- 



18) Avaiv xa/btaTOio TnvGxcav Maxim. V. 278. eQyu- jiTvOxo/xevca 
i. q. Tsvxovacci Quint. VI. 153, 

19) Enstath. 1208, 40. ro XaxtZv olSinoTS inl avd-Qconfvrig xvnio-^ 
XexTHtai tfcovtjg, ei /ur) nrcQa roTg TQayixoTg. 

20) Hoc solo nititnr iniperfecto Qvaxev, quod Thierschius Gramm. 
§. 210. p. 341. minus apte cum paragogo C<ovvvaxiTO componit. Si 
illud a Qvo/iiai (leclinatnm est, nnum sibi simile liabet nvdaxeTO Od. 
XX. 294. sed idem pro qvto (fQVTo) accipl potest ut Svaxe. 



I 



62 DISSERTATIO III. 

xei, pro desperato relinquendum; alterum "Evd^voxev svTvy% 
vei ad zvxelv referendum videtur, pro quo alicubi ^vtteiv 
dlctum esse indicium praebet supra allatum anod^vytelv , eo- 
deraque conspirant ^wd-v^et ovvavzi]oei et Tvooei Ixereve,', 
sicut avTeod^ai et avti^oXelv obviam eundi et supplicandl 
significaliones complectitur. Diphthongos huic terminatio 
denegat Herodianus ad^ II. XI. 799. et EM. 272, 12. Yoxov 
l^^QioTaQxog dia Ti]g et, snei iv stsQoig tj diaiQeoig OQaTO^ 
etoxcD. Idle^Uov ds dia rov t /liovov ovveoTaX(.ievov xayu 
<Je ovyxaTaTid^e/iiat zo f-U] dvvaod^ai t<x dia tov oxoj exeiv 
dicpd^oyyov eacpcovovf^ievrjv oTt f.ir] Tr]v dta tov v ntcpavoido. 
*0 de Xnyog TtaQaizelTat Tr]v alolida dicxXexTOv dta t6 
(.iifivaioxco xal d^vaioxco. Suidas zfaico — dtdcxoxco ano[ioli] 
Tov I, eneidr] tcc elg oxco xoivoXexzov(.ieva ov d^eXovot di- 
cp&oyyov exeiv, quare etiam nicpavoxco omitlitur inEpim. Cram. 
I. 151. epicis quidem tragicisque minime insuetum sed com-- 
muni tamen usui exemlum v. Muetzell. de Theog. 220. Vo- 
calium longarum priorera duo habent vulgo recepta d^vr^oxco 
et f.itf.ivj]oxco,'^^)^ praetereaque ■9q7]oxco voco et Qr^oxco Xsyco, 
quae Photius et Hes. suppeditant, poeticu raque xtxXi]Oxo} et 
novitia ex^Xr^oxco^ ent^Xr^oxco, In cooxco octo xXcooxco i. q. 
xXco&o) Hes. Qcooxco in uno Hippocratis loco, ^ -) cpcooxco dta~ 
q>cooxo} et enicpcl)oxco, quae interdum per av scribuntur v. 
Inttp. ad Herod. III. 86. reduplicatum ytyvcl^oxo) et quae ex 
synaeresi orta sunt ^qcooxco sive ^t^Qcooxco, -d^Qcooxo), tqco- 
axco ab eodem principio unde verba perforandi TQrjoat et 
TOQeXv. -^) Inusitata sunt nXcooxco ano tov nXcoco Epim. I. 
343. quod fortasse ipse aliter scripsit nXoj'^co, et nTcooxco 
unde Eustathius 484, 2. nTcooxcx^co repetit ut ab dXvoxco 



21) 'Ynofiv^axw Orph. H. 77, 6. sed in Anacr. Fr. LXIX. pro 
oaztg fxvriGxeiccL tvipQOGvyrig corrigendiim est [xvriasTai. (sic in proecdosi 
scripsi; Bergkio in Poett. Lyr. n. 94. fiiqaajai placuit) pro fii/iv^axo^ 
fiai Nonn. XVI. 159. fiiiJLriao[xai. 

22) De Cord. p. 485. T. I. otkos ij xaqSia d^dXXr^xai {naXXnraiS 
Qwaxofxivag. 

23) "ExTiTQcoaxeiv fortasse proprie significat ix iQcofirjs sive tQVfit^ 
ixfidlXeiy ut ixTQvnav t6 ix zQvnrjg iSeld^etv. 



(Jap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 63 

':/.roxa'Cio. Vocales aucipites aiite haiic termiuatioiiem meii- 
111 ;un ab ca, quara primitiva habeut, nou diversam habere 



111 



odo accentus declarat ^doxs, (pdaxs, modo dialectus dno- 
(hf^^Qt^axcj, -*) modo utrumque nQccoig, nmQrjaxco, cujus pri- 
imiivum TTSQaco vocalera brevera habet sed producitur con- 
tractione ut in fiQdaaoj. Idemque causae fuit cur suppressa 
vocali brevi , quae in fiolstv, toqsTv, ■O^oqsiv et vorare ap- 
paret, succederet longa ^Xcoaxco, TnQcooxco etc. 

Adnotamentum. Jam auticipata ob certas causas magna 
parle eorum, quae de insitione consouae characteristicae di- 
cenda habebara, pauca restant. Kqsxco et xqoxj] nemo dubi- 
iat quin verbo xqovco adhaereant, ex quo denominata sunt 
inslruraenta telae et mus\ca.e xsQxlg^^) xQoxalov, xQovnalov, 
xQi\ui3alor, crepitaculum. Jsqxco (ixdsQxco libri nonuulli II. 
XXIII. 447.) Apollonius de Adv. 519. repetit a dQaco zo 
^Xeuco, unde /jQaxol o\ 6cpdaXf.iol EM. vnodQcofxsvog vcpo- 
Qtousvng Orion 157, 7. vTcodQaoia vnoipia Hes. adverbium- 
que vnodQa expers cousouae quam vnodQa^ cum verbo 
dQaxslv partitur. ^ ^) Qua ratione autem dQaxsXv cum dQaca 
connexum est, eadem daxsXv et ddmsiv copulatur cum ddco 
dauo zo fisQttco Eust. 857, 54. et xaiamaxslv cura mdo) 
sive nttco, uude xaTami]TT]v pro xaTsnT/]§dTT]v , et porro 
dnlaxslv cum nldco, cujus vestigia infra deraonstrabo. Prae- 
sens utriu.sque aoristi si quis secundura analogiam quaerat, 
nou aplius inveniet quam mtjxco et nh]xco sed recepta sunt 
nTi]oaco et nlr]Gaco. Kappa discretivum nonnunquara in aspi- 
ratara vcrtitur dsxoiiai dixof.iaL, "^Psyxsi aTTixcog Qsyxsi elXr]^ 
vixcog, Bqvxsiv diTixcog ^qv%siv hXh]vixcog Moer. qui sine 
dubio non ignoravit niordere et frendere etsi natura con- 
juucta et cffectu paria siut tamen non oranibus locis com- 



24) Simptici lUi videtiir Scliol. II, XI. 799. tiaco tlaxo) w? /ns&vato 
luOvay.o), dnuao) ^Qciaxco , «nde derivatum est SQaaxal^a) ut Xciaxo) 
InaxttCo). 

25) Kfoxldoq XQOioi Lycoplir. 277. anrcOtoig nrivCafxcaa xqovsiv 
Aiith. Vr. 283. Kn^xQVTct xfQxfCovicc , KQey/^6g xQoCaig Hes. 

26) Hiijus tameii adverbii consona finalis ad forniationem per- 
tinere potest ut yow yvv^, civrcc vnavia^, avQO) vqcc^, nsQC niQi^, 
»9VQ« xovqC^, 



64 DISSERTATIO III. 



miitari posse cf. Ellendt. Lex. Soph. I. 323. Et zev^ai li 
Tvxelv xvxeiv ab eodem priucipio orsa in exitii discrepat 
Alias asciscit consonam expletivam, vel v daxvco, vel t tUn 
niiCTCi) pecto et ex graeco nXexio plecto et plico v. Para 
103. , sed homonymum plectere , quod iu passivo dici soli 
Vossium recte ad n?^^yto referre existimo. Sigma characte 
antepositum veteres a futuro sumtum putant kappa per plei 
nasmum addito, sed eodem jure coutendi poterit &vriomo 
alia id geuus sigma pleonasticum habere et kappa a perfed 
derivatum ad modum praesentiuni syracusanorum Tcicpvxbt 
etc. aut etiam utramque literam impositiciam esse ut Trc iu 
dvmco, Gd- iu ^t^cxod-co, exceptis iis quae kappa uativum 
habere coustat ut delxvv/ni et deidlaxo/tat, quauquam huja» 
quoque etymou vocale iudicare videtur Sch. Od. VI. 242. to 
deazo avxl zov edoxei aTcd zov dico devco.'^'') Hoc ut su- 
meret adduxit eum adjectivi adevxeg interpretatio vulgaris 
dd6xT]Tog. Nobis satis est dico, cui proximum ponimus dixto 
mauum protendo vel ad del^tv, vel ad de^itoGtv , vel ad di- 
^iv, unde trauslata suut do^a, cujus significatioui homericum 
diaTO quasi prolusit, et nQogdoxia. Jediaxo(.iat vero, quod 
plerumque dediaooinai scribilur^^) veri similius est a dio/iai 
extitisse. ^Etaxco sive Xgxco siguificatiouis causa magis ad 
BLxco {elxdil^co) iucliuat; nec tamen improbamus Schol. Od. 
XIX. 203. Xaxe dno tov eidco. Nam si a capite arcessi- 
mus, etaaad^at, sotxivat, laog, 1'xeXog sive eYxelog et quod 
J. Scaliger huic comparat aequus, qnaeque hiuc mauarunt 
syntheta detx^g, detdrjg, didvog, deidelog, dt3t]log, tam si- 
mili iuter se sunt colore ut unius etymi temperameuta vi- 
deantur kappa et delta alternautibus. ^^) Trope vocalium 



27) Hic in memoriam incurrunt obscurissimae Hesychli glossae Mm 
TaSevGav fiExavoiav , Msradtia fiSTa/nsi.iTf]. Numne fuit MeTa^evaay 
fiSTavOTjaav (ut fxeraSo^av et fzerajuilov) MsTaSrjta /ueTa/u^ksia^i 

28) dsdCaxoixai Arist. Lys. 564. Maltby, quia alibi non legitur, in 
SsSiaaofMai mutat; in H. H. in Merc. 163. a Criticis illatum est, nec 
legitur Stob. Ecl. Ph. I. 12. unde Heindorfius profert ad Plat. Phaedr. 
p. 245. B. 

29) SipaCQij tsCdofxai pro soixa Anth. XIV. 58. ixTOV j6 ioixos 
Theogn. 15, 32. laos tivss ^ia i^j si avrl loy ofioios insl xal elaafisvos 



Cap. III. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 65 



partim ad significalionem pertinet [.layttov, £/.ivxov, /.ir]xaa&ai, 
niiccire, qua de enallage infra dicani, partim ad vocem modo : 
dvo d^tfiaza eloLv ijxto xat 'ixco GeoiyT](4evov de scil. Totg 
■/oivo7g Scli. Od. V. 194. '") Verum haec mutabilitas nulla 
rt' uua magis cognoscitur quum ex verbo obliterato , cujus 
varias species producit Hesychius omnibusque significatioues 
rcputandi , nosccndi observaudique et cavendi subjicit Oqo:- 
a/.eiv avafiijiivf^axeiv, QqijOxco voco, Qqcooxco yvcoi-ia (sic) 
KccXliozQaTog avil tou aiad^dvo/iai ^ ^ ) et uomina QQeoxrj 
l ncxvia evla^ov/iiev7], OQfJoxog {d-QT]ax6g) evae^t]g, quorum 
illi verbum ^Qeaxio praestructuni fuisse ostenditur aoristo 
'LDQe^aTo ecpvld^aTo eoe^aod-r]^ ut a similibus oriuntur futura 
el aoristi §Xc6oxco l/iAw^a, aXv^co, dida^co et IXa^o/iai.^^) 
Al) altero derivatum est d^Qrjoxeia religio hoc est proprie 
iiorata lectio vel, ut Cicero ait, reputatio et observatio prae- 
vipue eorum quae ad cultum deorum pertinent uno nomine 
{.rae^eia et ^Qi]oxeia. ^^) Thema si poscitur, ad grammati- 
tiun rationem nihil interest utrum d-sQco ponatur an ^Qecoj 
uam illius vestigia mauent in d^eQaxp O^eQanela, quod a ^Qr]~ 
(jxela perpaullura distat; alterius formae notitiam habuit 
Scholiographus Eur. Med. 51. qui d^Qeo(.ievr] exponit avvvoov' 



('.ril Tov o/iioico&e^g Sch. II. XXIII. 132. Pro adS^s id est «VtTj^o? sive 
r.''inatog Aratus posuit adxrjs, quod vulgo deformis significat — ovx 
r.eixrjg aXXti (fctstvog V. 586. 

30) IIT3tt^ TittQtt t6 nriSttv u>g i]y.oj i'x(o ERI. 671, 9. Schaeferus ad 
Dimosth. T. I. 278. not. suspicatur T^xa) ex verbi i'r]/ii perfecto obso 
lcU) rjxtt (tlxtt) reflexum esse, nec dissentit Matthiae p. 593. 

31) Quod addit iivhg (Te ccvil tov vQwattt xtcitt jo nlrjd-vviixov, 
suspicionem affert scripturae iind[nth 0P£lZXOYZAr, quod Callistra- 
iiis pro dativo accipiebat O^Qcoaxovocf yy(uf.icc , alii pro nominativo plu- 
lalis ^QCoaxovacct yycS/ua vel yvca/xct. 

32) Hoc ignoravit Cho erobo scus Gaisf. II. 489, 26. Cram. I. 103. 
EiVI. 231, 40. T« 6iK jov ax(o ccxXncc uno naQaxei/iivov nXr]v 6vo 
flj/jlw x(c\ (c).v'^(o' xb yccQ didcciu) unb tov 6i6ccyca tog StjIov Ix lov 
brofxccxog didccyj] (og aiivayri, fttyi^. 

33) Ciceronis originationem confirmant graeca verba legendi avtt- 
yivciaxfiv, icvccviutiv, ccva).e^aaOcci, qiiae omnia habent significatiotfem 
recognoscendi et reputandi ; '"Avekiyero uvenoXei Suid. ipsumque in- 
fcJligere a legendo. 

Lobcck. Technol. J 




66 DISSERTATIO III. 



(.lEVT] falso quidem sed tameii ut verbi (>Qtio fidem facial; c 
magis etiam Hesychius ^Evd^Qelv (pvlaoosiv, cui lluhiikenlii> 
ad Hes. Theog. 903. correctioue mparum probabilem iiec pori (i 
necessariam adhibet ivcoQetv nemini lectum. His nescio <iii 
adjungi possit T£q&q€V£iv Tr^QeJv attoTieiv Hes. quod redii 
plicati simile videtur et TeQd^Qeia yoyjreia /} neQinud^ei 
Tim. Lex. hoc est superstitio religit)ni, utCicero eodem locd 
declarat, viciua; postremo ab eodem ^(>ew producta suspicoi 
&Qaivo/.i£VT] TiQooQioaa, quod ex serie literarum substitutum 
est pro d^Qavvo/iievt], et QQioaaei g^o^eiiai hoc est revereli 
et respectat, iieque est unde uomen O^Qcoainog commodius d( 
rivari posset, si id locum significaret unde prospectus est. 
quod veterum aliqui crediderunt, ut Photius dQcoaf.i6g %6noc, 
acp ov (eati) d^oQelv o eatL decxaaoOaL ubi duae sententiae 
colligatae sunt, una probabilior ano tov ^oQeiv, altera jam 
pridem deserta ano tov d^Qelv hoc esl xad^oQav sive d^eco- 
Qeiv ut ab aliis dicitur- Sed gradum referre oportet. 

§. 3. Epim. Gram. 1. 275. Ta elg %(a IriyovTa diavlXa^a 
^OQVTOva Tc^ a xad^aQcTj naQalriy6(.ieva onavia eloi, to ayio/iaL 
xal (.laxo/iccL ' xal TavTa di axQL tov naQazatixov yXiveTat, cui 
canoni in Etym. Gud. 382, 7. Herodiani nomen subscriptum 
est. Nec praesto sunt trisyllaba nisi derivata lccxco, oTevdxco. 
In Theognosti parapegmate p. 139. primum locum obtinent 
§Qexca, dexco, exco, TQ£Xi'}> Xix^> qiiod fictum est propter le- 
Xog Xe^aodai. Secundum viqyco, G(.uiy^(jo, tq/jxco i§ ov t s~ 
TQrix^i ^' ayoQv^, ipfjxc^J P- 140. quibus Arcadius p. 153. 
et Epimer. Cram. I. 229. II. 325. assuunt h^xd) acp ov to 
ekaxov (xal Id^ofiai), Nec magis usitalura est ^Qf]Xto unde 
"E^e^QijxBL InriyeL Hes. conjugatum aoristo 1'^Qaxe, ut eka- 
xov eihjxa. Prorsus incomperta sunt "Anoor^xeiv anodicoxeLv 
Hes. et Anooeoxev (sic) Tovg oQfiovg tov (leTcxllov' ano~ 
oe^aL T() diaoeiaaL xal xivijoaL Anecd. Bekk. 205. quorum 
illud cum dnoaeveiv, alterum cum anoaeieiv aliquatenus con- 
gruit. In ixco EM. 516, 12. unum memorat ylixco ^*) et alio 
loco 526, 7. dnooTeix^ {dnooTixe) devteQog d^QtoTog nQog- 
TaxTixog xai dnocpaod^e dno tov ig)dfir]v, cavere videtur ne 



34) Actlva forma iitltur Tzetzes Chil. VII. v. '267. 



# 



Cap. IU. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 67 

juis hoc a (piof^iai, illud a gtlx(x) deflexum putct ; ncc dubium 

iiiiii Arcadius p. 153. zra elg %io naQaXriyoiieva (.layQfji gtLxco, 

:jo, rpvx^o, zqvxco, leixco, yXixco scripscrit azeixco, zevxco 

U Choeroboscus Gaisf. II. 590. ^iixovai ^adiCovoi Hes. a 

)iiidorfio editum est Soph. Aut. 1129. et legitur hoc saepe 

u codd. Herodoti I. 9. II. 76. IX. 11. 58. et 61. saepissime 

n cod. Pal. Aiith. quamvis repugnaute metro v. Hecker. Gora- 

nent. de Auth. 174. et oninino nou certius videtur quam 

fdoviai q)aivoviai, ^lQezai /y eiQeiai avvamerai, yiinei ano' 

.unei Hes. ylixcov avtt tov keixcov Lex. Albertii ad V. 

dixzov.^^) Pro i.ii]X^ ^'^ ovqCo Excc. Gram. T. IV. 191. 

cribenduni est ofiixco, cujus solus extat aorlstus: zd cofii^ev 

'jg ano ^aQVZovov zov 6(.iixco lozi Ghocrobosc. Dict. II. 590. 

. ad Aj. p. 180. lAno zov xico yivezai xi^co (iaQvzovov xal 

HXco oieQioncof-ievov xai xixrjl-ii naQccycoyov EM. sed illud 

liema semiperfectum est aoristi Ki'§avzeg iXd^ovzeg, Ki'§azo 

vQev ela^ev Hes. ut Kixeig xazala^cov et venire dlcitur at- 

[ue invenire 1. e. consequi. Trium illorum, "AQixezai, "Aqo- 

ezai et 'OQixazai, quae Hesychius eodem modo interprctatnr 

lixezai knid^v(.iel, iudubia est cum oQiyvaad^ai societas sed 

orrectio difficilis. '^Fixco ab Eustathio 1071, 5. fing-itur ex 

lOmine g)i^ ut aii^ ix zov azeixco azixco Sch. Lips. ad II. 

II. 266. Omicron omnino in paralexi non reperitur. Nam 

luod Schol. Od. IV. 222. dicit xaza^Qco^eie per o longum 

jjcribendum esse si significet xazacpayT], brevi vero si xaza- 

[117] ano zoT ^Qox^o, id ad verum redigit Eustathius 1719, 57. 

QoXio d^efia axQTjGzov zov ava^Qo^eiev, e^ ov xal b ^Qo- 

. i}og xal ^QOx^iCeiv, et pro illo nunc scribitur xaza^Qo^eie 

j uia ^i^Qcoaxco futurum facit ^Qcoao(iaL a themate ^oqco quod 

; onjunctius videtur vcrbo raordendi ^qvxco, xaza^Qvxco, altero 

\'q6xco raagis ad glutiendi significationera inclinante, quam 

r.cuodotus perfecto ava^t^QOxe tribuit II. XVII. 54. id est 



35) Ex eo quod Scholio Od. IV. 277. neQtcntt^ag nsQirjX&fs ^no 
ov Gilx^iy '" '"od. HarJ. adscriptum est ^AQCainQxog PQnxicas, non 
pparet eum praesens gtCxo) sumsisse pro usitato sed potius a Gietxco 
eclinatum putavit adhibita systole ut Schol. II. XV, 704. Cram. I. 222. 
ixhfiivoi TtSQixXeiof^syoi GwiGiaXjai log rb nfQiGiCiKg. 

5* 



68 DISSERTATIO III. 




dvaTtsmoite ^^). In v/w quatuor cxcunt, qnae Theognos; 
recenset: §qvxm, Ofivxco, tqvx^o, ipvyjo ct trisyllabum oqv/ 
Nani pro ^^fwoxsoO^ai ^Vetv rag oaQxag Hes. et quoil N 
phanus huic supponit afwxead^ai , praestat afivoaso^ai, si 
bere, nihiloque tutius Tvxovoi zsvxovai. Totidem in w/ 
()wx(o To jSqvxco Tolg odovoi Hes. ubi ^qvxco idem signif 
quod ^Qvyco, sed in Sorani c. 88. p. 206. tieqi Qcaxfiov > 
^Tjxog verbum Qc6%ovTog tov naidiov dia to noXv %o cpXt] 
GvlUysiv non stridorem dentium significat sed gravioreni 
sonantiorera animae meatnm, qualis pituitosis esse solet, 
quod germanice dicitur roecheln vicinum Qoyyjo ct Qcoyn 
sive QcoyfuT), nam in utroque vacillant libri Aret. Sign. A( i 
1.6. p. 9. Sign. Diut. I. 11, 103. Cetera notiora sunt of.icox 
i. q. ofirjyco, ^'^) ipcoyco %o tqi^co noQa tb ipco Sch. Ari.- 
Ran. 493. quod ionice dicitur ocoxco. Sed Mcoxszai (pi>ov 
Hes. pro o/iivxsTai dictum videtur; nam id proprium invid<M 
tibus, «b avTov di zo cp&ovov vnoof-ivxsiv sTh^mai Eust. 7*"» 
35. Sequitur ut diphthongorum exempla proferam: ta ii 
Xco tT] st dicpd^oyyci) ov naQaXriysxaL nXriv tov gtsIxco y.c 
IsixM EM^p. 253, 20. 516, 5. Gram. I. 245. et 416. u 
tidemque sv habent xsvxco et svxofiai, nisi accipinius qim 
Hesychius praebet AsvxsTai noifiaTai. Unum oi ut ab 1 
rodiano discimus Epim. 253. to. dia tov vy^ca 6ia tov v yQo 
cpsxai nXrjV xov oYxofiai, quare pro OToiyco Theodos. p. 7( 
40. azoixco scribendum. Et consonaniium : ayyco, Qeyx(o, iki 
yxco '^ ^) ccQXco , sQxofiaL, x^qxco, on^Qxco, nccoxco, 1'oxco. 

Adnotamentum. Quatuor hujus ordinis verborur 
vrixco, ofi^x^o, ip^yjo, xqvxco primitiva statura tenuerunt vic 



36) In Epigr. de naufrago , quem xrirog ktt^^qo^sv nxQis an 
ojucfCiKov in Meinek. Del. 134. praefero quod Plan. scripsit cItt^Pqv^^ 
demordit ut fivQaiva akiriag Ifi^Qv^aGa Nic. Tlier. 824. a ^qvxco u 
xaza/iQvxco. Ac vicissim in Anth. VIF. 624. &alaGaa vjja e^Qv^e aptiui 
fuerit f^oolf glutivit. 

37) Schol. Arist. Thesm. 389. et Hesych. iniGfiri/jiv InirQi^stv 
Gju(5'^ai yccQ tb nard^at, ev&sv GficaSt'^. EM. Gficovij ^ rov avifioi 
nXriyri anb rov Gfxca. 

38) Kiy/si Intdctxvti Iles. praetermisi cum aliis aeque ignotis. 



Gap. 111. DE VERBIS GUTTURALIBUS. 69 

c vdco^^) afidto, xpdto, xqvio. Eustathiiis p. 1635, 64. 

lutlit %QU) TQ6X10 ios fiQto (-iQtyw , quoriim prius confirmatur 

-''|uadamteuus compositis evTQBx^g, xaxEVTQExrjg, iu quibus 

iiificatio versatilis inest, et latiuo trepidare id est festinarc 

-i (liscurrere. Verbi ^Qiio indicium unde sumserit nescio, 

'Ijed ut Philoxenus dcpQos a cfiQito Anecd. Bekk. 877, 19. sic 

'ijlle o^t^Qog fortasse a ^qsco {(^qvco, ^Xvoj) deductum puta- 

?it * °) omicro vacauter addito ut o^Qi/uog a ^qi. riixo(.iai 

»t Ximco ut a Grammaticis eodem verbo srciO^v/iuo explican- 

. ita unum principium habent thematicum Xlco, unde Xe- 

i/jiai, ac ue Xeixto quidem hinc secludere audeam in tanta 

onvenientia adjectivorum Xixvos et Xi/ii^6s. ^^um tqco zQvxto 

liistathius 1277, 8. confert G/.tco a/ivxto, quod pro afi^x^^o po- 

iliim est in Anth. V. 254. /i?j (xe f.idaTi^ xaTaa/nv^rj pro 

'((iaa/it]Sf]. Pleriquc vero distinguunt a/nvxco to xalco, Ofi^x^o 

xad^aiQco Sch. Theocr. 111. 17. neque ex eodem semiue 

1 iiii putant sed tov a/iv^ai, o xat Tvtpead^aL xaXeiTai, to 

^lua a/ivCco i] a/tvaaco rj a/tvyco *^) Sch. 11. IX. 654. Uti- 

iiis foret scire quare Aristarchus 11. Xll. 411. maluerit nvQL 

iKiXoiTo scribere quam a/tvxono, librosne sequutus an quia 

li\orsam utrique significationem tribueret. Eundcm verbo 

r/oj originem puram ndco assiguasse et ab hoc homericum 

<<:y.a noXXd rcenaad^e derivatum putasse suspicatus sum ad 

Biillm. p. 25. Hinc ndd^os proficisci potuit ut a /idco /idS^og, 

i |)orro nad^elv novitiuraque Tiavi^amv v. Coraes adHeliod. 

'. 341. qui praesens m^d^co ponit ut Herodianus Eust. 1663, 

12. et Heraclides 1832, 2. uterque perfectum nenai>vXa se- 

|uiiti. Et Scholiastes Aristot. p. 85. b. 42. nt^Qog naQa t6 

rii]i}cx) nqaco , tos ex tov oxv^aco oxvrjQos, pro quo rectius 



39) Haec viilgo significant fluere, manare, vrjxo/icu natare, sed 
tnterduin miscentur iV«/fi>' v^f<T;>«f He.s. TiQogiyrixe d-aXactacc pco nqos- 
^nd Theocr. XXI. 18. untla natans Manil. Hl. 52. vavnovs et vav- 
ainovg pro vrj^inovg. 

40) Gloss. Graecol. Bqoxti pluvia, /mbricitur ^Qix^xai. 

41) 'Ynoa/ivyeZ avi(~c Hes. barytonum fuisse videtur; iniO/ivye- 
(jwf «710 lov a/ivxci> Scli. Od, IV, 072, 



70 DISSERTATIO IV. 

allulisset vdco v)]Q6g.'^'^) Futuro 7ii]0(o congruens aorisli 
nrjoag av%l tov naO^iov Sch. Agam. 1624. defenditur i 
llermanno ad Nubb. 1122. alii mataag corrigunt; Il^oaolh 
f.i€f.ii}Jao0^ai Hes. quid sit, non exputo; sed nrj^ia nihil al i 
est quam nd&i]fia Anth. V. 236. TavzaXer^g dxsQovTia m 
fiaxa noivrjg a prototheto ndio, quod assumto theta {nd3(- 
duplici ratione ad usum accoramodari poterat vel productic 
vocalis 7r/;^w vel interpositione consonae nevd-co, cujus < 
similitudine ficta sunt neioof.iai et nenov&a. Verum id^' 
ndo) in n^x^o. produci poterat ut of.ida) Ofir^xco etc. et utran 
que aspiratam explendis verbis puris adhibitara esse doci 
mentura praebet aeolicura nlrixca dvxl %ov nXtj^co Gram. 
149. id quod etiam in declinatione norainum observatur oq:\u 
^og oQvixog. Sed pro nr/xco Graecis collibuit ndaxco dicer 
retento alpha primitivo additoque fulturae vice sigma ut eyj 
ioxco> cujus proprium futurum esl oxt]oco, filyco fuoyco, Ityi 
Xixog Xsoxr], Cetera quae in §. 3. exhibui consonam penitii 
infixam habent sed pleraque mutabilem §QvyM §qvxco, * ^ 
Q^yxco Qsyxofiai aliaque supra dicta; quo accedit variati 
vocalis praecipue in onomatopoeticis ^Qaxeiv, **) ^Qayxar 
(is^Qvxevai, **) (^Qvxao&ai , ^Qvxavao&ai (^iQavxavaod^ai ru 
gire, in quibus uihil firmi et solidi praeter q et gutturalem 
ea quasi statumina vocis. Tevxeiv Passovius cura xexel 
cognatum putat, ut Doederlinus Synon. III. 54. parare et pa 
rere, nec minus texelv cum tiyfiaQ, quod comprobat Hero- 
dianus n. Mov. p. 32. TexficoQ literam fw insiticiam haberc 



42) Indidem est tkoqos o ivcflos Suid. tcdaHncjQOs i. q. TkrjnrtO^^i 
naQa xo ncoQsTv t6 nivdsTv et n(oQT]rvs V. Hemsterh. ad Plut. v. 33. 
Bernh. ad Suid. I, c. 

43) ^OSovra o^iiv ^ni^Qvxovaa Anth. VII. 433. BQvy^Hv tovs oSov- 
tas ov jqC^hv Thom. v. EUendt. Lex. Soph. T. I. 323. 

44) Schol. II. XIIL 181. ^Qci/s wvofiaTonenoirjxs anb rov tJ/ou 
TMV vSuTcav lvT6v&€v xul To j3j7f^ft>/ lovofiaaTcti, Hoc jure impugnat 
Buttmannus Lex. II. 121. BoaxHV de sonitu aquae Apollonins usur* 
pavit, non Homerus, 

45) BePQvxivai xai' dvofxaionouav ccnb tol ^kv^eiv r) ^Qvetv 
Eust. 939, 25. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 71 

affinnans. ***) Id mihi asseiisioiie uon indignuni, ilhid prope 
certum videlur verJji xevxio facio formam primigeniam osten- 
'^i dere uoraen texziov faber. Nec diversis radicibus orta duco 
fstXoS) tolxog et paries. 






GAP. IV. 
De verhis dentalibus. 



§. 1. Arcadius p. 155. Tiav elg (Jw Itjyov exov trjv tcqo 
'ciXovQ avlXal^^v eig (fiovrJBv Xrjyovaav f.ieza (^Qaxslas ov 
^aQvvEzai aXka neQianazai, azacpidco^ ofiadoi' tovto xat 
arco ^aQVTovov, ubi post ofiadio, quod nunquam gravatur, 
excidit xeXadio — zd yaQ xelddcov sceQq) "koyii) ^aQvv&zat 
Cram. I. 21. et ante anb desideratur wg, caeteroqui illud a 
nostra causa alienum est quippe parag-ogum ut xElaQvtio, 
Et distinctius paullo post xa elg dco diavXla^a, eI exel z6 
a (xaO-aQov) ev xij tcqo zilovg, neQianazaL, g)Qadw. Unde 
elucet a(Jw zo xoqewvco EM. 164, 31. adco Qi]f.ia doiLxrj 
(id est dvdcxvco) Suid. (iddco Eust. 637, 5. x«^'^ ^02, 11. 
veterum ipsorum judicio nou pro usitatis habita sed more 
scholae couformata esse. Duo mediae forraae verba affert 
Ilesychius ^ddofiai yvtofir^v zid^efiaL et 'uidezac nlfinXazaL xo- 
nicczaL, quorum alterum peuitus ignotum, alterum aut trisyl- 
labiae uomiue excusatuni ut od^ofiai aut doricum est pro rjde- 
zai, quod vulgo delectaiur , proprie autem satiatur siguificat. 
Etenini ab eodem verbo aco satio manant vocabula ad spe- 
ciem diversa, re sibi coutigua, quoniam satietas modo vo- 
luptatera affert modo taedium atque pigrorem; adog satietas, 
adfia doyfia (placitura) Hes. rjSco oblecto, ddeco defetiscor, 
aar] taedium, Fdaoa r]dov^, quibus congenerata videntur la- 
tina fastus, fastidium. In Hesychii loco ^x^^^^^^S <5*' <^v 
axddovaL zd dixzva aut azazi^QovaL scribeudum aut axaXi- 
dovaiv, — Td did zov edco diavlXa^a ^aQvzova edco, fiedio. 



46) NvfHfixt Ix ziiog liivyfiivai Alc. Fr. LXVIII. nonnulli itto- 
yfxiyai scribunt; pontus fecit Dionen i. e. peperit Pervig. Ven. v. 
II. ut tfvbi et iio; Arabia ubi absinthium fit Plaut. Sqvts (pvoyn 
Theocr. Vil. 75. 



72 ^^ DISSERTATIO IV. 

Tiidco, Gxedoj Theognost. 140. quoriim unum l'dco a scripto- 
ribus medicinae ionicis retentum, i.i£doj jjoeticum est, thema- 
ticum axedco GnedavvviAi, mendosum ntdco pro (tidco zo 
nQatxco, quod usitatis ^eCco et tQdcjo supposuerunt , vel pro 
ipedo) (pQovzltco Hes. quanquam hoc quoque dubium est et 
quia nusquam legitur et ob similem verhi xpkpco interpretatio 
nem v. C. II. §. 3. — Tria quae eta habent numerat Epim 
Cram. II. 325: yndco, /iii]da}, rjdco, quod in EM. 372, 27. 
deest. — - Verba in idco tacite excludit Arcadii canon in 
principio hujus paragraphi propositus. Pro ^'Idovzai q^aivov- 
tai Hes. scribendum EYdoviai vel Ydcovzai, pro Kvidovteg 
xvidrj fiaGTiyovvTsg jam alii xvidovvieg correxerunt, quodque 
in Cram. I. 423. et EM. 812, 32. traditur yM^co ^aQvxovov 
xat ylidco neQiGTtco(.ievov , magistri confinxisse videntur ut 
thema haberent praeteriti xeyXidoog, ^eylidevai, quod ad prae- 
sens ykidaco pertinet sicut /nef.tvdtog ad [.ivdcxco, et illa ab 
Hesychio suggesta IlecpXoidevai tov cplowv ano[iaXelv ad 
q)loidccco, "Ecplidev dieQQeev eQQiqyvvev ad qlidceco, quod idem 
G7jnofAai interpretatur, et Keyloidev dieiXxexo id est diffluxit, 
{id^QvnTeio, eyavvouxo) ad yXoidav dieXxeG&ai XQvcpav et 
Olvdav diaxelGd^at, in quibus labialis et gutturalis eundem 
locum occupant. '*Fldco zo IvncT) yal xzvnco Theognost. 
13, 11. falso scriptum pro ipedco, quod et ipeg)co dicitur 
Jidco apud scriptores infimae aetatis legitur non dissimi 
imperfecto sdidov in H. H. v. Buttm. Gramni. I. p. 509. cetdcov 
pro aeidcov in Inscript. boeoticis Ahrensius de dial. aeol. p. 
171. defendit dialecti proprietate. Td sQeidco d Idnollcoviog 
Xeyei otl dta xov l yQcxcpezai' al^ ovv ^ naQcxdooig dia 
Ttjg SL olde yeyQa(.tf.ievov Choerobosc. Dict. 571. — Quae se- 
quitnr vocalis huic terminationi derogata est : Ta elg dco naQa- 
X7jy6f.ieva tco o neQiGnaTaL anodco etc. Arc. 155. In vdco 
unum exit obsoletum fere vdco to Xeyoo Hes. ^) Diphthon- 



m 

1 



1) In noRiinibus quae in Swv terminata genitivum in wyo? mit- 
tunt, Theognostus II. 31. refert xpiSwv v. ad Aj. p, 169. adnot. 

2) Hinc et vfivoq derivatum putat Proculus PLot. CCXXXIX. 
522, nec multum distant xi&Xoi, "^Ylliiv Xiynv &Qvkleiv, ^PvXXsiv «cFo- 
IsoxeTv Hes. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 73 

goriim trcs reperiuntur aido^iai, ^) etdco, cpeldo}, deidio quod 
a Theognosto p. 140. in Iioc l-ecensu praeteritum est, duo- 
que trisyllaba asidio et eQsidio^ quae sola esse testatur 
Chocroboscus Epira. in Psalm. 123. EM. 21, 15. evdio, 
OTievdio, ipevdio. Verum oidio, quod Matthiae profert ex 
Hippocr. Epid. VII. 690. T. III. odvvr} ig xQikatpov iyeveto — 
oldeTo r) xeipak^ oniad^ev revincitur illo Arcadii testimonio: 
ta elg dcj naQaXriy6f.ieva Tip o neQionaxaL^ anodio, oidio, 
doidio (doiduo) nec convenit Hippocratis ad usum qui i^dee 
dicere solet, ac ne aptum quidem est sententiae quae ixtd^iexo 
requirere videtur sed in codd. eXdsTat et rjdeTai scriptum 
est pro iQeidsTai fortasse. Verborum uon purorum unum ab 
alpha orditur aQdio, ex quo Eustathius 1318, 32. aXdio ex- 
titisse censet^ undeNicauder ivaXdo /iievog com\)osml; simplex 
non reperi nisi quod Brunckius Arist. Nubb. 283. p^^wy xaQ- 
novg dkdofuv?] substituit pro dQdof^evr], et Spitznerus Ob- 
serv. ad Quint. p. 226. aQovQa dXdof.Uvr} dvifioiai pro dXi>o- 
(iivri , crebro autem derivata dXdiio, dldaivto, dldtjaxio alendi 
significatione praedita, quam etiam verbo aQdio attributam 
esse Hermannus ostendit ad Arist. 1. c. Pluribus cpsilon inest 
lldio, fxildio, quae ultra iraperfectum declinari negat EM. 
232, 18. rivdio, anivdoj, fiiQdoj, dfiiQdio, neQdio, nihil vero 
simile doricorum Qiddio, nXdddio. 

Adnotamentum. Pro illa Eustathii opinione de co- 
gnatione verborum aQdio et aldo) hoc dici potest eundem 
fluvium modo ^!AQdr;axov norainari modo ^LdXdrjaxov v. Bern- 
hard. ad Dion. p. 597. "LdQdio et nomen fontis "uiQid^ovoa 
Stephanus ab dQoo (aQio) to noTi^io deductum dicit v. ad 
Buttm. p. 62. *) quibus tQor] adjiciunt naQaXoyiog daawofie- 
vov Eust. 991, 27. et Buttraannus adeo in Lexil. II. 170. fingit 
verbuni eQdio. Koenius vero ad Greg. 220. alo, dXdfjaxio, 



3) ^^aiSd otpei Hes, a (faCSofita ut videtur. Ejusmodi certe fun- 
damentum Iiabet ^Paidwv propriuin et (paiSifios. 

4) Hic pro vsfii&(o operae dederunt ifi^&co. Herodian. n. Mov. 
p. 13. ^AQi&ovaai nuaai xQijyai xaXovvjai ano lov a()3i]V (aQ^eiv) 
laojs ax)]fiaiia&eToai. Alplia et epsilon miscueruut Cretenses ueQaav 
dicentes ir]v dQoaov Hes. 




74 DISSERTATIO IV. 

alGog cl "'AXrig a primitivo aco profecta censet, qiio sigui 
ficat procul dubio illud unde aoaL satiare declinalum est cuiii 
adjectivis aatog id est insatiabilis et avalTog, quod veteres 
varie interpretantur sed commodissime ii qui aTtl^QioTo... 
axoQBGTOv , dvav^r]zov reddunt naQcc zb aldco zo avS,dv(<i 
EM. cui coutra positum est dXxov xo nolv Hes. sicut a verbr» 
synonymo zQOipi, xv(.ia et xQocpoevta yvf.iaza id est adult; 
^'EldeGdaL alii cum sd-UeLv componunt EM. cui similem po • 
testatem habet dqlsGd^aL, alii cum hlELv Sch. Od. III. 418. 
Meldco fortasse cognationem habet cum (.laXdaGco, quod ipsum 
dentalem recipit sed aspiratam (laX&aGaco, (.idld^r}, sicut Pro- 
culus ad Hes. Opp. 522. et Hesychius tivi^rig a tivdco ar- 
cessunt, hoc autem Eustathius ex edco factum opinatur p. 
773, 38. p. 1837, 42. Sed Sch. Arist. Pac. 1009. naQ' 
^HaL()dcp TLvig doHovaiv oQ^cog yQdcpsLv tivd^EL dLa lov i)- et 
sic idem ad Nubb. 1201. zivd^eiv to ia&ieLv. Diversum illi 
MiXdeLv enLd^vi-ieLv Hes. non dubito quin pro f.ieleiv curare 
valeat, unde ueXrjdcov et (.leXedaivco manarunt. 2nivdco naQa 
To aneico EM. quod idem a nico repetere videtur ^netaat 
naQa tu nlaaL noiioai, sed de neutro persuadet; aneidco 
dialecti Siciliensis proprium fuisse dicitur indeque ortum fu- 
turum aneiaco. IIsQdco cum latino pedere et graeco l^delv 
^dolog (paedor, foetor) eam similitudinem habet ut q ftiser- 
tum videatur. Verbum dfisQdco plerique conseutiunt propriam 
habere significationem privandi et hinc translatum esse ad 
privationem lucis. Equidem sequor Moschopulum Sched. 145. 
Caf.ieQdv}]' ri Tqg Idd^r^vag danig )] ayav Xdfinovoa' fitQdeLv 
yaQ naQcc noLrjTalg to fiaQfiaiQeLv et Schol. Eur. Hec. 1004. 
fisQdco To naQa Tolg xoivoTg fiaQfiaiQco xat fieid tov ote- 
Qr]TLxou a dfUQdco, nisi quod hoc alpha non privativum esse 
puto sed pleonasticum. IdfiiQdeiv igitur proprie significat 
fulgere, et quia splendor quicunque est acer adurit saepe 
oculos Lucr. IV. 3. aciemque praestringit , hinc etiam hebe- 



5) Hoc loco cuin xiv&ri$ 6 klxvog xai liv&r} rj Itxvsia connectit et 
alia parasitorum convicia et &vQt(.nc('i, quod nescio an &vQaanaS scri- 
bendum sit hoc est og alXcuv d-iiQag adnaC^rai , sive ut Homerus dicit 
JniTwy ccnolvfiavitjQ og nolUtGi (pXitJGi naQaOiag dXtijJtiai oifxovg Od. 
XVn. 221. 



Cap. IV. I)E \ ERBIS DENTALIBUS. 75 

tare (blendeii) oaas afieQdev avyri xaX)<dr} Hom. quod Ar- 
cbytas dixit f^aQavyiav TiQogzid^ivai ") siiiiiliterque Noiinus 
V. 495. dcp&aX/iiovg aficcQvaaev i/iiovg avTioTiiog aYyXrj. De- 
hinc traducitur ad hebetationem corporum fulgentium ut xa- 
nvng Tevxscc afiiQdsi, sicut latine speculum hebelari, fulgor 
excaecari dicitur et nostra in consuetudine blindes Silber. 
Atquc haec notio obscurandi voce signata est propria afiav- 
Qog, df.iavQovv et fiavQovv, quae contraria sunt verbis /m(>- 
fiaiQEiv, fiaQftccQsog, fiaiQa, quamvis ab eadem stirpe pro- 
genita. Quemadraodum vero vocabula sensuum saepissime 
inter se permutantur, ita dfiiQdsiv dicitur etiam eTrt qicovfjg 
lafiTiQag xat diacpavovg log afiSQdaXiov xovd^r^aav Porphyr. 
ad II. XIII. 341. et aftsQdaliov ^oav aures clamoribus ex- 
surdare. Et postremo quidquid vel adspectu vel audilu per- 
cellit, afisQdvov dici coeptum est et afisQdaXiov — dstvov yaQ 
xat cpo^sQov t6 ayav lafinQov Porphyrius ait I. c. Atque 
his rationibus ad dubitandum adducor ne ftiQdio xo ycolmo 
xat pldmco Hes. et dftiQdsiv illud, quod de lucis ereptione 
dicitur, diversum sit ab dfiiQaai expertem reddere, cujus 
origo est a ftsiQsad^ai. Sed absolvara quod rcstat. zfeldco 
naQcc xo dsiio nlsovaafKii tov d Crara. 1. 123. II. 193. ^JLsldca 
si quid sibi affine et conjunctum habet, id certe non est 
iidca xo eniaxafiai Sch. II. I. 1. sed av8t] Schol. in Dion. 
Gramni. 709. cui quod vulgo affingunt thema dco (avco) idem 
aptum erat ad progignendum ddto et paragogum dsidco con- 
tractum in adco, ut dsixjjg alx/]g, sed iota subscripto quia 
alpha in schola pro longo accipitur. ''EQsidco syllabatim cre- 
visse Buttmannus Lexil. I. 120. ex nonyne sQfia non sine 
ratione colligit ; thema vero quodnam fuerit, sqco an quod illi 
placet sQdco, nemo definiat. "Hdco veteres recte ad dco satio 
rcferunt v. §. 1. Mi]dofiai, quod nonnulli ex ftidofiai mu- 
tatum volunf^) facilem habet cum fidofiai conciliationem, 

6) Eustath. 936, 3. afxiQSBiv to afiavQOvv xal anoateQsiv to8 
uiQ^eiv o iaxi 70V ^lensiv, ov ivavxiov xb Cf^iQStiv nuQu xoTg aQyaCois 
10 ayav fiXineiv, qiio ex loco in Thes. perperaii» affertiir xoTs ^AxaioTg, 

7) IlXivaat TiQOS iSaQ^aQa ifvla /lidovxai Orph. Arg. 90. nihil 
tlillert a fiaCovxai, (iovXtvovxat. Mrjaxo i/iovXtvaaio Iles. ubi /utjauio 
fempori verbi ma^is quam ordiui literarum convenit. 




76 DISSERTATIO IV. 

Evdio et evvt'] non longe distant ab auw dormio Nicand. 
^Ttevdto si Schneiderus recte judicat a OTietv produclum csse^ 
et hujus consonam insiticiam haberi oportet et synonym 
aneQxeiv. Prisci illi acpedavoQ et ocpodQog hinc orta putanl 
Sch. II. XVI. 372. «) Wevdco et xpvd-og iidem cum ipiOvQi^cd 
componunt, quod onomatopoeticum esse. Pro a&eldezai 3i7]- 
&e%Tai, quod in Anecd. Bekk. affertur e Dioclis fabula, Mei- 
nekius a&ek^etai scribendum suspicatur, sed eodem tamen 
modo est in EM. ad^ekdeiai diTj&eitai nai ad^elyeiv xb 
aftelyeiv, quae sine dubio omnia idem valent hoc est mul- 
geo V. C. III. §. 1. ^EQdto et eQyov fortasse duas modo lite- 
ras a natura ingeneratas habent, eas quae in eQeaato (agito) 
vnriQezris eQi^og comparent v. Prolegg. 365. 



I 



§. 2. Terminationum, quae verbis mutis concessae sunt 
feracissima est ^to, adeo quidem ut complura reperiantur 
quae omnia eadera elementa habeant intellectu diverso, velut 
quae primo se offerunt aditu a^to sive a^ofiai aspiratura e« 
duo non aspirata atw sicco et a^to anhelo nullo inter se 
soni differitate nisi posterius , ut ex a«L'w contractura * alpha 
longura habet, quod ii credidisse videntur qui aa&/.ia scri-al 
pserunt v. Parall. 75. sed repugnat vetus auctor: TQvtpiov 
zo a TTQO zov ^ xal yjiXova&at xai ^Qa%vvead^ai a^iol Mo- 
schopul. Opusc. p. 33. ud(xt,u) dvo ari^aivei zo Xa^^avto xalM 
To v^QL^to Schol. Hec. 65. Cetera catenatira addara sejun- 
ctis, quantura fieri potest, sonorura naturaliura imitamentis, 
^la^to jLuoQalvco Hes. quod mihi neque cura (3Xfx§ {f.iala>i6g) 
neque cura iraitativo hlatire quidquara coraraercii habere sed 
idera quod Ttladqv valere vid^tur hoc est proprie raucere, 
tum per similitudinem hebere, quomodo (SXadaQog, ^lewa, 
(.iv^a et Xe(.icpog dici solent; xltxtto xo diaaxl^io Hes. a xldaj 
fortasse, nisi potius verbura facticiura est stridorera serrae 



8) 'Hqo^otos to S-SQfiorSQOV amvSeiv aanaCQSiv %(fr} Eust. 416, 34. 
quo ad antto} et acfttSaCto referiinur. Ex Schol. II. XI. 165. atfeSavov 
oiov a(pivSovr]S6v ^AQiaxaQxoi, disciaius hunc etiam nomen a(ptv36vi] 
ad hanc stirpem retulisse. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 77 

exprimcns ut ttqiiov xXd^ei te tiqUi t€ Oppian. Hal. V. 203. ^) 
hinc ad scindeudi notionem Iranslatum; et Iritiora 7t'ld^(o, 
oxccLto, GTccCoj, acpd^co, axd^co, q^QdL.co, xdt,o[.icti. Onoraato- 
poetica suut ftd'Qio, ^a^duo et [ii^dtco, unde Hipponax e/it^i- 
(id^ag pro ejii^o/^oas duxit, ^Qduo, yXdl^co, xldi^co, xQdCco, 
QdCei TQcoyet inl xvvcov dno tov j]%ov Hes. et Cram. 11. 
465. (ubi pcrpcram Qaluco scriptum) ondtei oxvtei "Axaiol 
Hes. dQQaCco^ xayj.duco et nacpldtco. Tertio loco promam 
quae Grammatici incliuamentis quibusdam verbalibus prae- 
Struunt, xduo to xooi-uo, Qdtco to Qaivco , Tduo to Tavvco, 
(pXd'Cco cui EM. 403, 47. aoristum ecpXadov ab Aeschylo po- 
situm subjicit, et xXdlQco unde Eustathius 723, 49. xixXada 
Pindaricum repetit, quod quia alpha lougum habet, aptius 
est praesenti x^/;(5w ab aualogiae norma non alieno sed de- 
rclicto praeter perfcctum xexXrjdivai ipocpeXv Hes. Trisyllaba 
vcro, quae neque reduplicatione aucta neque sonis natura- 
libus assimilata sunt, paragogis adnumeranda videntur, xo- 
Xdtti eadem qua xoXovco stirpe progenitum et Xidt,(o, quod 
Schol. Lyc. 21. a Xvco propagatum dicit sed probabilius est 
eidcm fundamcuto superstructura esse ut XixdCco, quod ean- 
dem devertendi et declinandi significationem habet activam et 
neutralem: dXiaoTog naQa to Xidoai elg cpvyrjv TQsipai Schol. 
Orest. 1466. ixXixd^eL i^0Q/.u(v noiel, ixoo^el Hes. Qitodev 
ola Xocpog zig vnoTfir^i^eig iXido&r} Apollinar. Ps. CXL. 17. 
ct pariter de abruptione saxi vnaiXixaCev ix neTQag vne- 
XcoQet Hes. quorum propria est significatio obliquandi, nXa^ 
yidCeiv, dnoot/iiovv i. q. vnavaxcoQeiv v. Corais ad Heliod. 
113. a Xi^ nXdyiog v. Parall. 105, cui XixQiog et Xo^og suc- 
cessit; scd gutturalera a prima origiue abfuisse indicio est 
XidCetv. De dia^Cojiiai certatur simplexne sit an compositura. 
Simplicitati quidem favet augmentura ivedido&r], dediaoTai, 
et nt ab di-icpi d/icptdCio, ab dvii dvTidlQcOf ita concedi polest 
ut a did declinatura sit dtdCead^ai, proprieque significet per- 



9) L. in. 314. •Aa^ei oquiti .Schol. exponit rQvCd slgnificans stri- 
dorem linene piscatoriae cui siinilis chorda lyrae vnorQvCeiv dicitiir 
Anth. XI. 351. 



78 DISSERTATIO IV. 

mearc, transmearc, distendere '°) ct dLaafiata vocari filg 
vel stamiuis, quac subtemiui intersita sunt, vel subteminis 
quod stamini implicatur, nomenque proprium liabet irama a 
trameando ut trames; scd in paucis illis locis, ubi nomeij 
hoc legitur, significatur stamen t6 rJTQiov, eodemque modo 
"ExdiccGTQa ytl<jjO(xa rj GTi^/iuov Hes. Grammatici vero cora- 
positum esse volunt; EM. 270, 22. diaof.ia — naQa to aoaci) 
ylvETai alohitios atto aCofiat xal dicc^o/iiai. * ') Anecd. Bekk 
452. ^tocpQiov aTTeod-ai, o r^f^stf; did^eod^at /iieTa^Soltj tco 
6vo 00 elg to e omisso tropae aeolicae commento, qua 
verbo obvio et quotidiano parum convenit. Certa ad arbi 
trandum documenta desunt. ^E/uTidto/uai curo EM. ab e/xnaio^ 
= E(MrteiQog repetit, de quo quid mihi videatur in Diss. I. 
§. 1. professus sum; xaTei-iTtd^co in Nicandri versu onoTav, 
XQSico oe aaTefircdtr] f-ioyeovTa, quod Schol. interpretatur xa- 
Talafi^dvrj ical xaTeneiyrj^ inclinat ad similitudinera adjectivi 
a naio} compositi in Aesch. Agam. 180. efinaioi Tv%ai Schol. 
Ifineoovoai et v. 354. nQoonaia xaxd Schol. nQoanaioavTa^ 
a quo xaTefind^eiv illud sola differt constructione. Tertium 
specie simile , significatione dispar est '^ftnd^ovTai dm^dX- 
XovTai xat tcc ofioia EM. quod Hesychius dvanavovTai in-i 
terpretatus est. cf. Ahrens. dial. doj\ 285. Sed transeo ad 
epsilon. TQia fiova SiovlXa^a tc^ e naQalrjyofieva, Qe^co, ^. 
e^co, %et,o}, ovdev de TQiovXXa^ov' yaTa TQonrjv ovv yiveTatm 
nietco, oi ds JtoQielg ntdi^co EM. 671, 24. quod idcirco He- 
rodianus n. Mov. p. 44, 2. analogiae convenientius judicat; - 
ac nie^cxj quoque compare caret; nam TQane^co tertiae est« 
conjugationis. Quod ille praetermisit Qei^co t6 ^dnTco, for- 
tasse a Qe'Cco facio non diversum esse credidit. Et hanc 
opinionem non mediocriter confirmant syntheta latina inficere 
et sufficere id est tingere sive Qeteiv, unde Qeyevg infector, 



10) Theocr. XVI. 97. ccQcixyia (J" sis on)^ taw.yvai ksmu ^iaazi^- 
aaiVTO Schol. 6iv(privsiav. 

11) ftuae his praemissa siint diaafxa — ujiii rov SaCca rb /usqC^oj 
^aa/ua xal 7ii.£oyaa/Lio) lov i Jiaa/ua, nullo modo cum verbo tfidCo/iai 
conciliari possunt, nisi quid excidit rj naQa ro 6dl'Cio 3aia/ia y.al Iv 
intQ&taei. Poll. Vn. 32. nQO(poQ6iad-ai'Aiiixol eXsyov jo liidCea&ai, 



Gap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 79 

(Vyog et (feyfia, quibus Glossogreiphi importuue intermiscenl 

QiJYog et ()dxog. Neque ab alio verbo coniposilum arbitror 

xaTa()l)ECw, quo proprie usus est Oppiauus axavOag r^xa 

xara()()e^€i£v Enixlivoc xe nUl^cov Hal. IV. 611. hoc est de- 

priraere, cui in altero sennone perfecte tanquam imago re- 

I spoudet deficere, unde vestimentum defeclum pro detexto et 

j desecto ut nos dicimus herimlermachen et herablhun pro de- 

j trahere xaia^ii^aCeiv. ' ^) Translati vero alia est constructio, 

j xaTa()()e$aL xivd demulcere alicui caput Hom. el absolute 

I de inclinatione manus xovg d^ a/ii enea&ai xeLQl xaia()()i- 

; ^aaa—avioyev ApoIIou. IV. 6S6. in quibus illa significalio du- 

I ctus deorsum euntis non evauescit. Kli^co xaho Hes. aeque 

i iuauditura est ac noraeu Kle&og xlrjdcov. Verba in ri'Cco ne 

auquiramus auctor est Choeroboscus Cram. II. 185. Gaisf. 

T. HI. 28. et Schol. l\. I. 317. xa did rov l^ xd 7 exu 

^Qaxv nh)v tov daveilCco xal xl^Co), cm xqi^Coj addipoterat; 

nani id quoque neglectu loquentium iota amisit. Verum haec 

paragoga sunt; Btj^ec gpwm Hes. quod interpretes pro ^i] ^ij 

Xeyei vel ^lrixaTai accipiuut, si incorruptum, certe fictum est 

e sono vocis. Quartam vocalem sortita suut l'^w, ^XiCco, 

fiQiCco, diCco, xvlCco, xTilCco, viC/u), 7iQilC,co^ OTii^co, axiXco, prae- 

ter quae Hesychius multa suppeditat auctore nullo firmata: 

udiCei TtaiCei et ^iCnvai naiCovai, quae Ruhnkenius ex 

^pidCco corrupta putat Epist. p. 214. sed defenduntur verbo 

consimilis soni et significationis Ido^aL nai^eiv et yhdaOat 

naiCeiv. Idem 'PiCeiv TQcoyeiv xaieiv d^r^ldCeiv , '^FiCofiai 

xXaico ^ ^) etc. Alia sonis naturalibus assimilata suut: d()()i^ 

Ceiv hirrire, aniteiv friguttire, TQiCeiv stridere et defectiva, 

de quibus subtiliter disserit Zenodotus EM. 712, 33. tov oi^a) 

iveoTcoTog eTeQOv ilit] C^Tei xQovov fxrje eyx)uoiv — xai tov 

kiy^e fi)) Cf]Tei d^efia fij]de dXko xi' dcpaiQiqoeig yaQ ttjv Xe- 

^iv T/;g eficpdoewg T/;g tov ijxov fii/iajoecog' 6 NixavdQog 



1"2) Idno^Qi^rcvrtg €<nofieQtactvT{s ^TaaTos Suid. quo mirum est orn- 
toreiii atticuni iisum esse. Quaeritur- nura anoQ^^avTts scripserit hoc 
est verabyereicht habend, ut bavarice loquar. 

13) Alibi ^'ivdeaOKi xlatetv. Pro "EipiSev rixovae, nisi quis melius 
suaseril, exlavai ponam. 




80 DISSERTATIO IV. 

enilltovcag oiatovg tov liy^ai to d^ifid ^sX^oag e-- 
neiv ecpO^siQe rrjv rov rjxov f^iii-irjaiv. Oux anb d^e/LtazoL 
oi}v Tavta dXla dno zwv cpiovcov rj 6vo(.iatonoua , quibui;- 
cum consentiunt alii in Cram. I. 268. Macrobius de Dill. 
j). 752. et Eustathius p. 1119, 60. ovds xov exlay^av eotu 
evQelv ivsataiza xkdyyco ' *) ovds tov kiy^s xo Xiyyo) ovi 
To xQiuo tov xQixs 7/ xQiys. Hoc praesens taraen non ij 
usitatura fuisse testantur Glossographi et oranino monitoribi 
illis non tantura auctoritatis adjungo ut vnoxQii^cov A.eliaD!. 
H. Ann. VI. 19. et boeoticum xQiddifisv ridere Athen. XIV. 
622. A. repudiem, quae editores pro aliis minus aptis repo- 
suerunt conjectura probabili. Sed certe ani^co Etyraologorum 
comraentura est noniina anid^g, anidiog et ani&aiit/j expli- 
care conantiura. &Qi'Qco ex S^eQii^co contractura esse pervagata 1 
est opinio, cui non adversor, etsi illud proprium significatio- i 
nera metendi nunquam recipit. — Td slg otco zQia saxiv 
o^co, dQf.i6Cco, dsano^to Theogn. p. 142. quibus addi possunt 
ad similitudinera soni efficta qo^siv, quod Suidas proprie de' 
voce canum, tum etiara pro Qsyxsiv dici ostendit, et zQvyo- 
^siv Inl TQvyovcov Herodian. in Anecd. Bekk. 1452^ nisi is 
TQvyovitsiv scripsit ^x\xsli8ovit,sLv. — Verba in v^Qco conjuucte 
conserteque producara quia difficilis est naturaliura et posi- 
tivorum distinctio ^vQto, ^lvtco bullio, ^qvKco semel lectum 
in Archil. Fr. V. (3qutov Oqtj^ s/^Qv^e pro ^Qvlleiv potare 
ut videtur v. Schneidewin. Beitr. z. Krit. der Poet. Lyr. p. 
88. yQv^co, xXvQco, xvvCofiai quod saepius et fortasse rectius 
xvvtcof.iai et xvvtovf^ai scribitur, ?u)^co idera quod Xvyydvco, 
fiv^co muUio, (iyCw ringor, r^y^w trisso, '*) axv^ofiai, acpvCco 



14) Ex latino clango cognosci non potest quae fuerit verbi graeci 
conforraatio ; namque terminatio interdum eadem est in utroque ser- 
mone «j//f <»' angere, jiyysip tingere et stinguere, sed saepius diversa: 
pango, plango, frango, tango, cingo, lingo, distinguo, ninguo, ringor, 
jungo, emungo. Stringo, pingo, pungo cognata sunt graecis aiXsyyis, 
7ioiy.li.X(o, nixqog v. Prolegg. 113. sed fingo, ungo et fungo quo referri 
possint, parum exputo. 

15) Tqv^{i y^yQcmrai xcu /LtSTU lov aCyfxa xal /(^Q^S anb tov yi- 
ro/u^yov \i)6(f>ov nenoirifi^vov Galen. Comm. II. in Progn. T. XVIII. 
P. II. 134. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 81 

((uod Eustatliius scripsisse videtur pro avtco p. J746, 22. 
(f)i}vLio, q)XvCio To ava^aXlio Sch. Apoll. I. 275. Sch. Nic. 
Al. 214. vTiBQcplvt,SL ava()QeX sxcpvoa Hes. diacplvxO^sXaa 
diaxvO^eJaa Galen. Lex. Praeterca in hoc numero Theon^no- 
stus p. 142, 28. rpvi^aj relulit quasi usitatum esset, fortasse 
propter noraen cpvCa, cui similia aCa, xvlCa, anitcx, cjxita, 
^vCa a sirailibus ducuntur verbis; nara participium necpv^o- 
isg negant a tali principio oriri potuisse quia perfectura me- 
dium nunquara dupliceni pro charactere habeat EM. 667, 31. 
sed aut tropen ionicam esse ut ab ollyoq (])d'Ccov aut syn- 
copen verbi cpvCccco, cujus participium extal q^vCrjO^elg et pa- 
ragoge Ov^ccvai g^vyelv, Hes. cpvCcxco autem Heraclides a 
q)vC,a repetit ut a y.iaoa xiaacao Sch. B. ad II. XXII. 1. 
Eust. 1740, 19, Arc. 157, 19. alii a cpvuo ut ab 'iCco Kr^xa 
Crara. I. 213. Quod vero Matthiae in Graram. p. 638. ex 
Hesychio affert Ov^ai {cpv^ai) non satis est ad testandum 
praesens. ' ^) Gura nEcpvCoteg conferri potest Me/uvdcog q&cov 
Hes. et fXEf-ivdoTEg ab Antimacho positum pro /.is/nvdr^xoieg 
V, ad Butlm. p. 31. cui siraile principiura affingit EM. 633, 
40. ano zov (no (ko^co ^codco (^(jQCodcxi cog /ivCco f.ivdco, sqH^co 
iQidco , cujus unura reperitur exemplura sQiddi^aaod^ai idque 
in antiquis coraraenlariis, ut Schol. tradit, aliter scriptura eqi- 
b']oaa^ai sed falso, uam ab sQi^to vel cQig unum derivari 
potuit sQLdko ut a ynxccCco vel xrjxcxg Ki^xadsl XoidoQsl Hes. 
quod non recte attentari puto. Neque interest utrum invdcco), 
a nomine /.ivdog ducatur an a verbo illo fivCco ut a acpvCco 
acpvddco, cpXvco cplv^co cpXvdaco et cpXvdico, unde cpXvdov^ 
uevog Trjg nQcotrjg avCvyiag Cram. II. 424. Sciens praeterii 
(jivCco, de quo EM. 731, 25. aniazv^av ano zov otvCoj i] 
tjTvyco, quoruni neutrum reperitur. In co'Qco duo aiferuntur in 
Epim. Cram. I. 36. xqcoCco et acoC^co, quorura illud ex sono 
naturali expressum est ut wCco, xXcolCco glocio et iqcoCco, quod 
Hesychius interpretatur ipii>vQi'Cio avvovaicc^oj gannitum, ut 
ddetur, venereum significans, alterura paragogis adnunieran- 



16) In cod. adscriptum est (fv^ai (pv^siv (pvynv, quod sic corri- 
gendum videtur (pv^ai (pv^iv, (pvysTv, etyraologice constructum ut (pv- 
YTjv (pfvyeiv v. Parall. 524. vel (fvyj (pevyeiv Job. XXVII. 22. 
Lobeck. Technol. A 



'>-.^ 




82 DISSERTATIO IV. 

dum ut xQff^^h nhptco, qxpLM, quae Grammalici iota incffa 
bile habere ajunt EM. p. 667, 25. p. 603, 47. Theogn. 14:> 
ct iucouo ex s7i(jt}<xL,co contractum. Diphthong'os hoc geuiis 
verborum admittit omnes sed plerasque raro et velut deli 
bandi causa — ovdEv elg Qo) Irjyov nQo ztlovg sxsi tt^v c 
allci (.lovov ro nait,Lo Herodian. n. Mov. 22, 31. namquc 
^OQait,to, acpadaiQo), /naTaiKto qui scribere instituerunt, tamen 
iota pronunciare non sunt soliti v. Eust. 1554, 25. illius vero 
verbi insolentiam excusant noraine syncopae ift zou nauUuo 
Theogn. 1. c. ^^) Item unum est cpavuiv xo cpQvyEiv^yixTi 
xoi Phot. et Eust. 962, 50. quod ad q)coQeiv eandem rationei; 
habet quam qavoxeiv ad cptoaxeiv. BavQsiv aliquoties apud 
Graramaticos legitur sine punctis diacriticis sed sine ratioue, 
quodque Brunckius in exitu senarii edidit xaxa^av^ag Anth. 
VII. 108. jure improbatum est v. Hecker. Comm. de Anth. 
242. De tertia Theogn. 1. c. et Graram. de Quant. T. II. 312. 
'ca. dia xov i^co Qr'j(.iaza dia tov l yQacpETai — asar-^f.iEicoTai. 
To davei^co' yiyove di ano tov daveiccQco, quod ad praesen- 
tem causam nihil attinet. Neque quartae aliud exemplum 
quam cpevQco. De verbis in oiCco idem ille et Herodianus 
Epim. p. 252. ita loquuntur ac si unum nossent ad-Qoiuo, 
quod ne primitivum quidem est: xa dia tov vQco anavxa 
6ia Tov v yQCxcpsTai tqvQco, oxvtco x. t. l» nXrjV tov ad^QoiCca 
xal QOiCco To nsQionct)/.u,vov. ^*) Sed idem accentu gravi 
jiotatum exhibet Eustathius 1792, 22. QaCeiv xat QoiCsiv xv- 
Qicog vXaxTelv, nisi is qvCsiv scripsit, unde compositum est 
ini^QvCeiv. Ex EM. 619, 58. udnoXlcoviog Xiysi otl eoTiv 
01 iniQQrii.ia axsTXLaoTixov' ix tovxov yivsTai olXco log cti 
(XL alccCo), non clare intelligitur verbum olXco, unde Sch. Od. 
XIV. 415. Sch. Nubb. 657. olQvg derivatum putant, a Grae- 
cis dictum esse, quodque Lexicographi nostri hinc conflatum 
ajunt dvgoiCco, ne significationem quidem lamentandi habet 
sed potius mala ominandi, xax' oaaead^ait quare magis cou- 
sentaneum videtur ad olo/^ai opinor recurrere; sin prop 



17) '£lQa<^Ofiai quod Meinekius Cora. Fr. I. 557. aliquot locis 
stituit, Grammaticis illis ignotum fuisse apparet. 

18) Addit Herodianus oO^av y-al tvQoi^oy /Qvaioy id est o^Qv^oy.i 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 83 

|t dvgcpoQslv, ut aliqui traduiit, significavit, ad ol'a) {oYaco) 
iereiidum est quamvis diverse declinatum sdvgoi^a. i&m 
thil restat praeter xQovtio, quod EM. 541, 47. ex tcQo^vCca 
ittitisse refert exemto beta, sed testcra non sistit. • 

Adnotamentum. Horum pleraque a puris procrevere. 
rimum est verbum auo to aCalva) (asso) quod veteres ab 
w {arini, a^vio) repetunt assensu facili quia ventus siccat, 
loque similia in Auecd. Bekk. 348. ai^eiv z6 oieveiv ^'o- 
oxlrjg, z() dia xov aTOfiazog ad-QOCog exnveiv cxtetv Xlyov- 
V ^AttixoI /infiov/uevoi t()v r]XOv xov Tcvev[.iaTog, quae El- 
ndtius in Lex. Soph. perspecte distingui^; nam prius illud, 
lod expressius acxt,eLv dicitur, ab interjectione provenit, hoc 
t a parte orationis significabili ut cpevteiv, co^eiv. Ab illo 
liphonemalevel, ut veteres vocitant, adverbio admirandi a 
ve a nescio an at^co sive frequentius al^of.iat natum sit et 
> hoc porro ayri et aya(.iai. Ex Hesychii glossis Acxa^ca 
evatsTco, ytaad^ai {laadai) naiteiv XoidoQeiv, nisi quid 
tii contraxerunt, apparet verbum fuisse Xdco, ex quo factum 
t /aCw To v^Qi^co et ?Ma^/]. Ab homonynio lcxco, cui 
finia sunt ?,r]'Lg et lela sive dorice laia captiira, originem 
ixit Xato/iai, ab alio quodam Xdcco, quod in laaxco trans- 
juratum est, XaXatcx), sive id reduplicatum dicere volumus 
ve a lcitlog derivatura, quod ad Xdco referri dixi ut cpaXog 

Xaf.LnQ(')g ad cpaco. KqoKco unde coeperit demonstrat He- 
dianus EM. 539, 4. Gram. I. 268. and tov xqcjj xqcxQco 
xl xQcoL^co, cujus testes nominavi in Diss. I. §.1. — Oqcxuo) 
ocQct t6 cpco x6 Xiyco nXeovaaf.icJ) zov q EM. cujus in vesti- 
a insciens incurrit Wytteubacliius ad Plut. de Aud. Poet. 

236. Pondus sentenliae addit Hesychii glossa IlLcpQavoxco 
icpcxoxco, quod EM. 673, 54. ob eundem pleonasmum ad- 
♦tavit profectum fortasse a poeta, qui primam verbi nicpav- 
to) syllabam sine ejusmodi sustentaculo produci posse dif- 
leret. Sed animum diversura trahit nomen q)Q)]v, cujus 
ttivus doricus cpQaai conjunctus cum verbo cpQavi^eiv i. q. 
gevovv eam habet cum cpQuZcx) similitudinem ut opinio existat 
•rumque ab obsoleto quodara cpQacD ortura esse, verbum 
lidem sic ut xXcxuo a xXcxco frango, xqcxOx) a xqcxco, ^i^dCco 

§dco, nomen autem ea ratioue qua yXr^v a yXdco {Xdco 

6* 



84 DISSERTATIO IV. 

ylavaaio). Jam si ab hoc cpQaco dcrivatum est cpQai 
11011 miruin videri potest iiomen cpQevoiv proprie declai 
diaphragma, quo exta ab inferiore intestinorum parte s« 
rantur ^viisi septo. Quomodo hinc ad intelligentiam trai 
latum sit nescire se profitetur Hippocrates nisi quod pra 
cordia laetantibus et doleutibus quodammodo commoveantii 
sed verius Aristoteles censet otl al cpQtveg ov i,ieTi'xo\H 
(XEv Tov cpQovelv^ eyyvg d^ eloi iiov cpQovovvxiov (cordis) 
Dietz. ad Hipp. Morb. Sacr. p. 183. A cpQovtiv autem ni 
differt cpQaueod-ai. — ^cpauo naQcc xo cpto EM. cujus aor 
stum fingit Hesychius Odayavov naQa zo cpdaai. ^xduo 
quod Atticistae praeferuut axdio eandeni habent siguificatic 
nem laxandi alque aperiendi et communem originem a th 
matico p^aw, unde Xdog ?y x/^JQV^^S ^cci to xevov Hes. chai 
unitas hians patensqiie Fest. naQcc xo xccdelv Schol. Hes. ^. 
116. et Xdaig didxQiaig yuQriaig sive ;;w(>fa/g, mnltaque a 
quibus subjecta est notio vacandi etvacuandi; primum verb 
hiandi xdanco , x^iJ^w , xdntio , tum quae capere ct capacei 
esse significant ^avdaj^w et ex^^^^-> fl^o Nicander Alex. 30 
utitur pro ela(3ov, sicut uno germanico verbo fassen du 
exprimuntur graeca ^fadeZj/ et Xa(Seiv, terlio /aCw {yd'Cof.tai 
cedo, nam cedendo locum vacuefacimus sicut xevovv quoqu 
dicitur pro discedere raeumen v. ad. Aj. v. 987. ^^) et hin 
composita IJQoxduo nQOjSalvio Phot. id est procedo, llaQd 
Xaoov dvaxcoQi]Oov , ^vyydtco avyxcoQco (concedo) Hes. E 
latino cedo resonat graecum xrjdco , quod non ex se cogno 
scitur sed ex perfecto xiy.r/da i. q. vnoxexcoQr^xa atque e 
aoristis xexadov, xexddovzo (v. ad Buttm. 322. et 323.) dm 
zov ;(aCw xQonfj zov daaeog elg ipilov EM. Haec auter 
trope per hanc totam familiam commeat ; namque non solun 
pro xdmco successit xaTTTw, quod Eustathius 1481, 35. noi 
ita pridem increbuisse significat, sed etiam Kritei oteQtjae 
et KrJTog dnoQLa affert Hesychius, quae ne mendose, ut Ste 
phanus censet, scripta esse putem, retinent me vasorum va 
cabula xij^eiov sive y^eitiov tb x^^^Qovv dotQaydlovg o xa 
xeiiyiov icovixcog Xeyetai naQa to y^eico to ;fw(>w Eusl 



19) Xii^eiv pro amittere dici ostendit Du Cangius. 



Cap. IV. 1)E VERBIS DENTALIBUS. 85 

J.>9, 38. triaque illa quae Schol. Arist. Ec^q. 1158. grega- 
III producit 'Ai]i.iog o xddog ztov dixaazwv xai o ya^iog id 
t capistrum, quod a capiendo dictum est ut a capacitate 
s xdneTig xanid^r], xddog autem iuEM. non intcmpestive 
1 yduo refertur. In cumulum accedunt Hesychii testimonia 
' y.dlaov avoi^ov hoc est dvaxdlaoovy ut Koenius docuit ad 
ii>g. 343. et 'Exxald^ai xXivai to lotiov, unde funes cala- 
irii quibus antenna suspendilur Veget. a verbo calare sive 
lalare, quibuscum Schneiderus ad Vitruv. T. III. 296. con- 
;rt ayaoTTjQia. *°) Horum omuium fundamentum est illud 
aod dixinius ydco, cujus varia iucliuamenta xe'x?]da, xs- 
sv^a, ~0 i^yct^ov, yavddvu) couferri possuut cum ^'dw, ddov, 
vddvio, nam his quoque thema purum aco satio affingendum 
idetur. Quod ultimum est hujus generis axdCo), dentalem 
on a natura ingeneratam habere, conjicimus ex adjectivo 
xaiog, axaiii(S6g, oxif.i^6g i. q. p^w^og. — Ad secundum or- 
inem pertinent &^co naQa to tco EM. cui subjectum est 
fiai, et xeCtt^ a X^w fuudo ut latine dicitur profusio alvi. 
odem coraplemeuto ab attico nQico procrevit nQit^co, a xvdca 
viCoj, a ipdca, unde Schol. Arist. Ranu. 493. \pco(.i6g natum 
icunt, \piL,cx> quod Hesychius s. ""FniijjiCsi interpretatur t//w- 
itco. BUteiv, pro quo ^Utteiv receptum est non ut EM. 
60, 32. a (.ieWCelv, neque hoc a /.itU sed utrumque a d^ldco 
ive cpldco repetiraus, cujus vocalis in iota transit assumta 
ousona varial)ili, i^li^co, (pXi§io, ^?Jfi7], (iXif.idt^co oloveld^Xi- 
■dCoo Suid. quo modo etiam (ilizzco exponitur. Haec gene- 
alem habent premendi significationem sed quod Virgilius 
icit pressis cogere mella favis Georg. IV^ 140. proprie no- 
liuatur ^Uzzeiv, cujus forma primitiva est jam antea allata 
)iss. I. §. 3. ^Xelv zo ^Uoaeiv, aucta Bldoxei xanviCeL^ 
oc est (iUcTei ut ex aliis ejusdem Hesychii locis apparet 



20) Cum fioc convenit casteria locus uhi cum navigatio con- 
•uiescit, remi conquiescunt Non. ayaaui xMnrjy Pind. id est laxare 
Xai^tiv) et remitfere; (pQoviida o;;f«(T«< Aristoph. Schol. navdai. Quae 
i vera est interprefatio, in Coluth. v. 57. pro SoUr)i/ icpQaaaajo flov- 
ijj/ scripserim la/aaaaxo remisit et abjecit. 

21) Litera vv mobilis est in derivatis tvQvxavrjg, ivxavS^g, nolv- 
'avSr\g, iinv/^udi]g, /avSbv. 



86 DISSERTATIO IV. 

BXiGaL xanvioai i^isXiGoag, ^Ex^XiGai ixO^Xiipai' ^Xiteiv 
10 ta yrjQia d^li^sLv, quibus omnibus convenit prototy 
^Xiio. B()iCsiv a (^Qi ^aQv derivatum proprie gravedii 
soranulentam, utApulejus loquitur, significare Nitzschius 
set ad Odyss. IX. 149. JiCco sive di'Cr]f.iaL, diqoj, dsdao^ 
confines sciscendi, sciscitandi et sciendi complectuntur no 
nes a ^io) C^rjTaco non alienas. Nec xtiCco a xxaofxaL tai 
longe discedit ut cognatio non appareat. NiCsiv et viipc 
grammaticus Cram. I. 291. dno tov vCo tov Qeio, nec dis 
similem illi potestatem habet votlQoj., cui quae praemiss 
sunt nomina voTog, voTig et voTia ad idem veco revocari pos 
sunt. 2iCeiv, quod Eustathius 1241, 15. cum Cslv contendi 
certe tam nativum est quam germanicum sibili nomen. Verl 
GyJCco prototypon Salmasius ponit yjco , unde ^nomen litera 
xl ductum esse; nostra sententia magis ad xico sive xeii 
inclinat, unde xscxCco et GxsdccCco repetimus v. G, L §. 3. - 
"O^w simile est verbis halandi aco et aCco. De proximo g( 
nere '^HQcodLavog nsid^sTai (DlXo^svco slnovTt tog to xvv^ol 
naQO. TO xvvCco, xovto ds naQa to xvvco yivsTat ojgnsQ fivi 
/uvCco, TQvto TQvCco Eust. 1746, 4. quo non affirmatur xvvC,c 
aliquando in usu fuisse hoc intellectu. Sed usitatum ej 
[xvCsLv significatione duplici mussitandi et sugendi. Scho 
Arist. Thesm. 231. naQo. t6 (xv naQrjxTai to f.iv^€iv nol 
lo7g aXXoig ofioicog, nempe ut yQv yQvCco, q)sv (psvCco et( 
Cum eadem vero interjectione colligatum est (.iveLv yeilr] \ 
6q)d^alf.iovg et fivCeLv, quod Photius interpretatur d^rjXaCst 
IsiysLv IxnieCsLv, arctioribus quam fLvsLv finibus termina 
tum; nam de labris modo dicitur vel proprie pro sugere u 
fLvCqv V. ad Aj. p. 179. et novitium ^vCdvsLv, ^vC/aoTQLa, ve 
figurate MvCovTog fLvxTrjQLCofLsvov et MvxT7]Qi^si xXsvcxCs 
ano Tov fivCsiv Toig fivxTr^QOLv Hesych. Interjectioni noi 
absimilis est vox bubonis, qui graece ^vCa dicitur dno to\ 
(ivCsLv. Diversum vero ^vCslv, quod pro ^veiv valet, undi 
perfectura Zs^vTai vivaxTai Hes. id est ^t^vozaL. Nec ^lv 
CeLv et cpXvC,eLv discrepant a ^Xveiv et cplveiv. TQvi^eiv, cu 
synonymon est yoyyvCeiv, et QQLfifiog yoyyvofiog Hes. si i 
TQvsiv ortum habent, proprie sonum significant qui fit terend( 
ut TeQSTiCeiv, non dissimilem susurri, de quo ^qsIv dicitur 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 87 

^eriini hic nos obturbat vocalium similitudo ad distinguen- 
lum difficilis. Quemadmodum enim in Ev. Marc. IX. 18. 
)ro iQiL.Et, Tovg odovzag in codd. nonnullis scriptura est tqv^ 
lei, sic inter haec verba scriptura fluctuat saepissime v. 
lacobs. ad Philostr. p. 232. et est ubi nihil referat: 6 tqv^ 
jfiog 1] TQLaf.iog, exavsQiog yccQ avzov dvo/udCovaiv, eni 
pvoiodei nvEVfiaii ylyvETat Galen. de Sympt. Gaus. III. 6, 
142. T. Vn. Ex hoc tamen non sequitur ut ubique inter se 
:ommulari possiut, quod non permiltit Eustathius p. 229, 25. 
•^qICeiv lazi t6 Xemov i]%e~iv xaxa xag vvxzEQidag, to fj.ivtoL 
lovUEiv, a(p ov 7] iQvyojv, zQaxvcptovoTEQOv iaii, quo duce 
lacobsius ad Anth. XI. 352. vulgato x^Q^^ vnoiQvCovaa 
iracfert Planudeum xmozQiLovaa, quod magis cum TEQSziCa) 
:onvenit cf. Wernick. ad Tryph. p. 285. Ac mihi quoque 
tQvuiv a TQiCsiv tantum differre videtur quantum gravis 
■jonus ab acuto et iccirco iis locis ubi mures, serpentes, 
sicadae et hiruudines Anth. V. 327. tqvCeiv dicuutur, aptius 
udico TQiCsiv, rcctum vero oXolvycbv vnoTQvC^EOHB Tlieocr. 
VII. 139. quanquam coufundit Hesychius TQiyog xQvywv. 
Kt in universum si quis caetera hujus generis facticia me- 
diocriter modo considcraverit ut xq(xC,o}, xqiC,io ^^) xQ(a'Cui, 
x?mCio, xhol^co, (pXaQu) na<pl(x'Cco Xi^ig tjxov /.ii/Lir]Tix}) naQcc 
10 (plico o xal g)Xvco liyETai EM. 756, 48. cpAv^co, pjAa^w, 
xaylccCco, xLyUlCco, non dubium fore puto has vocaliura vicis- 
siludiues dedita opera variis souorum modulamentis accom- 
modatas esse. AvCeiv nihil ulterius habet, sed xIvC,eiv et 
iatiuum cluerc id est purgare, siniile est graeco koco. JScpv- 
Celv ad anav, Gcpadcc^CEiv^ ocpaQayelv referri oportet, de qui- 
bus supra exj)osui. ^zi'Cio a araCw ortura esse hariolatio 
est Ilerodiano vix digua in EM. 539, 5. -/a^w et axi^co 
interdum commutari possunt v. ad Phryn. 219. sed natura 
lamen diversa videntur, cognata vero s^Qofiat T^co, xsxladtog 
xExhdcog V. ad Buttm. 326. Jara breve quiddam restat de 
mutatione consonae finalis. ..ddad^io xaxoXoytxi patet idem 
essc ac Aa^w v^gi^io, sed ^i^dad^cov plurimum differt a 



22) rcdrj xQ('iaaa Aellan. H. Ann. IX. 41. cod. xQi^aaa. TQia/nog 
fivog Plutarch. cf. Hemsterh. ad Arist, Plut. p. 415. 



88 DISSERTATIO IV. 

^i^atcov, Saepius commutantur 'C et tt. De aitsoO^ai (;' 
diaQaoO^ai quid sit dubitationis alio loco declaravi. Avyat 
T€iv avaxtogfjaaL xal tb i/iifnaveiv xaTTeiv Hes. qui fortas» 
pro hoc EyxaxtEiv scripsit hoc est syxcoQidtsiv locum teneif 
De ^QaCco et §Qcxxxio, unde fluxit verbum mediae aetati» 
hraxare, v. ad Buttm. 132. et Friedemann. ad Strab. 57!^ 
Sed SaKco r} ddaaco ab EM. 249, 39. et (Jmda^o^mt in Th( 
sine idonea ratione ficta sunt propter ddaaol}ai. Ab aeolic<> 
nldt^w t6 Tihjaoco Aristarchus distinxit commune nld^ci 
longitudine syllabae prioris eytxslvcov to a Sch. Od. V. 389. 
Hujus tamen viri respectus non praepedit quominus utrumque 
idem esse putemus et ab eodem primitivo neXco (pello , ns- 
Xe[.dtco) derivatum, unde zeixeaLnXi^Tr^g dictus videtur qui 
muros impellit. Sed nXrjaaeiv perstilit in significatione pul- 
sandi, nldl^eLv autem dicitur pro sjtnlijaoeLv xivd tfjg bdov 
vel Tov xaT^ oQd-dv Xoyiofxov Lucian. de Laps. c. 16. uno 
verbo nlavav vel nlayLdtsLv detrudere recta regione viai 
et medium nldtead^aL pro delinquere hoc est viam rectam 
relinquere v. Doederlein. Syn. T. II. 140. quibus applicui 
dnXaxelv sive dfinkaxelv deerrare, peccare ad Aj. v. 598. -^) 
Huic sirailis est aoristus snTaxov, qui sive ad ntdi^to refer- 
tur, quod Grammatici cum macroparalecto nkd^co (nkijaaco) 
componunt v. Parall. 405. et 408. ^ *) sive ad nTi]aaco, aequa- 
bilitatem declinationis pariter transit; nam verba in uo et 
aao) exeuntia non faciunt xov aoristo; quare in numero twv 
7]fiaQTr](xevtov doQLOTcov habendum erit ut xQixe, quod Hero- 
dianus admiratus est ncSg dno tou xql^co vjv b demeQog 
doQLGTog ovds did tov y sotlv cog saiLyov (vel soTvyot') 
ovds did Tov d cog scpQadov EM. 538, 51. alii xQLys vel 



23) Hic dictis adde Illayxzos naQanXri^ Scli. Od. XXI. 363. et 
rupium nomen IlXayxtaC et IIh]ydSeg — oti nXdCovrni ri dno rov nQOS- 
nXriaata&ai amoTs rd xvjuara Sch. Od. XII. 61. Hesychii glossa /Zcty- 
yds nldyos alieno loco posita videtur pro nXuyxids nXdvovs. Schol. 
Pind. 01. VII. 56, uno xov nXd^ca, o atjfiaivsi lo nXavw , notsiTat 
6 fxlXXuv nXd^o}, liaud dubie nXdy'^(o scripsit. Nicander ^finXd^a, Ini- 
nXd^b) et noQanXd^w usurpavit pro medio. 

24) In Herodiani loco scribendum erat arifxeiaiSts ovv rb ovyrj&es 
ndai XQd^co — el ftr) aQa rco XQwCto laoxQOVrjaai ri&^Xriaav. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 89 

iQi'/e scribere, alii soni proprietate excusare maluerunt. 
Aoristo maxwv thema reddcudura est mdxoj aulhypotactum 
illiui ut daxcj, Idxio. ^cpduo commuuis dialecti censetur, 
aq^dxTO) atticae. Praeter ^Ulm in usu fuit ^lixxio et (iliaoco 
Cram. Anecd. Paris. T. I. 169, 28. quod Bultmannus olim 
repudiavit; ^()/utv Hesychius affert pro 9(>/rT£<v. Vro ^lveiv 
sive ^lvCeiv Graecos etiam §lvxzeiv dixisse Schneiderus ad 
Plat. Civ. T. III. p. 90. sq. non persuadet. rQvxxeLv non- 
nullos pro yQvLeiv pronunciare Lucianus indicat. ylvxxio ex 
uno Pollucis loco enotatum, Xvtw frequentissimum est; Tho- 
mas ylvuo To %<o xoivcog Xeyo(.itvo) xlco^oj xaTexof.iaL, cui 
quae proxima cognatione conjuncta sunt xlcoy/Liog et xho~ 
onog, xXootoj et xlcoaaco glocio, signiiicatione differunt. 
'OXoXvTTco ovx oXoXvuo Phot. Pro noLcpvaacov in Schol. 
Nic. Th. 179. scriptum est noiq^vQoj^ aliunde non constat. 
^Enicpdvodoiaa in duobus Theocriti locis Scholiographus du- 
plici ratione explicat rj mvovoa // tpLd-vQi^ovoa , quorum 
illud coniirmat synonyraia verborum mvco et xpmxcxj spuo 
et permutatio literarum ^i et cpd^, ^axdad^aL 7TQoxazalaf.i^d~ 
veLV {cpiydveiv) /JLipdQa dLcpO^sQa Hes. V. C. I. §. 9. 

§. 3. Td elg ^w dLOvXXapa exovxa ttjv ttqo xtXovg 
avlXa[Sr^v eig cpiovrjev X^yovaav fiezd §Qaxeiag nXrjv tov 
e neQLondzai tl^cZ , nod^co. To (.levzoi axe^ca ^aQvzovov. 
^eor](ieicoTC(L zo o^co Arcad. 156, 21. Verum oxe^eiv, uude 
Herodianus nomen axLa derivatum esse credidit Schol. in 
Aristot. Categ. p. 85. b. 42. inusitatum esse veteres ipsi non 
diffitentur v. Parall. 46. pariterque nQed-co ab EM. 687, 40. 
fictura est ob aoristura enQeae ab Hesiodo positura, oned^co 
et jLLsd^co Theognost. p. 141. corrupta ex aneQed^oj, vejiie^co 
ut dixi ad Buttra. 62. xaza^kedeL xazaniveL Hes. eo loco 
scriptuni ut facile corrigi possit xazafSXaeL sic ut ante legitur 
Ka^lteL xazanivei et Blel ^XioaeL. Participii e&cov deest 
prima positio, desunt cetera praeter perfectum euo&a. ^^) 
JleiaovzaL ndd^ovaL Hes. consuetus est error pro ndd^ojoi. 



25) Infinitivus EiiheTv ^ia&eTv Hes. si recte circunuliicitiir, aoristo 
attribui debet; /Liefict&rjxog pro dcod-os et f^ci&os pro r}^os Hippocrati 
faiuiliaria sunt. 



m DISSERTATIO IV. 

'"OO^o/.iai Homerum habet auctorem, sed forma activa noii! 
reperitur nisi alio declinata ^OO-icov fpQovxiL,cov et "O&ea 
ensGTQacpijaav, ^Od^svco g^Qovzli^co , ^ild^vlleTo dievoslro Ilel 
nec convenit illa Heraclidae canoni verba barytona, quoruiii 
in penultima sit o breve, aut in duas inniti consonas ni 
xcmzco, aut in duplicem otco, dsonouo Eust. 1854, 58. Pror- 
sus ementitum est od-co xo xtvco xai (.istu Tfjg nQO&sascoQ: 
svc)d-co od-ev ro evi]vod^a Epim. Cram. I. 135. quod Eustathius^ 
p. 77, 22. cum od-o/.iai et co&ico connectit atque nomini evo- 
aig praestructum pulat p. 307, 15. Itaque consideratis om- 
iiibus res huc redigitur, nullum esse verbum in -d-co bisyllabum 
quin penultimam habeat vel natura longam vel positione vel 
utrinque. Vocalium tamen longarum prima non reperitur nisi 
in verbo nlad^co, hoc autem non nativum esse constat sed 
affectum ut nsQcxco nQijaao). Gompluribus commune est eta, 
quae referunt Theognostus p. 141. et Theodosius Gramni. 
p. 72. yrid-co, xv)]3co, h]d^co, vijd^io, nX^d^ca, nQrji^to, admixtis 
ficticiis diqd^co acp oh naQaycoyov to drjd^vvco, n^d^co xo ncc- 
axco et f.iy]&co, quod ab Heraclide ponitur propler nQOf.iT]d-rjgy 
et ex (.a]8co conversum dicitur ut ovd-ev, d^aaogy i/zu^ogEust. 
773, 33. Philem. §. 185. quasi a primitivo f.iacjo non aeque 
proclivis fuerit decursus ad f.iad-og quam ad (.ifjdog. Quod 
Herodianus Epim. 245. et Epim. Gram. II. 231. adjiciunt 
aX)]d^co, paragogum est; dQi^O^co confictum ex aoristo (J()a- 
-d-elv, sed injuria ab omnibus praeteritur a^dco. Praesens 
rjd^co nuUo testimonio comprobare possum sed hinc certe na- 
tum est r^O^fwg et aoristus in Galeni Exegetico Jiijaai dia~ 
aelaai — 6r]Xol di xal ib diri&rjaai et ^'Hoag dir]&rjaag, quan- 
quam ^oac apud Hippocratem ipsuni non legitur sed solum 
afjaai tum alibi tum in ipso, quem Galenus designat, Mulie- 
brium secundo p. 766. 768. 769. 777. 817. ubique cribrare 
(xoaxiviaai) significans non colare {aaxeXliaai) quod dirj- 
■i>i]oaL dicitur de Morb. IV. 332. In id^co uuum esse testi- 
ficatur Grammaticus Gram. II. 403. et Theodos. I. c. tcc dia 
tov r]&co Q]]i.iaTa (xf] ev xLvfioeai yevvcovza 'co o {neid^co 
ninoid^a) dia zov r] yQcxcpszai ;(W(>tg tov ^ql&co, neque uti- 
mur mantissa Etymologi Gudiani p. 121, 37. nlf]v zov ^qO^co 
xai nQLd^io xai d^Qidio, quae nescio utrum librariorum errori 



i 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 91 

(lelegauda siut an teclmis scholae; nQid^co quidem ponitur 
ab EM. 637, 40. ubi verbi tiqtj&co stemma texit : nQia) nQid^io 
■jiQfd^io nQrjd^co — alterum ex (pd^ld^io corruptum esse potest 
quod a Choerobosco Dict. II. 636. fingitur contra usum: 
g)0^i^co eveoTcog ovx iv XQV^^^i eTiEid^ ovdinote svQiGxstai 
diavlla^og dQxof.i8vr] dnn dvo daaacov Schol. Oppian. I. 54. 
cf. Parall. 1. c. Aut ille scripsit nQ7]&a) xal dQi]0^co solum- 
que ^Qid^to ex regula excepit, librarii autem ordinem pertur- 
bavenmt. — In vi^^co unura est prisci usus-^) verbum ttu^w 
putrefacio. sed "'Eipvdev eipsvaato Hes. cui nomina ifjvd^og 
et ipv&cuv assistunt, aoristus videtur verbi intermortui xpEvi>co 
et pro IIvd^ofiaL dxovco eidera reddi potest nvd-co/nai. — Ta 
dia Tov cai^co dia tov co yQccg^Ezai xkcod^co, yvtod-co, dcp ov 
To syvcoa&T], ^Qcod^co dcp ov to ^s^Qco&ay nQcod^co, wJw 
TOVTO di xXivETai xat cog dnb nEQiancof.isvov Theogn. 141, 
26. Fvcod^co legitur in Glossis graecobarbaris Du Cangii sed 
ille confinxit propter sigma aoristi passivi, quod quia in 
e^Qco&}]v et sTQcod-r]v non comparet, a diverso his themate 
repetendum credidit, eamque ob causam etiam snQTqad^r^v, 
snh']od^r]v etc. a nQr]&co, nlrjd^co arcessuut potius quam a 
praesentibus iis, quae publice comprobata suut. Quod e ve- 
stigio sequitur verbum, non legitur nisi semel in optativo 
Se^QcoOoig, quem ille perfecti esse putat, alii praesentis sy- 
racusani. Jam sicut hoc a ^oqco voro propagatura est, ita 
nQcoi>co, cujus ceteri quoque mentionem habent Theodos. 
p. 73. Herod. p. 251. ex noQco ortura videtur, hodie vero non 
reperitur amplius nisi aoristus ^'EnQcoosv sf.ioiQaaEv Hes. isque 
ambiguus quippe qui ad nQcoaxco referri possit ut TQcoaai 
ad TQcooxco, et verbale nQcoxog 6 nEnQcofievog Arcad. p. 78. 
Sed opinor utrumque dictum esse nQco&co et nQcoaxco ut 
xlcoO^oj et xlcooxco Hes. Nymphae nomen JJqcotco Hes. Opp. 
243. loaimes Diaconus per theta scriptum invenit dno tov 
nQcod^Eiv Tag vrjag, pro quo Muetzellius de Theog. p. 440. 
tacite nQcaOELv substituit unde est aoristus nQcooai Hippocr. 
^e Nat. Mul. 531. T. II. et al. sed a perispomeno noraen in 
co terminatum derivari non potuit neque opus est, nam Suidas 



26) nvd^ead-at lo arjnofieva ot loie. IXtyov Paus. X. 6, 3. 



92 DISSERTATIO IV. 

quoqiic harytono utitur ^'£id-co to ttqoioO^oj, cod^co ds TtEQiGmo 
(.uvcog, et Tliomas quoque cdd^co — yQacfEzai ds xat cod-co, qu( 
tamen non evincitur wd^co usitatum fuisse; neque raihi per-j 
suaderi potest Granimaticos , quos ante nominavi, quum di 
siraplicihus agerent, verhumcorapositura7r(>wij>w iraraiscuisse. 
Diphthongura in paralexi habent aYOco, nel&co, xevd-co, sqevO^ci} 
^Elev&co sQxof^iaL Hes. nsvd^o^ai, alsvd^oixai., unde Klsvooi 
liiai xslsvaco odsvoco Hes, veteruraque nonnulli II. XVIII. 2A4 
vulgato slgoxev aidL xsv&cofxaL praetulerunt xXsvd^co^iaL ej 
ksXsvOcoi^iaL i. e. naQaysvco/^taL bdsvco contractura. Hujus 
autera verhi vestigiura nullura praeter Hesychii Kslsvd^siovxsg 
bdsvovTsg, quod ad xsksvd^sco referri potest, ut ah aliis cir- 
curaflexorum ansiXsico, nanvsico, vsixsico, olvo^aQsico, te- 
Isico, axEiof.iaL etc. sed ut idera ad xsXEvd^co revoceraus 
perraittit S^sQBLOfisvog Nicandri et futurum zs^sisad^s Arat., 
eodemque valet ■&alnEico, quod Herodianus EM. 620, 43. 
disparihus miscet: cog naQa %o d^cxlmo yivsxaL d-aXnsico, 
QLyco QLysico, ovzcog oxvco oxvsico v. ad Aj. v. 325. ^^) Jam 
tempus est de verhis non puris dicere. Arcadius p. 157. %a 
slg ■b^co sl sxsL nQO zslovg ovlXa^rjv slg a/iiszcc^oXov Xijyov- 
aav vnsazaXf.uvT]g zijg sq nsQLOnazaL noQd-co , nsvd^co' os- 
arif.iEicozaL zo aXd-co. Exceptio illa pertinet ad nsQitco eMi 
zeqOco.'^^) JsQd^co aoristi est theraa comraenticiura Crara. I. 
195. neque harytonesis infiuitivi xazadaQ&sLv v. ad Buttra. 
p. 143. certum praehet praesentis ScxqS^co indiciura, quod et 
illa regula excludit et si Grammatici cognitura habuissent, 
non ad dsQdco et dQrjd^co revoluti essent. Deest prae- 
ceptura de altero genere alod^ojuaL, axd^oftuL, sad^co, sx&o~ 
fiaL, sQsxd^co. ^^) 

Adnotamentum. Verbis tenuissimi fili sdco et od^co 
aliquid siraplicius et magis principale quaerere nirais curio- 

27) In Hippocratis loco pro ir!/vQiei(o nunc non dubito quin fu- 
turum ionicum iaxvQii(o ponendum sit. 

28) Hesychii ^'Eq&si ip&iyysTai ante eQ^wQ positum conjectoribus 
relinquendum est. 

29) De declinatione agit Epim. Cram. I. 355. naaxui fiiXXovia 
ovx f/et' x«l T« tig 0/(0 (scr. ^w) Xtjyoyra fiei' i7ii7ikoy.ris avfxtftayov 
aXQt. jov naQaiatixov oiov iQex^oj, axd^co. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 93 

siini fuerit, Veruin de macroparalectis justior est suspicio, 
quorum plerisque sermo emendatus antcposuit primitiva: ol 
i4tTixoi to vijd^Eiv velv (paal Poll. VII. 32. xvrjv azTixaiQ, 
xvri&eiv eXli]vixojg Moer. Verborum nlrjO^co et nqr^d^io ele- 
meuta contiiientur iu reduplicatis nL(.Lnl6J et niiLLnQio, eorum- 
que vicariis atticis nlfinXrjf^ii, nif^inQr^ini. ^Ex tov ow o 
driXol to aeiio, eteqov naQccycoyov oijd^co EM. 710, 39. addit- 
que Herodotum pro arj^ovoL dixisse acooL. Hinc pendet nomen 
aijOTQOv to xooxLvov Hes. ut (.ivrjotQOv, nod6ipr]OTQov, a con- 
jugato oeiatQov separatum significationis discrimine nou mi- 
uore quam verba a/jOco et aelco. Re autem ipsa cribrandi 
et quatiendi actio eadem et vocabula quoque saepe conjuncta: 
£v oeiaf.iaTL xooxivov Sirac. XXVU. 4. cribro decussa farina 
Pers. III. 112. ipsumque nomen cribri aiviov proximum est 
verbo oico quod Anacreontem pro aeico scripsisse lestalur 
EM. 714, 38. ^°) Itaque pro ^LVLcxaai aeiaaL xoaxLvioaL Phot. 
et Hes. vix audeam supponere arjaai, nec pro r^ vaaconov 
Qi^a xontetaL xal aeietaL Medd. Mosq. p. 274. id quod usus 
poslulat atj&etaL. Ad aeco illud, quo Etyraologi utuntur, spe- 
cie convenit aelv to "keyofievov toig naLdioLg vno tCov tQo~ 
(fcov ozav avta [iovhovtai ovQrjoaL Phot. et germanicum 
praefandi humoris vocabulura seigen-, nec dissimilis est signi- 
ficatio, tc) yaQ ovqov eazL to anrjOi]iiia tov ctifiatog Theophil. 
de Urin. I. 68. "Hd^elv autem et a^&eiv etsi tam diversum 
valent quam nostra vernacula seihen et siehen, quorum alte- 
rum ad liquida pertinet, alterum ad sicca, tamen coramuuem 
habent mundandi effectum et copulanlur quasi synonyma a 
Polluce VII. 97. tr]v xQvaltiv yrjv dLaoi](yovteg^ dLr^O^ovvtegj 
dLaxQivovteg hoc est cernentes, quo ex verbo ducta sunt no- 
mina cribri et inceruiculi, ipsaque inslrumenta colandi et 
cribrandi formam similem habent. Ad ultiraum attico diattav 
Glossographi interpretandi causa modo dir]'Jelv raodo aij^eiv 
apponunt ut possimus existimare quanla sit utriusque vicini- 
tas; et xQr^atQa colura significat cribrumque pollinarium. 
Ilaec si minus probabuntur, suppetit alia ratio. Schol. Apoll. 



30) ZkIky^ sive aukn^ jo luiv fxixakXiuiv xoaxivov Poll. a aidXi 
aaluaau) i. q. ae^co. 



94 DISSERTATIO IV. 



1 



I. 1294. To i]9^iiiog itamsQ lo ?] exov nQo tov ^ daavvBtcil 
trj evvola tov (.lellovxog rjota daovvo/iuvov, quem noii diibit» 
de futuro verbi "r]/ii loqui, etsi iion hoc pro percolare dici 
solet sed compositum modo : zo Ibtctov ddr^aiv togrceQ ^d-- 
/iiog Theophr. Caus. VI. 19, 3. ubi spiritus detractus est, et; 
JieiEzaL {duETai) divXl^Ei dir^d^sl Hes. Sed sive diversa fuii; 
verborum ^aaL et ofjaaL origo, sive, ut mihi quidem videtur. 
eadem, illud maneat fixumque sit utrumque thema purura 
habere. Itaque si orania perlustraveris , vix unum reperies 
cui thela non sit foras additum. Nara et y/j&io, quod sae- 
pius legitur in hyranis Orphicis, confessura est a yaico pro- 
venisse ^ et de Xrjd^to suspicionera praebet Hesychii glossa 
uddo}(j.Ev kdd^wf.isv, arabigua sane quia ld^(o(.iev substitui po- 
test^^) sed adjuta alio loco .Arjxo elelrjoxo. BqlO^io a jSqI 
ductura est ut xql a xQiO^r^. Verbi jivd-co quae fuerit prima 
conformatio ex nomine nvog conjectare licet, earaque for- 
tasse intuens Callimachus nvaaL dixit ut xvaaL • nam quae 
Muetzellius de Theog. 48. ad probandam systolen aifert ^vas 
et ertQeae, eorura alterura dissimile, alterum incertum est. 
KXcaiyco Schneiderus in Ind. R. R. p. 360. a itldco natura 
censet, cui favet participium xXcoaa in cod. Herod. V. 12. 
pro xXcoO-ovaa scriptum; Eustathius 442, 19. cum ^e^Qcod-o) 
comparat et ut hoc a ^qco sic illud a xlco extitisse surait, 
quae ut ad araussira congruant, thematis loco ponendum est 
xoAw, Tiloco, cujus similitudinera quandam gerunt latina colus, 
glohus, glomus id est xhoo/na, avatQocprj ut in Gloss. Crae- 
col. exponitur. ^zQeq^eiv autem et xho&eiv vulgo syuony- 
morum instar sunt ut Lucian. Jov. refut. §.11. primum azQs- 
(povaa Tov azQaxtov dixit deinde vero §. 19. xXcod^ovaa tbv 
ccTQaxTov,^^) nec solum de fuso, quem uetrix versat , quique 
ipse xlcooTriQ vocatur, sed etiam de filo quod colo deductum 



31) Gaii dicti a gaudio 'parentum Valer. Max. in Frugm. de 
Nominn. p. 631. 

32) Idem .AsXcca&ai Xa&ia&ai la^iaaai, quae interpretamenta 
aoristo ikua^irjy lilaa&ai magis convenlunt quara perfecto. 

33) ZxQexpifxaXXos -AioaiojuaUos Eustath. 1608, 17. ivaiQe(p^s (v- 
xXojoios p. 1025, 32. 



Cap, IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 95 

liiso se circumvolvit iit in homerico versu yvvfi arQ(o(pioaa 
jjkdxaza^*) id est fila, quae Seneca Herc. Oet. 669. colos 
vocat — colds quas indoclae nevere manus, nam colus quae 
proprie ita dicitur^*) non netur neque vertitur. De eodem 
vero negotio etiam v/^^eiv dici apparet ex Nicol. Dam. p. 120. 
ed. Orell. vjjO^ovaa ix xrjg y^XaxdTr^g %bv aiQayttov, pro quo 
ap. Herodotum 1. c. GXQlcpovaa xov azQaxtov legitur, et 
quod hic dixit xhod^ovaa livov, Aelianus H. Ann. VH. 12. 
hunc locum exprimens mutavit in vcooi llvov. Nelv autem 
hocce, quod plcnius viiOeiv dicitur, Eustathius 1448, 63- non 
diversum censet a velv cuniulare et eandem significationem 
cumulandi etiam verbo xlcod-eiv tribuit Hesychius Klcod^ei, 
^laatccvti, xahog av§exai, et Schol. Nic. Th. 237. naxa xo 
nXaov xid^exai xb xXcod-eiv hnl xPjg av^/jaecog ^ ") sicut glo- 
merare pro cumulare quia corpora augcscunt si niulta con- 
veniunt glomeramen in unum; neque aliter dicitur de nen- 
tibus; nam xlcoO^eiv proprie significat stamen e filis duobus 



34) Scholiasta ^jldxara interpretatiir fQicc nsQisdovf^am ry rjXa- 
xcirri, in universiim recte, sed hoc loco non hapsus lanae si»;nificatur 
colo circuinvolutus; is enini non torquetur, sed fihim hinc deductum 
t6 xcuccyjuct sive xctrdancca^a. Acciiratius Hesychius Ainx ■^Xccxatct 
arQwcfwaa , /u,r]ov/xara anb rrjs ^Xaxcarjg vr]ihovacc hoc est junctim de- 
ducens ut alibi dicit KXcoihti xaraanic etc. 

35) Paus. VII. 5, 4. rjlaxarrjy If ixariocc rcSy /siQcoy f^fi signi- 
firare videtur rrj fxtv rjXaxcariv , ry 6f ir^Qec arQaxrov. Plutarch. V, 
Anton. V. 86. rjlaxctrcj /Qvay (SiccyQiaivovau rrjv aaniScc non fiisum ut 
Coraes putat T. VI. 383. sed cohim significat, cujus pars sumina in 
mucronem deficit. In Phat. Civ. X. 616. C. avccyxr]?: arQccxxog, ov rj 
fiXaxccrr] i§ cc6c(/itavrog, 6 Ji acpovSvXog juiy.rog, illo nomine totum in- 
strumentiim declarari puto, sed de sequentibus — fr(/ioj'cJ'i;iloi', neQt tr}v 
iilctxccrriv non habeo quid statuam nisi rjXccxccrj} pro cixQccxrog positum 
esse ; nam verticillus ambit fusum lor daxrvlorQinrov cttQaxrov acfov- 
SvkoSivrircp vci/uari vr]/6/xfvov Anfh. VI. 247. cui similis est Nonni 
locus XXXIII. 272. xvxkov ig ccvrofkixrov iwv utQctxtog — OQ^rrjarrjot 
rnaCvfto vr]fiarog oXxco. 

36) Illam H^sychii notationem ad hunc Nicandri locum pertinere 
intelligitur e Schol. avrl tov /koaovaa yQccipfrai xXca&ovaa avrl tov 
/Xcood (hoc ad yXoccovacc spectat). /Iioytviavog Si /Xoccfiv (xXio&fiv) 
xaXtiig ctvitaO^ai xal ftXaaiavfiv. In accurata Ranckii commentatione 
de Lexico Hesych. p. 42. de hoc loco nihil dictum invenio. 



96 DISSERTATIO IV. 

aut pluribus contorquere v. Schneider, ad Orpli. Arg. v. 50!) 
p. 136, Sed qui xliodsLv et v/jd^etv zov ccTQaxzov usurparuiil 
iniproprie loquuti sunt. — Eorum quae diphthongum in peii 
ultima habent, priraum est at&o) ab awo non longe remoluiii 
alterum sQsvi>io Schneiderus et Matthiae Gramm. 5S4. ?l 
EQvo) vel kQEvo) arcessunt inaudito quidem illo, sed theia 
tamen non altas radices egisse colligi licet ex congeneribi:- 
rubeus, robus, rufus, russus, rosa Qodov , qoSeov eQvd-Qcv 
Hes. Vocali altera caret ilaQav eQvdoioa naQEiav H. in 
Isin V. 57. quod alibi non legimus. A duobus illis quae 
ultra imperfectum non moventur, differunt declinabilia nEidci^ 
xev&iOi n£vd-o/iiaL, quae epsilon quidem in aoristo secundo 
et in affinibus, )cvO-7]yEv/]g, xvO-covv/^og amittunt sed theta per 
omnia retinent nec ullam thematis puri suspicionem relin- 
quunt praeter quod de verborum xEvd^co et xvco contagione 
injicitur in EM. axv&og rj azoxog^'') naQa to xvco rj naQa 
xo xv&(jo to xQvmco t/ to xvd-og to an/Q/iia, pro quo ap. 
Hesychium scriptura est xv&v6v zd aneQf^a — xai nokvxv&vov 
nolvanEQi-iov, et xvad-og quoque utroque referunt, ac si quis 
haec ila conciliare conetur ut xvaQ, xvog, xvxog, liEvd^sa 
xdila Hes. ^ ^) ad comraunem notionem tov xoilov revocet, 
non diffitebor mihi quoque cavi, caveae, latibuli serainisque 
et foetus in alvo latentis sirailitudinem quandam esse videri. 
Quae penultimara non pnram habent, haec sunt: ax&o/nai. 
non diversum ab axo/iat ut Teq&co §r]Qaivco xaico Hes. nihil 
aliud significat quam O^sqco. l^/^&aivco naQa %b cxld-co, zc) 
de a/t^w iyEQanEvo) sx zov aXdco zo av^cxvco EM. 63, 10. 
analO^rjaEod^aL ano rov aldco xaxa %r]v avyylvEiav xov d 
nQog To ^ cog ex zov zsvdco o nQOTsvO^rjg Eust. 720, 18. 
Utruraquc altius repetit Ruhnkenius ad Longin. III. 4. ab aco 
spiro est alto vel alco latinum halo et alea vapor calidus ; ab 



37) Sic etiam yrj ay.v/u(ov sterilis in Moscliioiiis versu, non ut 
Mitsclierlich. accepit ad H. H. in Cer. v. 451. ^ 

38) Idem 'YnoxfvOea vnoxoiha h. e. subventrile, et 'YnoxvStg 
vnoffQvSiov, quod vnoxvUg scribendum videtur. Adjectivum vnoxvS^s 
alii ^CvyQOi interpretantur, alii xollos magis ex etymo; nam loca sub- 
cava eadem humida esse solent. 



Gap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 97 

li/io) etiam derivatur aXd^to. Haec praeter vim sanandi ha- 
bent etiam vicinam augendi potestatem, quam satis ostendit 
latinum alere. Mihi haec non nimis certa videntur. * ^) IleQ&co 
ix xov nQi]d^io f.iExad^io€L xai xQonfj Eust. 70, 35. sive po- 
tius utruraque a nQeio nli.iTiQri(.ii. TelO^SL zeQnei iv (ijdij 
Hes. viri docti pro d^elyei accipiunt. "^x^oftac Buttmannus 
praepositioni ix annectere connititur acumine abusus. ^EQe- 
Xdeiv Schol. A. ad 11. XXIII. 317. pro iQsO^eiv dici affirmat, 
alii opportunius cum eQelxeiv componunt Sch. Od. V. 83. EM. 
372, 15. hoc autera cum Qi^yvvfu Sch. II. XIII. 441. cujus 
stirps monosyllaba. Tria hujus generis Herodianus una ra- 
tione explanat ad II. XIII. 809. ^i^aad-io ^aQVTovr^zeov eue 
dno Tov ^i^dd^co yiyove njieovdoavtog zov a, cog (pi^ai 0t- 
Xo^evog, eixe i^oneQ xai ^IXxlov) dno xov ^i^aoTog chg dioTog 
diad^co , iyeQTog iytQd-co , iQexiog iQe%d^co. Haec iterat EM. 
43, 22. dno xou aico naQaycoyov diazog, ex xovzov dtod^co 
wg iyeQTog iyeQ^o}. Verum hoc finxerunt illi homericum 
r^yeQtd^ovzo explicare conati, quod pro rjysQd^ovzo dici sumunt 
EM. 418, 30. Cetera testata sunt satis sed vix ista ratione 
derivata; dtod^co quidem ab dtco, cujus iraperfectum est g^lXov 
aiov ^zoQ eodem intellectu quo d-v/ubv aiod^ev et ipvxrjv ixd- 
nvoae apud Homerum et d^vfxbv dvanveicov Apollou. IV. 472. 
BL^do&co si a ^L^aozog derivatum esset, sine dubio perispo- 
menon esset ut ab 6Qeyof.iat oQexzog oQexd-ecx) Sch. Apoll. I. 
275. ab dlvci) dXvxxog dXvxxeto, quare potius cum ^i^d^co 
et ^doxco conferendum duxi quorum consonae finales non ex 
ullo verbi inclinaraento translatae sed formativae sunt ut 
xkeUo xXt^l^co xXrjioxco etc. EM. 383, 3. addit naQa xo ' ed[o 
ioxog eod-co cog iyeQ&co, sed minore arabage Heraclides 
Eust. 773, 32. ix xov edco cprjoi yeveod-ai xazd JcoQieXg 
tb e&co, xovxo de nQcozoxvnov eJvai xov ead^co ^f.iaQxr]iLie- 
vov ixQrjv yaQ l'a&co cog Yoxoj, evlonco. ^OXiod^oi hypo- 
tacticum esse veteres docent hunc unum aoristum in oiyov 
terminari declarantes Cram. I. 176. nam qui ^L^ao9-c6v scri- 



39) In Heliodori carmine, quod Meinekius tractavit in Anall. 382. 
pro Qitt S' ex&itai vSaxt vovaos scribendum est aX^eiai potius quam 
quod vir doctissimus posuit eixa^e. 

Lobeck. Technol. ^ 



1« 



98 DISSERTATIO IV. 

bant*") audieiulos iion essc Scli. II. XVI. 468. Kt hoc qi 
que consouas illas non a principio habuisse coliigitur 
altcra forma ^OXi^Qa^ai oXiad^elv Hcs. ct adjectivo ^OXi[>qc{ 
ohiJ^^tjQog Xsiog, quo vulgatius est yUaxQog, sed labialis le- 
nuit in latiuo lubricus, omnibus autem ortus communis 
yXia, yXowg, glus. 

§. 4. Hoc loco literas t cl a conserte tractare cob 
stitui. 'HQ(odiav()g Xeysi (og dia tov r ov noXXa ojmo 
«AAa TO AtVw xal n/:T(o, xai svia a /]di] (og n£Qi(fn(ofi€V\ 
sxXld^i] (ognsQ %<) xevxco xal avzoj. To de avvro) (pr^al xci 
aQvt(o t(u X snXe(')vaoev. '(> ds 'HQaxleidr^g a^upoTeQov aav 
v7]i^(jog Exeiv Xeyei (og /iiT]dev6g elg (o Xijyovtog sxovzog to 
aQxtixov trjg teXevtaiag Eust. 764, 26. Hujus formae quae 
perdurarunt verba primitiva, niediae sunt formac omnia Xi- 
tofnai, nho/iai, avto/iiai, quod Tyrannio rejecit avteaO^at 
scribens tanquam verum aoristum Sch. II. XV. 698. non ob 
characterem, quo ducti nonnulli Xitea'JaL scrij)serunt ut 
ixead^ai Choerobosc. Dict. II. 732. Verbi xevtoj usus nullus 
est; aoristus xsvoai et verbalia xivt(0Q (ut Mevt(OQ, Mevtt]g) 
^ovx€vtj]g, xovtog quod EM. 529, 5. a xevtco repetit, et 
xeotQa ad primitivum xtv(o referri possunt. Geterum ex illa 
Heraclidae disputatione manifestum fit praesentia aXit(o EM. 
67, 1. sive aXeitoj Sch. Od. IV. 807. a/mQtco EM. 78, J4. 
(ubi vitiose a(.iaQt(o editum v. Hermann. de Emend. p. 269.) 
synonymumque a^Qot(o Eust. 548, 12. a Grammaticis lau- 
tummodo etymi reddendi causa proferri uon quo usitata essenl. 
BX(y.at(o , quod Buttraannus Aeschylo arrogat, jure rejicitur. 
Duo literam tau fulcri loco receperunt tixioj xai nextio 
Arc. 153. — Praeter illa, quae veteres a futuro recliuata 
dicunt oloe/iev, dvoeo, aeioeo, nullum est verbum sigma puro 
terminatum, ovdenote Eveattog ev o e%ei Sch. Arat. 21. He- 
rodiau. in Anecd. Paris. Cram. T. IV. 237. ac ne aorislus 
quidem excepto uno eneoov Herod. Mov. p. 24. Choerobosc. 
Dict. 11. 631. Cram. Oxon. 1. 176. Sed longe plurima quae 



40) Hi praesens posuisse videntur pipaaO-ito verbali ^ifiaaiog con- 
venientius. Et quod Scb. Od. V. 83. admonet ^(i^^wy ds xaiioxhw, 
contra eos dictum est qni iQfxd^cov scriberent ut oQf^^duv. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 99 

gemiiiato; primum ccggio xaxdaa<o, quod sermoni vulgari 
obhaesit pro ayvvfii, et hoc autiquiora ^Qaaaw, dQaaato, 
d-daato, ^QCcaato , f.i(xaaio , vtxaaco, Tildaaio, nQaaaio, Qtxaaio 
et aQaaato, accaato, xdaaio, tpQdaato. In eaaio unum niaato, 
qiiod Grammatici aeolicum dicunt ut vloooj et oaato, etsi 
usitatius est quam nemto et propius primitivo nircto, unde 
omnia fluuut dQzononog, ntmavov, coquo, popa, popiua id 
est coquina, nenaivto. BXeaato excogitarunt Technici quo 
clarior fieret verborum (iUnto et levaato cognatio v. Ahrens. 
Aeol. 67. Praesentis QiaoeaO^ac alielv ycaO^rjaO^ai, QsaaO' 
fievog deo/nevog, uuum sponsorem habemus Hesychium, qui 
et futurum activae formae affert O/jato alztjato, quo ad theraa 
d^eto deducimur; aoristus d^aaaaaO^ai sive a d^eto d^iato deri- 
vatus est, ut zQiaaai, sive a ^iaaofiai sic ut a xoQvaaofiai 
xoQvoaaaO^ai, sigma geminatum habet. Titzto Eustathius 490, 
40. commentus est explicando epiphonemati zirTa. ^EQiaao) 
et nvQiaato paragoga suut. In T^ooto ^?]oato, dQi^aato {vno' 
dQrjGOOj), ni]oaw, nXrjGato, nxriaooj, Qrjoato. In loato quae 
exeunt enumerant Theognostus p. 143. et Theodos. p. 72. 
rd dno fxiXlovxog Liexriyi.iiva ex dtnlaaiaoiiiov xou a, Yio 
To nQOteivto , t o"w 6 /iiekXtov , iaoco o iveaztog ' Xizio kiaco 
liaoto, nxio) nxiato miaaco, oig axolovd^ov zb cpQiaoco. 
Quorum primum non reperitur nisi conjunctum nQot'aaof.iat 
et in futuro xatanQot^ofiai, v. Schneidewin. Beitr. z. Krit. 
d. Poet. Lyr. 9. quod et Herodianus in Schol. Arist. Eqq. 436. 
ab JWw ducit, nomenque nQoiiixi^g Schol. Od. XVII. 352. 
si hinc ortum sit, leni spiritu signandum esse disputat, sin 
ab lnizrig aspirandum; alii ad nQoixto referunt Eust. 1823, 
34. Secundi meminit Hesychius -Aiaaei naQaxalel pro Xioae- 
zai. His accedunt nUaato et reduj)licatum a dito didia de- 
diaooiiai. ^izzeiv, quod Albertius Hesychium scripsisse putat 
pro circuraflexo ^EniOLZzelv xwriyeziyccog naQOQfiqv, sola ni- 
titur sirailitudine verbi ai^eiv. ^Aiaato non raro scribitur 
aoGoj et dzzco iota non addito sed rainus rectc si ab aio, 
ut Eustathius censet 592, 33. derivatura est v. ad Aj. p. 97. 
'Piaoovaa XvnovfiivT] Hes. Guietus coraparatione latini nngor 
tuetur, ceteri corruptura putant ex cpQiaaovoa. Verba in 
oaato circumscribit Theognostus p. 145. zd did zov loaato 

7* 



100 DISSERTATIO IV. 



navra dia tov w yQ(xg)Ezai, quodquc Herodianus addit Epi 
252. Ti?Jjv Tov oaaio, ab illo de induslria omissura esse co 
ligitur ex EM. 14, 5. et Suida s. /JediaGCo — xa dia dvo ^o 
ta £^ Xa[.i^dvovoL (pcovTjevra, t6 de o ov Xafx^dvovai — t6 
yaQ ooact) ano tov otitco yeyovev, quae aeolica ab illis di- 
citur conversio ut svLtixco evlaaco, Imtco Xiaaco, nenToy 
neaaco. Activae forraae testis non certissimus est Hesychius 
"'Oaoei (siccod.) ^Xeipoi idoi,^'Oaaoig ^leipeig.*^) Pindarica 
enezooae et Toaoag, si sigma poetice geminatum est, pari 
jure ad praesens Tooaca et toco referri possunt. Hesychiano 
z/voaaovai. diaxoipovoL xaxonaO^rjoovoi quid faciendum sit, 
non reperio. Verborura in voaco tria in communi usu ver- 
santuc /iivaoco, quod plerumque praepositiones asciscit, *-) 
vvooco, mvaaco. His addi potest df.ivaaco et si oQtiaaco stir- 
pem monosyllabam habet ut (wyxog fodiendi instrumentura, 
id quoque etiam ; Eustathius tamen paragogis infert p. 924, 4 
nTco ntvaaco, df.ico d/nvaaco, oqcjo oqvooco, quorum illa au- 
ctori reddimus ac remittimus; tertio ponderis aliquid accedit 
a nomine ovQog, quod Sch. II. II. 153. tacpQoeideg oQvy/ia 
interpretatur, omnes autera ad oQoai referunt; fodiendo enim 
terra ruitur et cietur. Praeterea eyyXvaoco legitur apud He- 
rodotum. Ceterorum non aequa existimalio est. Bvxzrjg cog 
dnb dQQrjTov QtjfiaTog tov (^vaaco Sch. Od. X. 20. *') pro 
quo in EM. ^u^co ponitur a ^vco t6 nlrjQco derivatum, Di- 
dymus vero Gram. I. 38. ventos §vxTag dici putabat mutatis 
antistoechis pro cpvxrag naQa t6 cpvaav. Quod quum a 
q)vaa propagatum sit, res eo deducitur ut duplicem verbi 



! 



41) Pro Ji6ax8iv Sm^UnHv Kuesterus Sioaaeiv , Dindorflus Hio- 
axiiv reponlt; pro MetovaM 7ieQi^i,in(o Faber fiszoaao), Vossius vero 
/LieToaadi corrigit. 

42) Al Qivsg Soxiovai filv nXrjQseg eivcci, /xvaaovrai J^ ovdtv Hip- 
pocr. Diaet. III. 717. T. I. 716. et paullo post juvaaovTai xal nTvovat 
p. 717. sed mvovai xal ano/uvaaoviai de Nat. Hom. p. 357. T. I. 
Latini emungere siraplici amisso. Diversum huic Mvaasi xaQcpsTat 
Hes. Guietus pro a/nvaasi accipit. 

43) Hesychius Jia^vaaei diaxa/xvaaei, cui Kuesterus diafivaasi 
substituit, idemque in Heronis Splritt. Xvxvog iavtov nQOfivaacav emen- 
dat nQofivaacov. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 101 

tbrmam siimamus ^vio et (pvo) significatioues effercieudi et 
iuflaudi complexam, quarum similitudo apparet ex nominibus 
ifdaa, (pvaytrj vesica, bucca, buccina, ^vlXog 1. e. ^e^vof.it- 
rog, fullo. Blmaco, quod Lexicographi ex Nouni Paraphr. 
1)0, 9. (hoc est c. VIL 38.) TiOTa/nol ^Xvaoovaiv ev&Eov vdcoQ, 
non praeseus esse sed futurura osteudunt verba Johauuis 
noTaftot QBVGovaiv vdaTog LwvTog. Bqvttio frendo, sive de 
raandeutibus dicitur sive de febricitantibus, cognationera cum 
^Qvxo), ^Qvxco, ^QvxsTog non exuit. Participiura ■d^vaacov pro 
^vcov id est oq/icov scriptum est in cod. Reg. Oppian. Gyn. 
IV. 186. ejusque verbi crebra apud Gramraaticos mentio : Jiovv- 
aog {^vaT7]Qiog XeyeTai dno tov iyvaasLv o eotiv oQfxav Gram. 
II. 449. d^vaavoL dnb tov d^vaaeaO^ai Schol. Pind. IV. 407. 
v. Prolegg. 170. 177. quibus non multura auctoritatis adjun- 
gerera uisi subscriptor esset Hesychius Qvaacov oQficov, Gva- 
aeTttL TivdaaeTai, Qvaa6/.ievai TLvaaaof-ievaL, quae orania ex 
ald^vaoco depravata esse Ruhnkenio assentiri nou possura. 
Cetera in eodem penario recondita sunt yivaaeTai [.laiveTai, 
TvaaeL ixeTevei, (DlvoaeL sQvyydveLy WvTTeL uTveL, quorum 
primo adhaeret noraen Ivaaa,*'^) alterura non dissiraile est 
piudarico Enhoaae et prius propositis ivd^vaxco evrvyxdvca 
etc. V. C. III. §. 2. nara adeundi et obviam eundi verba 
ixveiad^aL, dvTLdCeiv, dvTL^olelv, de supplicantibus dicuntur; 
de tertio Eustathius 1241, 1. ojgneQ dXvco xal naQaycoycog 
dlvoaco, ovTco q>Xvco xal cpXvaaco, t^ ov to cpXv^co, qtXvxTig 
xai olvocplv^, quauquam haec ad cpXv^co revocari possunt, 
unde Schol. Apoll. I. 275. infiuitivum ixrplv^aL repetit v. C. 
IV. §. 2. IIoKpvoacx) veteres a cpvadco repetunl et cum nai- 
(pdaaa) comparant v. Bachmanu. ad Lyc. 198. Ita a litera 
ad literara euntes perveniraus ad verba in coaaco exeuntia, 
quae numero pauca sunt et in usu j^ara. Theognost. 143. 
Ta dLa Tov coaaco ndvTa did tov co yQacpeTaL, nTcoaaco, 
Qcoaaco- pro qno xvcoaau) reponendum. OQcoaaeL yevva cpo- 
^sLiaL Hes. quod non suo loco sed ante ■d^Qcoaxei legitur, 



44) Schol. II. XX. 70. ulvaaovTfs tcyay kvaaijipitg , ol Se tikqk 
lijv cdvy. Hoc certissimiim est; ad illam opinionem fortusse aliquos 
perduxit verbum Xvaaead-ai. 



102 DISSERTATIO IV. 

duorum verborum ^qwgxsiv et O^QOEio&ai id est d^oQvfislad^cm 
perturbari significationes complexum habet. Aliud ejusdem 
auctoris Jlkiooaeiv q^d^BiQEad^ai in memoriam redigit Ei 
Bacch. 223. mwaaovaav eivalg ccQoevcov vtcj^qsteIv, quod il 
substituendum videtur. Tid^ai^ojoaco simplex sit an compc 
situm quaestio est impenetrabilis. Klwaocx) pro ylcotco dictui 
ante atluli. Dijjhthongos paene omnes ab hoc genere segre- 
gat Herodianus n. Mov. p. 40. nvdtnoTE nQo toJv dvo oa 
evQiaxEzai diq)d-oyyog nlrjv rov xQEiaacov xal Xsvaoo} xat 
yXavaaio. Eodem modo Schol. Arat. v. 20. viaaonaL ano 
xov V80fj.ai ov o fniXXcov vt]ao^aL'^^) naQayEzaL dinXaaia- 
aiyivTog tov a* xai inEidrj nQO zcov dvo aa ovte ei euql' 
GXEzaL ovTE Tj EL fiT] xo KQEiGGOv xai xo rjGaov **) dia 
tovTO f.i£Ta^ilili]TaL to tj eIq l wansQ xai anb tov eXio 
kl^aco sUaaio. Consonae nullae hanc terminationem ante- 
cedere possuiit praeter duas liquidas. Sed lambda reperitur 
in uno verbo Irid^iloETai naQ7]d^elTaL dLExlveTai Suid. cui 
merito praefertur quod alii Glossographi praebent ad^elysTaL 
vel ad^il^iETaL v. C. III. §. 1. Alteram liquidarum duo osten- 
dunt verba TiQaco et eQao/naL, quo Nicander bis usus est pro 
dQoaitofiaL sive aQdofiai. 'IAqoel fiificpeTaL et 'OQato Tolfico 
Hes. *0 quid verbi sit, incassum quaeritur. Mutae vero nullae 
nisi quae cum sigma in unam literam corrumpuntur : av'§(xi 
sive ai^co, ali^co , odcc^io, eipco et diipca, quanquam Theo- 
dosius p. 151. duo raodo probat: to § xai ip sni evsaTcoTog 
ov% evQLOXETaL nXTjv tov aXi§co xai eipco, neque plura septi- 
mae syzygiae adnumerat Dionysius Graram. 639. Sed odcx^io 
saepius legitur quam ut attentari possit, et in numero ver- 



45) Scrib. viaofiai y.c(l veiGo/uat. Schol. Od. IV. 701. roii vio) 6 ^iXkwv 
viaca xccl Insvd-ioei veidco y.ccl ix^oXri lov e vCaca. Qificcxonoieijca Sh 
ovtog 6 fxiXXcov noik jAtv SicpO^oyyoyQcctfovfisvog, noie Jk lcoiayQacfov- 
nevog. Diphthongum probat Moscliopuhis ad Hes. Opp. 234. veCa- 
aoviai Jm SicfO^oyyov xa\ 6vo aa, lo jutv oti ano zov vio/uai, to Sk 
oit TeTccQTtjs iail ovCvyiag cog cpoiviaaca. Cum viofiai veiao/iiai Eusta- 
thius recte confert xiofiai xeCaofxai et thematicum ;fw (/ff«) ;f£taO|U«< 
p. 1615, 36. 

46) Hujus generis multo plura reperiuntur v. Parall. 37. 

47) ^OQaofxivt) SieyeiQOfiivr) ad antichronismum referri potest. 



Cap. IV. I)E VERBIS DENTALIBUS. 103 

boriiiH, quae uoii ullra inipcrfectum declinantur, EM. 232, 17. 

relert to. axzixu (iaQvjova aJLi-^io, av^io, "xpio, pariter juncta 
in Epim. Cram. I. 86. eipw, av^w (xal dh'^io) nEQiamovrat 
snei 01 /iu-llovteg iifjtjao) x. x. X. Ol de azTixol ^aQvvovat 
oti Tcav Qfjjiia 7i€Qta7ic6fj.evov dia dinkov ex(peQ6f.ievov ij dev- 
xtQag /] TQtTT^g eaTi avtvytag. Auget numenim Hesychius 
ignolorum largitor: ytav^et xQaxel datwTat evq)Qaivet, qua- 
rum interprelationum prima convenit verbo AaUo, l(x^vf.iat, 
ceteras Kuesterus recte cum lavco (anolavco), Doederlinus 
in Synon. cum latino lurcor componit. 

Adnotamenlum. Vcrboruni sigraaticorum multa sic ut 
cora|)arativi fiaaacov, ylvaacov, naaacov, stirpem habere gut- 
turali finitam perspicitur ex affinibus nhlaaco nh^ywfu plango 
plaga, plecto, Qrjaoco Qriyvv(.it frango, n^aaco n/]ywfit na- 
yog pango, ***) cpQcxaato cpQayvvfii farcio. Queraadraodura vero 
pro ■(^lcco) degener aetas substituil piuguius d^Xcxaaco, ita du- 
bitari non potest quin dQtjaaco to vnrjQetcti profectum sit a 
Sq^v to nQcxTTeiv, unde uomina dQrjOT^Q dtcxxnvog, dQrjOTo- 
avvi] diaxovta et verbum vnodQco. Ac si quis graecorum 
vocabulorum xeiQ et xeiQi^Qetv et germanicorum Hand et han- 
deln cognationem attenderit, haud cunctal)itur dQcx^ (Griff, 
Hand) et dQcxaao/nat ad idem dQav to nQcxTTetv referre cum 
EM. 284, 43. Sedere et quod a sedendo maxime discrepat 
celerare Graeci uno verbo expresscrunt d-cxaaco sive -d^acxaaco 
et Qaaoovaa anevdovoa Hes. unaque paragoge ^ocxCco. Sed 
alterum quod currere signiAcat, proxime ad O^eo) i>o6g ac- 
cedit, alteri vicinius est ^aaat xaO^iaat Ilacftot Hes. quod 
hoc accentu notatum ad aaaaco pertinet; si aaoat scribitur 
ad pracscns purum ut synonyma aloai et fjoO-ai. *") Gqccooco 
plerique ex TaQaooco concisum putant v. Parall.403. Wytten- 
bachius ad Plut. de Profect. Virt. p. 569. utrique i>Qavcjo prae- 
ponit; ac nomen d-Qay(.i6g hoc est ^Qavafiog fragor j)roxime 



48) TTijytaf/iicdJios niliil aliiid est qiiani 7Tc</iJ/jnXlos. naywoiv xcd 
■nriypvs Theophr. Caus. 111. 42. nec iniiltiiin (lifleriint 7if'<xy)] et nayog. 

49) Sophronis verbum tovtm O-a/ie&a Blonifieldiiis in Miis. Can- 
tabr. T. II. :J47, callide sic reddidit huc spfwtatum sedeanms seu 
4|uia sedere et spectar»,' idein esse initaret seu ainhigens utruiu fl«- 
/u<*« pro d-aaacofxtv posituin sit an pro Oeco/ieO^a. 



104 DISSERTATIO IV. 

quidem cum d^Qaaaoj convenit, sed idem a d^Qavo) derivatun 
esse potest inserta gutturali ut ab auoj avx(.i6g, Koenius c ( 
Greg. 571. eodem traxit Erotiani verbum ^Qaaaeiv ^aiv.i- 
a&ai, d^Qiaaeiv ds to xaza ipvxrjv i^iazaad^ai, quorum alti;- 
rum {d^Qiaaeiv) vel a Grammaticis fictum vel a librariis co - 
ruptum censet ; mihi hoc loco diversa ejusdem verbi scriptui a 
indicari videtur ^QaaaeLv et &Qijaaeiv hoc est d-Qoela^c.i 
TaQdzxead^ai pertubari, idemque esse -d-QOjaaeiv, cujus modo 
meMtio fuit. Mdaaeiv sive [.idTxeiv tergere, subigere, unde 
(idt,a, (idyeiQog et (xayevg pendent, quasi frequentativum dici 
potest verbi fiaieai>aL, quod non solum animi intentioneni_ 
significat sed etiam manuum, nec modo intendere sed et con- 
tingere, attrectare. Ndaato a vdio^ veco, vt^co, vrjeoj pro- 
ductum esse affirmat Schol. Arist. Nubb. 1205. et persuadet 
fere parilitas verbalium; nam et Naaiog Hesychius exponit 
(.leaxag et NrjTog (yr]x6g) aeocoQev/iiivog, NfJTzov TiXrJQeg (.is- 
azch. *°) Cum vdaaco tam arcte conjunctum est adoaco ut 
Glossographi alterum altero explicent ^'Eva^ev eaa^ev et 2d~ 
^ai vd^aL, sed origo diversa a aeico conquasso corruo v. 
Proleg. p. 87. Verbi Tidaaco solutio nulla nisi quam Hesy- 
chius commonstrat: JT^ xal Tcfjv dvTi tov xazaTidaaec yal 
xaTandaaeiv, ubi nrl scribendum videtur ut t^ et deinde 
xaTdicaaae, A ndco igitur primum processit ndaaoj , tum 
naldaaoj et nalvvco, quorum alterum de liquidis dici solet, 
alterum de siccis**) et nomina ndaxog et nr]l6g id est ad- 



^ 50) Stephanus: iVittlos EixpOQtav naqa to ra^ai o (f,aai d^Saai 
tivis, ubi Salmasius ^vaai scribit; Meineliius Anall. p. 138. rem in- 
judicatam relinquit. Mihi non credibile videtur quod ille sumit Ste- 
phanum nonnuUis tribuisse quod omnibus consuetum est, sed potius 
vd^ai fuisse verbum sacrificale ut latinum cumulare altaria donis, 
honore, thure, et adolere , quod verbum est proprium sacra redden- 
tium, ut Nonius dicit, augere significans ; hisque simile av^ofxev (finvQa 
Pind. Isthm. IV. 108. mactare et magnientum. 

51) Neglexit discrimen Apollonius III. 1246. (fdQ/naxa fxvSrivas 
adxos dfnpmdlvvE et Dionys. v. 1049. xdQtjV ISqwxi naXvvai. Ilaadiea 
Qavdzo) Hes. Ad eandem catachresin pertinent al/ua inafj,^aai Nonn. 
XLIV. 274. et contrarium QaCveiy x^ova yMQnc^ II. 65. (fvXla dcpvaasiv 
Homerus usurpavit pro inafiffv, Nonnus XXV. 444. xqtiitjq ^e^vafi^- 
vog vixtaQos, 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 105 

• 

spergo V. Prolegg. 87. quaeque hujus ultimam orditur litera 
liquida, eandem mihi aguoscere videor iu nldaoo). Proprie 
igitur dicitur nl(xa(.iaTa 7ii]?.ov Arist. Aw. 686. et fictores 
ipsi nrilonXcid^oi. Liquidam autem interdum labiali accedere 
exemplis iis demonstratur quae C. I. §. 5. protuli. Aliud 
ejusdem formae suggeruut Suidas et Hesychius ndaoto yevo- 
(.laL, ndaosTai ea&isL, a ndo[.iaL ortnm, si hoc praesens 
unquam in usu fuit. IlQdaaco a nsQdco ortum habere as- 
sentimur antiquis sed remoto anadromae artificio -v. Parall. 
401. '^^) 'Pdaaco si\e dQdaao) proxime accedit ad Qalco, unde 
^aiazTjQ tudes, hoc autem a principali qiH arcessitur EM. 
736, 34. quibus conveniunt aQQaTog 6 acpd^aQTog naQa xo 
^w V. Ruhnken. ad Tim. 50. et ccQQaiaTog 6 af&aQjog Suid. 
Huc loci progressos circumsistit caterva verborum ita con- 
textorum ut stamiua aegre agnoscantur. Unum poeticum est 
TtaQa To <pw To (palvco cpdaaco xai dvadLnXaaiaa[.uo nai- 
(pdaaco Schol. II. V. 803. quo minus probabilis est Hesychii 
opinio IlaLcpdaaovaa navzl cpaLvoiuivT] , sed verbum ipsum 
non dubito quin cura cpdco cohaereat proprieque celeres lu- 
minis motus et scintillationes significet. Wdaaco simplex non 
legitur sed adjunctum aliis: IlaQaLcpdaasL xivdaaeL naQa- 
XLvsl nrjda Hes. IlaQacpdaaELv naQacpQovaiv tog xal dXXo^ 
q)daa£Lv' \pLXwg 6* dvayvcoaxiov ovx ojgnsQ to naQacpdaai 
%b'naQd\paa&aL ctj 1'yxELzaL to zrjg dcpfjg ovof.ia Galen. Gloss. 
quem apparet illa verba ad g)dco retulisse sed non apparet 
quo intellectu, videndine an dicendi. Scholiasta quidem Hip- 
pocr. T. 1. 202. dllocpdaaeLv interpretatur x6 allo dvx^ alXoiH 
q^^eyyeadaL, eodemque modo Erotianus sed ita ut originem 
quoque declaret to aXXo xal aXXo cpdaaeLV ijyovv cpcoveXv 
hoc est a primigenio cpdeiv. Pro cpdaaeiv Eustathius sub- 
stituit verbum usitatum dXXoq)daaeLv %6 aXXoze aXXa cpQa- 
leLv p. 1324, 7. hoc autem vel a thematico qQdo) duxit vel 
a q)dco (cpdaxco) literam rho per pleonasmum ut veterum 
aliqui (v. C. IV. 2. Adn.; additam putans. Neque alia fuit 



52) IlQrjacKo ano jov neQco nSQciab) nQccao) xal noriaio • inel 6e 6 
fiikXojv ^e/uctionouiTai, nQosXafi^avei xal eteQov a nQog ayxiStaaro-' 
Hy 10V nmovios Sch. Od. II. 213. Sch. II. XIV. 282. Cram. I. 355. 




106 DISSERTATIO IV. 

Galeiii sententia Comm. III. in Progn. VIII. p.249. T. XVIII 
P. I. aXXocpdaaeiv XiyEi zovg naQacpQovovvtag sx tov «V. 
XoxE cpdaxsiv alXa, sed addit ztveg ds dno xov i-iExa^dXXin 
alXoxE slg aXlo ax^f^ia td cpdrj. Eodemque se acclinatEii 
stathius j). 1728, 20. TiaQd t6 (pdaaio rb cpaivto et Anecd. 
Bekk. 386. dlXocpdoasiv naQOQav, quam significationem non- 
nulli etiam verbo naQacpdaasiv tribuunt. ^ *) Eadem est ani- 
biguitas adjectivorum dllocpaiog, vEocpatog {vEKxpazov vsc- 
•AQatov Hes.) nalaicpatog, nQogcpazog, iniocpaxog, nEQi- 
acpatog, quae Grammatici inter se discordes ad q)aivco, ag)d^co, 
cpdattco referunt, sed in nonnullis vis verbi penitus evanuit. 
IdlXocpdaaco autem undecunque ductum est, certe a communi 
synthetorum regula declinat; ab dlXcHpQcov proficisci potuit 
dXlotpQdaao) ut ab acpQcov dcpQdaaco et dcpQaivco v. Diss. 
XIV. §. I. Quemadmodum vero pro illo apud Suidan scri- 
ptum est dXXocpdl^co axiQito naQoivco, sic Hesychius exhibet 
^E^acpdt,cov fi| havTov ysvoiUEvog xat nEQi^Xtntov (vel naQa- 
^Xencov). Id vero non cum cpdco xo §Xenco, ut ille ait, cora- 
positura est sed cum dcpdco dcpdoaio, proprieque dictum vidctur 
de inquietis furentium raotibus qui manus velut palpantcs 
circumferunt ; furentium inquietae manus Senec. de Ira 1. 
1, 3. Cum eodera verbo conjunctura est IdvdQacpdaasiv xat" 
avdQa lcpdnxEaO^ai Hes. quodque idem affert KatijvdQdcpv^ag 
xazEXTEivag a xatavdQacpd^to , non ut hic voluit a tpdco xt) 
acpd^co declinatum arbitror sed hinc unde ;(et()a7rTaCw et 
utrumque ad dvdQoXrjjpiav refero, cujus propriura est verbura 
.icpdniEa&ai manum injicere, pignerari. Aliis regionibus ad- 
scriptum sed non minus controversum est atzEO&aL illud 
quod superius attigi quum de did^Eai}ai agerera, conuexum 
noraini rjzQiov. BQ^aoEiv Galenus interpretatur to fiEzd (irj- 
yrpg dvanzvELV eviol de xto(»ts zov q yQdtpovaiv, ex quo 



53) Conjunctionem harum affectionum declarant Hippocratis loci : 
di OiycSaca ixfftaOiss — o/x/naGi nEQi^XinovGai Coac. 314. T. I. ccXkoTn 
ipQOpicov xal aXkoia oQewy de Glandul. 499. ^Evvsa^eiv zo dia fiwQinv 
nttQufXineiv Anecd. Bekk. 251. JioaxtTv f!vvs;((5g ttjv oQaaiv luSTa- 
,^aXXeiv ' TtS^ejai Je xal ini xov diacfiOQsTad^ca rw acofian xcu ly 
^vxy Hes. 



Gap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 107 



«lligimus (irjaoEiv et onomatopoeticum ^QaaGsiv eodem nili 

andamento v. Parall. 402. In Apoll. IV. 819. "Hcpaioxov Aw- 

o^aeiv TiQrjaoovTa TcvQog (.livog et v. 1537. nQ^aaovzog 

''leco Brunckius sigma simplex substituit; Wellauerus vero 

verbum 7iQT]d^w praeter imperfectum Epicis inusitatura 

iiisse contendit, ex libris nonnullis, qui utroque loco sigma 

Itoiiim consueto errore omittunt, confecit praesens TiQrjaio 

iialogiae alienum; naraque in ao) nullum verbura exit nisi 

igma duplicato; Hesychius pro ^ExQ-qaaiov (sic) (pvaojv sine 

iibio non exTCQr^aacov scripsit ut Kuestero placet, sed ix- 

\qi]g(x}v futurura praesenti, ut saepe, interpretatus ; quanquam 

eciis sentit Dindorfius in Thes. Ceterorum verborum una est 

oiiformatio. Duo composuit Eustathius p. 1882, 18. 7iel(o 

iho Tihjaaio , Tthio nxM mr^aaco, quorum primum obscure 

tiodo elucet ex derivatis TceleiiLtio, quod EM. illi subnatum 

eiiset, et IleTTXrjtaL TEinhjxzaL Hes. quanquara id quoque 

iis[)ectat Albertius pro ninlrixxaL corrigens ninh^axaL ut 

7/./~To inXriaQri a nif.Lnlrji.iL, Quodque in Epim. Cram. I. 

4i). ponitur tov nho 6 fiikhov nXijaco «| ov zsLxsainXrjtrjg, 

dubium ne ille ad aliud retulerit principium unde IIlrjTo 

Ida^rj et niT^Trig neXazrig. A mio secundum proportio- 

lem derivata sunt xaTanx^xjjv et nsmrjiog, cujus duplex est 

;ignificatio, una conveniens praesenti m7]Ga(o, altera cadendi, 

juara Buttmannus rejicit sed clare expressit Nonnus XVIII. 

(120. neosiv {.LiXXovca — ovnoxe nEmrjwTa, nec aliud sonare 

/idetur homericum axTai hfiivog noTLnsmrjvlaL hoc est 

TiQognEmcoxvLaL utEustathius explicat, aaTQccyaloL nenTijo- 

tEg Anth. VII. 427. 'innoL nenT. Nonn. XXXVII. 359. quo- 

rum nihil ad miiaoco referri potest. Denique verborum ipso- 

rum quanta sit conjunctio declarant synlheta xaTamfj^aL et 

xaTaneaslv animo concidere, et verba latina sternere con-^ 

sternari, cadere caedere, quodque Hesychius exsignavit Kd- 

msL {xanTrj) xaTaniarj, si sine interpretatione traditum esset, 

nerao sciret utrum ad nimco pertineat, an ad mr^aaco , au 

quo vulgare emrjv, hoc est ad niTO(.LaL, an pro xaTaneTdarj 

positum sit, cujus aoristus dvamdg legebalur in Zenodoti 

editioue ; quibuscum coraparari possunt moia , mcoouco, ni^ 



108 DISSERTATIO IV. 

TtTcoxa, ntcoGig, s7iTc6d^r]v. ^ *) 'Pijaao) ()^yvv^u Bultmaniii 
Lex. I. 130. a ()auo ortum censet, cui proximum est ()dot< 
nec diversa potestas; Photius "Pa^ag, t6 ds (r/j^ag ovx axi 
xov, nimirum si prosternere valet. Etiara n^aaco, si propri i 
habet impingendi significalionem , non longe abest a uaio 
T/ni]^at Sylburgius ad Clenard. p. 554, 3. et posteriores a 
Tf.ii]aaio referunt, cujus fides dubia v. ad Buttm. 298. **) ei 
tiqui a T/.i7Jyco et ulterius a Z6'juw t/uo deducunt EM. ut Tthi 
TiTCx) TiTTJoao}. Aeolicis, quae dicuntur, neoaco TiinTco, ooa< 
O7CTC0 Eustathius 1398, 34. subnectit lacog xal t6 Xiaaw g 
Tov XcTCTco jjyovv s7Ti&vf.ico ysyovs, quod illi non dissimO 
sed propius est dorico Xccco. Niaoojuai idem per soiitas ara 
bages a futuro verbi vsofiai repetit 1288, 58. Ilkiaosiv 
nlsxstv natum esse probatur adverbio af.ig)Lnli^, quo So 
phocles usus est de serpente lignura circumplicante pro nsQi 
nUydrjv, non abusive, ut Polluci visum, sed raaxime propric 
^'Oaoio et onTOfiai ut inter se ita cum oiof.iaL opinor, omi 
nor cognata sunt perinde ac nomina oaaa, oficpTJ osmen siv 
omen; nam promiscue dicitur xaxdv otsod^ai et oaosa^a 
{nQOTiooosod-ai) sed hoc etiam de eo qui alteri malum in 
ferre cogitat idque etiam vultu prae se fert; unde traducitu 
ad res, quarum adspectu praenoscimus futura: nsXayog oa 
aofisvov avsficov Xaiipi]Qa xiXsvd^a Hora. aifia fisXav xsxvTai 
nQoidnv xaxoTrjTog avcxyxrjv portendens calamitateni Orac 
Herod. VII. 140. IdQvaao) si mirabili codicum consensu Herod 
VI. 119. satis sustentatnm putaraus, certe nihil aliud est quani 
aQvco, cujus generis corapluria a Suida s. idnivvaaco collecta 
sunt: ov TQonov anb tov acpvcx) acpvaoco , odvco odvaoco, 
ovTcog nvvco anivvaaco. Qcoaoco H. Stephanus assurasit ex 
temporibus obliquis Qco^ai fisd^voai nXrjQcooai, Qcoyd^sig 
S^coQr]x&sig etc. quorum thema d^oco nomini &oivT] praestruit 
EM. et hinc aptus est aoristus Gcoaaod-ac svcoxr^d-rjvai fis- 
■9-vaS^^vai Hes. qui iisdem verbis interpretatur ^rjoaa^at. 

54) Dindorfius in Thes. IV. 1177. novitios scriptores, qui x«7«- 
TiKo&rjyai protuleriint, verbi xaTtmod^rjym similitudine in errorem in- 
ductos esse statuit. Milii haec injusta videtur suspicio. 

35) Allatis adde ifxriaaio Andromachi Galen. de Antid. p. 37. 
T. XIV. 



Cap. IV. DE VERBIS DENTALIBUS. 109 

idKvcoaGO) num quid coramercii habeat cum Kvaiog rjavxlcc 
iTavztov cumque vcoi>/]g et vcoxaQ, deceriiat qui velit. Inter 
[Jea quae futuro carent EM, 232, 15. refert poeticum Ievooco 
Ah tov ^Xsmo, quod utrumque a Xctco extitisse videtur; nec 
JlisplicetPorphyrii sententia ?.6cov arto tou kevao eiv Sch.ll.yilll. 
j J40. nam leoni proj)rie tribuitur to ylavxiav. Quae in oca 
j iion puruni exeunt, sigma asciticium habent, TSQOsad^ai TtaQcc 
fov d^sQOco f.islXovTa aloXixbv TQonfj xov ^ EM. 753, 38. 
ged Eustathius 1074, 15. ex tou teiqco tsqoio aiolixov ava- 
dQaf^wvTog elg d^efia ylvsTai tsqoco, quarum notationum alteri 
fidem affert homericum illud ^eXlov TeQ07Jf.ievat avyrj et vul- 
gare elXri^eQelv sv i)Ucp d^sQeo^ai, pro altera facit quod 
poeta l4n6lXcov alfia TSQor^vs dixit pro abstersit, latina autem 
abslergeo, detergeo, tergeo sive tergo a TeiQco tero propius 
absunt quam a d^sQco torreo. ^^) TsQQOfiat ^rjQaivofiat attuli 
ad Buttm. p. 300. Verbi av^co forma nativae similior ap- 
paret in latino augeo et novitio avyco, cui Coraes in Atact. 
II. 134. componit dsg)co et dsipco, nec multum abhorret dsvco, 
nara et humectando rigida emolliuntur et subigendo. Quod 
in EM. 16, 35. dicitur diipco ex sipco ortura esse, minus cre- 
dibile est quam tipsiv et eveiv eam inter se et vocis et signi- 
ficationis similitudinem habere ut pro cognatis haberi possint 
V. Coraes ad Xenocr. p. 122. Idem videtur de als^eiv, alal- 
xelv, aXeZaai. ^.Adaico sive oda^co nemini dubium videri 
potest unde creverit. Ceterorum, quae in hac dissertatione 
attigi, origo aut altior est quam ut inveniri possit aut ita in 
promtu posita ut explicatione non egeat. 



56) Schol. II. XI. 621. tpvxiiy jutv XiyETUi tiqos avsfiov , jigas- 
aO^ai Sh iv riUq). Hinc patet in Sch, Od, VI, 98, to Iv tjA/^ ^tjQavat 
liysi, t6 iv avifxc^ xl/v^ai, post ^rjQavai inserendum esse TSQO^vai, 
quod Buttmanno non succurrebat. Veteres qui nsv&rj/nevai, ad nsv- 
&aiv(i) referre non sunt reverlti, nescio an jsQarjfisvai maluerint aori- 
stum activum dicere significationis neutralis participem ut aUaCvsiv et 
similia v. ad Aj. p. 383. quam ut pro passivo acciperent, cujus legi- 
tiraa forma foret iiaQat)v vel irQaaTjv. 



110 DISSERTATIO V. 



CAP. V. 
De verhis quintae conjugationis. 

§. 1. Verborum liquidorum descriptio auspicanda est 
iis, quorum terminationem lambda praecedit simplex; qoj 
et numero pauca sunt et non ultra imperfectum progressa- 
ovdenoTE svsozojg ^aQVTOvog (Jt' kvng l ocpsiXEi ixcpiQsodo 
xal dta Tomo xa g^S-aoavza ysviad-ai ^aQvtova axQt lo 
TiaQaxaTLxov nUvexaL EM. 576, 47. Latini alere sermo grae 
cus nihil simile habet; nam paragogi aldaivio, quod Koenia 
cum illo comparat, stiq)s evanuit; pro adlovaa (pQovti^ovac 
Hes. aut aalovoa scribendura ut Photius, aut aalovaaa (aa- 
Xoeoaa). Secuuda vero vocalium, quae verbis latinis deest 
ex quatuor recinit graecis x&lco, (islo), ^eloi, nelu) EM. 44? 
49. quibus Theognostus 143, 7. addit elto x6 te xpilov xai 
To daavv6(.ievov\ psili nomine designans elo) tb elav[.uo, cui 
elaaL et eel(.dvog supponuntur, aspirati sloi lo q)ovevoj EM. 
525, 55. et elco x6 la(i§dvLo 332, 57. Lex. de Spirit. 210. 
unde elcoQ et yevzo repetunt. Sed inusitatum esse significat 
Arcadius p. 158. to. eig elco dLOvlla^a ^aQvvexaL dQ%6i.ieva 
dnb avficpcovov (.li] (leaov , xslo) , neXco , &slco • to (isviol 
slcJo neQLOndiaL, qui de media quod dicit indicio est pro 
iicticio haberi dslco zd deled'Qco EM. 254, 5. licet hoc mul- 
tarum vocum semen et causa fuerit d6logf dellaQ, devxi] 
SslsaQ Hes. (ut ysvto) nec raeliore conditione esse ^sXo), 
unde nonnulli ^skTSQov, ^oXsod-aL, velle, derivata putant. 
Trisyllabum unum est sd-sXo), quare d^sho analogiae con- 
venientius habetur EM. 518, 32. Ordine proximum (nam iota 
cessat) ionicum (36Xo(iai ab usu communi longe remotum; 
omninoque nuUum reperiri verbum in w barytonum, quod o 
in penultima habeat, nisi sequente consona duplici ut ouco 
et xonzco, ab Heraclide observatum est Eust. 1854, 60. quo 
uno yelut ictu profligantur ^<dAw, ^oqo), .Td^w aliaque veterum 
compendiorum phantasraata, quae diu creditum est nostro 
demura seculo debellata esse, neque destitiraus gloriari ut 
Sthenelus ille — 7](ielg yaQ naTSQcov (isy^ d(ieivoveg. Verum 
enira vero quod Pythagoras questus est, a discipulis suis saepe 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 111 

sinistra accipi qiiae tradidisset dcxtra, idem fcre antiquis 
Oranimaticae aiictoribus usu veuit ut quae xaxa, T£x^i]v fin- 
lisseut, sumerentur pro usitatis iuprimisquc praesentia iniagi- 
naria, quac illi proportiouem sequeutes temporibus modisque 
praetexuissent acephalis, in schola superstitiose proponeren- 
tur tanquara usu comprobata, novissime autem errore agnito 
architectis suis opprobrio verterentur quasi patrii sermonis 
ignaris. Quos coulra subtilissimosgraecae cousuetudinis aesti- 
niatores fuisse clarum faciunt tuni alii canones huic sermoni 
intexti, tum illa Heraclidae Grammatici nou admodum clarl 
aduotatio forte fortuna ad nostram servata notitiam, inque 
dies magis clarescet si veterum magistrorum theorematia et 
fictioues scholasticas ab arliculis, ut ita loquar, fundamen- 
talibus, ipsosque principes artis et decumauos a schedogra- 
phis gregariis disceruere didicerimus. — Ypsilon huic termi- 
natioui incoucessum, quo redarguitur codicum nonnullorum 
scriptura axvlead^at Luciau. Lexiph. §. 21. a Jacobitzio re- 
cepta pro axvlXsad^ai. Vocalem lougam habet unum dijlo- 
(.lai. Nam pro afpi]loj Anecd. Bekk. 171, 25. scribi oportet 
o(ptjlaL verbis avTi xov acpalrjvai tnoii]ae ad ultimum remotis. 
Diphthongorum duae reperiuutur; et iu ulio, ut nonnulli 
scripseruut j)ro Ylho , lura iu delXEro , quod Aristarchus re- 
cepit pro dvaezo, atque in orpeilco — altera vero in duobus 
Itovho zal ovXv) EM. 208, 27, Cram. I. 91. quod impugnat 
nescio qui p. 315. ovdiv dia zov ovXo) (iaQvvstaL nXrjv tov 
^jovIco faslidito, ut videtur, imperativo ovle, qui fortasse ne 
imperativus ({uidem est sed vocativus olf-iie imperativi loco 
|iositus ut macle. *) De uon puris Arcadius p. 158. to, elg 
Xio /iieT^ iini7iXoxr]g avficpiovov TreQianazaL' el de zi ^e^a- 
Qvi6vr]xai, naU^og txeL i^ evxeXeateQov elg lo Xrjyovzog xa- 
^aQsvov, ocpXio ix tov ocpeiXio cogneQ xal xn xiXca xixXoj 
xal fiiXoj fiiXnoj, hoc est cognsQ xal xo xixXco ix zov xe- 
xiXco xal fiif.i^?uo ix tov (.lefUXoj, sic euira vaticinatur Eu- 
stathius xiXco iv dinXaoLaaficiJ xexaXco xai iv avyxoni] xixXio 



TCtl 

vxov 



1) ^Ok^ii/viov (loriciiin (licitiir pro ovXo/oftov. — Hesychliis 'OXosT- 
vyiaivd scri(>8is.se videtiir blovTKt. Idem O^Ajj Uxos tig vy^Cav 



112 DISSERTATIO V. 

p. 1306, 12. quod Hesychio reddidi pro Kexlei jf«Z«v£tParall. 
557. cf. Diss. I. §. 3. et ^eXo) xaz^ avadLnXctaiaGfxbv /ns/iiXto 
xal naQEvd-ioEL ^ein^Xo) wg fxifivto yiyvio 1722, 63. ^) Ergo 
imllum est praesens, cujus characterem praecedat conson i 
nativa praeter devium illud onlsaO^aL, quod ex bnXhod^aL 
concisum dicunt v. Sch. II. XIX. 172. nam quod in EM. 534, 
25. scriptum est xoxXiag naQo, xb xoxXio %b yvQi^co, id qui- 
libet videt quo loco habendum sit. Haec autem omnia serrao 
maturior dereliquit et deposuit. Sed vigent et vivunt quao 
lambda duplici fulta sunt: aXXofxaL, ^dXXco, ^ddXXco, ■ddXXoj, 
ndXXto, oxdXXto , og)dXXco, ipdXXco, ac duo ab Hesychio me- 
moriae prodita JdXXeL xaxovQysl, quo notius est drjXslod^aL, 
et 2rjXaxo soslge, quomodo veterum aliqui homericum 2aQ- 
n7]dcov sgriXaxo Tsl%og Idxaiojv interpretati sunt sodXsvas. 
Sed pro ^/nijXaL QiipaL Salmasius vidit scribendum esse o/ui]- 
Gai (vel GUTJ^aL) (wipaL. Pro l4ndXXsig dnonefinsLg Suid. 
reponitur dnLdXXsLg. ^) Eorum quae epsilo praeiiniuntur, no- 
tissima sunt xeXXio, fisXXoj, oxiXXo}, oisXXco, minus nota eAAw 
t6 avGXQScpoi EM. 116, 63. iXXofisva nsQLxvcofisva Hes. ^diX- 
XsLv TQifiSLv rj ^dslv et ^diXsod^aL (iSdiXXsod^ai) xolXloXvtsIv 
Hes. qui eodem fere modo ^dsXvoGsoS^aL explicat; et prorsus 
inaudita ^eAAet xaXsi, zlLadiXXsLv diaonav alieno loco scri- 
ptura post JLadoxig, fictique simile xb oiXfxa naQcc xb oiXXio 
%b oQfitx) xal GoXog b dioxog Schol. II. XVI. 1. Eust. 1041, 
30. *) quanquam non incredibile est a gsoj (osico) non solum 
odXXco odXog et odXa^ i. q. gslotqov sed etiam oiXXco deri- 
vatum esse. lota uni insitum est ziXXco, nam YXXco scriptura 






2) Q,uod ad Buttm. adnotavi inifiiXead-ai non saepius quam semel 
legi, de hoc ipso infinitivo intelligi volui, cujus insolentia jam H. Wol- 
fium adverterat. Poppo vero in Indice Thucyd. p. 413. mihi sei 
opponit locos, guorum in nullo infinitivus legitur. Hoc est axo- 
vn\ vix^v. 

3) ^EndCrjfii tniTQ^nu Hes. scribendum videtur inmkXrnni verbuni 
aeolicum pro inidlkco. 

4) Alii a^Xfice cum aslts et aavCs conferunt v, Sch. ApoII. I. 528. 
et Parall. 426. nec dissonant glossae laconicae llld t] xad-iSqa et xa- 
asXaiCaai xaO^iaai Hes. quae magls ad verbum e(o ?ftw sedeo convenire 
videntur. A aiXfxa derivatum est atXfiCs t6 ixqCov Hes. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 113 

raodo discre])at ab skXio vello. Aoristo scpiXaTo Hermauiius 
Opusc. T. VI. P. I. 160. praesens cpiXco , veteres aualogiam 
pressius sequentes (piXlco praescribunt EM. 793, 39. *) iidem- 
que ad explicandum ollvco non olco proponunt sed oXXco 
Herodiau. Epim. p. 99. et 210. ^) cujus nulliim simile verbum 
suscepit consuetudo Graecorum sed quatuor ypsilo insiguita 
^doXlco, ^QvlXco, (.ivXXcoy axvkXco,^) nam Hesychius pro 
'E^vXXcov e'i3Qvov Enlridvov non e^vXXov, ut Salmasius voluit, 
scripsisse videtur sed e^QvXXov frequentativum verbi ^qvco, 
quod idem s. ^'E^Qvev interpretatur nXrid-veiv. Longae vocales 
verbis non magis aptae sunt quam nominibus, de quibus 
antiquitus constitutum est xa dia dvo XX 6v6f.taTa xo co xat 
fb Tj naQrjzriaaTo vneQ tov [.iri f.iaxQa enl (.laxQoXg yevead-ai 
Cram. I. 60. Eadem fere est diphthongorum insolentia, pri- 
mum in nominibus ; nam quod in EM. traditur IlalXXos «tto 
lov naiatt) i.ieXXovzoQ nalXog xal xaz^ avadmXaaiaaiiibv 
TialXXog, nescimus utrum proprium sit au appellativum, grae- 
cum an exoticum. Tum in verbis unicum est el'XXco, quod 
leries literarum in Hesychii lexico tuetur, nec aliunde decli- 
aatuni est praesens aeolicum dneXXco et aoristus FeXXai zl- 
lai id est elXat, sed in nostris libris vix unquam legitur sine 
liversitate scripturae eiXco, elXco, 1'XXco. Pro aeiXXco d^conevo 
SM. Hesychius aiXcjo praebet, quorum utrique forsitan prae- 
Uet deiXco i. q. eXXco cum alpha prosthetico, idque a canibus 
^eventibus traductum censeo ad homines sicut aaivco *) et 
idulor, quod Nonius scribit proprie de motu caudae dici, 
ic, si graece reddendum sit, convenientissimum erit nQogiX- 
ieiv vel vniXXeiv. Hinc ad alia deducimur trisyllaba, quo- 



5) Perfectiim ni(pdfiai usurparunt Ephraem in Caesar. v. 35, in 
tfaji Nov. Collect. T. III. et Tzetzes Exeg. II. p, 21. quem locuni 
ndlcavit Hoelscherus. 

6) In Cram. Anecd. I. 316. additur rj naqa to £l(o t6 (povivcj olcS 
)g nii.(a anoldS (scr. noXdi) /uiyoa /xov(S (scr. niyoi novcS). 

7) Ignota sunt dififvXke iiijtklE et ^PvXkofisvot jtXXof.itvot ^(oQietg 
les. (post (fovXiSeQ). 

8) Havviov t6 alSolov avi\ tov xSQxiov naQct t6 ij) xiQxqi aaC- 
uv. Hinc oaivovQQg et ailovQog. ^Eaad-vvQiliv r^xaXXev Hes. i.aavvv- 
i^tv scribendum ut ZavvvQioiv cf. Prolegg. 271. 

• Lobeck. Technol. g 



114 DISSERTATIO V. 

rum ea quao nominibus verbisque conjugata sunt, dydlXi 
doxdlXio, dillofiat nveoj Hcs. noiitUlco, aiolkoj, oanvXh 
1. q. oalvoj, alio loco tractavi; item quae reduplicalione cn 
verunt TTaindXXco, (4,oi(.ivllio, cui numero Graramatici adscr 
bunt ytoiitvlXto 10 nsQt^XsTtoj naQa xd xvXa, etsi nec vei' 
significatio constat, nec nvXa dicuntur oculi. ^lxd?Mo, d; 
yeXXto, devdlXXco, cujus synonymum est davdaivio, etyma all 
abstrusa habent. 2xeQ(36XXfo stirpem monosyllabam habei 
videtur, quae ex oxtQatpog rj XoidoQia et xeQXOfielv qui 
dammodo conjectari potest. ^OtplXXoj augeo et synonymu 
of.i(pvvto non multum absunt a similitudine latini nominis Oj>; 
opimus, neque aliter habendum de tUfeXXeiv verrere v. C. 
§. 3. et otpeiXeiv debere et oportere. ») 

Adnotamentum. Horum verborum multa lambda no 
a stirpe generis et seminis sed afficlicium habent ipdco \pdXXi 
^deto ^dvXXio, ^QvXXeiv zo vnoniveiv ix fiifa]oetog trjg rio 
naidtov tptovfjg (Pqvv) Sch. Arist. Eqq. 1134. sed hoc incei 
tius, nam in Gomici loco ^qvXXiov rd xad-" i^fuQav positur 
videtur pro ^Qvd^tov, quod Glossographi evq^Qaiveo&ai eino 
xelo&ai interpretantur. Si verum est quod Suidas trad 
Mvdv eOTL zo zd xeiXi] nQog dXXrjXa ovvdyeiv, o xal fiv} 
Xeiv Xeyexai, '") Theocritus, qui hoc de concubitu dixit IV 
59. illam comprimendi notionem, quae verbis fiveiv, fivLeii 
fivtiv subjecta est, a labris oculisque eo deduxit quo latinui 
comprimere convenit. Sed Sch. illud multo aliter interpre 
tatur iXavvei, txtd^el, dno ttov dXovvvcov , quorum munus es 
versare molam, neQiotQecpeiv trjv /livXt^v nal 7ieQieXavvei 
Poll. VII. 180. et fortasse nomen fwXr] a fivXXto ductum pu 
tavit eique verbo significationem torquendi tribuit, etsi propri» 
ora torquere significat ut adjectivum (ivXXog dieotQafifievoi 
t^v oxpLv. Sed haec transeo et relinquo ut parum comprehen 
sibilia. ^xvXXeiv tb tdlg ovv^l onav Hes. veri simile es 



9) Eust. 1472, 30. XQfTog (XfiXXnai avxl lov oifs(ksTcu xnl nvi 
jov av^stai Ztkq iotl zov toxov i<(poQjui]. Ciim oipliaxaveiv ytXont 
et similibiis convenit aliud augendi verbum aXifdveiv (f&ovov Eurip. 

10) Schol. Arist. Lys. 126. ftvaTE GxaQSafivTifis r) /uvlkeTf t) fiv- 
XTrjQ^CfTf. Mvqv yaQ to t« X^^^V dvvayfiv. 



( 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 115 

ab lioc ipso verbo originem habere, cujus labialem servat 

j spolium axvlov v. Parall. p. 60. Nou eadem sed similis actio 

,,, subjecta est verbis ^ko, ^vco, ^aivco, axccU.co scabo, scalpo, 

I, parique utriusque consonae vicissitudine anaXevd^Qov et axa- 

hv^Qov v. Prolegg. 263. anaXa^ talpa et axciloip. Gcillco 

av^co TtaQa to ^co to xQacpco EM. 441. v. C. I. §. 1. ex 

(110 i>rilrj , zi]&r], Tid^tjvt] , a Romanis uno vocabulo mamma 

< omprehensa et verbum O^Xavio Id^rilaaav Hes. quod in 

riies. non ad d^r^laivco referri debebat sed ad d^cxXXco. Cum 

ir/.c(Cco autem Vossius recte contulit fello, cujus synonyma 

uiit (iddXlco, aO^tX^co sive ai-iiXyco * *) mulgeo, unde compo- 

im nomen caprimulgi , quem Graeci alyo&tjXav et alyi- 

xiuXXov ac nonnunquam (nisi exemplaria fallunt) alyid-ov 

vocant. His ubi adjecero aiiXXco a axaco {^laTrj^ii) natum 

videri, ad ea procedam, quorum liquida in ipsa stirpe inest. 

niiUmannus quidem Gramm. II. 305. non dubitat ttXXeiv con- 

IVire cum xaXaaai, tXi]vai, toUere, cujus perfectum tetuli ad 

lello perlinet ut pepuli, perculi; ex quo concludimus tsXXeiv 

liahere significationem tollendi, levandi, et iniTeXXeiv sub- 

Hlum onus imponendi. ' ^) Transmutationis illius simulacrum 

quoddam praebet xe?uo unde xeXadog et xiXcoQ r] cpcovtj Hes. 

et xXeco ya?Jco. Sed ex ^Xsig et (^Xeio, quod Sch. Arist. 

Ach. 236. cum e/.i7i?M/ii7]v contendit, non sequilur aliquando 

in usu fuisse praesens ^Xeco vel ^Xdco, neque Hemsterhusio 

assentior Ka^Xeei xaTanivei, pro yaTa^cO^Xei valere v. Diss. I. 

§. 3. Citius ^XaaTog et ^Xcxott] huc accommodari possunt ; 

nara ^XaaTsXv simile est latino trudere gemmas, exigere uvas, 

radices, eaque translatione et nos utimur schiessen, schossen, 

treiben, et alii recentiorum pousser, jettc de Varhre, Graeci- 

que ipsi: o xQoxog coOet to: cpvXXa Theophr. Hist. VI. 6, 10. 

V. ad Aj. p. 90. Lambda duplex aliquando in locum simplicis 



11) BdiXXa afielybfiivT} XQO^S aiiua Nic. Al. .507. qiio loro siipra 
usus sum. 

12) ToXfiecy est suscipere et sustinere sive tolerare declinatuin a 
loXfit], quod accurate refert speciem verbi i/iAw ut aziklco aroi/nos, 
eiAw oXfios. Hesychius TtluGaai to).fxr\atti rk^vai, cui convenit nomen 
tei.afuov telamo id est lator; cetera alpha servant taAas, talaos, ta~ 

kuQOS- 

8* 



L 



116 DISSERTATIO V. i 

successisse nihil cst quo demonstrari possit nisi probainii 
eorum sententiam qui /ntlXaiv, quod saepe verbo /teXsT^! 
explicatur v. Sch. Pind. 01. VII. 110. elc. cum /.dUiv cognj 
tum putant ac proprie quidem dici /niklio noieiv meditor i 
cere sed minus proprie (.UXXio d^avslv ; quo modo novi Graec 
ut Reiskius ait ad Constaut. Cereni. p. 96. saepe ^ovlsuO-i 
et d^elsiv ponunt pro /.dlleiv, et ad ullimum &tlio ad pdj 
phrasin futuri transtulerunt. *^) Lambda cuni antistoecho 
commutatum esse non satis probatur Hesychii glossa lAf,uQeh 
a/itsXstv, quae non suo loco posita est sed ante af.ielQeoO-cu 
ideoquc dubitatur, sed congruunt /leXog membrum et /iuQOi 
pars ac magis eliam /naXog cura et /isQifiva, dividia, /tsQ' 
f.iriQa, MsiQSTai ^ovXsueTai Suid. OsXio Apollonius Syut. 
2, 11. a Xtd extitisse opinatur detracta syllaba; alii cum eleh 
et eldead^ai, cognatum putaverunt EM. 317. uec louge distal 
d^Xojiiaii quod Schol. Nic. Th. 93. ex ^oido/itai conversuiu 
censet log odeXog ccvtI tov o^eXog. Horum nihil satis con- 
firmatura est, sed quod de /tiXeiv et /liXXeiv dixi, quodam- 
modo corroboratur Hesychii auctoritate BiXXeiv /itaXXeiv, Be- 
^Xeo&aL fieXlsiv, cpQovTi^etv /y fte/i^Xead^ai hoc est ftiXea&af. 
Vocalis autem characteri praemissa quauta sit mutabilitas ex 
multis cognoscitur exemplis. Primum teXXio to ^aXXto EM. 
"'E^QeXov (sic) e(3a?.ov Hes. Verbi axelXco aoristum saxf^Xa 
Eustathius recte ad axdXXco refert v. ad Buttm. 291. Sch. 
Theocr. XI. 34. ^dsXXco xb s)t7tii(Qco od^ev xal ^deXXa i^ sx/tv- 
^cooa tb aXfta' aTxtxcdg ds ^daXXco, quod solum reperitur, 
sed a TicxXXco non solum xaTancxXTrjg sed etiam xaTaTieXTT]^ 
et xaTansXTacpiTrjg et ut plerisque videtur etiam latinum 
peUo; eodemque revocant Tr^^w, nsXs/iiQco '*) et xeXXco, quia 
vavv xsXaai sive oxslXat et navem appellere eundera intel- 



13) Plaut. Amphltr. I. 1, 207. vide sis quam mox vapulare vis 
pro vapulatiirus sis. 

14) Hesychii Kalis cc^ivt] et Kflttg axinttQvov , pro quo xeXXCg 
scribenduni videtur, idem fere signiiicant quod nilexvg. Ab eodem 
y.ilk<a antiqui etiam dixiXla repetunt et [iaxeXlu EM. v. Prolegg. 106. 
ccfKpixiXsfivov ccfj,(poTiQcod^€v oxiklov xa\ aTtjQiCo/uevov EM. ut Hippo- 
crates iyxiXaai dixit pro ivaii^Qi^ai v. Galen. Comm. III. in L. de 
Fract. T. XVIII. P. II. 580. 



Gap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 117 

iccluiu hahent ct alioqui cousonae illae in principio vocum 

multifariam conimutanlur xvafiog nva^iog, xoQvoip nccQvoip, 

i-| xioXrjip poples. His adnectuntur procella, procellere, recellere 

cum simplici cillere, quod Servius movere interpretatur, ean- 

demque significationem hahet iliud sive uomen sive verhum 

quicum conjunctum est xUkovQog i) aeiaonvylg motaciUa et 

" xi^.log sive eyxi'/dov cauda agilis. Quemadmodum vero 

'lio a cio, sic xelkoj a xuo derivatum creditur; et sic Ni- 

»1 cander pro xleiv dixit ari^ov oxelleiv Ther. 319. et nloov 

M (id est bdov) oxtlleiv, Enripides Rhes. 901. xiXaai odov ut 

i eQxsaOai bdov, Oppianus Hal. 111. 221. olxia xtlacL xXeivog 

■\ av/jQ pro elevaexaL, ohscurata significatione xov xa%kog ^a- 

diueiv xal tQ{'xeiv, 6&ev xat xih]g xal xeXevO^og EM. p. 502, 

10. p. 609, 33. quo propius accedit ad primitivum xieiv, unde 

Butlmaunus et alii xivelv enatum putant velificante Hesychio 

Kiaio exivelio v. Diss. XI. §. 2. Vocalem aeque instahilem 

hahet verhum late vagatura ello), eilto, lllto, cui Grammatici 

significationem volvendi et torquendi trihuuut. * *) Neque secus 

est nostra sententia; nam eodem tendunt derivata §oX^6g 

volva, ovXii x6/it7j naQci xo eXXio xb avaiQerpco, o&ev xai 

eXiaato Cram. I. 302. vermiumque vocabula 1'ovXog, eX[.uvQ, 

svXt] '^) et a synonymo azQacpco ^iQotpccdeg evXai Hes. qui- 

bus paria suppeditat sermo latinus volvox sive volucra et 

convolvulus; nec minus evXijQa naQa tb elXai wg xal xo 

evXrj Eust. 1311, 46- ^^) postremo YXi] et ovXa(.i6g per ean- 

dem metaphoram qua (jlobus militum dicitur et anelQa mani- 

pulus. Alpha simplex apparet in aXrjg et aXrjvai, '*) eta in 

15) Dlscriinen a Simplicio tradltum ^IlXofXEvi] jrjv Se6((iivr]u ot]- 
^aivsi' el Se iSia jrjs fi, jr]V xcolvof^uur^v , nu.squam apparet. 

16) Paretymologiae instar est homericum tiiXai — naQa z6 aioXlcj 
to ojQi(f(o Schol. 0(1. XX, 7. 

17) Schol. II. XXVin. 481. za tvXt]Qa 'llQtodiavbs xal Inl tfiajiov 
xcd Inl cfecjfioij jiOia&ai (fr]Oi. Si de veste, synonymon habet elXvfia, 
si de vinculis, fXXdg, IXXtSavog, ElXea Stafioi Hes. et laconicum, nisi 
lallor, ^etiXonts sive jiiiXonfs ol if.iuvjes Cram. II. '290. pro eXXoms 
sive iXXot, postremo riXiv bqfxiav et ZeXfxig OQfiia Hes. atXfiiSes axoi- 
via Eust. 197, 13. 

18) 'Yti' oQnaxa xXcovbg IXixdtis Anth. VII. 20. quasi antiphrasis 
est homerici vn^ aaniSt iaXr]. Caliin. Fr. I. 10. vn^ aaniSos aXxifiov 



118 DISSERTATIO V. 

rjlaxccTT], Bt]Xri!.ia ytMlvf.ia hoc est ellr^/iia et iii aliis quibus- 
dam ejusdem dialecti v. Albert. ad Hes. s. rj^veod^aL et Ahreiis. 
Dial. Dor. 160. Cum Sophronis verbis Tig f.ioi ra laa exzil- 
ItL si quis contulerit Anacreontis locum EM. 713, j. tilXE{.\ 
Tovg xva/iiovg aaniduoTrig, vix se continebit quo niinus tH 
leiv vellere et YkleLv volvere idem verbum esse concedat 
nam volveudo et torquendo evellimus defixa, ut Lucretiusi 
dixit evolvens radicihus haurit ab imis id est exTilXeL sive 
i^eilel idemque declarant etiara derivata, quae Hesychius 
affert '^EXXi^eLv zilXeLv et FelWQeLv yaQyaXi^eiv id est titil- 
lare, quam significationem anticipavit primitivum 'Eklofieva 
neQLxvc6f.ieva, nam ttvav et nviteLv proxime distat a titillando 

v. Diss. Xni. §. 4. ' 

§. 2. Verba in ai-uo exeuntia nulla sunt, ueque aliae 
vocales huc intrant praeter epsilon. Quo de genere Theo- 
gnostus p. 134. et Epim. II. 322. haec afferunt : ^Qefio}, ye/.ico, 
defico , dQefico , vifico, Tefico, TQefito, XQe/Lco to ^xco. Horum 
quartum a Technicis fictum jureque praeteritum est ab Ar- 
cadio p. 130. ubi inter TQe/uo to rjxoj excidit /(Ji/^w. Tefuo 
ille sumsit ex Hom. 11. XIII. 707, nam alibi non legitur, et 
hoc quoque loco Wolfius zei-iely alii Tai-iov vel TafieaO-" scri- 
bunt. Miraculi instar est '^Pefiei odvva oqneL Hes. nec sol- 
vitur Theognosti interpretatione p. 11, 8. Qt(.ico to iieiQoJfiaL, 
To duvafiai, quae cum illo exaequari possunt hoc raodo to 
TeiQOfiai, odvvcofiaL. "'O/.ico Schneiderus fabricatus est sine 
ullo analogiae respectu tanquam prototypon vocabulorum ofL- 
^Qog et ofiLxco. Nec minus comraenticium est yij/nco Herodian. 
Epim. p. 15. Pro ^aifiezai eig ^qcoolv oiQfirjTat, series Xai- 
fuxooeiaL vel siraile quippiam poscit, Liquidae duplicatae 
exerapla nulla nisi ex vilio nata: Kd/.i/iieL aad^iCei Hes. ubi 
xd/.i§ev corrigunt, et Te/i/ieLv neiO^eiv tl/hSv Suid. Phot. cujus 



rjTOQ ikaag. Quint. III. 369. loiiQ 6^ slGccs aya adiv et v, 413. ^qotwv 
tis tiTxos aXiviMV , pi'o quo Herodotus I. 80. y.arEilr]&tVTes fs lo tsi- 
XOS' Alpha pro epsilo recepit avlriQov oneQ "ifovss svXriQov Anecd, 
Bekk. 464. et fortasse ^alios i. q. alolos, nec dissonat rdlha svtsqu 
Hes. x^^Q^V V ^w'' ivtiQtov slXriais Schol. Arist, Rann, 342. unde Isi- 
dorus latinum ilia arcessit. "^Eakri Homeri interpretes antiqui raodo al» 
aXsTv repetunt modo ab sUsTv, 




Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 119 

correclio iiecessaria sed iioudum tentata est. Ubi stabili- 
mento opus, assurnitur consoua proxima xdfnva), tsfivco. Ne- 
que aliae consouae characterem praecedunt praeterquara in 
verbis obsoletis et enormibus, quorum unum est xQcela^ieze 
aub zov XQaia/iiio ^uqvtovov Schol. Apoll. II. 218. alii aori- 
stuni dicunt scd (.lov/jQy^, quia ovdeig aoQiazog elg jiiov (non 
purum) Cram. I. 176, 21. nam zhfte imperfectura esse volunt 
Scli. 11. IV. 293. Secundum est GeQ/iiei d^eQ/iaivei, Hes. et 
^eQfiexo homericum. Sed keXiyjwTeg sic ut Tetf^iov ex syn- 
cope ortum ferynt : ovie ano xov xQaioi.uo ovre ano xov 
oXiaD^o) (xeaoi yeyovaai TiaQaxeif.ievoi logTieQ ovdi cctio tov 
liXHio, 'iva (d) dia dvo ovficpiovojv e^evexO^ioat Crara. I. 268. 
ubi oliad^M scribendum est et /^a/07/w, quorum perfecta in 
ai>a et ai-iat exciderent si hoc tempus in exitu duas consonas 
ferret syllepsi conjunctas v. EM. 667, 33. 

Adnota m cntu m. Verborum usitatorum tria ysftio, 
vifuo , Tefuo characterem immutabilem habent sed TQt(.uo a 
TQeio processit, dQafieiv a dQav (anodidQaaxeiv) et deiiuo 
Eustathins 1047 , 58. ad dico (deo(uo) refert. XQe(.uo, unde 
XQO(iog 6 /()£|M£Tto7/dg Hes. et verba x^«/'«^^'J X(>e^<£T/^w, 
annexum videtur latiuo screo xQifi^io(iai eo cognationis ge- 
nere quo souorum imitamenta se contingere solent, neque 
longe distat a ^Qe(uo fremo et a ^Qi(iri, quibus adaptata sunt 
^Qi(icao, l3Qi(Ui^to, ^Q(o(ud(iai, cfQi(ic(aaco, suo quidque proprio 
sapore; quare distinxit Herodotus (pQi(ux^aad^av xal %(>£/<£- 
Tiaai et Schol. Lyc. 244. ovit eoTi <pQi(iay(idg 6 XQS(teTia(i6g, 
all^ 6 dta Tcov qlvcov tcov ^inncov dnone(in6(ievog 'qyog 
oTav yavQuoai. Sed cum ^Qi(t7], quod Hesychius dneilrj 
interpretatur, convenit etiam ^cpQiai aneilai oQyai et 0Qta- 
Tai ^Qi(iaiveii cui conterrainum est q>Qvdaaco vix ut dubitari 
possit quin his omniJMis subtinniat sonus rainantiura, fero- 
cientium, gaudio et libidine gestientium. OeQ^tco non rainus 
solitarium est quara adjectivum d^eQ(ing, nam consona haec 
frequentissimc fingendis substantivis verbalibus adhibetur (tcoQ^ 
/wds> xdQ(ti]) sed nuuquam verbis vel adjectivis in og exeun- 
tibus; ceteroqui adjectivo ad formandara terminationera uc- 
cessaria, verbo niodo produceudac syllabae causa inserta est. 
Sed trausco ad vcrba quae in vto oxcurrunt. 



120 DISSERTATIO V. 

§. 3. Arcadius p. 159. circumflecti dicit disyllaba bxovtu 
T^v TTQO relovg eig di%Qovov avveGTaA/iiepov naTah'iyovaav 
t] ov(.icptovov Tq Gv/icptovcov /LU] ctvTiGToixcov, ynoQig eI f.iri xcn' 
€7iev&£Giv eXtj tov V yEv6(A.Eva xvvw uQogxvvio, Ttkavto, Giva. 
Td 6s Tivto xaT^ Enevd^EGiV t6 Se cpifivio xal cpd^ccvto ano 
avTiGToixtov To de avto ano cpvivtiEvTog aQxexai^ ubi matil| 
festum est post xaTaXrjyovGav scribendum esse (.iri anb cptjl 
vrjEVTog 7] GVf.icptovtov avTiGToiywv aQxojtiEva. Hoc canonel 
damnatur ^tcxvel OTEivETai GVjii^e^vGTai Hes. id enim si un- 
quam usurpatum est, certe alpha breve habuit, et Jc<veiv\ 
noii-iaGd^aL quod Phavorinus ex mendoso libro sumsit pro dav-' j 
Eiv. liTavEiv xTELVELv Hcs. ct Arct. Sigu. Diut. II. 11, 165. 
vitium in accentu contraxit. Itaque duo relinquuntur , poeti- 
cum avco et cpd-ccvto, quibus Arcadius quidem alpha tribuit 
breve propter homericum uvoito, quod nonnulli avvTo scribi 
jubent V. ad Buttm. 115. Ellendt. Lex. Soph. T. 1.177. Mat- 
thiae Lex. Eurip. I. 273. nec tamen dubitavit, opinor, quin 
produci possit, id quod demontrat Epim. Cram. 1. 16. neque 
negat Heraclides Eust. 1434, 20. sed naturae rainus consen- 
taneum esse censet: ajitEivov XeyEiv avvco rjnsQ avto 'iva (.u) 
naQaXoytog [.irjxvvriTaL ro aXcpa, Alterum cpS^avto metri ne- 
cessitate excusatum habet Schol. II. IX. 506. ixTaTeov t<) 
cpd^txvEL dia T() (leTQOv 6 de ZrjvodoTog yQtxcpei cpd^aveEi, 
commotus fortasse congruentia verborum avco et aveco, quo 
Xenophon ulitur et Hesychius IlQogavtov uQogav^tov avetv 
yccQ tb av^ELv xal avrjv trjv av§rjGLv, nisi is de barytono, ut 
Vossius statuit, loquutus est; posteriores tamen tp^cr.vco in 
hexametro scripserunt, non cpd^aveco. "'Avto pro aXvo) zb ava- 
devto non legimus, nisi quod Eustathius dicit 801, 60. Uav- 
aaviag ov diu ditpO-c^yyov yQcxcptov alvEiv aXla diu (tovov 
tov a q)r]Giv ccveIv ev sxtccgel exelv tb a, de barytono avEiv 
dictum est. De secunda vocalium haec docent: ta Slu tov 
aivio Sia Trjg ul yQcxtpsTai nXrjv tov Gd^evta, (tevco, nevto, 
GTevco Theodos. Gramm. p. 72. ta dia tov aLvto dia dig)9-6y- 
yov. "Ooa ds naQuyovoLV i^ avtcov aQOEVLxa dv6(iccTa slg 
og dia Tov s cpdvcOf OTevto, nevto* ovv tovToig ds xai xb 
evto To dvvaf.tai, quod ita intelligi debet ac si scriptum esset 
zb svia acp* ov ib avvio %b dvvafiaL iit Sch. Od. I. I, p, 9. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 121 

(h'i)Q naQoc to avveiv dvvaaD^ai. Atqiie hiijusmodi verbum 
geiierali facieiidi significatioiie praedilura iiou solum syutheto 
aiO-hTTjg id est avzovQyng subest ut Schol. II. XVII. 217. 
trvccliog naQa rd tvco %o (fovEvo), v.cp' ov xal xb avi^svirjg 
V. Wieseler. ad Eumeii. p. 49. et simili ^wtvxrig oweQyog 
Hes. sed etiam paragogo evxsa — oQyava. Nec difficile cre- 
ditur ab illa infiuila siguificalioue faciendi transitum esse ad 
hanc angustiorem interficiendi, quam uon solum praepositiones 
verbis ageudi imj)ertiunt e^avvco zo cpovevco Sch. II. XI. 365. 
ixTiQcaTOj, di€Qyc'('Cojiiai perimo, sed etiam simplex dvvco inter- 
idam obtinet. Quare Grammatici avco et evco idem verbum 
esse statuunt v. Sch. Hesiod. Sc. 311. et ab hoc ivaiQco et 
'Evvcb repetunt Sch. Lyc. 519. et avS^ivTijg pro avzocpovTjjg 
dici adnotant, ^») xsiQcova^ pro x^iQOVQyog, ut et siraplex 
ava^ noununquara idem valet quod eQyaTrjg et zslsaTtjg v. 
Parall. 125. Sed hoc evco sive evco non minus insolitum est 
quam illud evco evcno, unde Buttmannus evooig enatum censet, 
et huic paria yevco et xevco aptum pVoserendo perfecto xixova 
et substantivo xov^ et yazaxovt] occisio , dvdQoxovog homi- 
cida, nec aliunde pendent Kaxnelvai xaTaxoipai Hes. et ho- 
mericum xivaai, in quo propria remansit potestas pungendi, 
hinc ad verbalia trausmissa xeaTog, rjxeazi], xeotcoQ (ut 
festra, bimestris) xevTcoQ (ut f.i€vco MevzcoQ) et xovTog. ^°) 
Qevco non solum Technici ponunt Theogn. p. 144. (ubi tpevcij 
scriptum est) Herod. Epim. 56. sed etiara Hesychius in usu 
fuisse testatur; nostris in libris nura ferendnra sit, disceptari 
solet. De cpevco nuUa est controversia quin jam diu exole- 



19) Pliryniclius Ecl. 120. av&ivTrjg ^ridinoT^ XQVf^V ^^^ ^oJ^ Sectno- 
tov ((l).' in\ jov ipovioyg. Theodorus Gaza de Mens. p. 302. ed, Petav. 
Graecos dlcit, quia nullam vocem Iiaberent, quae latinum auctor ex- 
prinieret, nomen av&ivxrig pro xvQiog posuisse et Iiunc usum jam ante 
mille annos coepisse. De Euripide, qul drjfiog avOivxrig x^^^^? dixit, 
Coraes ad Isoci*. p. 330. sq. dubitat utrum xvqiov sive Ssanoirjv in- 
telligi voluerit an avjovQyov. 

20) A xivco ^ovxivTt]? , XEVTQOV et xioTQov cestrum , xioTQa , a 
Saivo) ^c'cVTt]g, (faiv(o IsQOcpdvTrjg , sed a [xia(v(a (/uf/uiaa/uai) fxidaT(OQ, 
9eQjua{v(o &fQ/udoTQa rj xdjuivog. Cum bimestris et menstruus conferri 
possunt monstrum et mostellum. Pistor vero a prisco piso. 



122 DISSERTATIO V. 

verit. Itaque quatuor iiobis relinquuntur partini poetica, par 
ad omuem usum loquendi apta (.livco, ntvio, o^evio^ rjzeJ 
pro quo ttvco sulirepsit Arcadio p. 159. Gttvio autem, s| 
pro Gxevcxxco dicitur sive pro augusto, unum et idem es 
Muetzellio de Theog. p. 417. assentior hoc ilrmius quod 
tino ango eadem continetur cruciandi et angustandi signi- 
ficatio, ^O 116C multum abhorreo a Scaligeri sententia latinum 
gemere a graeco ye/itsiv id modo differre quod hoc neutralem 
habet vim, illud factitivam. De eta paulo post dicetur. Ta 
elg vco diGvlXa^a naQaXrjyni^ieva i e^iTexa^ihcij ^aQvveras, 
xlivcx), xQtvco, Titvco, Givto Arc. 160. qui cpd^lvco vocalem bre- 
vem habere pronunciat, zivco ancipitem; verbum divco circum- 
flexis adnumerat x6 deivcZ neQiGnaiai oTt deivog, pro quoj 
delvog scribi oportet; nam ab adjectivo oritur verbuni tertii 
ordinis deivoco. Verum a divto composita sunt IleQildive et 
TleQidiveo&at neQtOTQecpeod^ai , ipsumque div6f.ievog legitur 
apud Callimachum v. ad Buttm. 154. et divvco aeolicum Choe- 
roboscus affert Cram. 190. doctique in Sapphus oda restituunt 
V. Ahrens dial. dor. 541. rivco naQa t6 yiyvco' t6 t ^iayQov' 
ta yaQ d^e^aTtxa rjvixa ano^aXXcoot Gvf.icpcovov , elg cpvoei 
[lanQov fieTa^aivovot EM. 232, 21. scilicet cogneQ t6 ytyvco- 
Gxco a(.ia T^ ano^olfj tou y s^eTcc^r] p. 478, 50. nam natura 
breve esse edicunt Drac. 32, 7. ubi ^eoei mutandum in cpu- 
oet. Wlveod^at quo Theophrastus utitur de vitio quodani vi- 
tium, uon differre a cpdiveo&at probatur adjectivo ipivadeg al 
(wcxdeg afineloi, quae eaedem cp&tvddeg vocantur v. Diss. I. 
§. 9. sed fortasse xpiveoitat et tptvcx^eiv, quod Hesychius 
anoQQelv et cpvlloQQoeiv interpretatur, peculiariter dicta sunl 
de floribus foliisque caducis, quae destillantium similitudinem 
praebent, illa generali significatione tabescendi proprictale 
quadam soni circumscripta, qua vim verbi tptcxtetv i. q. ?/>£- 
iicxt,eiv consequuntur. Incerlum est quod Hesychius offert 
"'E^tvev EO^ivvvev tum per se tum propter propinquitatem pe- 
rispomeni ^E^ivet (sic) so^evvvev. Duarum syllabarum nume- 
rum quae excedunt, paragoga sunt oQivco, wdivco praetcr 
alivco, quod Coraes quidem ad Isocr. 299. cum aleQog 



21) SiHvofisvoi bSvvriai Oppian. Hal. I. 484. 



{> 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 123 

■/.oTTQog) a?.aQvv(i) iiovitioqiie Xsqcovoj confert, nec praeter- 
iiiiltit cUfffyfw, sed non evicit; nani hacc magis ad oXog 
n/.sQog accedere videntur, aXiveiv auteni, quod Glossographi 
iYf.EiqfBiv interpretautur et saepe per diphlhongum scribunt, 
ad Unere. Iluic proxima vocalis excluditur Arcadii praecepto : 
ui eig ovco neQianazai, (fd^ovco , dovco, bvco ib cocpsXco etc. 
\ erbum barytonae conjugationis medium ovofiai exterminavit 
Aristarciius pro ovveod^e scribens 6v6aao&e v. Diss. VIII. C. 3. 
Oiiod Ilesychius suggeritToVf/i' yQivead^ai pro desparato re- 
liiiquenduni. Idem p. 160. za elg vco naQaXrjy6i.ieva v fia- 
y.QfZ ^aQvvezai dvvco, ■d^vvco, nlvvco, cpvvco,--) quibus addenda 
siint ^vvco (dia^vvof.iai) i.ivvo{.iai et a^ivvco. Longas vocales 
excratas esse significat his verbis ror elg vco naQalrjyofieva 
(fraei /naxQcT) cpcovjjevTi, onoze firj €it] xaz aiolida Slcx- 
/.exTov, neQianaTai axr^vco, ^qtjvcjo — zo navco ^aQvvezat cog 
i\)iov alolianv. Ilrjvco invenitur quidem apud Hesychium 
Pliotiumque pro nijvitoj dictum sed ncxvco Arcadius doricum 
appellasset, non aeolicura; quare praestat ncovco id est nivco 
leponere, quod Dindorfius in Thes. s. h. v. et Ahrensius dc 
])ial. aeol. p. 131. in quodara Alcaei loco indagarunt men- 
(lose novetv scriptura. Vvo rrjvead^aL xaTty_eiv\les. quid sub- 
stituendum sit, supra indicavi; tp/jveiv pro eipeLv novitiae est 
consuetudinis v. Du Cang. Hinc ad dipiithongos pergimus. Ta 
ilg aLvco diovlla^a (3aQvzovd eozlv, aXvcx) tb nziaaco daav- 
rofisvov xai ^aQVvo/iievov naQ^ lAxTLxolg, dQaivco, xzaivco, 
y.aivco, Qaivco, aaivco, '/^Qaivco. Tov di aivco ovo{.ia nQOxa- 
Ti^QXe, din neQieanccad^r] Herodian. n. Mov. p, 24. Utrumque 
a librariis confusum est ut saepe alias ita in Hesychii glossa 
^rivcov (iaQVTovvig (aivcov ds) inaLvcov, ex qua Buttmannus 
in Lexil. II. 112. festinantius coUigit fuisse verbuni barytonum 
alvco laudo, cui verbo comparat germanicura Laut et laurura 
quoque antiquius laudum appellatura esse a laudando hoc est 
crepando. ikvaivofiai idera I. 274. a negativa particula dvcx 
propagatum statuit, veteres composituin dicunt vel cum f rae- 
positione ut contrariura xaxaiveLv, /; naQcc xb aniQQr]fj.a vai 



22) Regula de hyperdisyllabis , quae hoc loco snbjicienda erat, 
casu trauslata est ad canones nominum p. 194. 



124 DISSERTATIO V. 

EM. Eust. 668, 31, Qiia in pugua opinionum licebit quarti 
quidclam interponere , avaivo/^iai contrapositum esse z(7) 
vufiai proprieque significare repiidiare ex negativa parlici 
et verbo tiiematico aivio capio concretum illa liberiore coi 
positionis ralioue qua disjuncta formantur ajo — nego, zt\ 
ccTio) V. ad Phryn. 563. ex quo factum esse arbitror cur nori 
solum ^valvsxo scriberetur aucta praepositione pro m\^vEzo 
sed etiam ^v}]vaf.i7]v atque adeo avijvaod-aL quasi avaivof^iai. 
sic ut Buttmannus statuit, verbum simplex esset. His Hesy- 
chius addit raivszat dvuei ex avco factum, riyXavxai xexoi- 
Xavxai, quod in Thes. ad yXaq^o) redigitur sed apparet a 
ylaivio declinatum esse ut ^JiayXaiveiv Xvjiiaivso&ai eo, ut 
opinor, intellectu quo diaxvaisiv dicitur pro diaq)d^eiQsiv et 
alia verba excavandi transferuntur ad lentam corruptioncm. 
2q)£davidv — xivig avv^sxov ex xov aq>s xat davcov o saxi 
xxsiviov, ex quo non satis clarum fit utrum hujus commenti 
auctor daviov optaverit, quod Kuesterus alio loco scribi jubet 
pro Jaiviov xxEivcov (post Jaivvvxo) an davcov aoristura verbi 
daivio occido, cui fortasse nomen ddvog hoc est ddvaxog 
attexuerunt. Trisyllaborum pleraque syllabam secundam ex 
paragoge habere videntur etsi non omnium primitiva demou- 
strari possunt. Quis enim pro certo sumat dxxaiveiv vel ab 
aysLv {dxxog) productum esse vel ut dxxtg ab aioaco {aixxog) 
Schol. Plat. 451 ? ^Jiaivco quum extrinsecus augeatur, simplex 
esse videtur cumque diEQog et devco sociandum; verumtamen 
syntheta quoque Graeci nonnunquam isto raodo augent et for- 
tasse aliquando obliti sunt illud cum atvsiv compositum esse 
quod Grammaticorum nonnulli ^Qsxeiv et dvadeveiv interpre- 
tantur, eoderaque modo dicitur aiov^v, quod ad aiveiv eaudem 
proportionem habet quam al6?^og ad sikeiv sive deiXsiv, "'Eoq- 
xai sdo^E ^ ^ ) xQ8(.iaxaL Hes. et cxojqxo ad alQco deiQca, unde 
nova pullulant verba aloXdio,'^*) s6lr}xo, io)Qso) et nomina 



23) Hoc a verbo unde aQccQe , quod saepe pro Sl6oxxai valel. 
Hlnc et ^EoQiag (Ioqtks) aQeaxovoag xaldg, nec minus aoQeg et eoQeg 
conjuges, compares. 

24) Cum aioXiiv et anaioXnv id est nkavciv, anaiav, conferendum 
est notxikleiv, quod Sch. Soph. Trach. 411, per ^olievea&ai explicat. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 125 

liis connexa alojQa, doQty^g averta, f.iex}]OQog etc. Sed ad 
liaiic socictatem etiam lalvio aspirat, nec facilis repudiatio ; 
iiam et humor molliendi vim habet et tepor, duplexque verbi 
laiyM significatio tepefacieudi et hilaraudi apparet in affini 
ll>aivELv, quod Hcsychius deQf^iaivEiv et evcpQaiveiv interpre- 
latur ut ^li}i] EvcpQoavv)] et ^li^dovsg sv(pQ0ovvai.^^) Ita per- 
potuo in vorticibus etymologiarum volutamur. Maivo(.iaL — ov 
in £vsQyi]TLxov aovvdszov ovx eoTLv iv XQt]Osi Sch. II. V. 
lN>. MaQaivio jure adnumeratur paragogis v. Prolegg. 37. 
( l uLaivo) quoque duo elementa nativa habere videtur ea quae 
Micabulorum sordidorum fiivd^og (mentulaO 6f.ii^ai, MiQfia 
tni zov xaxoTiivovg yal QvrcaQOv , BIiQycooai nr]Xojaai pri- 
uiaria sunt. Ta dia xov sivco exovTu iv tcT) /hsIIovti zo s 
i.racfaLv6f.Levov yQcxcpsTai dia xrjg ei zeivco, fisivco, yeivco, 
Oeivco Theogn. 144. quorum secundum apud Arcadium rectius 
scribitur xzeivco. Moschopulus Sched. 85. et Ghoerob. in Psalm. 
")'). ysivco, ^sivcOf GTsivco, eQssivco, elvco z6 aaXvTixco, odsv 
elvooicpvlXog, eodemque utitur Eustathius 1925, 27. eco evco 
uvco zo yaXvTiTco, ov naQaycoyov %6 elvvco' sed totum ex 
\ano conflatum est; Arcadio p. 161. pro tlVw reddendum est 
iMium ex hyperdissyllabis aXeeivco vel aliud. — Ta elg yw 
.laQaXrjyofieva dLcpdoyyci) fii] Trj ai rj ei neQLOnaTai Xf^Q^S 
lov IXavvco Arc. 1. c. quod confirmat Herodianus n. Mov. 
22. ovdsv ^aQviovov T/j av naQaXi]yeTai aXXa fLOvov to 
l/.avvco (■iaQVTOvov naQ^ ivioLg xal naQ^ aXXoLg neQLonaTai, 
(liiorum ultima vitiata esse apparet, sed sanatio difficilis. Nani 
ul Herodianum de ihematico eXco loqui credam , quod neque 
legitur unquam neque ad propositum pertinet, mihi imperare 
iion possum, alterura autera verbura in avvco, quod accentii 



/\('.TtT).€ inotxilXs (vel Inoiy.iXi) Hes. a xtcTeXXcj vel, si xarfDiXs scrl- 

hiimis, a xcaifXXa), AUXXti notxiXXti, sed liaec intellectu proprio. 

25) V. Prolegg. p. 37. Translationem verborura humectandi ele- 

iiiter illiistravit Henisterhusius s. ^laCvta&ca. Pindarus quum mel vo- 

iret tijufizffrj Vov fitXiaawv , priinitivam nominis iog significationem 

tacite aduinbravit, hoc est liquori.s sive succi praesertim virulenti et 

medicati ; nain et latinum virus hiic accedit ac nescio an /yoJp quoque 

et ia/yov ib d^aXnvbv ^ aunQov v. Hemsterh. ad Hesych. s. ^laxiov, 

nain oanoog et ai^nco cum onos cognata videntur ut fcv6qv et madere. 



126 DISSERTATIO V. 

diiplici notatum sit, uon reperitiir hodic nequc ab ipso Hei 
diauo affcrtur ap. Eust. 562, 42. xb da/.ivav nleovao{.i6v ^ 
/d(x)Qiov OTCotog xad- ^HQiodiavov ylvsrai xal iv zip skc 
slavvco, dvco dvvco xai To7g ofiioiotg, quae idera p. 670, 6l1 
ex Heraclide affert tov sqsvvco fj naQaycoyrj xava to 7x0 
ixvco, oiyco oi%vC}' ovzco eQeco eQevco sQevvco, onsQ ^aQv- 
yso^ai cocpeiXe oxl navza za nleovdaavza zc^j v o(.iotovEl 
loXg nQVJiozvnoig oiov ikdcco iXavvco, d^vco d^vvoj, dvco dvvco. 
Eundem locum attigit Helladius Phot. p. 868. z6 slavvco na- 
Qcxloyov nav yaQ Qrjfiia naQalTqyovoav sy^ov zrjv av rj xa- 
■d^aQEvov ^aQuvezai, ipatko, cpavco , iq Gv/ccpcjovov syjov nsQi- 
anazai, af.iavQco' zo ds xcivvco naQaXoycog ^iuQvvezai, sed 
quum yavvCi modo dicatur, nec unquam y^avvco , non dubito 
quin «^aww supponi debeat; nam his canonum fabricatoribug. 
consuelum est ut quod inilio proposuerint denuo proponant 
in exitu. Xavvco ne etymologi quidem fingere audent sed 
y^avvog naQa z6 yaivco cog cpaivco cpavog EM. De cpavvco quod 
narrant, mera fabula est : zo ^awog naQa zo cpco zo cpaivco, 
i§ ov cpavvco xal ano^oli] zov cp dvvco Schol. Dionys. Gramra. 
654. Sed pergam ad ultima Arcadii : za elg vco [xez^ sni- 
nXoxrjg GV(.icpcovov neQionazai vnvco — aeor^/ieicozai z6 dcx- 
xvco, oneQ an6 zov dayxccvco ysyove xaza avyxon^v. Kai 
za syovza nQo zov v z6 (.i ^aQvvezai (ii/.iva), xd/ivco, zsf.ivo). 
De syncope gratiam facimus sententiae auctori, sive is He- 
rodianus fuit sive Heraclides, cui idem tribuitur Eust. 28, 45. 
Quae alia consonam vel in epiploce vel in diastasi positam 
habent, aut ignota sunt ut BsQvcofxed^a xXi]Qcoocof.ied^a et 'Pa- 
ddi-iveL ^laozavsL Hes. aut scripturae controversae obnoxia 
ut xsQyvtJO, syxtQyvco, quod saepius xsQyco scribitur. JafivezaL 
SafxciQezaL Hes. Musurus invexit pro subjunctivis sed ideui 
"£dafivov idccfia^ov quod mutare non audeam, nara dcxfivovzai 
Aret. Cur. Acut. I. 1, 193.^^) summo librorum consensu su- 
stinetur et homerico dcxf.ivr]aL Aristarchus ddfivrjoL praetulit 



26) Paulo post /u.ovc(iXM (soporem affert) fihia^os avXwv rj xpal 
fioi XvQTjg, scribendum est ^QsO^ia/xog. ^EQeO^iCeiy fxayttdiv Telestes 
usurpavit pro xqovsiv, quod verbum de tibiis qiioqiie dici solet v, Ja< 
cobs. ad Anall. T. I. 353. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 127 

orv T(p i ccTio tov da^ivoj vTcoTaxTixov EM. MaQvoi^iijv, x(»«- 
in,'fn]v et ft£fivoiiiii]v Builmmnus metaplasmi iiominc excusat, 
1 illiul sustiilit Bekkeriis in Homeri loco (.laQvaif^ieO^a scri- 
Imiis; pro xQsinoioO^t scito Dobraei positum est xQe/naiod-s; 
".'iiroLo si satis coustaret, ad //6V<^o,tmt referri oporteret, quod 
;nlversus Elmslejum defendi ad Buttm. 244. sed (ief.ivolTo in 
( liitetisFrapn. p. 249. nescio quid esse dicam nisi vestigium 
jiiiscae scripturae pro /itefivqno forte teraere relictum utSchol. 
I.iir. Ph. 682. aoi 1'xyovoi antiquitus pro (xrp Ixyovii) scriptum 
riiisse suspicatur. llla vero metaplasmi ralio unice convenit 
;ul TCTccQvoiaOe Aristot. Probl. X. 18. quod evitari non po- 
iorat nisi quis priscam optativi formam dalvvTo, tevyvvTo 
rosuraere vellet. lUvtio EM. 506, 51. finxit propter infini- 
li\um xivaai, cui explicando sufficit xevo). Uecpveiv xrelveiv 
Hos. fortasse aoristus est accentu Aristarcheo. ^^) Aliquanto 
linniora fundamenta habet tt/tvoj v. ad Aj. p. 184. quanquam 
celora cum vocali mutant declinationem axidvco, xiqvlo, tiiX- 
?'f~, oQiyvc^fiai. Gerainatio seraivocalis vereor ut Hesychii 
oxomplo Tevvei oxsvei, f^Qvxezai satis probata sit. Kxavvco 
saopius legitur apud LXX. et aliquoties in libris profanis 
\. Jacobs. ad Anth. Pal. 723. Dindorf. Praef. ad Schol. 
Aristoph. T. XH. p. XIV. sed re vera aeolicum est. 

Adnota m e n t\i m. Quemadraoduni cpOcxvco a verbo puro 
profectum est, quod osteuditur futuro cpOjjoo/iai, ita verbo- 
rum, quac percensui, pars maxiraa consonam finalem quasi 
per insitionem accepit; ix zov xco zo y/oQio ylyvezai to xaivo) 
ofioicog to) Qio Qaivco, xqco /(ja/vw Eust. p. 1063, 40. p. 1778, 
19. in quibus dubium est utrum Qaivo) (rigo) a Qeco derivatum 
crediderit an ut cetera a themate secundae conjugationis qccco. 



27) Iliifvio praesens conveniret mediis poetici coloris, quoruni 
consonae ultiraae praeposita est ea, quae verbum inclioat, x4k(o xi- 
xXoftcu, fxiXoi fiifi^Xo/uat, fiivco (fxifxovt) fiifivoficti (memini). More 
autem usitato epsilon in iota vertitur fxivto fiiftvco, nixco TiCmca , yivco 
yiyvoficd. Similiter si consonae, quae verbi est ultima, supponitur 
extranea, iota pro epsilo succedit rixco tCxjco , nirco ntivco, Qinco (n- 
Tiicoy ntXvctco, nnvaco, sed non seniper, Sqinco ^Qinuo , nixco nixico. 
Sic etiam ab f/w ^^X^ i ^vinco ivicjnco differt inofiai %anofic(i, a n(X- 
vcificci et similibus niQVccficti. 



i28 DISSERTATIO V. 

quod subolis loco reliquit aoristum (maaaTs. Cum tcrt 
coaluit axQccjs i. q. axqavzog, atque hac contaminandi sigui-i' 
ficatione cum usitalo 7()aw et xQ^^vio tango connectitur. Guir 
utroque idem p. 1603, 10. conjungit aco aaivcOf xqoj yQaivc)\ 
xw xaivio, hisque p. 691, 5. addit ^to ^alvoj, /uio /iiaivto, (J, 
dQaivco. I)e primo consenlit Theognostus p. 146. aco aeic 
xal aaivco Isyexai, quod yerum esse docent Photius 2ai\ 
aeiei, ^aivovQoi aeiovzsg tag ovQcxg et Hesychius ^aivex 
xivsiTai, ipsaque similitudo constructionis bl xvvsg aaivovat 
To ovQaiov Sch. Theocr. 11. 109. unde odvaig duci poterat ut 
cpavaig, sed pro eo maluerunt asta/uov rrjg ovQag dicere Poll. 
V. 61. Proxirai xQaivco thema ponendum est duplex, unum 
xQa sive xaQ, cui accommodata sunt xcxQa, xQccg, Kqcxvo: 
xscpalT],'^^) xQcxTog, xcxqqcov, avxoxQavog, alterum xqIcjo, unde 
xqecjov, cujus interpretatio est xQaivcov Sch. Aesch. Suppl. 577. 
ex quo expressa sunt xQtzog, xQsaocov capitalior, et syntheta 
KQi]ailag v. Meinek. Delect. 236. KQrjaicpcov Tzschuck. ad 
Strab. XIV. 535. et KQsgcpovzy^g, quod pro KQsocpovtr^g valere 
puto ut d^sgcpaxogi ensg^olog. Kaivco ille, nisi me fallo, a 
xsco To xscc^co ortum putavit sicut xicxiuevog et exTaxa ad xzcxco 
refertur EM. ex quo et ex xisivco commixta sunt exzayxa, 
xTavTijg etc. Postremorum ^aivco, dQaivco, non tanta vis fuit 
ut primitivorura menioriam obscurarent ; et yQcxco, g)ccco pos- 
sessione dejici non potuerunt. Haec omnia verbis secundae 
conjugationis vel usitatis vel obliteratis adhaerent, nam aaivco 
quoque diversum a synonymo asico etymon sequilur, quod ex 
acxkXco et acxlog emergit. Hujus^ue vicissitudinis literarum 
£ et a supra quura de primitivis dissererem C. I. §. 8. exempla 
comraeraoravi minime dubia. Quo minus cunctandum est ts- 
TQaivto, quod reduplicatum est ut narcTaivco, TtTaivco, cum 
TQSco componere, §aivto cum §ico, Qaivco cum qsco, IxcpXaivoj 
cum (fXeco. Et quae verbo 'yiyvoi.iat cognata sunt, modo 



28) Etiam xQr]vri proprie ostium fontis, quod Romani quoque 
caput appellant, significare videtur; Aret. Ciir. Acut. II. 6, 276. dia 
rtHiy 6/sjwv oinfQ cmb ^TiKros is VfcfQovg XQCtiyovaiy id est TsXeviwcji, 
unde bxsToxQttva nomen habent. KQT]vr} et 7it]y)] quid diiferant osten- 
dit Siebelis ad Paus. I. 14. 



Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 129 

aiic vocalem prae se ferunt, modo alpha; nam cum yeyai-uv 

II t ^ic-^afisv) convenit ylyag 6 yj^ysv/jg et vrjyctTEog cmb zov 

iho) log TEivco Torrdg Scli. II. 11.43. quod assumtione diguum 

ulctur, cum yko vero, cui EM. nomen yia applicat, TrjXv' 

r.zog Procidus -^) et indiges hoc est iyyevjjg, nam a geno 

)['et indigeu ut cornicen. Graecum yf.vco et quae Technici 

iiic similia fingunt cpevco, zevoj, cognoscuntur dunfaxat ex 

ci linalis yc-ycva, yavog , zovog, Tevojv tendo, nicpvs. cpovog. 

vj duas habet significationes raanendi et obstinandi per- 

randique a comrauni, ut raihi quidem videtur, fonte verbi 

(l^iat/iiio, /itaiojiiai) derivatas, unara per omnia tempora 

itfiisam, alteram perfecti propriara, cujus duplex est apud 

omerura species II. XVIII. 157. eyM/itsvai /iie/iacog et paullo 

tsi V. 176. alxifiEvat /iia/iiov£v, qiiippe indicativus nuraerl 

iiiiularis jiti/iaa non raagis admittitur quam (^i^aa, yiyaa. 

\(''.voj cur non receptura sit, ex iis quae in ingressione §. 3. 

• terrainationis hujus insolentia dicta sunt, intelligi potest, 

(1 consona in priraam syllabam transfusa finxerunt medium 

\unO-ai, cui cum jtiaieoO^ai, ut ante praedixi Dissert. I. §. 1. 

"iimunis est sed leuior appetendi, ambiendi significatio ; nec 

epant deyivata, sicut Schol. Pind. Nem. I. 23. poetae ver- 

7Toh'fiov fivaoT^Qa explicat /uv^fiova noki/iov, ethgt^- 

u; o/ioLov Tcp b/t7]Qixcp /i^aT(OQ€g avTrjg, cui Eustathius 

looem. Pind. p. 8. (56) comparat /ivt^oaad^a ds d^ovQidog 

''.y./~g, ^°) propriuraque MivTt^g tov /isveTixov significare ait 

( h. II. XVII. 73. Mentori vero Teleraachi coraiti Ptoleraaeus 

ephaestionis assimilavit Noemonem Achillis /tvj]/iova sive 

oiiitorem L. I. p. 13. ed. Roul. Ilivoj sive novico et noi- 

rrcj cum nvico anhelo eo naturae foedere constricta sunt 

y.avEcc nvEvoag Pind. 01. X. 111. cum novrjoag comrautari 

issit et E/iov xciQiv nvicov Aesch. Agara. 1179. cura novcov. 

■ ivn/iai unde ortura sit patet; xteivco Eustathius 1925, 27. 

1 xTEOj refert, cujus vocalis in xTslg apparet, sed alii 



29) Hoc nomine Festus docet aiit procul a patre natum (Tt])J- 
'VQv) significari a«t eum qui patri seni natus sit. cf. Prolegg. 374. 
«* i^raeco epitheto dissentit Doederlinus. 

:i()) 'Eni/iaieo Odyss. XII. 220. Schol. l7Ti/ti/ivt]ao. 
I.nbeck. Technol. 9 



130 DISSERTATIO V. 

4)roj)ter iiifinitivum xiaoUai ad xidv) KM. ut iLivii) (Titai 
taivta) ad tdio^ uude imperativum r/; tene arcessuiit, 
ad capiendum manuni protendimus; perfcclum autem xan 
quum quidam ad praesens laCo) replicareut, Apollonius 
Choerobosc. Dict. 11. 542. ex zhayxa factum esse defei 
delracta immutabili ut xixkixa, ntnXvna, nam a jdtio ejus 
que futuro zd^co (unde xo^ov nominatum putanl EM.) noi 
xhaxa proficisci sed in activa quidem forma liiaxa, in \m 
dia xhaya ut xexqaya. Nobis nulla religio est quin pon,\ 
mus Tato, tdaio, xezaxa ut OTidaio, sonaxa, ^ ') aoristum ver( 
Tsiayojv verbo subjiciamus expleto Tijyco sicut ecfiayov j)ro 
cessil a tfx^yco T/uyjaao), cujus simplicissimuni thema si posci 
tur, ponendum est T/ndco ut Taco. Gum T)]yco conspirat (ay^ 
lango iit njjyco nrioaco pago pango , l)t]oaco frango , n?j]aaa 
plango, cum teIvco vero iendo; cum utroque conferrc juva 
inif.iai€o0^ai, et inifidaaaOai, quae pariter inteudeudi et cou 
tingeudi significalioues complectuutur temporibus verbi divi 
sas. Inter xaivco, xixova et xtsIvco idem intercedit simili 
tudinis quod iuter ntvaaco nxv^ nvyf.irj pugnus, nTvxTia e 
pugillares, interque naUo et nTalco, xTsig i. e. muUifidi 
dmie pecfm Martial. XIV. 23. et xsaCoj fiudo, nTiaaco pins( 
ejusque generis alia v. Parall. p. 31. Oasivco a cpdco c\e 
ductum esse paragoge bisyllaba monui iu Proll. 39. *-) lu' 
xQixa et xexlLxa Apollouius 1. c. sic ut ninlvxa et Thaxc 
perfecta anomala nuncupat, sed ego huc potius incliuo Grae 
cos, quum haec ita formarcut, auimum iuteudisse ad themati 
pura similia illis unde Tivco et cpO^ivco profecla suut. A( 
verbi x(;/w, unde EM. uomeu Titanis KqIoq duclum csse sta 
tuit et asseutitur Hermannus Opusc. T. Vll. 296. memorii 
revirescit in adverbio xQidov ApoUon. de Adv. 611. et iu la 
tinis crevi, crinis, cribrum xQtjoeQa iuceruiculum et ((uoi 
parum explanate scriptum est KQaaaea dXevQOTtriaig Hes. ^ ' 
Klivco consonam fiinalem non a stlrpe tractam habere et Por 



31) KciTianftxa Arist. Eqq. 718. sed T^d^Xnxa, xixlay.a noii reperi 

32) Ibi V. 5. 3taiQ£aiv male editum est pro avraiQsaiv. 

33) KQfjaiQa Tj altvQoirjais bvofia^ou^yi] Gaien. Crioss. JiaTTr\aei 
xa\ diaxQiaeig PIutarcL, Symp. VI. 7. 



Cap. V. UE VERBIS LIQUIDIS. 131 

iiliyrius staliiit et Buttmaniius , sed diversas uterque vias iu- 
rrossi; nani ille ad II. XXII. 3. to xXivto, inquit, yivezaL 
ro Tov xXeioi atque omnia hiuc derivata apud Homerum signi- 
icationem circumcludendi liabere contendit firmissime; alter 
11 Lexil. I. 74. se non dubitare ait quin cum lidtio cogna- 
ium sit, quod supra cum Umm et obliquus comparavimus. 
Vorbi nivoj stirpem puram ostendunt inclinamenta stiiov, Tcio- 
■ ai, TiiaTog potabilis , quanquam hoc Meinekius in Com. 
igm. T. IV. 3S0. in suspicionem vocat, latinumque vinibua 
a sono effuticio infantum qui cibum et polionem buas et pap- 
pa^ vocant Non. '*) ut graece lallantes (^quv, denique im- 
buere et ei-inlaat, idem sonant. Zivio a themate, cui futurum 
a^eaio accommodatum est, profectum esse apparet ex con- 
generibus Kevvv/m, Uvvvf.ii et aruoCivvv/ti. De verbis in vv(o 
in universum valet quod Eustathius dicit p. 621, 48. zo id-vvco 
€X Tov id^vco yivezai log dvco dvvco, %vco yvvco, nXvco nXvvoj, 
quorum primum cum terminatione mutat inlellectum, lertio, 
quia yrvco non reperitur, substitui potest q)vco (pvvto ab Ar- 
cadio appositum , unde si.i(pvvco Aretaeo familiare , vel d^m 
d-vvco, ^vco ^vvo), nisi Odysseae interpres binis locis, ubi 
ano^vvovoLv et ano^vvai per neQi^eovai et anoleniaat ex- 
plicat, aliam, ut Buttmanuus suspicatur, scripturam sequutus 
est ano^vovaiv, ano^vaai cf. Nitzsch. ad IX. 326. Wernick. 
ad Tryph. 516. nivvco cum latino pluo et utrumque cum 
nXeo) sic ut gerraanica schwemmen et schwimmen cognationem 
habere hoc facilius persuadebitur si computaverimus eluacri 
nomina. nveXog et mveXog, quorum huic tau affluxisse, illi 
lambda defluxisse putatur v. Parall. p. 9. Sermo barbarie 
corruptus literam v verbis infercire amat, xXcxvco pro xXccco 
at KuTa^Qccaaeiv xaraxXavea^ai Hes. quod temere mutatur, 
divo) {inidevco, vnodivco) et dewco pro de'co ligo, tqiovoj sive 
TQtovvto , azQtovto , p^wyoj , Xoiivco , g)d^iQvco, tpvQvco v. Coraes 
Atact. I. 45. 

§. 4. Arcadius p. 162. ta eig aQco neQianatai' aear]- 
fieitotai t6 aQw lo aQf.t6^co rj xo Xaf.i^(xvco, Verum hoc intel- 



34) Hiaav (paalv dvai xQrivtjy, '^y yvv xctXeTad^cu BTaav Strab. 
VIII. 357. 

9* 




132 DISSERTATIO V. 

iectu dicilur aiQ(o vel aQvvf.iai et pro illo reccptum cst «(>jj 
Qiomo, ucquc aliud reperitur verbuni hujus formae praetc 
quam in dialcclis: avxicpaQa ?/ Cr^lri naQa ^VQaxooloig na^ 
To cpaQio o ol ^coQisig ?Uyovoiv log Td/iiv(o xal TQcmco E! 
114, 19. quod ipsum Grammatici fortasse iion legerunt usquai 
sed consentaneum est nomini (paQsxQa, nec aliunde compo- 
silum loocpaQiL^eiv, quod illi cum avvicpeQiUiv aequant; quin 
etiam ^cxQog et cpaQog quomodo huc aptari possint ostendere 
conabor in Diss. XVIII. Aliud rcconditius praebet Hesychius 
NccQco Gvvlr}(.u^ a gnanis, gnario, narro yvcoQiuo non dis- 
sonans, idemque affert Nccqeiv O^TeXv^'^) et ^Ivcxqel f.iaaTevei 
fortasse pro yvcxQei scriptum. — Ta elg eQco neQionaTai 
[.liv bnoTe txsi nlrjoicxl^ov \piX()v to (scr. TcTt) e, xeQco, neQco^ 
meQco, OTeQco' jii^ ovTCjog ds sxovTa ^aQvveTai dsQco, g)sQ(^m 
Td SQco neQionaTac ano cptovrjevTog aQxnfitvov Arc. BarJH 
tonon nsQco Schol. II. IV. 260. dicit non facile inveniri euphe- 
mismo usus; nam inveuitur nusquam, neque magis xcQaf-iai, 
a quo Buttmannus subjunctivum xsqcovtui declinatum censet. 
Sed praeter allata d^sQco foveo usurpatum est a Nicandro pro 
&eQanevco, nec neglexit Herodiauus Epim. 243. usitatius vero 
est d^sQOfiai ut sQO/iiai, OTSQOjnai et aysQOfiai ab epicis po- 
sterioribus introductum Theocr. XVII. 94. Oppian. Hal. V. 323. 
et aliis locis v. ad Buttra. 95. ^ «) De primo tamen dubitari 
constat: to sQeo^ai xat dsQsodai aoQiOTOv ovTa devTsQov 
oeorji-ieLcaTaL Anecd. Cram. IV. 200. ubi pro dsQsoO^ai requi- 
ritur infinitivus aoristi in Qto&aL lerminatus, aQso&aL, puto, 
quod nonnuUos sic scripsisse apparet ex Sch. II. XVI. 88. 
ccQsod^aL naQo^vTovrjTsov, eodemque accentu snavQeo3aL scri- 
bitur ut dysQeod^aL Od. II. 385. Anth. Append. LI. 35. et fre- 
quentissimum syQeo&ai, quanquam de duobus postremis dubium 



35) Huic adjecta sunt alia interpretamenta xvsiy, xqvtithv, xvt- 
axsa&ai, ccfiiXysad^ai, nec minus obscura ^AvkqeTv ctfiiXyea&ai xvfaxa- 
a9at, ^EvaQStv xvlaxsa&ai, quae mihi in mentem redigunt supra alla- 
tum Naaai qeIv et vicinitatem fluendi, rlgandi et foecundandi ut 
NeoPqoxoi eyxvot, BQvetv 7ir,y(i^6iv et e/j^Qvov, ^EvijiQiov (sic) Ivexvovv 
Hes. Pro NaQOvs cpvXaxas fortasse vacoQovg scribendum id est vao 
(pvXaxag. 

36) Hic typotheta erravit ayeiQOVTai scribens. 



Cap. V. J)E VERBIS LIQUIDIS. 133 

t st iium, qui ita scripserunt , praesentia esse voluerint an 

Hiristos accentu ad priniam retracto propter characterem 

ad-at. Duarum sequentium vocalium unam amandat Theo- 

uiiostus p. 201. Tcc dia %ov eiqoj auoatQecpovTai tijv dta tov 

> yQatprjv , alteram Arcadius : za elg qoj f.i^ ovTog uqo tov 

u uvfig^ojvov, si 7iaQaXi]yoixo toj o fi6v(^) /; /<«^' £T€qov cpw- 

i'>-£vzog, neQtanazai, ayoQoj , ajitotQw, quo expunguntur 

!h')Q((j, TcoQco et ejusdem generis alia v. C. V. §. 1. uuaque 

( iim his o^w quo utitur Sch. Arist. Eqq. 1341. nQoj saTi Qtj/na 

QVTOvov, acp^ ov t6 Qr]fiazLii6v oQTog^'') oQzco OQTali^co, 

^vd in veteribus scriptis nihil reperitur praeter oQovTat vel 

pro oQvvvTai positum simileque Enniano oritur id est hor- 

tatur, vel pro oQcoai. — Td elg vqco s>tzeTa[.tivov t6 v exovTa 

QVVETai acpVQCO {aVQCo) TZTVQCO, CpVQOJ, /ilOQflVQCO, nXr}f.lVQCO, 

■CQOJ, 6lo(pvQ(o Arc. eademque fere Theogn. 145. sed per 

iiegligentiam omittunt ^vqco, (^vQOftai) ftvQco, xvqco et tri- 

syllaba a&vQoj et noQcpvQ(o. Incertius est vvqco t6 vvaaco 

IMiot. Suid. pro quo vvqco apud Hesychium legitur cum para- 

jiogo vvQi^st ^vEi. Manifesto corruptum est 'OfirjyvQEiv t6 

rcx^at. — Vocales longas ejicit Arcadius tcc naQalriyo- 

ra q)covrJ€vzi /; 1] co nsQtanazai, ubi aut excidit semiosis 

Ifjv Tov /.iSQft^Qa), quod non puto factum esse, aut i.taQ(.triQe, 



(|iiod Hermannus in Orph. Arg. 771. cura codd. omnibus pro 
Mtlgalo [.teQf.triQite reslituit, aoristus est verbi ftsQftaiQco a 
Siiida relati sed omissi in Arca dii regula, quae est de di- 
phthongo prima: Ta dtaTov aiQoj ^aQvreTat, fiaQftaiQOj, TtaQ- 
y.aiQ(o, unaiQoj, aiQco. Sed et alia hic detracta sunt aaiQco, 
oxaiQoj , xaiQco , ipatQco , yaQyaiQco. Majore vero industria 
«oinplexus est diphthongi et exempla: fieiQco^^) to fteQitco, 



37) Indidem esse vldetur ^Oqxog (oQtos) ^(o/x6g KvnQioi Hes. utro- 
(|ii* enim nomine demonstratur aliquid erectum et extans ut Boj/xoC 
).h<foi AhcaXtas Stepb. i. q. fiovvoi latinumque Arae rupes mari 
♦^xlantes; et ab eodem verbo oqog, oQo/iyog, oQoyxog v. Prolegg. 171. 
iuil. 13. Simillime Romani excitare dicunt pro exstruere potissimum 
atMtificia, aras, sepulcra, epigrammatarii graeci aveytlQEtv 66/iov. 

38) Diversum a antlQco spargo est illud ane(Q(o tb iUaaai, unde 
JiM. 722, 45. Cram. Anecd. L 387. nomina aneiQov et anaQtov repetunt, 
sed pro hoc in Sch. Od, IV. 245. et II. II. 135. rectius legitur aneiQoj. 



134 DISSERTATIO V. 

tEiQO} , q)d^eiQco , eiQco , anetQio , yeiQCj , uec omisit Irisyllaba- 
eysLQCo, olxTeiQco, quibus Theoguostus adjicit aeiQco, tf^teiQa) 
sO^eiQco, ayeiQco. IleiQco illi nescio quo pacto elapsum est 
Ceteris diphthongis aditum praecludunt regulae tonicae; una 
Arcadii de perispomenis in oiqco, quae prius allataest; altera, 
ejusdem haec: ta elg qco naQaXr^yof^ieva dupO^oyyci) rij dic', 
tov V TieQiGTiazaL , a/iiavQcOi euQcS (vevQco) emyiovQco, et 
Grammatici Cram. I. 411. ta elg co fieTa ov[.i(pcovov Ttj ev- 
d^eici (Ttj ev) naQaXrjyoi-teva (iaQVVETaL , (pevyoj , xevd^co — 
aeor^jLielcoTaL to evQco, oneQ ovx evQy]iai aXX^ ex xXioecog 
deiHvvTaiy quod idem de avQO) et ovqco dici poterat v. ad 
Buttm. 258. His peractis restat ut non pura conquiramus — 
ra elg qco exovTa eriLnloxrjv ovftcpcovov neQLonaiaL onoxe 
{.ir} ovyxon?]v sfxcpaiveL cog t6 eQyco Arc. qui sine dubio non 
praetermisit ayQco , et illo loco : ta elg oqco neQionaTaL fir] 
ovTog nQo tov q avf.i(pcovov, fortasse addidit cvg e/et to oo- 
^Qco, e§ ov zd oocpQOfiai,' ut supra dixit odvQO) «| ov t6 
odi'Q0/itaL, oXocpvQco s^ ov To 6?.ocfvQOfiai. Sed fieri potest 
ut hoc oacpQOfiaL propter novitatem testiura repudiaverit. De 
consonis in diastasi positis tacet; cujus generis exemplura 
unicum est eQQco ab Herodiano inter singularia relatum p. 43. 
Nam oQQCo in Lex. de Spir. p. 234. Herodian. Epira. 102. 
Moschop. Sched. p. 78. conservandae proportionis causa scri- 
ptum est pro oqco, quo Grammaticorum alii utuntur syntheton 
aipoQQog ad pleonasmum referentes EM. ut nalivoQQog v. 
Meinek. Com. Fragra. T. III. 296. OOeQQco eosdem auctores 
habet quod xTewco, interpretes videlicet V. T. Alexandrinos. 
JeQQOj non legitur sed deQQig et saejje neQLdeQQaiov v. Bast. 
ad Aristaen. 223. Jacobs. ad Achill. 519. 

Adnotamentum. Verbi axaiQco oOev axcxQog Sch. 
Theocr. IV. primitivum est onaco anaiQco — xai t6 /iiev anai- 
QEiv xal aanaiQeLv afiovoov tLva xivrjOLv dr]Xo7, zo de Oitai- 
QEiv evfiovaov nai oQxrjoTixiiv Porphyr. ad II. XIII. 443. EM. 
722, 54. hisque non solum axiQTuv ct oxaQdaf.tvootiv con- 
juncta sunt sed etiam ^nvQ^iQeiv anaoO^ai ayavaxTelv ocpv- 
^eiv et fortasse KvQ(S(xaaL anooitiQTclv, UnoxvQLcxCeiv anb- 
axiQTcxv, xvQ^LcxoaL oxiQTrjaai, quae orania Herasterhusius ad 
Hes. s. l^noxvQ. ad noraen x^^Q^S porcellus transfert. Inter 



Cap. V. 1)E VERBIS LIQUIDIS. 135 

JQi') el yauj yavQog inajor est significationis convenieutia 
iiam forinae, nisi quis certo excmplo proi^et ganiraa et clii 
iii principio vocabulorum permutari ; nam quod veteres oc- 
iiiunt yvakov et ywQvrog naQct zo yttj (y^io) to y/oQw , hoc 
^ manavit ex officina Philoxeui. Sed vere Sch. Eur. Phoenn. 
1390. TpaiQco ctno lov xpto ov naQccycoyov t6 xpavio, quae 
iliiautillum distent ostendunt glossographi diaipav et diaipai- 
Qeiv eodem verbo diaitad^aiQeiv abslergcre declarantes v. 
Valckenaer. ad Phoenn. 1399. idemque significat eTiiipaiQEiv 
cum quarto casu et iniijjaveiv cum secundo; ^vjmpPJQai ffvfi- 
tprjlacpav Hes, ^EvaiQsiv Buttmannus simplex esse judicat a 
plurali ol evsQoi derivatum, Aristarchus, ut Lehrsio videtur 
de Arist. 147. ab evaQa propagatum voluit proprieque signi- 
ficare spoliare, evaQa autem dici arma oii evaQi]{}E avrolg 
ta GtofxaTa , quorura nihil concedi potest ; nam evaiQEiv sera- 
per est occidere, *^) evaQa exuviae, neque ab hoc derivatura 
est verbum sed contra ab evaiQco evaQa, ab hoc rursus eva- 
Qi^to. Verbum primitivura vel ab illo evco cpovevco propaga- 
tum est, cui nicpvov et cpevog b d-avazog subjacent, vel idem 
significat quod avaiQco ex aYQco et praepositione coalitum sed 
obscurata originis memoria et declinatura est quasi simplex 
TivaQov et in nomen evaQa deflexum ; vel, si hoc non ita est, 
quid consilii capiendum sit nescio. Non rainus dubitationis 
aiFert xad^aiQco, quod ut Buttraanno concedara a xa&aQog de- 
rivatura esse non patiuntur rationes a me subductae v. Diss. 
XVI. §. 7. Ac ne simplex quidcm mihi verbura videtur, etsi 
in declinando simplicium regulam in totum sequitur: xtxd^rjQs 
{Xvfiaia) nQonaQo^vzovog ano zov y.aO^aiQco exaO^rjQE tog 
i^teyr]QE Schol. A. ad 11. XIV. 171. Sic igitur est sententia, 
aiQoj et aiQeco ex eodem quasi seraine procrevisse exiguo 
formae, non magno significationis discriraine et ex utroque 
conflatum esse xaOaiQto proprie significans demo xad-aiQto 
sed praecipue sordes de superficie aufero hoc est purgo, quod 
confirmat Ilesychii glossa idnoaiQEl xaOaiQEL et promiscuus 
verborum a^LQto et alQto usus: ytad d' cxeiqe xvXl%vag AIc. 
Fragm. 33. xa6 d' anb naaaaXocpiv 'Qvybv tJQEov Hom. ei 



39) ^EvutQW /(;>fj« mela[»liora est ut trucidare ignem Lucret. 



136 DISSERTATIO V. 

^QO%idsaoL (.wvrjv yevizsiQav deiQoig avcixa nai — d(.ivo 
Uoig Oppian. Cyn. II. 356. nivdog JJQaio et similia v. 
Aj. V. 129. xrjdog hleo&ai Apollon, III. 692. evxog dQso3 
et xudog hlelv ap. Pindarura. Denique non multum abest qi 
dnavQqv tL zivog latino auferre praemium ab aliquo, a 
ferre aliquid inultum par et simile esse putem. — Verbis 
aaiQeiv et ovQeiv quae subjecta sunt actiones verrendi et 
trahendi, eae ut natura conjunctae ila a scriptoribus mediae 
aetatis uno verbo anaoTQeveiv expressae sunt,*°) unde ad 
OTTav et agnatum huic ipaiQeiv deducimur, quod eandem ha- 
bet verrendi, tergendi, radendi significationem. OOeiQio et 
quod idem significat ipeiQco Hes. a q)d^ico profecta sunt, cujus 
primaria significalio in ipdto et ipico residet. Verbi TsiQoi 
Eustathius 1532, 1. aliique veterum raagistrorum fingunt pri- 
mitivum zqco notiones terendi et terebrandi et quae hinc pro- 
ficiscuntur perforandi atque penetrandi coraplexum, natura ita 
mobili ut totum fere vocaliura heptachordum permeet zeiQco, 
TQi^co, TQvco, xQvyco, TiTQaco , leQsco (T£()6'(rw Hes.), ZeQVGXCO, 
TOQHO , TOQvvco, TQcoco, TiTQcooxco, quibus adjuucta sunt no- 
mina vermis ligna pertundeutis ^Qiip TSQijdcov tarmes et iur 
struraentorura leQeTQov terebra, TQvnavov, zoQog sive TOQvog, 
TOQvvT], turunda, cura adjectivis TOQog, diaTOQog, zQavog sive 
TQavi]g Philera. Lex. 1. §. 134. hisque etiara t€qt]v (teres) 
adjicitur in Crara. 1. 143. Quoniara vero attritu et affrictu 
superficies corporum siccatur, non injuria ad hunc locum re- 
ferri videntur vocabula TSQOOfj.ai, TaQoog, TQaoid, TQavoavov 
Tiav §i]q6v Hes. Ad tero tqsco proxime accedit d^sQco et Qq?]- 
oofievog ^sQLOOfxevog -D-eQfiavd-ijoofievog Hes. cujus dentalem 
mutabilem fuisse apparet ex norainibus TiQLog d-sQovg K^fJTeg 
Hes. TLv&og et d^ifi^Qcig i. q. &eQf.wg forraus, torridus, qui- 
buscum osiQLog et aeiQaivco coraponenda videntur. Neque 
tamen affirmaverira hoc &sqco cum TeiQco coraraunera originera 
habere, etsi aestatis proprium epitheton est ;^icca. Duo sunt 
verba diversae potestatis siqco sero, unde sQ/xaTa ta hwTia 



40) ^AavQYis et aaaQMios etsi de rebus diversis dicuntur, tamen 
natura idem significant t6 cixcid^ccQTOV. Ab iisdem verbis ducta et non 
raro commutata sunt avQiyi et aijQccy^ v. Jacobs. ad Philostr. 491, 



Cap. V. J)E VERBIS LIQUIDIS. 137 

(i oQ!.ioi serta, serviae, alterum elqio dico, quae EM. 304, 
1'^. spiritu distincta putat to eiQco, bzs fiiv xpiXovTai, ar}- 
ualvei To keysiv, ots di daovvezai, zo avvdTCTeiv, sed hoc 
((uoque plerunique non aspiratur et Seleucus, quem idem hoc 
loco autestatur, elQeiv, inquit, to kiyeiv dno xov avveiQ/^iiva 
y.cil ovvrjQf.ioof.iiva Xeyeodat, tov Xoyov tcc fieQT]. Id quidem 
aigutius dictuni est; sed deliberationem afFert Gellii dispu- 
lalio de prisco iniperativo insece sive inseque ad hunc finem 
(leducta: i]psimi illud sTtt], quod significat verba aut versus, 
tion aliunde diclum tradunt, quam dno tov eneoQ^ai xat 
elnelv. Eadem ergo ratione antiqui nostri narrationes ser- 
nionesque insectiones appellitaverunt XVIII. 9. quas graece 
ilicere possumus Xi^eig elQOfiivag vel eiQfiov Xi^ewv et avv- 
ineiav sive ovvdcpeiav. Ac fieri potest ut satores linguae 
al) una radice elicuerint duos surculos, ensiv dico medium- 
([ue ensa&ac et anTsiv apere,**) quorum alterum in qua 
nalum est regione perstitit, alterum significatione alio trans- 
lata in slnslv et svinsiv (insequere, inquere) abiit sicut s^iqo) 
dico aliter declinatur atque slqco sero, id est necto, plecto. 
Hoc autem affine est vcrbo sXlo), nam disjuncta conseruntur 
et connectuntur polissimum volvendo et torquendo eademque 
est vicissitudo literarum A et (> in nominibus yihg sive osl- 
fiig id est oQfiid v. C. V. §. 1. et fiiQfiig aeiQa, quibus om- 
nibus declarantur res consertae contortaeque genere similes, 
specie dispares. Verum illa liqiiidarum permutatio admonet 
me verbi sqqco, de quo Eustathius 756, 37. cog t6 sQQeTe did 
dvo l yXcooad Tig (prioi KalXlfiaxog drjXot iv tc^ slkeTS 
^aoxavh]g olobv yivog. Hic Ahrensius quidem deDial. Aeol. 
284. dubitat an sDmts scribendum sit; sed hoc sllaTs, ut 
a Schneidewino scite in Simonidis loco restitutum est p. 104. 
meritoque probatur Heckero in Comment. Callim. p. 53. ita 
idem vir doctissimus id noluit ad hunc Callimachi transferri, 
qui sine dubio fortius quiddam poscit quani 5'Aax^e vel ovIsts 
valete. Ab eodem sqqco Sch. II. VI. 34^. aoristum dnoiQoai 



41) De homerico ificp&t] vetus fuit controversitT utrum ab ani(o 
declinatura sit an ab enofiai. Qui pro l^la^t] acceperunt, verbi ia\pai 
«ive itpai signiiicationera sequuti sunt. 



138 DISSERTATIO V. 

decliiiatiim piitat, quem Schneiderus ad QaUo referl, But 
raannus aliquanto probabilius ad quu tanquam factitivum j)ii 
luendi significatione praeditum, cujus oblitus Nicander ctTxoeQ- 
aov axavd-ag scripsit pro deme. Nec sane insolens ejusmo( i 
vocalis et consonae principialis enallage tum in prima posi- 
tione oQOfiai (Hoofiai ruo, eQdco Qeddco, tQjcco serpo rcjx 
tum in variis ejusdem verbi inclinamentis eqco {sQ0f.iai, eQti 
uQYi dictio et per consequens concio {ayoQcx) quo intelleci ; 
ap. Lycophr. 470. est QrjXQa vulgo edictum significans, m)t] 
&rjv, elQrjGO(.iai. ^AeiQco EM. 791, I. primitivum dicit ex 
quo a^Qco factum esse xaxa avvaiQeaiv, neque discrepat Por- 
soni sententia ad Med. 848. His adversum tenui ad Buttm. 
312. Getera trisyllaba idem ille ad paragoga ablegat, ayeiQat 
anb lov aya), ed-eiQco ano tov ed-co, quorum illud aliquan- 
tulura adjuvatur nomine aycov, quandoquidem hoc pro ayoQa. 
et ayvQig dicitur hoc est avvaycoy/] *^) e^eiQco vero rectius 
ad d-sQco xb &eQanevcjo referri videtur, quo verbo Apollonius 
Soph. ad explicandum utitur "Ed^eiQeiv tb i^ ed-ovg xoaf-ieiv 
xai d^eQaneveiv , neque non constat xoof.ielv et comere no- 
mini xoi-ir] conserta esse, quod in universum significat rrjv 
xofudriv sive ut Hesychius interpretatur ^eQaneiav, praecipue 
vero comam Trjv s&eiQav.'^^) Verborum in vqco exeuntium 
unum TttvQco sternuo sic ut affine nicxQvvfiai originem puram 
habet maco sive nxeco unde mijaaco consterno, hiuc nxoQog 
h maQfiog Arcad. 68. IItoicx nraQfiog g)6^og, IlTVQfiog 
g^Qixr], nxvQetai, aeietaL (pQiTzei Hes. ut sternutamenlu 
quati Gell. XII. 5. Altenim ^vqco ab usitato ^eco profectum 
est non sine aliquo significationis temperamento, quale saepe 
vocalium commutatio afferre solet: deQco deiQco daiQco, aaiQco 
avQco, unde compositum aavQr^g b axcxd^aQTog alterius for- 
raam, alterius vim exprimit. "OXocpvQOf.iaL, quod Sch. 11. V. 871. 
ab oXomco propagatum vult, similius videtur ceteris raoerendi 
verbis ddvQOfiai, xivvQOf.tat , fiivvQOftai, quorum ut termi- 

42) 'AysiQeiv tag ocpQvs Themistius dicit Or. 11. 27. A. jn-o awci 
yeiv iit Paul. Sil. Anth. V. 300. 6(pQvccg eig tV aysiQcov. Illi taineii 
Dindorfius e codd. fyslQStv restituit. 

43) ^esychms Jvg&fQrig SvgccX&^r^iog i. q. iSvgO^eQccnevrog. Heraster- 
husius corrigit SvgOcdmog nusquam lectum. 



j. Cap. V. DE VERBIS LIQUIDIS. 139 

atioiiem sequitiir ita priore sui parte accedit ad oloXvCco et 

TOTvl^Ct}. 

Jam ex omiii hac disputatione manifestum est, priscum 
ermonem laborasse multitudine verborum quae paucis con- 
arent literis et iisdem similibus significatione saepe dis- 
imili. Quo in gradu si perstitisset, orationera confusum 
(uiddam et indistinctum sonare necesse erat. Huic igitur 
itio obviam itura est via duplici. Nam et intus aucta sunt 
ocalibus consonisque ascitis tpdco tfjavci), ipdXlco, ipy]Xco et 
iccessione syllabarum vel praepositarura vel suppositarum. 
ic de intestinis incrementis tam multa dixi ut omnem ratio- 
lem absolutam esse confidam. Ecquaenam vero syllabae ver- 
)is anteponantur et quo effectu dicetur in ea pathologiae 
)arte, quae de prosthesi inscripta est. Ad hunc autem locum 
jertinet quaestio verborum paragogorum, hoc est eorum quae 
syllabice creverunt; nam veteres hoc nomine etiam introrsus 
lucta comprehendunt : to qLtcxco naQdycoyov iaziv anb tov 
Unco EM. 704, 54. etc. sed nos haec primitivis secundi 
^radus adjecimus. 



LIBER SECUNDUS 

DE 
VERBIS PARAGOGIS. 



Pars prior. 

Oe verbis eireumflexis. 



CAP. 1. 
Dc verhis in eio. 

§. I. A verhis barytonis iiasci perispomeiia Grammatici 
imillis deinoustraiit exeniplis sed plerisque commenticiis vel 
lorlc ambiguis. Scliolion miscellum ad II. II. 92. huc exit: 
;oiix6(ovTO ccTco zov Gzei%to tog neidto TTid-tOj otpsllio (scr. 
o(fEiho) ofslio, ffsido) tpidio, quibus paria tradit Theognostus 
(.ram. II. 149. ta elg lo xaT^ svdEiav xqovov sit ^aQvxovov 
t.lg TTEQiaTKo/iisvov uETayo^tEva dixQovto ^QaxEl TTaQaX^yEzai 
ocixto, tpidto, daito dato, tevxco tvxio , aivto aivto ' oig axo- 
kovO^ov xal tb lovoj Xoto, rcEiQto niQto, xEiQio xeqio, quae 
ab illis discriminat quia uon aucipitem vocalem in peuultima 
habent sed brevem. Quem ducem hi sequuti sint coguoscitur 
ex EM. 122, 40. 'HQtodtavog Xeyei oti to. ano ^aQvtovtav 
fxsTayo^uEva elg nAEovaafwv avoxiXXEi rijv naQaXr]yovoav 
tpEidoj tpidto. Hoc autem praesens affiuxeruut futuro nsfpL- 
dr;aouai, sicut tria, quae Theognostus adjungit, ponuntur 
temporum aliquorum causa dat]ao/iiai, nid^yjato, hvxrjoa. 
IIeqio et arixhi ficta non suut sed ad alterum conjugationis 
ordinem pertinent, de quo poslerius disseram, ad tertium vero 
aivio, cujus futuruui est aivtoaco apud Mancthonem brevi aute- 
pcnultima. De xeqco dubito utrum sit ficticium illud unde 
quidam xEQaitio et xsQavvog arcessunt, an pro eo scribi 
oporteat eIqco eQto. Tria quae prosodiam non mutant addit 
EM. 509, 12. xvio xvtJo , elxto kXxto, (linTto Qimto\ quae 
examiuabo quo quidque loco convenerit; uam commodissimum 
duco remotis alicnis et ad probandum iuutilibus universam 
copiam, quam illi strictim modo attigere, sic digerere ut ser- 



144 DISSERTATIO VI. 

vetur ordo conjugatioimm. lucipiam igitur a puris. 'JFf^ 
xXeidrig (pr]alv ozc aco zu nveoi tojv (iaQvzoviov iotl xai 
7r£QiO7T(0fi£vov — €T£Qco&i de OTi ajLig)ia^t]T£izai xaia tov x6- 
vov Eust. 1625, 55. Postquam pro iraperfecto didei m Odys». 
scribi coeptum est dmi], verbi perispomeni, cujus ex simili- 
tudine expressa sunt arjf^ii, yaTa^aofiai, at^aig, aeT/iiog, vesti- 
gium superest nullum. l4eio dormio si doctis illis innotuisset, 
Apio et ceteri non eo aberrassent ut aioai vel ex avaai id 
est iavoai distractum vel cum alpha privativo compositum 
dicerent xata axsQr^aiv zov eaai Apollon. Lex. et Anecd. 
Bekk. 348. Quemadmodum a veco natum est vj^ico, sic a dia) 
specto duci potuit d^r^eco, ^rjio^al et doricum ^a}]oiiiai, quod 
Schol. Theocr. I. 56. ex d^eeco conversum dicit, et hinc certo 
pendent Q^eico ^avfKxQco Suid. ex poeta epico, nisi fallor, 
depromptum , et &£idlo II. XXIV. 418. pro quo nunc iyrioXo 
editum est homericae consuetudini convenientius. Sed idem 
etiam paronymon dici licet a d^£(x derivatum ut ab eXeoc 
ekeco. Eoque dubium fit utrum d^aiof.iai ex d^do/uai ortum sit 
an ex substantivo obliterato d^drj vel d-^xog et consimili ratione 
a ^ia i>£doixau Quod MarkschefFel edidit in Hesiod. Fr. 
CGXLII. 383. noTaf.up QeiovzL ioixcog, non ita legitur apud 
Servium sed Qiovzc id est QeiovTi, et Qeov/iievog in oraculo 
Herod. non a Qeico, quod Matthiae assumit Gramm. I. 649. 
inclinatum est, nam hinc Qeevfi^vog fieret, sed raetri causa 
productum ut fiaxeovf.ievog , quod Buttmannus ei confert. — 
Schol. 11. XXUI. 475. Iotl dico ^aQvvo/Lievov xal TceQionco- 
fievov ev&ev xb dir]f.iL iyivezo et EM. 273, 12. aTio zov dica 
yivezai naQaycoyov dir]f.u, sed perispomenou ab usu repulsum 
est V. Diss. XI. §.2. Et praesentis lco , quod usitato l'r]/iu 
praestruitur , exempla nulla nisi dubia vel novitia: Z^vavQog 
let i.ieyal6^QO(.iov vdcoQ Orph. Arg. 465. ^vviel voel Hes. 
ovvielv quod Bergkius scripsit Theogn. 1237. pro ovvidelv, 
dq)i£lv et nad^uXv Schol. Arist. Eqq. 282. et 428. sed imper- 
fectum %vv abunde auctoritatis habet. Singulare Doriensium 
est olco. ') Bv(o, ^v^lg, ^v£l EM. affert mendosam fortasse 

1) Ahrensius Dial. Dor. 350. verba raea non recte interpretatur. 
01(3 non ex oirjaoficci contractum dixi, sed hoc et olr}Ti^s, oiriiiov ApoUon. 
Synt. IV. 10, 327. ad oiio) retull quasi thema. 



Cap. I. DE VERBIS IN «w. 145 

srripluram sequutus, nec multura ponderis habet ttqo^vovv- 
ji'tr Phryu. App. 59. KvcH Scttlxov ex tov xvco Arcad. 165. 
qiiae paragoge placuit Latinis: cio cieo, cluo clueo, (uuo) 
iibnuo abnueo conniveo, tuor tueor, sed xvsco fortasse a xvog 
ileflexum est. Itaque circumspeclis omnibus praeter Xovct) 
/.nvc-ct) nullum satis certum raetabasis exemplum inveniri posse 
staUio. Idque etiam ab Heraclide significari videtur Eust. 
J625, 53. T« elg co xa^aQov ?^i]yovTa diavlXa^a xal exovTa 
tfovTJsv ^QayJ) TiaQaTeXevzGv dixa tov o ^aQvvExai ei fii] 
rov TiEQiGnaadevTa eiEQav evvoiav noirjaEi cbg tb i-ivo)' ta 
(^' aXXa ^aQvvETai xXvco, nvicx) , tico' t6 di eco ov avyxQl- 
M.vaL TovTOig dEVTEQag ov avtvyiag. Hic dixa tov o dicit 
inopter Xoco koco v. L. I. C. I, §. 5. /.ivcj) vero jure distinguit 
a /.ivco, de eco ecco) errat cum aliis v. C. II. §. 1. Plus ad- 
junienti praebent non pura, quanquam horum quoque permulta 
u nominibus non longiore spatio disterminata sunt quam a 
\(i'bis. Primum liquida: ELl6f.iEvog tavTov eotl zcp elIov- 
ucvog' dicpoQE~LTai yuQ cog to aTEQo/iievog aTEQOvfiEvog , erti- 
{.lelnf.iEvog E7zi/LtE?^ovfiEvog Schol. Lips. II. V. 203. ztrjXEOfiaL 
{d^ilcx)) aliquotfariam apud philosophos dorici generis legi- 
tur sed scriptura fluxa et instabili. "'OnlEa&aL et cotiXeov 
auctorem unura habent Homerum. -) JLvo/iEvog Callimachus 
usurpavit sequutus fortasse infinitivum ab Hesiodo positum 
3LV€f.iEv, cujus ambigua facies v. ad Buttm. 154. Sed si ille 
primus protulit, verbum vetus tritumque a Sivr] potius quam 
ab hoc invecticio divco repeti oportet. Idem Hesiodus in Scuto 
quater protulit eO^vvEov, de quo Epim. Cram. I. 55. aEar]/ii£iiO' 
TaL To naQ^ ^HaioSci) ev^vveov (sic) rj nXEOvaafic^ tov e r/ 
fiEza^olfj Too vv ^) namque verba in wcjj exeuntia barytona 
esse ei fiT] nQoxaTcxQyov e'xel ovof.ia. Hic quod solum ed^v- 
vEov exceptum dicit, indicio est eum apud Aristophanem non 

'i) HaXXiw, quod Matthiae propter aoristuin controversura na- 
Jirjaai ponit, non legitur, nec probatur comparatione noininis ano- 
nccXXrjais. Id si recte scriptum est, a naXXai naXX^ao} duci potuit ut 
fiiXloi fxf^lXriaoi /uiXXrjaig. Nec video cur Herodotus non potuerit scri- 
bere el naJ.nlaiie 6 aiQaios id est novr}afif, quomodo saepe nalaUiv 
xaxoTg dicitur et latine luctari, 

3) Nura hoc dicit /uerajioll] trjs <ft avUa^rjgl 

Loheck. Technol. 10 



146 DISSERTATIO VI. 

i^vvovv scriptum inveuisse sed quod nuper e codd. reposilj 
est i^vovv, neque apud Ilerodotum dia^vvsovtai et ivii 
vEOvai V. Matth. Gramm. I. 436. nisi forte haec ionicae dj 
lecto condonanda censuit; alioqui cnim canoni magis adver- 
santur quam ■&vv£io, quod paronymon esse potest a O^vvos i) 
oQfiTi ut ^QvXico a d^QvXog, d^v{.iio(xai a ^y/fog, eadeniquij 
ratione defendi iicet aiviead^ai quod apud Herodotum legitur 
saepius sed non sine multiplici librorum dissensione et crebro 
vulgaris formae interventu. Sed haec excusatio non convenil 
in ^aQvvevvza et Xsmvviovtaf quae Gritici Theocrito imper- 
tiverunt adstipulante Dindorfio in Thes. Vol. V. 205. sed re- 
pudiat Bernhardy ad Diouys. v. 1122. non injuria; nam in 
maximo verborum in ww exeuntium numero nullum depre- 
hendimus hujus transfigurationis exemplum, neque etiam, ut 
a (.dlag (lelavia), sic a ^aQvg ^aQvviio derivari potuit sed 
solum ^aQvvio ut ^Qadvvco, Taxvvo) etc. ac, si pro activa 
significatione opus est neutrali, (iaQvd-co, s(.i^aQvdo). Tb ye- 
ycjovelv ol (leO^ '^'Of.trjQov xal cog ^aQvtovov exXivov ycal cog 
neQiGnco(.ievov Schol. II. XII. 337. sed id quoque anibiguum 
quia adjunctum habet nomen yeycovog alienum quidem Ho~ 
raero sed hoc saepius usu venit ut derivata prius in lucem 
emergant et plus auctoritatis acquirant quam primitiva. Etenim 
doidco non solum longe antiquius celebriusque est quam doxr^ 
sive doxog, sed et forma evincit et significatio hinc illud re- 
petendum esse non a verbo di>co(iai. Tlevelv nevT^zeveiv Hes. 
si accentus recte se habet, ad niveod^at sic comparatum est 
ut EQieiv ad eQead^ai v. ad Buttm. 166. '^vqsIv ad ^vQsod^ai 
ad Aj. p. 181. GTSQEiv ad GriQSG&ai. Grammaticus Herm. de 
Gonstr. p. 388. atiQio aTTixbv, GTeQoj ds xoivov (leTa (lev 
ovv T^g TiQod^ioscog To §aQVTOvov ov dei yQacpsiv , to ds 
neQiGnio(ievov (lakXov aTTixtog owv anoGzeQai xai anooTe- 
Qov(iai V. ad Buttm. 293. sq. Eodem pertinet homericuni 
oQiovTO si imperfectum est praesentis oQovtai. ^Iqco et 
a\Qico quamvis diverso spiritu et significatione tamen naturae 
nexu copulata sunt. Verborum dentalium pleraque notura est 
propter consonae characleristicae repugnantiam futura a con- 
jugatione perispastica rautuari aXOriGco, diQrjGco, xrjd^aco, ne- 
Ti]G0(iai et interdura circuraflexorum tempora obliqua sic 



Cap. I. DE VERBIS IN sco. 147 

• MMiari.(fuasi praesens essct noii puriim ojO^ho ojgco , rj&iio 
ct, sed nonnullorum prima positio utriusque formae parti- 
|)S est aidoiiiai alddoiiiai, xvlivdio xuXivdico, vdco vdeco, 
,\^(o iLiv^eco sive /xv^dco, nU^co nie^eco, yrjd^co {yt^d-ofiai) 
y>,0-8co, exd^co rjxd^se in Hermesianactis Fr. II. 39. cujus faci- 
lis cst sed fortasse non necessaria mulatio in rjxO^eio v. Bach. 
\). 143. Verum hoc etiam ad sxOog accommodari potest, yt]- 
Dho ad yrjd-og, verboque a?uvdco EM. subdit nomen ^'Ahvdog 
i)nni.iog. Fit quoque ut parlicipia diversam a ceteris tempo- 
ribus terminationem habeant: xEladalv xelddcov, d^d^aai dl- 
d<')uevog, et contra f.iedco fiedcov et f.iedecov, od^ojnat et ^O&ecav 
(foovTLQcov Hes. elxd&co et vTieixaO-scov Oppian. Hal. V. 500. 
qiio adducor ut pro El)(aOeooif.iev naQaxcoQyjacofiev Hes. eixa- 
Ohifiev scribendum putem, sive poeta epicus optativum versui 
rcluctantem hac epenthesi emollivit, sive pleonasmus est ioni- 
■ "s ut yefikoGL aliaque minus testata v. ad Buttm. 338. et 
oaftivvOecoai in Hippocratis loco unde perperam naQafu- 
rvOeco in Thes. receptum est; fiivvO^ijoai, quod ad Aj. p. 181. 
iiot. 11. produxi et fiefuvvd^rjxa l{\\)imcr. ad fuvud^co pevtment. 
tiur Tcextco et qitixco hoc potius loco reponantur quam in 
genere paronymorum causa haec est quod ab adjectivis se- 
cundae declinationis simplicibus, ut nexzog, Qimog, verba 
derivari non solent. Neque secus decernunt veteres; Arcad. 
153. zd elg xtco ^aQvvetat tIxtco, nexzco — rd ds neQtanco- 
fieva exovatv ovof ia , azaxiog dtaxico, vXaxfj vXaxTcu et 
p. 151. Ta elg titco ^aQvveTat axduTco, Qtmco (ro yaQ QtnTco 
aTTtxbv (//) notT]Ttxdv) 'inTco (vtnTco) el fi^ nQoxaTdQxsi 
ovofia 1] diaoTolrj yevotTo arjfiatvofievov quae quod sequitur 
enuntiatum ex EM. p. 463, 5. et p. 236, 16. sic emendari 
debet IlQogxetTat el fi^ nQoxeiTat ovofia 3id to d^lenTco — // 
dtaaToXrj dtd to onTco nQog uvTtdtaaioXrjv tov onTca. Kev- 
teco huc transferri non licet quia barytonum xevTco sponsore 
caret. Gutturalium exemplum valentissimunr illud est quod in 
EM. 509, 12. cum QinTco QtnTco componitur l'lxco eXxco ver- 
bum poeticum nec prorsus idem significans ut primitivum; 
nam de hominibus solum dicitur, uon etiam de rebus huc et 
illuc tractis. Verbo dvcoyico firmamenta omnia subtracta sunt ; 
nam pro rjvcoyeov Homerus nunc rjvcoyeiv recepit, ?pcdyeiv 

10* 



148 DISSERTATIO VI. 

vero quod Sch. Od. V. 112. pro rivioyesv accipiebat, plusquaiii-|j 
perleclum esse slaluitur. Max€of.iai et paronymon dici pote.stp 
et epeuthesi vocalis ionica amplificatum. Pro oixsv/nai iii^ 
Leonidae Epigr. quod ad Buttm. 254. indicavi, codex ol'xt]iuat 
praebet. ^Axecov, axEvaxcov, laxcov incertum verbisne subnati 
sint an nominibus; ceterum Aristarchus atsvdxcov scribi jus- 
sit V. Lehrs. p. 315. Herodianus lccxcov v. EUendt. Lex. Soph. 
1. 828. Verborum labialium unum enotavit Eustathius 615, 45. 
sniTQaneovaiv ex zov tQanco tov dsvzEQOV aoQLOTOV avrj' 
xzai elg ivsaTcora ofioicog tc^t zQaneovai, cui propius est 
praesens iQcxnco, uude oivog ctzQanog o avTOf.icxTcog qIcov 
EM. 162, 25. idemque anoxQonog et nQoxQonog. Reliquarum 
literarum exerapla pauca sunt et incerta; f.i£z(')oaco et /<«•- 
xooao) supra attigi Diss. IV. §. 4. not. 1. decpelv in uno He- 
rodoti codice perperam scriplum pro deipeiv et saepins ale- 
^eiv pro ale^eiv, quo non Attici solum ut EM. dicit, utuntur 
sed oranino omnes. ylv^elv adnotavi adButtm. 121. odcc^eiv 
Aret. Sign. Diut. II. 5, 144. Diosc. de Venen. Praef. 121. et 
dda^elv ad Buttm. 250. Ab his sermonem transferam ad varias 
syllabae principalis mutationes, quae metabasin consequuntur. 
Primum igitur e longa fit brevis xvqcjo HVQeco, ayeiQco riye- 
Qeeo^ai, pro quo Aristarcho placuit rjyeQe&ead^ai scribere; 
sYqco eQeco , cpaivco excpaveio Luciau. Dea Syr. §. 32, quibus 
non adnumerem axet(ico ozi^ico EM. 159, 13. nam hoc neque 
usitatum est neque ad explicandum perfectum eazi(^/]fiaL So- 
phocl. necessarium, ac sicubi repertum fuerit, nihil causae 
dici poterit quin a ozl^og repetatur. *) Lambda duplex ad 
simplicitatem redigi verba daleco, aloleco, xeQ^oXeco, aza- 
G&aleco (ad Aj. p. 181.) yoyyvleco, ayyekeco ^) non probant 
propter viciniam nominum iydlog, axeQ(ioXog etc. Plus pon- 
deris afferret 2xeleead-ai ciyav OHlrjQcog diaxeiod^ai Hes. si 
auctor esset locupletior; pro KazaaxeXeeiv xazaaxelezeveiv 
Heinsius xazaoxUk€t.v ponit. Ejusdem Hesychii glossis 'Encx- 



4) Eust. 179, 34. t6 ccnb rov Oiff^cj ysyoyog on^rjaai ov ifttiysxat 
oias Gv^vyltts lotiy, nempe ob defectum praesentis. 

5) Exemplis ad Buttm. 53. et 488. allatis adde ynnyYsX^ovoa. 
Mus. 106. 



Cap. I. DE VERBIS IN eio. 149 

(j£ dt6(f>lf-dQt], nal/joeis diag^OaQsii] {orta.sse praepositio 
delracta est; nam de membris luxatis extortisque dicitur 

TaXelv, quod ab sxTialqg derivatura est; si res non ita 
M' habet, iu suspenso relinquetur utrum naXko sit metasche- 
iiiatismus verbi jtalXoj, cujus siguificatio neutralis apparet e 
Photii loco HsnaXviivaL bnnlmsLv, an a. nalr] provenerit ut 
rralaUo luctor sed sig;nificatione paulum mutata. Interdum 
lotractionem liquidae comitatur trope vocalis d-aXlco &t]Uco, 

'XXsL ycaxovQysL Hes. et dr]Xeco, nccllco TirjXico si avanr]- 
t.i^oai iu H. H. in Merc. 41. luxando vicinam habet signi- 
ricatiouem laxandi solvendique. Aliis quibusdam consona v 
iiiserta est: vico vT]ico vtjvico, xoeo) xoveco sive xovveio, xv- 
uai et xvveiv, nec ab re cousulunt qui xiveco a xico deriva- 
tiini dicunt Cram. I. 231, 19. 11.227, 15. Ejusdemque literae 

tessione creverunt LxofAUL IxveofiaL, olxofiaL olxveo[xai, 
ir/co vnioxveof.iaL et a[.inioxvovvxaL Arist. Avv. 1090. pro 
iliio tamen nunc e codd. receptum est a/nnLaxovvTaL, quamvis 
repugnante Buttmanno, postremum a thematico nhio (enezov 
l'iiid.) nLTveco. Nonnuuquam accedit metabole vocalis, qua- 
\\< iu perfecto secundo cernitur n&Q&co noQd-eco, ax^ofiaL 

'Jeco. 
§. 2. Verbalibus nuniero et varietate infinito antecedunt 
jiaronyma atque haud scio an nullum sit genus nominum ad 
propagandura inhabile. Primus quidem ordo foecundior est 
liioducendis verbis in aco sed protoclilorum quoque non pauca 
iiiiic fluuut ansLXecjo , dvTeco, kvnico , xavaxico, nlatayito 
iiliaque per omnes aetates divulgata, quae singulatim enume- 
lare nihil opus est. Sed in hoc quoque numero reperiuntur 
(|iiibus non nomen solum autecedat sed etiam verbum nomiue 
iiutiquius ut noQcpvQco noQcpvQa noQcpvQico, cujus secunda 
\(»(alis si longa esset ut est in Nonni Paraphr. jure adnume- 
liiretur verbalibus, sed brevis est ut in nomine ipso apudOp- 
|)iauura Cyn. II. 597. aliosque antiquiorum quos Jacobsius 
iiominat ad Anth. Pal. 543. Itaque nihil obstat quominus noQ- 
<pvQico subjiciatur nomini. Quod si nXr]i.ivQco nkt]f(vQa nXrj- 
fivQico eadem rationc inler se devincta sunt et proinde verbi 
perispomeui penultima ut in nominc brcvis est, pro nh]i.iv 
Qel in Meleagri Epigr. aliisque locis , ubi ypsilon producitur, 



t 



150 DISSERTATIO VI. 



I 



nXrifivQeL scribere conveniet, quo poetarum plerique utuntni' 
cf. Prolegg. 274. Masculinorum luijus declinationis duo sunt 
genera, unum vulgare et pervagatum nlaoirjg, nl^xzT^g, /.w- 
Gtrjg, xTLGxrjg, xXtTiTT^g, vavrr^g, d^vTr^g, mhr^g, xQizT]g, Ixe- 
trjg, Hv^evTtjg, v^QiGzi]g et plurima hujusmodi, quorum unum 
insolentius fictum deomhi^g verbo in eco exeunti viam fecit. 
Alterum obsoletius, unde verba poetica et glossematica du- 
cuntur ^ocoTT^g (^ocoTelv, (iaTrjg ^atelv , /5or?;g ^OTeXv, quibus 
similia fiaTelv, vlaxTeiv, oQexTeXv, daTelo&ai , naTelod^ai. 
ipd^aTelo&ai a nominibus vel oblivione interceptis vel cogi- 
tatione fictis repetita sunt. Neque aliter habendum de /Sw- 
GTQelv , elaGTQelv , xahoTQelv, quibus consona q adventicia 
est. Hic vero in quaestionem venit verbum \pevoTeiv, quod 
Aristarchus posuit II. XIX. 107. pro xpevoTrjg el (scr. eJg) 
scribens hyphen, aTonov yaQ Hyeiv Jd ipevoTtjg el. Is 
igitur, si haec ejus ratio fuit, ipevGTeiv idem valere statuit 
quod ipevdeod-ai hoc est mentiri sed xpevoTrjv eivai men- 
dacem esse , quod raulto pejus est. Verumtaraen deonoTelv 
nulla re differt a dsono^eiv et composita naQa^aTelv , eni- 
OTaTeXv, nQooTatelv significantiora quidem sunt primitivis 
naQa^aiveiv , sniOTTJvaif nQOGTrjvai sed hoc discrimen non 
tam evidens et illustre est ut non aliquando obscuretur. Ce- 
terum ipevGTelv illud alibi non legitur, neque aliud huic si- 
raile a nomine verbali ductum ; nam GxaQda/nvicTetv Lucianus 
deridet, deanoTeiv autera et deono^eiv nullius verbi societate 
nituntur. Sed quae cum norainibus et adverbiis copulata sunt, 
ea vero ex se fundunt copiam verborum adoleoxeiv, §vqoo- 
dexpelv , avd-evTeiv, evexTeiv, xvvT]yeTsiv, nXeovexTslv, nXov- 
Todozelv, GvxoffavTelv i aliaque cuivis ])rorapta et obvia. — 
A substantivis secundae declinationis tanta raanat copia ut 
satis sit in priraa consistere litera: ad^Uto, alvsco, avtUco, 
SiQa^eco, aQi&/i£COf aQd^/Lisco, aQzaf.i£Co, avXico , avxixico, 
dcpQsco, et eadem ubertate a ceteris. Nonnullis verba bary- 
tona praecurrunt , ^qs/.ico , qs/i^co , tqs/ho) , q)s§o/iai , vso/iai, 
^aoGco, intellectu eodem quo derivata ^qo/isco, tqo/isco, q)o- 
§sco, vooTsco, &axsco etc. sed minus flexibilia, quare tempora 
mutuantur a paronymis cpo^^aco, vooTr^aco, ^axTJoco. Aliis 
vero inhaeret saj^or a substantivis , unde uata sunt, tractus, 



Cap. 1. DE VERBIS IN eco. 151 

ifOQHO , oxtio, yQOTeco , Tiarayeco, xofintco, a qiiibus facile 
tlignoscuiitur cptQco, hx^o, xqovco , Ttazcxaaco, xotztco, quan- 
(juara cpoQeco interdum idem significat quod cpsQco v. ad Phryn. 
5&5. et deiv attice dicitur pro deoftevsiv. 'HyelaO^at fortasse 
uon ab ayeiv traductum est sed a nomine quod Herodianus 
significare videtur tt. Mov. p. 45. xa eig rjyco fiaQvvezai d^^yco, 
Xriyco' xb di ^yco neQiGTtcaai' zo ds aXziov TiQodr^Xov, nimi- 
rum oTi ovofA-a exei TiQoxatcxQxov xo ayog. Eodem traduci 
posse adjectiva verbalia, quae in zog exeuut, non dubium 
fuit Eustathio p. 1175, 18. zov ipevazt^aeig TCQoimcxQxei zb 
tfjevazog cog nai zov dvt]xovazi]aeig zb av)]xovazog. De syn- 
thetis nemo dissentit, naraque horuni affatim est aipevazelv, 
azevxzelv, evxccQiozeiv, dvgxQf]azeiv , dvgavaaxezelv etc. sed 
simplicium exempla desiderantur; nam ipevazfjaai ad yjev- 
azT]g referri polest, sQazelv illud in Laconis quodam dicto 
ap. Plut. si incorrupta est scriptura, ad eQcxztjg quamvis in- 
usitatum, dwaieiv quod semel in N. T. pro dvvaa^ac vel 
evdvvazelv positum est, ad dwcxzi^g, cujus obscura vestigia 
raanent. Verum nou verbalia solura in quaestione versantur 
sed etiara de aliis quae ejusdera raoduli hoc est bisyllaba 
suut, non nihil dubitationis est nura stante et florente Graecia 
pariendis verbis acconimodata siut; adQtco, xcocpico, coxQeco 
antiquum auctorem non habent, acoxeco a acoxog id est aio- 
azixog derivatum esse incerta est Gramraaticorum conjectatio ; 
(piUco disputari potest utrura a cpllog natura sit an a verbo 
interraortuo, cujus aoristus est icpilaio. Adjectiva, uude 
aQyeco «) et cpQovQeco pendent, uon simplicia suut. Cetera 
in quosvis alios flexus abieruut xcoq)6co , zvcploco — xcocpevco 
vco^Qevco — levxaivco xpvxQaivco — acpodQwco (.laxQvvco — (xe- 
acxl^co iaatco, cetera, quae suo quidque loco diceutur. Quae 
vero supra duas sunt syllabas, exuberant verbis daineveo), 
dxolovd^Ho, yQT]yoQeco, xaQzeQeco, vazeQeco et maxime syn- 
theta dvaiaxvvzeco , evaQeazeco, (j.axQr]yoQeco , TtolvavdQeui, 
onoaizeco et mille talia. Ea mihi causa fuit cur in compu- 
tatione verbalium §. 1. aioUco et similia uon admitterem. 



6) In EM. 137, 36. {inyu^ftos anh xov nqyd tb (fttivoi scribendum 
f<7i6 10V anyog xcd to ifdi to ifaCyco. 



152 DISSERTATIO VII. 

Nominum tertiae declinationis potissimum neutra in og ti 
minata verbis materiara praebent alyUo^ avd^uo, axsco, ax^ii 
^aQeto, d^a[.i^eco, ^aQaico, xQazHo, /maico, veixico, TTfiy^el 
oidico, Qiyico, atvyico , xaQ^ico, tEiiivj, te)Mo, cocpsleco et 
defectivum tBtev/rjcjd^ai. Itaque consentaneum est ut xvico, 
x)-alico, GLviof.iai, quae Grammatici verbalibus contribuunt, ad 
hanc alteram referantur classem. Aliter terminata parcius 
huc defluunt yeixovico, iotoqho, /naQTVQico, /laaTiyico et soli- 
tarium g)Q^v cpQovico, nullum vero a nominibus in (.la, nam 
aTioacpalf.irjaai in Lexicis sine idonea causa ad aTcoacpaXf.iicu 
refertur v. C. II. §. 2. a femininis in ag et ig duo modo eaque 
obsoleta Kj^xadslv loidnQslv Hes. et sQiddijaaad^ai ctTid zov 
iQidco Sch. II. XXIII. 792. quo non expeditior est altera scri- 
ptura EQitriaaa&ai , ac si xciCofiai non alius esset generis 
atque eql^co, non incommode cura illo conferri posset xexa- 
driaco, Adjectivorum una positio r^g aliquot verba ex se pro- 
pagavit aQxio) v. Parall. 162. aQze/nico, quo Nonnus utitur 
sed in participio solum XXXV. 387. rQSftico vero ab rJQSf.ta 
0]QSf.tog) potius quara ab rjQSfujg, nec aacpico legitur nisi cum 
praepositione copulatum anoaacpico, diaaacpico. Pro e2ar- 
tovico, quo scriptores V. et N. T. usi sunt, gertnani Graeci 
IXaxxoo) dixerunt ut ^sItloco, ftsioco. A parasynthetis nascun- 
tur innuraerabilia adQavico, dvgrvxico, evfievito, &vfir]dico, 
aTtsQftocpvico ^ xaxoTvxico , acocpQovico etc. quibus accedunt 
participia defecliYH ^vftjjysQicov, dvaftevicov, ftsd-vacpalicov.^) 
Ab indeclinabili unum est sttlttqooO^sIv , cujus antiquissiraus 
auctor exhibetur Theophrastus. Jara ut ad suramam institutae 
quaestionis veniam, manifestum est verborum primi ordinis 
a barytonis pauca, a nominibus longe plurima processisse 
vla plana et directa. Nonnulla laxius cohaerent, ut ^ivsco 
cum ^aivco, oQSxO^ico cura oQiyco, et authypotacton ^Qaxslv 



7) Serael inventa aOiyiovisg in Eusebianis Stob. Tit. XLVI. 40, 
310. et TKQiansQx^'^^^^^ Herod. Valclienarius proscripsit illi aaivieg 
"viis substituens, huic TtfQtansQxO^eviag. ftuod Schweighaueserus op- 
ponit a neQianeQxrjg derivari potuisse nsQianfQXfty ut ab nasXytig ccaeX- 
yetv, ratio est inefficax ; nam haec aliter dici non potuerunt, neQianeQ- 
Xeiv vero nihil aliud significat quam ntQtaneQxetr. 



Cap. II. DE VERBIS IN aoj. 153 

^■agorem edere cum ()/]aaeiv fraiigere. Kovslv, cui aiiuexa 
gant iyxovelv, diamvelv et lacoiiicum ayxoviqv , Schol. II. 
5LXIV. 648. ionicum esse statuit pro novsiv, alii ad xovig 
referuiit et xofxaiv ad xoi-ir], oQxslaO^aL ad oQxog i. q. arixog 
sive ra§ig. "Ad^Qtto Wyttenbachius ad Plut. de Aud. Poet. 
235. a demortuo quodam ^Qko traductum putat. Sed omnes 
coualus frustrantur aXioi {aXEZQEVio) aoaalco, aQveof.iai, aaxeoj, 
ifiicD, yt]Xeo), fiveo), noieco, TJ]Qeo}, lod^ko et quae composi- 
torum speciem praebent oQaoloiisco , oQQwdeoj, ayavaxxeco, 
nsQirjf.iEXTeco etc. 

CAP. II. 
De verhis in ao). 

§. 1. Verbi ado) quod a Grammaticis pouitur primi- 
tivum aw, consuetudo uon ascivit. *) ^ldco xb nvico iu adoo 
dilatatum esse uou probatur Suidae testimonio Iddaai xia- 
aoQa arjjLiaLvei, xoQiaai, xad-vnvcoaai, ^ldijjai, Xvnfjaai.^) 
Nam satiandi significationem non ddaai habet sed aaai, dor- 
miendi vero diaai. Bqlio dcp* ov %b ^QiaQog EM. 215, 13. 
nou legitur sed ^Qidco, quod a ^ql derivatum est ut dQidovaa 
^dllovoa Hes. a SqIov vel ulterius a jQig dvvafiig ut vireo 
a vis. lu Hesiodi Sc. 255. tpQevag bvt^ aQiaavxo atfLaxog 
Scholiastes adnotat scribi evx' aQ^ eaavTo — dno xov eo) to 
nli]Qco b f.iilXo)v ijaco xai xaid avazoX^v eaco, Hinc edco 
productum esse quod nouuulli invexerunt li. XIII. 315. pro 
sldovoL scribeutes edaovaL id est xoQiaovaLv et Od. V. 290- 
Idav pro eldcxv, et tertio quasi gradu h]fiL, cujus esse aori- 
stum secundum activae formae e^ Iqov elvaL, et mediae e^ 
€Qov evTo et subjuuctivum aoristi passivi enei x^ ecofiev 



1) ^Aaaaai ^ipXaxpai, a<p' ov to TQhov TiQoawTiov achai Anecd. 
Bekk. 321. qui si de peifecto loquutus est, certe aaaai scripsit et 
aarai, unde est adjectivum aaxos 6 ^Xannxos- 

2) Haec significatio non est aliena a verbo satiandi, ut nos dici- 
nuis Ueberdruss et Verdruss et satiare saepe est vniQxoQiaai, taedio 
fatigare. 



154 DISSERTATIO Vll. 

TtoUi-ioLO. Haec Grammatici salis clare exponuut soliuii 
que hoc quaeri potest utrum unum esse statuerint tio et erii 
an, quod EM. significat, %io ex ato conversum putaverint eiqu 
significationem satiandi propriam non tanslatam tribueri 
commoti fortasse eo quod inHesiodi loco complures libri aoavt 
praebent. Nos haec non diutius morantur quia non efficiui 
duplicem praesentis formam «a et haio in usu fuisse. No 
minus fictum videtur hipiio — hipLoj expLiofxaL EM. udEXn]f.dvo 
Eustathius p. 1090, 8. cum nsLdLto et xaTrjcpno contendit se 
praesens ipsum usitatum esse negat p. 722, 57. TstLtjiiiivo 
ccno Tov Tito axQrjOTOV tog TiaL^oto xal /.E?.Lr]iiievog. Ne 
certa est scriptura versus Epicharmei Ttp Iiovxl xal TtJ> /.ii 
hiovTL, quem varie corrigunt Meinekius in Programm. Schol 
anui 1843. p. 20. et Ahrens Dial. Dor. 34S. Sed conjunct( 
cum participiis illis defectivis Epim. Cram. I. 401. affert tpLo 
ipidto, cujus infinitivus esse videtur ipL/joaL zo Tpoj/nlaaL Hes 
primitivi vero participium "Efixpiovaa sQ&yf-iaia didovaa, \m 
quo sfixpLovoa editum est quasi verbum -ipLito fuerit. Ho( 
jgitur et huic similia (.ivto fivato, yilito ylLato certa sunt he 
terozygiae in hoc genere verborum exempla sed eadem unica 
nam yodto dubium est utrum a yoto derivatum sit an a yoog 
Diversum his genus est nominibus in ig exeuntibus adnexuni 
f.ir]vito firjvidto, fiaoiito fiaOTLato, firjTio) firjTLaoftaL, di^Qio- 
fiai driQLdofiai. *) Saepius verba non pura huc migrant, tpvQi^ 
ffVQdto, fiv'C,o} fivtdto, ipvxfjo xpvxdto (nisi ad ipvxog revocare 
libet) nsiQO) nsLQdto, quod Pamphilus scripsit in homerico 
loco pro xvfiaTtt nsiQtov, assensore nullo, ddfivto (si id satis 
probatum est) dafivdto, niTvto (jTSTavvvfiL) niTvdto, avzofiaL\ 
dvxdto, nsTOfiaL, nsTdto et nsxdofiaL v. adPhryn. 581. Wes- 
seling. ad Diod. IV. 77. fioifivXXsLv xal fLoifivXX^v PoU. II 
90. pro quo duo codd. fioifivqv praebent; si fioifivXqv scri 



3) Goettlingius de Acc. 79. sumit verbum fuisse 'i<a et hujus aori- 
stum passivum 'ir]V ut Ixmiv. Epsilon tamen ante terminationem riv 
non reperitur sed modo « et u iSdriv, i^Qvrjv. 

4) Eadem proportione cum Ovlieiv conjunctum est Ovhciade ovtj- 
aiv 'ixds Hes. nisi ut Buttmannus Gramm. H. 257. probemus Albertii 
emendationem ovvaa&e. 



Cap. 11. DE VERBIS IN «w. 155 

icretur, perfecte congTueret cum aoxcclletv aaxcckav. Huic 

II luetabasi litera detracta, aliis vero addita est, modo cou- 

oiia laixcf) hxfidco, oQeyo^iai oQiyvdojiiai, modo vocalis 

n:ioco xcciQico, €Q€vd^co eQEV&ico, xvrjiyio xvrjd^ico, cpXsyio cpXe- 

/(", quae Herodianus Mov. 43. epectasis noraine siguavit, 

kiaque ignotis auctoribus vulgata ideoque suspecta ui xaiQco 

(atQitd, quod cum f^iaiQco f.iaiQud commutari potest et postre- 

luim cpXeyuo. Diversa miscet EM. 116, 25. Anecd. Gram. 

I 69. dno xov doiddg naQrixzai Qrjfxa aoidto elra doidico 

; xvi']d^to xvrj&uo , fieidto (fieidto) fteidito, dxco dzuo (dvTto 

I uo). Nam doiduo non ab doidco deflexura est, cujus me- 

lia nulla, sed ab doLdri ut aeXr^vicu. '£Qev9^uo et &al-- 

) pendent origine incerta; sed deielito, xvduo, cpvXluo, 

izuo, ^) (.lavuo, vavTito nullum nisi ad nomina regressum 

liiibent, deQxiaad-ai vero et dyallidad^ai verbis uecesse est 

siihjici barytonis. Cum /^«ttJfwEustathius 1288, 15. componit 

u/.f]duo et xarrjcpuo tanquam a perispomenis profecta, id 

quod firmatur comparatione verbi epici vXaxrud et doricorum 

/iioyitoy^tdixud. Sed desiderativorura, quae ad Phryn. p. 80. 

sq. et aa Buttm. 390. produxi, pars magna ambigua est; nam 

dvgovQiav, axozodiviav, nXrjiytoQiav (omiss. in Thes. Galen. 

T. XVHI. P. I. 728.) a nominibus dvgovQca, axozidivia, nXrj- 

d^coQLa vel nXr]&toQa (ut tpQLxrj, cpQixia, tpQixiav) non longius 

absunt quam a verbis dvgovQelv etc. Manifesta vero et in 

medio posita est ratio verborum, quae poetae epici ex bary- 

tonis fingunt nafitpavdto , ^) laxccvdto, vtpavdto et sirailiter 

EQvxavdto ab sQvxdvto vel , si pro hoc sQvxdxto scribendum 

est, abrupte ab sqvxco ut deLxavocovxo a prototheto deixco, 

cui quod proxiraura erat deLxdvto, consuetudo non admisit. 

Ultiraura est illud raetabasis genus quo epsilon priraitivi mu- 

tatur in o : %d dno ^aQviovtov noirjzixtp ed^ei /.LeTayofieva 

5) Notabilius est \EqaaTQiuv xa\ ^Q<ax(^eiv Xiyovai Phot. cujusi 
duplex succurrit correctio IqcojSv xal iQtinCi^tiv et iQcjxiav xa\ iQatC-> 
^eiv. Ab iQaati^s derivari poterat iQaaiitJv ut a xtlevaii^s xeXevari^v 
sive xelevTtay, a lovirjg lovxitiv. 

6) 'Elxaudjaa riXxo)ixivr] Hes, quod in Thes. ad '^lxnvov refertur, 
ilxavoojaa scribendum videtur ; ut na/dtfavaco a nafxtfjnCvti), sic ab kl- 
xaCvio derivari potuit ilxavatij. 



I™ 



156 DISSERTATIO VII. 

elg neQiOTti6i.isva dia tov co yQa<petai, vef.ia} vcof.uo, ozQecpo 
OTQcocpcd , neXco TtcoXio , nXrjv tov nsTto noTco EM. Gud 
489, 4. quorum oranium causas et vim et varietatem uberiuj 
exposuit Spitznerus ad 11. Exc. XIX. Hactenus dictum est d( 
verbis quae generatira in certos ordines classesque descril 
possunt. Nunc dicam de iis quae itidera a barytonis sec 
ratione quadam singulari propagata sunt ita ut neque intei 
se neque cum aliis coraparari possint dli^co dicfccco, xvnuo 
xv^iOTeco, dxovco dxQocjJiaai , d^dXXco TrjXed^dco , xpdXXco \pr^ 
Xacpdco^ elXvco ellvcpdco et iXvondojiiai. ^lovdco, quod H 
Stephanus cum tvdco tb xevco contulit, plus sirailitudinis ha- 
bet cum divco, si hoc idem valet atque dialvco. Bldoaod^ai 
a priraitivo f.idco ortum videtur, unde f.id!iia cibus et (xdoTa^ 
V. Prolegg. 149. sQcoTav ab sQeXv, sQevvqv , nec procul ab 
iQav, eQcog,' nam quaerendi et desiderandi notiones ita con 
fines sunt ut nonnulli ndd^og et nevS^oixai pro cognatis habeant 

§. 2. Paronymorum duo genera sunt, quorum unum ter- 
minationem significabilem habet hoc est desiderativa , fre- 
quentativa, inchoativa hisque similia, xovQiav, lai/^xv, tv- 
Qavviav, xoQv^avTiav etc. alterum raere paragogicara. Illa 
ex professo tractavi ad Buttm. 390. quare exerapla potissimum 
ex altero genere suraam. Haec aiitera ab oranibus decli- 
nationibus fluunt sed largissirae a femininis primae ; id quasi 
propriura hujus farailiae serainarium: dyandco, avddco, dXdo- 
f.iai, dyoQdofiai, ahidofiai, aQSTdco, aQdofiai, quae sunt 
unius literae exempla ab uno Horaero prodita; ex quo de 
cetera multitudine existimari potest. Perpauca vero a raa- 
SCulinis : Koirjg leQevg, xoiccTai leQccTai Hes. oyXadiag oxXa- 
iSiav, quod EM. oiild^eiv interpretatur, cpleyvav to v^Qi^eiv^ 
quod Eustathius 933, 14. a Phlegyis alii ab appellativo quo- 
dam cpleyvag ductum censent, deinde quae epici ex hac raa- 
teria fingunt futuro destituta evxeTav, XafineTav, vaisTav v. ad i 
Phryn. 571. et parasyntheta quaedara XivonTav, oQvid^od^rjQav 
ad Phryn. 627. De desiderativis TQvcprjziav, fiaoTiyiav etc. 
dubitatur utrum originera a masculinis in lag an iota e ch^l 
ractere habeant Prolegg. 513. Quae verbis aQT^v, oxiqtoW' 
conveniunt nomiua, citata non respondent. Multo sterilioi 



(^AP. 11. 1)E VEKBIS IN aio. 157 

vfcuiida liecliuatio, cujiis substautivis subuata suut xo- 
r, koxav, f.ivdc(v, xolv/^i^av , 0Ta!>f.iav, vocalique aucta 
QOTQiav, deiehav, adjectivis vero ysloiav, om^v, (.laQy^v, 
isi hoc desiderativorum numero adjiciendum est, quo ayQuxv, 
r/Qciv et iota aucta eQvO-Qiav, y.e).ainar, cpalrjQiav etc. con- 
neutur. Parasyntheta sunt aii[.utv, anoiv^v, ivdi^v, ab usu 
ublico pariter remota. Ex tertia declinatione huc vergunt 
eutra in ag et og, yrjQav, /neidaVi ocpQiyav, vcpavy yavciv, 
layav, lini^v , oxaQtcpav, rarissinie aliter terrainata: Qivav 
i est Imazav, quod Meinekius tamen ad Men. 279. a Qivri 
erivatum putat, homericum ly^vav, QVf.i§ovav quod cum de- 
iderativo dai(.iovav non inepte compares, et a tot nominibus 
11 aig exeuntibus uuicum ve/neoav. Ab his quae syllaba evg 
uiuntur duo uon ejusdem formae leQaod-ai et desiderativum 
'aodstav, nam quod Lycophro protulit daiTalc6/.ievog pro 
laitQsvo/ievog, melius ab inusitato quodam daizaXog repe- 
itur, sine quo daixalovQyia fingi non poluit. Quae in /la 
xeuut verbis proserendis apta esse dubito nura exemplis cer- 
is confirmari possit ; adhuc quidem nihil reperi praeter xio/.ia 
:oi/iav, cujus causa veteres xo//o; et xot/iog fingere raalue- 
unt EM. 523, 20. del/ta z/ei/iaoO^ai q^o^siod^ai et 2cpaX/.ta 
<xiQia i] ocpadaLet Hes. quorum alteruni Abreschius in dei- 
tatovo^ai vertit, ab altero aoristus ocpccl/iijoaL et anoocpaX- 
ti]oat Polyb. formatus videlur; Xet/tcovTa QtyiovTa vereor 
le xei/itiZvTa scribeudum sit; nXi]/ia0^fjvai nkrjQco&fjvai si 
loricum est, ad nh]/ir] revocari, sin minus, cum nXr]/iaTi- 
r^fjvai commutari potest, quo modo verba a neutris in /la 
lerivata terrainari solent sQ/iaTi^to, rQav/taTit,vj, nco/tazl^co, 
Je/taTt'Cco, Irj/t/icaiCco et sexceuta hujusmodi. A reliquis ter- 
ninatiouibus ducitur nullum; nara yevetav non ad ysvetag, 
\\ quidam putaut, sed ad ytveiov pertinet. Hactenus versati 
mmus in rebus certis exploratisque. Sed et lcto/tai syno- 
lyraunique laivco'') non dubitem ab log derivatum credere; 



7) Quint. IV. 399. (faQfxaxa loTai—ivfifiata (f(0T(3v iaCvovtai sa- 
lantur, et X. 327. iigoxi a' i^ystev ccvitjqojv oSvvu(av ut iao&ai tov 
loiuov Philostr. V. Apoll. VFI. 21, 301. twv na&iSv Clem. Alex. Strom. 
IIL 470. D. (202, 42.) 



158 DISSERTATIO VIIL 

iiam et cpdQfiayov dicitur iii utramque partem v. C. V. §. 
not. 25. Nec ab iis dissenlio qui oQyi^v tumere ad o()y/; i; 
feruut, oQav ad homericum ovQog,^) Xtocpav ad l6q)og. Sln 
ut omnium origines explicentur, nequaquam effici potest. P i 
raum viam obsepit illud priscum et poelicum genus, cujii 
prima vocalis brevis, declinatio raanca, usus non promiscuii 
est ysXdco, ilcxco, SQdco, xsQdco , xQefidco, neXdco , oiteddu) 
ozaidco, vldco, %aXdco, ildo(.iai, quorum tria modo publici 
recepta sunt eQdco, yeldco , %aldco et in Atticorum sermojM 
sldca quoque perduravit quamvis exsuperante forma vicarij 
slavvco. Cetera cesserunt victa fortioribus xsQawvco, ans- 
davvvco, neldtco, araXd^co, vXaxxeco, IXdaxofiai. Sed triun 
illorum, quae pervicerunt, primum eQdco imperfecti fines noi 
egreditur, duo ulterius producla a gregalibus dupliciter dif- 
ferunt; primum quod futuri terminationem servant integrati 
ysXdacOi xaldaco, ceteris contractis ad praesentis similitudi- 
nem eAw, axedco^ xsqco, aut a futuri formatione prorsus ab^ 
horrentibus ut vldco. Altera differentia est quod in decli- 
nando non admittunt syncopen, qua inclinamenta similitei 
contextorura mutantur nsnQaxa, dedfirjxa, xsxQaf^ac, lnh]f.ir^v 
{nXrjaiog). Denique nonnullis hujus familiae usu venit quod 
animantibus solet ut relicto quasi prole futuro emorerentur; 
nam ninQdoHco locum occupavit praesentis, unde neQdaca 
ductura est v. ad Buttm. 269. raXdco apud veteres non legitur 
sed terapora hinc profecta; xQefioco II. VII. 83. haud dubie 
futurura est non praesens, cujus exempla non admodum anti- 
qua sunt v. ad Buttm. 224. nec imperfectum invenitur ante 
Nonnura exQefwcovTo XX. 173. ac si dafid U. I. 61. pro fiel- 
let dafidoai, ut ab EM. 247, 2. significatur, positura est, 
praesentis dafidco vestigium nullum relinquitur. Haec igitur 
ipsa simplicitate priraitivorum colorem iraitantur. Sed non 
eadem conditio est verborum dftfjaai et xvxTjoai, quorum al- 
teri neque nomen afir] satis convenit, neque praepositio afia, 
alterius nullum sustentaculum est praeter proprium Kvxr]. Nec 
aiavfivaoiyai quidquam in subsidiis habet nisi andronyraicum 
^lavfivog. "Hnnv sarcire fortasse proprie siguificat ondg 



8) Sic etiam latinum tueor videre et custodire significat. 



Cap. 111. 1)E VERBIS IN ooj. 159 

ioiBiv, ab oTT/y eiiim dcnoniinatum est oneag^) sive oTirixiov 

iihiila, quae etiam ^tct]T7]qiov dicitur. Appellalivi xvfieQvog 

iiiclores tam novilii sunt ut verbum xv^sQvav hinc repetere 

erer, nisi accederet latinum gubernum. Kvdoidonav et 

^oi(.ieIv tumultuari non longc distant a masculino wdoq 

ivicium. Homericum noaaiv inijda speciem habet etymo- 

icae constructionis ; nam conjugata videntur novg pes et 

'hv remus, remi autem cum pedibus coniparari solent. De 

}v i^€Qav et quibusdam aliis dicetur in Pathologia. Verum 

riQaxiav, ccQQixaa^ai, axoQdivao^at, etsi omnes derivativorum 

iiiimeros habent, tamen undc dcrivata sint ne conjectura qui- 

ilini assequi possumus. Interim haec longe superantur mul- 

iitiidine eorum, quorum origo aut in aperto posita aut non 

iilte abscondita est, dummodo ue quis postulet ut paragoga 

iiil simillimam primitivis significationem aut auctores aetate 

( ompares habeant. Me quidem haec religio non absterret 

(|iiouiinus verba homerica q^oizav, Xixfiav, avXav, EQevvav 

1 nominibus orta censeam, quae neque ille carminibus suis 

iiiscruit neque qui eum in poetando proxime sequutus est, 

s('(l cognita habuit fortasse aut cogitatione praecepit. Ac si 

('■/.ooxilaivog, aQQevoxv/jg , dixooTatrjg, Xo^onoQog a nullo 

^raece loquentium prolata sunt, quis ideo dubitet quin oblata 

iiccasione verba ficta sint his convenientia^ Eadem est sen- 

tonlia de significatione ; nam ^v/tuav , ana&av (prodigere) 

ijr^Qvxaad^ai specie proxima sunt nominibus ^vfiog, aTcd^rj, 

nrQv^ sed re congruunt cum remotioribus &v£iv suffire, arcav 

(listrahere sive dissipare, f^riQvsad^ai etc. Itaque eliara ne- 

/.ey.av significationem habet a nilexvg acceptam, formam a 

ntXexov {nekexxov). 

CAP. III. 

De verbis in ooj. 

Tertiae quoque conjugationis verba pleraque a nominibus 
ducta sunt. A masculinis tameu primae declinationis quae 

9) Hoc OTTfccQ srribeiuliiiu fiierit iit viftuQ, ^iXsKQ , siqiiidein He- 
rodianus n. Mov. 30. solnm XQm<; in ius exlre dicit. 



160 DISSERTATIO VIII. 

derivata videutur, iii diibium venere; pro vsaviovjiievog a 

Dion. Hal. Schneiderus probabiliter corrigit v€avisv6f.t£vog 1 1 

TQocpLovTai na%vvs%ai Hes. ad xQocpig referri non inconi- 

inode potest. Sed plurima oriuntur a femininis axav&ooi 

ysfpvQOCo, ^7]f.iioco, ^vQoco, liiovoooj, Qitoco, raivioco, TSCpQOtl^ 

quibus enumerandis finem vix inveniam. Et par copia a se- 

cundo ordine :, ^loj ^Lotg ix zou (ilog yeyove Cram. I. 402. ul 

avsjuoco, dsvdQoco, sdvoco, xsQavvoco, tsxvoo) — dijQLOco, aQa- 

XVLoo), O^s/iisXioa}, xsg)aXai6co, a syntheto InsigodL^co. Ab 

adjectivis puris et non puris alanco, a^ioco, ^s^aLoco, eXev- 

d^sQ^co , xaxoco, xQataL^co , tsIsoco , Tansivoco, cpavsQoco ce- 

teraque raultitudo. Et homerica yvipco , GLcpX6cjo, aaoco sine 

dubio ab adjectivis non homericis. Sed xcxQni/uog, Xld^Lvog, 

cpvGLnog et similiter terminata in verba non transeunt; avai- 

Gii-ioco {xaraLGi^i. anavaioi/ii. xaTavaLOi/i.) ab al'Gif.iog deri- 

vatum esse minime exploratum habeo. Composita sunt anaQ- 

Xai^co, ixdcoQioco, ixdQaxovioco , licet aimplicia non extent; 

decomposita aiGToco, aTif.i6co, avaoTaT^co, acpavioco, svGaQ- 

xoco , noXXankaoioco , axQoxvfiaToco vox Lexiphanea ab in- 

usitato axQoxvf.iaTog. Declinationis tertiae terminationes prae- 

ter svg ^) oranes ad propagandum aptas reperio xslqoco, 

TQL%6co, nvQ6co, cpQsv6co — avdQ^o), 6dovT6co, avd-Qax6co — ya- 

voco , xvQoco, vscpoco, Qiy6cp — alf.iaT6o), deifiaToco, nsQaT^io 

— axXv6co, og)Qv6co, GTaxv6co — aTfiLdoco, xrjXidocjo, qvtl36co, 

quae pauca sunt ex magno acervo excerpta. Seorsum in- 

cedit yovvovfiai, quod non a yovv formatum est sed a plurali 

To. yovva. Et \6qovv ab 5'J^wg compare caret. A nominibus, 

quorum primus casus in ig terminatur, secundus in scog, duo 

tantumraodo Ta^Lovod^aL et cpvGLovoii^aL, passivae, ut pleraque 

superioruni, adstricta forraae. Quatuorverborum nihil araplius 

quara participium reperitur ^s^QOTcoftsvog, nsq^ovcofievog, ts- 

■&oo)f.isvog et Ts&vcofisvog. Multo tenuior est adjectivorum 

proventus axQL^oio , ccqqsvooj, ilaaGoco, fisLoco, oh^6o), ^) 

1) JanaXovfxevog, quod codd. aliquot Lycophronis praebent, me- 
rito rejicitur. 

2) Anecd. Cram. II. 312. t6 (ie(^(o anb rov f^aiCojv ysyove scrl- 
bendum est /xeiCtS. Pro ^Ageiovaiei av^^asi Hes. Pergerus recte a^eito- 
aei scribit. 



Cap. III. DE VERBIS 1N ow. 161 

kvoio, nli]Q(Ho et parasyntheton, quod equidcm sciam, unicum 
aai>ev6io. Hacc autem omnia nominis, unde derivata sunt, 
proprietalem servant, sive factitivam habent potestatera ut 
XQvaovv, iaovv, sive neutralem ut Qiyovv, (iiovv, sive con- 
juncte utramque ut vnvovv. Sed quod in nonnullis secundae 
declinationis verbis observatum est fieri ut non tam nominis, 
unde ortum habent, quam verbi , quod huic antecedit, vim 
exprimant, id ab hoc quoque genere non alienum est. Sic 
GttQovv non tam cuni oaQog conveuit quam cum aaiQsiv, 
quod solum probaut Atticistae v. ad Phryn. 85. Et Kvrj(.uooaL 
diacpd^eiQai Hes. a proprietate nominis yvr],uog alienatum pro- 
piusque est verbo xvav, diaxvaisiv. Nec a ^sv^ai diversum 
^vywoaL avTi rov xaiaxstv, da/.tc'(oaL Pausan. ap. Eust. 956, 7. 
Haec igitur et talia nou mirum est a nonuullis inter verbalia 
^numerari ut homericum d-Ef.uoaai TcaQct xb d^etvat. naQayco- 
ycog Sch. Od. IX, 4S6. Quippe deest nomen O^s/nog a thema- 
tico d^eco ut a xvcxco xvi^i-wg. Et nulla hujusmodi ratione 
motus Sch. Od. IV. 226. sotl &ei.ia drfLco xal xaza naQu- 
ycoyi)v dr]i6co, quod illi multis aetatibus antecedit ab adjectivo 
diiiog derivatum. Tqvxco tQizT^g iati avLvyiag xcov nsQi- 
oncof.iavcov, a?,Xa xai ^aQmovov tqv^co xQvxeig Suid. sed illud 
aeque couvenit substantivo tQvxog. Et hoc transitu quanti- 
tatem non mutari declarant xvqoco, Qiyoco. Proinde atvoco 
quoque, cujus prima brevis est, a aivog potius quam a olvo- 
ixai repetendum. ^ldvcod^rj naQa xo 'itco TQanivTog tov ^ 
dcoQixcog xai nkeovaofic^ tov v cog aXanaCco aXanadvco Schol. 
II. II. 266. EM. 466, 26. quo verbo si quis unquam usus est, 
certe ab a'lanadv6g derivavit, cui similia olocpvdvog, onidvog 
et, ut veteres volunt, etiam naidvog, a verbis quidem origi- 
nem hahent sed ipsa nullum ex se procreant verbum. Paullo 
credibilius est illud : onlsxovv sive onexlovv (xaTaanexXovv) 
To ovvovGicxLSLv ty^EL Tf)v naQaycoyi)v naQcc t6 nlexsa&at, 
Sch. Plut. 1083. hoc est naQcc Ti]v xaTcc ti^v avvovoiav nXoxrjv 
Tcov oxeXcov Hes. s. Tvvalxeg. NuIIiusque nominis interventu 
diremta sunt nQico et nQL6co, cujus participium modo legi- 
mus ooTeov 7r€nr(>f w/i/ivov Hippocr. de Cap. Vuln. T. III. 373. ') 

3) Antea p. 367. hoi^ov mnniGfiivov dlxif, qiiod minii.s definituin 
est. Prorsus aliud valet ntnQiov(of.iivov. 

Lubeck. Teclinol. J2 




162 DISSERTATIO IX. 

aytrahio et ctxTaivofa, quae Phrynichus idem valere (locttj 
tQelno) et sQemoM, xaTeQsiTioio, (luoruin auctores parum coiil 
spicui; xvTCTio et xvnoto avaxvTioto significatione transiliva 
cpaivco et cpavoco anocpavoco i, (i- (pavcQoco, iiisi haec ab adJ 
jectivo (pavog traducla sunt. Ab his, (luoruni incunabula aiii 
conjectura indagari aut certis indiciis demonstrari possuntJ 
transeo ad anetyraa, quae pauca sunt; tcc yccQ nlEioTa tki 
zQLZt^g Tiov TTSQiaTTco/iievcov TiaQcxycoycx elai xai TiQor}y8it\\ 
avTcov ovoi-iaTa' nXsioTa Ss einofiev dia tov ccqw , ovio. 
o[.uo Epim. Cram. I. 96. Haec eodem loco sunt quo quae iu 
C. II. §.2. commemoravi sldco, yelccco etc. ([uippe eadem duaj 
breves habent vocales tolidemqiie retinenl in futuro; naiii 
quod Choeroboscus refert in Dict. II. 659. nonnullos fuluruni 
ccQcoato scribere, id in Anth. VII. 175. sustulit Brunckius 
ccQoaao) scribens cf. Prolegg-. 397. Huic pro elymo suppoui 
potest cpccQog aratrum, de quo in postrema Dissert. dicetur. 
^Ovocjo Eustathius 1915, 50. ad ovco refert exemplo invalido 
usus: To ovovTai cpaveQcog (iaQVTOvov ciog anb eveaTcoTog tov 
ovto od-ev To ovio ovooco naQccycoyov Qrj^ia xaivoTQonov y.at 
ov cpvoei oy TQiTT^g ovCvylag. Nain ovovTaL eodem loco cen- 
seri potest quo dldovTaL et quia activum ovtoi.iL indictum est, 
optativus raedii jure eum accentum accepit quo dvvaio signa- 
tur hoc est ovoio, ovolto, non ovolo ut didoio, quanquam hoc 
quoque saepius proparoxytonon est. Pro ovveode autem Bek- 
kerus restituit Aristarcheum ovooaa^e. Ita verbi barytoni 
ovto vestigia omnia evanescunt. Praesentis oj^o'^ formam se- 
quitur futurum ov6aof.iai et hinc derivata, sed ipsum non 
extat; nam 'OvovTai ccTL/nccCeTaL (.liiitpeTaL Hes. post ^Ovag 
positum Musurus temere substituit pro ovccTaL, quod hoc ac- 
centu cum TLinaTaL congruit; sin ovaTaL scribimus, accedit 
ad ordinem verbi oviva/nai, *) cujus alia est significatio, sed 
quod utrique commune est tdvccf.ir]v quaeritur utrum ad ovrj/nai 
ovLvafxaL pertineat an aoristus sit a thematico ovto declinatus 
ut toocpQai-ir^v , evQ(xf.irjv. Utraque autem vox ovofiaL sive 
ovdofiaL, et ovivafiaL sive oveofiaL (uude oveiaQ) quo modo 



4) In Manethonis loco ad Biittm. 256. allato pro ovoivio nimc 
ovKivio restitutum est; pro ovota&e Aristaen. II. Epist. V^I. oyuiaOe. 



Cap.IV. I)E CONFUSIONE TERMINATIONUM* 163 

unum redi(2:i possit, uoii iuteutatum reliquit doctorura scdu- 
tas. Eteuim illi I, C. Scaliger et alii propriam ouerandi 
gnificatiouem vindicant collatis nominibus onus et ovog {ccx^o- 
oQog) cf. Doederl. Syn. T. IV. 225. hisque nostri Lexico- 
'aplii counectuut covog honos {rifir/) pretium, a quo noii 
ultuiu abest oveiaQ i. q. o^pelog. Sed mittamus conjectu- 
irum illecebras. Verbi o{.i6(.'} iiihil extat praeter participium 
iovvveg, sed hinc proficiscitur futurum 6(.i6oo}, medium vero 
lovfiat, ofisl, df-ielTaL non ex 6f.i6oofiaL contractum est, ut 
atthiae censet §. ]81. p. 405. sed ab ineffabili praesenti 
uo ut v^iuo refiovfiai. ^AXooi xo yQazto Lex. de Spir. 209. 
;tum est ex obliquis alwooi-iaL etc. v. Diss. II. §. 3. sed sat 
eciosa videtur Buttmanni opinio cum hoc verbo suraendi 
njunctura esse avaloo) consumo. Nec negabitur alwvaL et 
.elv tantum inter se similitudinis habere ut pro cognatis ha- 
!ri possint. ^Evoio supra rejecimus. De his breviter pero- 
tum esse potuit sed sequitur quaestio sinuosior. 



CAP. IV. 

Dc confusione tevminationum con- 
jug atio nis circ urnflex a e. 

§. 1. Quid sit cur Graeci a g)iovi] produxerint verbum 
oveoj, ab avd}j vero avdaco et pari inaequalitate a delnvov 
LTiviw, a doQTzov doQTieto , sed ab (xqlgtov aQLaTato et, ut 
liverse dicam , quas leges sermonis genitores in omni hac 
tione mutandae declinationis sequuti fuerint, id in lucem 
ui ))Osse hoc minus confidimus quo frequenlius eadera verba 
tn solum in aliis dialectis aliter iuflecti sed etiam ab ejus- 
m sectae poetis ad eas, quas sibi quisque constituisset nu- 
srorum leges, varie accoramodari videmus. Sed de dia- 
ctis quae diceiula sunt, 7\.hrensii doclae soUertiae reseno 
tegra, poetarum autem quanta fuerit libertas declarabo uno 
emplo re])etito a caesura versus heroici ca quae spondeum 
ibet in pede quarto — aQUJTj] tfaiveTo ftovhj. Hic spondei 
us perquam frequens esl sed taraen poetae praesertira po- 
jriores hoc loco saepe verba priraae conjugationis quae in 

11* 



104 DISSERTATIO IX. 

ilaclylum exeiinl praefcriiiit secundae hv^igteb (^voaoi^e de/. 
Moscb. II. 117. kpoiTee Kadfiog al/;tt]g Nonn. Dion. I. ^].' 
et in plurali i^tvl^iateov iXloTiirjeg 0\}\niui.Cya. IV. 2Q4t. i'> 
leov* ai-icpl 3i TQioeg Quint. II. 547. Aliter vero Honieii 
sovXa zev%ea xaXd II. XI. 110. icpoha Oi^qI ioiHi6g\\\. AX 
IV. 528, iq)oiT(jov allod^ev allog Od. IX. 401. xvlSiaicov tPxm 
xal ev&a II. XXI. 354. Sed idem tamen poeta, qui saeii 
sime (.levoivag, {.levoiviov, (.levoiva dixit, in illa senarii se 
maluit i-ievoiveov ponere, et bf.wxla quidera in exitu sed b/t 
xleov iv (.leycxQoiai, quo etiam Apollonius utilur IV. 1005. 
in terlia singularis b(.i6y.lEev jjQcoeaaiv Orph. Arg. 944. I 
meri versui QeQoixr^g — d/netQoeTirjg ixoh/ja II. II. 212. vetei 
interpretes adnotant Antimachum alia verbi forma usum esi 
aig Qa xox* ^AQyeicov ixohiiei axQatog, pro quo Buttmanni 
Lexil. I. 158. xoXc^ei scribendum putat syllaba media co 
repla; quod si ille sibi permisit, nou apparet cur non xoX<^ 
scripserit, apparet vero causa mutatae terminationis si s 
scribimus cog Qa tot lAQyeicov IxoXcoee (idx^j aiQaiog {a^vtoi 
addita particula (idxp, qua Homerus illo ipso loco usus ei 
'^Ynavtcov legitur in dorico Theocrili carmiue V. 90. et axn 
dvta in Rufini epigrammate Anth. P. V. 28. utrobique 
exitu versus; epicorum, qui proprie ita appellantur, exem 
incerta sunt; nam pro awavtcovtaL Hes. Scut. 877. e coc 
substitutum est barytonon, avvavt^ti]v Od. XVI. 333. ejusde 
conjugationis esse potest cui 6/iiaQt^tr]v adscribitur, hoc 
primae, cujus sunt certa testimonia, iu quarto quidem pe( 
rjvteov II. VII. 423. Apoll. IV. 1486. Quint. VI. 341. in prim 
Apoll. IV. 845. 931. et 1184. qui poela in hac parte in 
perfecta hujusmodi ponit incorrupta rJQeov I. 398. vrjeov 40* 
fxetQeov 930. sxXeov III. 246. &d(i^eov IV. 74. yy]&eov 9^ 
Qoxh-eov 925. ^ldateov 1425. nisi metruni contractionem pc 
scit d^diA^evv (5' — IV. 1192. dissimile homerici versus exordi 
wxeov 6" h — II. XIV. 116. ') Quid veteres critici de exit 
spondaico verborum quartura pedem finientium judicaverin 
nihil sane relatum legi praeter quod de verbo bisyllabo mo 



1) Paii inconstantia J/«6 (5" — versum orditur II. XIII. 365. t 
^iltei x«\-~X\V. 258. 



Cap. IV. DE CONFUSIONE TERMINATIONUM. 105 

iiim est ad Od. II. 50. InixQaov ovx id^elovat] — ^Aqigto- 

'<v}]g enexQiov. Hoc etsi iiou dcterius est quam xattxXtov 

cxtrenio versu II. XX. 227. tameu uou reperitur sed modo 

ni.uxQccov iu quarto pede, quo et ceteri utuutur frequentissime 

H^Ouiiit. VIII. 74. XIV. 522. Opp. Cyu. II. 433. Noun. XLV. 195. 

. et Horaerus ipse II. XVI. 352. 356. idemque exQae iu 

iiito, uusquam vero exQa vel exQf].^) Cum errexQcov cou- 

li potest vcrbum siugularis uumeri enenXMv evQea novzov 

siod. inenhog ocpQa nv&rjaL Hom. cujus pluralis uou le- 

uiir sed pro co enenXeov vyQa xeXev^a ter repetitum U. 

I 312. Od. IV. 842. XV. 474. quo posteriores coustauter iu 

< scde utuutur, enenXeeg Callim. Del. 36, enenXeev Nonn. 

i.V. 112. entnleov Quint. XII. 336. XIV. 528. etsi primam 

,/.iofiev uou delrectaut Apoll. II. 152. et 645. Illi similis 

orjiuit disceptatio de verborum circumflexorum primae classis 

1 diaeresi vel syuaeresi; II. XVIII. 323. f.ieieg)tovei BIvq- 

i)nveoot — yQtxfpeiaL fieretptovee , quod uuuc obtiuet sicul 

47iQogecf(iJvee plus quam decies legitur, nuuquam etptovei uisi 

'Irum cogit, et eodem uiodo /JQse XXII. 327. sed coutra 

(eilet Xlll. 143. aciet XI. 258. xaTexoa/iiet IV. 118. ojiii- 

^Xet XI. 502. quae omuia a Scholiastis silentio trausmissa 

iit. Tertia admouitio spectat ad infiuitivum. II. IX. 356. 

i},efitte(.iev ^ExTOQt dito — yQdtferat xal noXe(.iit,eiv , quod 

bis autea scriptum est iisdem verbis sequeutibus III. 67. et 

169. et iterum ad XIII. 9. cxQt^^efiev )} Javdotot — yQacfeiat 

xat dQi]ietv, et rursus XIX. 30. dlaXxelv ayQia cpvla — yiQt- 

atocpdvrig dXalxei.tev, postrerao Od. XV. 393. dxove/.tev ' ovds 

i| t/ oe xQf'] — l^QiaiaQxog dxoveiv. lu hoc judicio nescio quid 

aliud sequi potuerit uisi librorum aucloritatem ; uam dactylum 

a pausa, quam iuterpunctio afTert, uon abhorrere intelligitur 

ex aliis locis II. XII. 50. 6ia^atvef.iev • ovde di ^innot., V. 82. 

dxovefiev ojg xe ot avd^i, I. 542. dixaL,e(.iev* ov de tl nio 

2) 'EnixQi'- (irrulO in fme versus Nic. Tlier. 14. ov t^oxov fXQn 
^AnoXkwv Ilermesianax AUi. XIU. 399. A. et cum eadem vaticinandi 
sij^uificatione exQ^l "^"Q ~ '" principio Apollon. I. 302. sed tXQ"^'' ^*'- 
Svxiwg \\. 454. xaiixXa in (iltimo Hesiod. Fr, CLVI. sed aiytiov xvrj 
ivQov Ilom. "EyQae, lae, (fae et vae iis locis posita sunt ut aliter rae- 
trum non constet. 



166 DISSERTATIO IX. 

(.101, V. 520. TiolB^iiCti-iEv' Et di nai avzoL Idemqiie Arists 
chus iii oratioiic iion iiitcrpuiicta spondeum optavit ayt](.>l 
'}jf.iaTa navta scribens pro ay/^Qaog v. Spitzn. Exc. IV. 
acov t(.if.ievai /^ anoXtoi^aL 11. I. 117. pro onov^ quod Ap( 
lonius ter in hac versus regione collocavit et ter xiaQ, quJ 
ter ^oag ut Homerus ipse tlixag §6ag EVQvfiETojnovg 0| 
XI. 2S9. sed non ita H. H. in Merc. 116. tXixag ^ovg eT/J 
^vQaQE. lu infinitivo tamen dactylus ita praevalet ut in prl 
rais duodecim Iliadis libris plus quam quinquaginta reperiail 
tur exempla, spondei vero vix ultra decem , nonnunquam a| 
tero sequente spondeo dKx^xEiv wQfojd^r^aavyL.Sbd. nolE(iit,a 
ovx ELaaxEvY. S02. et constanler nolEjui^siv ^ds (.laxEad^ai 
quod Spitznerus ad II. II. 3. de industria faclura putat qu 
gravius labores pugnae bellique aerumnae depingantur. Se 
cur U^Eiv positura est HI. 393. IX. 403. XXII. 156. XXI\ 
309. et in eadem regione Ude/itEv IV. 247. VI. 109. VHI. 239 
Equideni censuerim utramque formam ita pervulgatam fuiss 
ut poetae, quae se primum obtulisset, ea illico uterentur ex 
cepto Nonno qui XIV. 300. raaluit insolitara sibi infiuitivi ter 
minationem admittere (psvyefiEv rj moXE/ni^Eiv quara spondeum 
Nec diversa mihi sententia de illo verborum circumflexorun 
genere quod, si pro epsilo ])rimitivae positionis o brevc 
asciscit, ad primara, si longum, ad secundani dirigitur syzy 
giara. Id ubi in quartura pedem incidit, poetae liberum ha- 
lient utracunque in stilum incurrerit forma promiscue uti : ne- 
QiTQonicov eviavTog II. II. 295. naQarQonecov ineEaai Quint 
I. 946. et naQazQconcoo^ avO-QconoL II. IX. 946. sniiQconazE 
(lilEad^aL k\iQ)\\. 1.351. (lExaTQconaxE naQEiag\\\.2^%. cujus-l 
raodi verba, quia ultra caesurara excurruut ne dactylorum 
quidem amatores alio vertere operae habent; (lEtaTQioncovxo 
(lEvoLvai Nonn. X. 26. iniTQconcoaL Opp. Hal. II. 223. V. 172. 
anoTQconcoai Quint. VHI. 390.*) nEQLOTQcocpcooa Nonn. XLI. 

3) Pariter fixum est tw rf' ovx axovre nsi^a&rjv sed f/eig ccey.ov- 
Ttts hcf^QOvg II. XVI. 204. etc. 

4) Quod in Pliryn. 581. ult. edituni est jqwnua&tu in iQondaa&ca 
mutatum est, ex antecedentibns apparet sic a me scriptum esse tqo- 
ndccaV^cci in TQwnaa&cci etc. quod non solum ad homericum locum per- 
tinet sed etiam ad ApoIIon. iV. 165. TQondccaOai 'l/jawv. llesychius 



c 



Cap.JV. DE CONFUSIONE TERMINATIONUM. 167 

** 264. neQiaiQwcpwvTo Quiut. Xll. 404. avaGXQcocpojGi Opp. H. 
1.517. scd semel Q\\?m nsQiatQocptovxeg ^mwX.W.b^iA. pari- 
terquc pro tccohovzo 11. XII. 287. Theocr. XV. 120. Quiiitus 
supposuit noTtovTo IX. 133. eodem quo caetera loco collo- 
catura, iiec aliler /nezaiQcoxcdai Rhiau. Epigr. I. 17. quo fre- 
queutius est verbum uoii contractum tniTQoxccei Apollou. IV. 
1266. Dioii. 203. TteQixQoxdovaL Anth. VII. 338. P. Silent. 
Ecphr. 876. snnQoxcwvza Anth. VI. 45. neQUQoxdoLVTo Arat. 

^ S15. vel contracto subnatum neQiTQoxocoai Nonn. V. 448. vtto- 
TQox6cooa\L\. 131. Sed pro o'r()o^owc7a XLVIII. 381. scri- 
beuduni azQocptovaa\e\ potius quo illo solo iilitiir azQcocpcoaa. 
Hiuc redeo ad quarli pedis thesiu dactylicam, cujus causa 
impcrfecta illa a secunda decliuatione ad priniam traducta 
esse dixi. Suut tamen multa qiiae uativam speciem nunquam 
rautenl ne apud Nonnum quidem svUa, h6l{.ia, ivcofuov, inco- 
71ZC0V, i&olvcov etc. v. ad Phryn. 48. Horum thematica forma 
ivUae, id^oivaov elc. apta quidem ad declinaudum spondeum 
sed aliena est a verbis quae iu futuro vocalem longam ac- 
cipiunt; nam Tre^jaov 11. XVI. 367. etsi non aliam siguificatio- 
ueni habet quara neQrjaat , tainen natura nihil differt ab eo 
verbo cujus infinitivus est neQcxaai, imperativus autem ovzae 
itidem ut ovzdvaL, oviccf.ievog nou ad ovzdco ovz^aco sed ad 
rcliquias verbi prisci ])ertinet, quod nemo cum zi(.idco et si- 
milibus contendere adducetur. Sed quae aut brevem in futuro 
peuultimam habeut aut omniuo Iioc tempore careut, ea demum 
conlraclionis necessitate exerata suiit: eAa^^ Apollon. III. 872. 
i]laev Oppian. Hal. V. 494. iazdlaev Cyn. IV. 306. ianiaov 
Od. XII. 436. vXaov IIoui. et alii. '") Quod autem pro IvUa 
et ccteris id geuus uunquam ivUee substitutum est, iiidicio 



vero pro neQitQonocovtes vel Homericuin neQHQoniovtsg scripsit vel 
iiiendosain seqiiutiis est scriptiirain ut Eustathiiis intTQonocjOi ex Op- 
piaiii loco aflerens ubi libri oinnes in innQwnoiai consentiunt v. Spitz- 
ner. Exc. XIX. p. LXXXII. 

;3) Barbara siint nQog6oy.('<ovies Sibyll. II. 181. yuKO/Lny Sopli. 
Clytaenin. v. 222. xa&oQaoviu in Hippocr. loco ap. Galen. in Comm. 
in Med. Offic. I. I, 634. T. XVlll. P. H. sed apud Hippocratem ipstim 
de FracL p. 147. T. III. non sic scriptum est sed xaboQwvtti. Praestat 
vero xa&OQiovia. 




168 DISSERTATIO IX. 

esse (lebet fiiisse quaedam verba jam inde a principio iu un i 
coujugationis forma ita delixa ut a poetis numerorum causa 
imniutari non possent, alia autem in comniuni sermone ter- 
minationem babuisse fluxam et instabilem ; cujus generis plu- 
rima reperiuntur apud scriptores ionicos, partim eadem a 
poetis recepta ut cpoLxko, av?.&io, pleraque illorum propriii 
elQcoziw, nXaviio, teXeviico, ToXf^iico, ziiidoj aliaque a libra- 
riis huc illuc tracta. 

§. 2. Hinc ad illa helcroclisiae exempla transgrediar, 
quorum aut alia est ratio aut ignota. Quod olira Od. IV. 251. 
edebatur sine ullo metri emolumento ndvzeg avrjQcozevv, noii 
defenditur exemplis illis, quibus Thierschius utitur in Gramm. 
p. 360. oixoxleov et /itsvoiveov, quorum causa in metro po- 
sita. Sed nemiui dubium fuit iiuof.i£vvTat Theogn. 369. et 
/iicofi€v(.i€vog 169. quamvis discrepans a ceteris hujus ordinis 
verbis TieiQcofievog 587. eiQioTa 519. (poiziov 599. pro quo 
cponicov dicere poterat ut dnaTevvTegllQd, sed eodem modo 
eQa, ToXfia, lcpoQcuoL scripsit, quae omnia a scriptoribus 
ionicis ad primam transferri constat. Quare autem Theognis 
solum (.icofxaoOaL huc deflexerit, causam in praesenti nullam 
reperio nisi quod literae jncojiw) non facile in una voce con- 
linuantur; jiicoficxjfiai et /nco/ncojiievog equidem non reperi, da- 
tivus autem Mco/ui) Lucian. lup. Trag. §. 22. et di-uo/ui) vo/uo 
Herod. II. 117. primum non in co exit sed in diphthongum, 
tum etiam necessifate excusatur; illa vero mutata conjugatio- 
nis forma evitari possunt. Pro (jyAwj^ Quintus 1. 117. in prin- 
cipio versus ovleov posuit nulla palani causa; uam hoc loco 
ille Homeri exemplo '^) sacpe quidem dactylo utilur: sQQee 
XIV. 279. j^Tee V. 134. dd(i(iee IX. 236. ^d/ii^eov VI. 236. 
XII. 359. XIV. 350. noQOeov XIII. 487. doQueov XIV. 116. 



6) "^Ein^fiev (ante spondeum) II. VII. 373. sed eimTv 387. Swaeiv 
VI. 53. layjiv IX. 9. &dQasi locis pluriniis, nunquam OaQaee. Apol- 
lonius (pQiitt I. 1249. TCiQliei III. 457. et IV. 10. iaytfiev II. 39(). la/jtv 
IV. 1723. n&i[xEv III. 622. IV. 438. nd^aiv IV. 761. axnaeiv III. 70(). 
Sioaifiev 767. Ir]d4fxev IV. 15. &ei.ye'iuev 436. Nonnus vero sine dubio 
non d-K/Apei scripsit XLVIII. 654. sed Od/ii,See, iit ^vO^ee X. 140. e^Qeev 
XXXIX. 313. yjee XXXVIII. 192. XXXIX. 4. ipsumque ddfj^te XL. 302. 



Cap.IV. J)E CONFUSIONE TERMINATIONUM. 169 

■p]&£Ov 358. miiiquam d^d/ii(^svv etc. iit iii infinitivo eli>8i.iEv 
\. 33. TCEQOtiiEv Xll. 20. vicptuEv XI. 280. cpevye4iEv 236. sed 
iion raro etiam spondeo cpoiTcx, VII. 600. geveiv 1, 160. fiifiivEiv 
11. 44. XI. 433. XIII. 104. Interim iavXeov ab eodem Quinto 
in quarto pede constitutum supra attigi; avlEi'/iievog vero 
Theocr. XIX. 2. ad dorismum referendum videtur ut %aai.iev- 
uEvos IV. 53. duTEv/iEvos V. Ahrens. Dial. Dor. 311. Suspi- 
rloni propius est anaQyevaa Quint. XIV. 283. pro quo Daus- 
ijiiejus acpaQayevaa scribi jussit, Fr. Lehrsius anaQywaa edi- 
dit, et axiQZEvai, quod in Opp. Cyn. IV. 342. cod. regius 
jiraebet Schneidero probatum. ALcpko tamen bisyilabura pro 
epico dicpvj invenitur iu Crinagorae epigrammate ionice scriplo 
Anth. IX. 559. ') dixpevaa m adespoto VI. 21. ab affeclatioue 
({uadam dorismi, ut Jacobsio videtur, profectura, Tci/mlbvaa 
;i])ud Hesiodum. Ex iambographorum carminibus sustuli xv- 
/.£vjiievos Solou. XXVIII. 26. correctione facili xvxXevinevos, 
11 am illud neque ad seutentiam aptum est neque convenit cum 
/.vxco/iiEvos Archil. XIV. ho^cof.iEvos Simonld. VI. 109. a/ncpi- 
Quo/ievos 117. placuit tamen Bergkio XXXV. p. 336. Jl- 
g^co;!' Archil. LIII. trisyllabura est; sed uihil ad metrum cou- 
fert sQEco amo, quod et hoc loco legitur et XXI. (X. Bergk.) 
Tragici in cauticis verba primae dcclinationis interdum non 
contrahunt TQo/iicov, yaUovraL, sed secundae mium modo 
exemplum legimus nEQivaiETcxovTEs,, ([uod Sophocles ab llo- 
mero abstulit integrum ; Aeschyius vero ut homerico Uceo/iai 
substitueret \Uo/iai, fortasse illectus est similitudine adjectivi 

*ikecos» 

§. 3. Verborum heteroclitorum qiiae non uni alicui dia- 
lecto adscripta sunt, pleraque recensui ad Buttm. p. 53. oniis- 
sis didnis aut alioqui ad probandiim iuvalidis. Primae et 
secundae conjugationis haec sunt: Etym. Gud. p. 187, 37. 
evEXOTOvv i/n]via'Cov exQCcivov {j]X^QCcivov) — sotl ds xal Sev- 
TEQas avLvyias xotco xotSs, cujus auctor nullus. Pro nTOLOv- 
/lai Theogn. 1012. (1016.) nunc c cod. optimo receptum est 
nTOico/iaL quod Ilesychius praestat. Idem ^OxOuadaL acivEtv, 
quod ab homerico (}xO^>]oaL uou diversum videtur, ''FaTaoOaL 



7) /1i(f^aai in Ciatini versii Coni. T. II. 16. ad ^Kfdoj peitinet. 



170 DiSSERTATlO IX. 

TtQomTalaftfidveiv cujus alia est forma xaTarp&aTsloO^at, ^) ei| 
Odelv Ttcolslv, pro quo Euripides i^odav dixit. Verbi eipElvl 
testes iiumero quam auctoritate graviores citavi adAj. p. 181. 
Kvxelv supra iu suspicione posui; diaQta[.aof.ievoQ semel ia- 
ventum est ap. Philonem, raulto superante circumflexi usu , 
uec commeudatius est eQewelv, Aliorura diversa forraa di- 
versum valet si quidem ex paucis, quae ante oculos sunt, exem- 
plis conjecturara facere fas est yelav et Felelv Xd[.ineiv dv- 
d-etv Hes. aloXelv quod Plato idem significare ait ac noixU- 
leiv, et alolaxai, xfj yvioi-irj Hippocr. pro nXavazai sicut 
Glossographi dnaiokelo^ai interpretantur dnoTiXavaod^ai, seci 
Euripides eodera intellectu dixit dnaLolelv. Alia ratione dif- 
ferunt dvTitexveXv et dvTLTexvaod^ai, nam illud parasyntheton 
est, hoc syntheton. Hinc ipsa rerum series me deducit ia 
locum difficilera, quera jara olira tractavi ad Phryn. 629. de 
verbis parasynthetis, quae interdura ad terrainationem simpli- 
cium aberrant. In oQvtd^o&rjQav omnes Pollucis libri con- 
sentiunt, neque addubitavit Meinekius Coip. Fr. Vol. H. P. I. 
369. sed layod-rjQav et ovoiLiaTod^rjQav nunc codicum ope sub- 
lata sunt; yfAoi^/;(>«j' Perizouius Aeliano affinxit invito; dva- 
aLlloyio(.iav in Plutarchi loco iu duas partes direnitura est et 
quod ap. Strab. XI. 520. cod. Med. praebet ^Qaxvxo/n^v pro 
^Qaxvxof.ielv suspicionera movet librarios in hanc partera aber- 
rasse saepius; sed quae apud epicos leguntur evyofiocov 
3taQ7]xoiLi6cov privilegio quodara participiis dato defendunti 
ut evQvxQeiiov, daycQvxicov. '^Oi.iotqoxihov Manetho fortassd 
sumsit ex homerico loco ubi olim d[.iaTQox()covia scribebatul 
nunc divisum ut ndhv TQondao&ai. Pro dfxijxavtoviog 1'qoj\ 
tog Theocr. XIV. 52. ex codd. nonnullis aduotatur djiir]xa\ 
voevTog et df.i?]xav6ovTog, quod ad d/mjxavoiovTeg inclinat, e| 
hoc in Anth. et ap. Oppian. legitur, sed djurjxaveco praetuli 
Nonnus Dion. XL. 39. et Par. X. 21. "EQeliodLcpcooLv in oi 
nibus libris Aristophanis scriptum est sed apud Simocattai 
pro sQe^odicpcovTeg in duobus sQe^odigiovvTsg v. Kuester. a<| 



8) Cum illo conspirat ^Puivai (p&daai xiiacu, pro quo xifiaaa&ti 
L-ribendum videtur, nam if&dvu xwfxevog idem est qiiod nqoxaid 



scr 

lafi^ayet 



Cap.IV. 1)E CONFUSIONE TERMINATIONUM. 171 

Suid. s. "AnEnovovv. 'JeQOfoixnv nou locupletiorem aucto- 
■ iiu liabet quam ovQavoipoiTav. Koa{.io(pvoccv ex uuo iunotuit 
riptoris ecclesiastici loco. OQsvaTiarav semel iuvenlum in 
-\. T. sustentatur autecessione nominis (fQi-vandxijQ. ») In EM. 
152, 30. cmoivw Qjjfxa devzeQag avCvyiag — xai anoivELGd^ai. 
ucfaiQeiG&at facilis est correclio anoivaad^ai. lAvaQLUTav 
cl oQxinsdav Lexicographi nostri confinxeruut ex teniporibus 
ohliquis, qui ad praesens primae conjugationis referri pos- 
simt. Scliol. II. XV. 635. td ofiooTixdsi ^dQ^aQov cpi^oiv eivai 
Jiovmiog, qui haud dubie o/noaTixesi nielius esse judicavit; 
sed vulgatum Epimerista Cram. I. 391. synemptosi simplicis 
\erbi excusare videtur ioTLxocovTo egti devTeQag av'Cvyiag' 
(y.ai yciQ dllaxov (prjaLv) alsv o f.LOGTixdeL' et similem 
ambiguitatem verbi dTol(.ieco et dToXf^idco a Grammaticis coni- 
probatam esse 1. c. ostendi. Sed et in hoc libri discrepant 
el omnino hunc ad secuudam declinationem transitum non 
[)ublici saporis fuisse multis rebus coguosci licet. llinc pro- 
ficiscor ad commutationem conjugationis primae el tertiae: 
tiovdevelv et e^ovdevovv, bloxavTetv et bXoyavTovv v. ad 
l'!ir. 524. fivOeiaO^ai et f.ivOova0^aL semel lectum apud Aeschy- 
liini ideoque a Schneidero addubitalum, duoque Hcrodoti pro- 
|)iia fLaaTtyelv et xaTaf.iaQyeiv, quae si saepius legerentur, 
ionica dici possent, sed illud semel scripsit, crebrius /nccaTi- 
yovv, neque /naQyelv alibi legitur; nam (.laQyovfievog Pindari 
.ul fiaQyovv referri potest; pro xevTovv Herod. III. 16. libri 
uon pauci et sat boni xevtqovv praebent. ^oovTai (pevyei 
tt ^Eaaoi]!iievog TeS-oQv^7]i.ievog Hes. huc referre nolo quia 
jllud a aovg, hoc a barytono ooco declinatum esse potest ut 
(U-aac sive afjaaL ab aw, deddi](.iaL a ddco. Nec ad rem per- 
titient, quae Nicephorus Gramm. §. 135. p. 139. non specie 
solum sed etiam siguificatioue distiucta esse docet : didcpoQog 
ar](iaaia tiov QT]iiidTcov diacpoQOvg noXldxig noLel tdg avtv- 
yiag, noXejiii]aai noXef.icoGaiy xvQTJoaL xvQcoaaL etc. Exemplis 
tertii generis prius allatis adde ^QifLova&ai xai l^Qififjocu 



9) Sic et vnvunu%t]g, 'ieivanaxrig, OQyuncarjg et nisl (•oiijectiira me 
fallit , (fdonxonairjg , qiiod in Antli. V. 161. re|)onendum arbitror ot« 
fi' v^Qli^H Ilv&mg—ovocc ipiV t| anaing. 



172 DISSERTATIO X. 



Phryii. Ap]). 30. xviaaav et xviaoovv avaxviaaioaai, hoc vu 
gare, illud poelicum; onaQyavqv et anaQyavovv , veqv c 
quod pro hoc legebatur Arist. Nubb. 1120. veovv , quorur 
illud peculiariter de renovatione agrorum dicitur, hoc universe 
horaericum aTii.iqv et judiciale ccTi/iiovv. ^Eyyvqv et iyyvov, 
cognata quidem sunt sed ita ut in altero magis vis nomini 
syyvT] apjiaret, alterum autem, quod syyviouv scribi solet, pn 
syyvalii^eiv ponatur. Sed f-isasyyvaaO^ai et /neasyyvovoO-a 
discerni uon possunt. Alia in diversis dialectis domicilium 
habent: ivqv et ivslv, ^aoao&ai et saaovad-ai, avriqv avTia- 
adai et avziovad-ai, quae ionica sunt, doricum vero ycoivaaat 
V. Ahrens. Dor. p. 182. Horum omnium in utraque conjuga- 
tione eadem est potestas etsi nonnulla a diversis partibus 
orta sunt, ^aaaa&ai ab Tjaoa, saoovad^ai ab saocov ut eAar- 
Tovv, f-istovv, caetera supra allata. Praetereo multa, quorum 
aut exempla rariora sunt quam ut significatio judicari possit 
ut dq>Qvqv et oq^Qvovod-ai, vnsQocpQvovod^ai , Koiazat isqS- 
Tai et KoiwaaTo xad^tsQwoaTo , Hes. aut scriptura non satis 
explanata. * °) Sed non praetermittere possum dr^iovv et dtjiqv. 
Etenim homerica dr^tocov et di^tocovTo summo jure non ad 
dy]iaco referuntur sed ad dyjtoco, quia apud poetam s6/jovv el 
drjoid^svTsg legitur saepius, nusquam vero drjtcxsi, drjicictv vel 
siraile quiddam ; ueque dubitem quin Quintus indidem traxerit 
drjtocovTa VII. 554. Apollonius vero non solum dr^ovvzss dixit 
sed etiam dy^tcxaaxov a drjicxca declinatum; hoc autem a dijig 
et dr^ico duci potuit ut a drjQtg dr^Qico dj]QiciCo , a fiPjvts f^r}- 
vico (.irjvtaco, vel etiam a d/]tCco {datQco, avvdat^co) ut acpQitco 
acpQtaco, xaiEvi^co Harcvtcxa), [.laaTit^co /iiaaTtcxco. Verum non 
dritocjovTo solum per se ambiguum est utri conjugationi attri- 
bui oporteat sed etiam nomiulla alia eodem raodo dilatata, 
quae priusquam examinera, de hac epenthesi disserendura est 
copiosius. Nam Thierschius in Gramra. §. 220. pro operis^ 
araplitudine in horaericis substitit exemplis. 

10) Pro tQvxco/xsvog Maneth. I. 160. Riglerus xQvxovfiivos scr 
psit, pro eSvaao/xat Eur. Hel. 950. Hermanniis ISvwao/iai, quod Eurl- 
pides ab epicis mutuatus est potius quam ut iSvciadai fingeret. Si 
tanien illa sincera scriptura est, exemplum sumsit a &otvdao/iai et 
noivdao/iai v, j, d Pliryn. 204. 



Cap. V. DE DIECTASI. 173 

CA.P. V. 

J)c verhorum sccundae et tcrtiae classis 
diectasi.*) ' 

§. 1. Verl)oriim iii aoj derivatorura notum est apud poe- 
tas epicos tres reperiri formas, integram, contractam et ex 
conlractioiic dilatatam; quarum altera omnibus vcrbis con- 
cessa est ') reliquae non omnibus. Ac primae quidem per- 
sonae tria sunt apud Homerum exerapla, unum integrae formae 
vaiETcuo Od. IX. 21. duo dilalatae (nmoo) Od. XlX. 72. et 
yeloo) Od. XXI. 105. quae non fortuita videtur diiferentia sed 
usu quodam sancita ; nani vaiexdco etiani Nonnus dixit XXII. 
95. vai€TC(€ig Opp. Hal. 1.411. vaieTaei Apoll. III. 313. Nonn. 
XXIV. 25. XXVI. 239. XXXI. 52. vatszdovai, Hom. Hesiod. 
H. H. in Ven. 259. Opp. H. I. 114. Dionys. 822. vaisTacov 
Nonn. III. 363. XX. 240. vaiETacov per omnes casus ii, 
quos nominavi, poetae nullo alterius formac vairoco, vais- 
Taag etc. intervenlu. Ex quo perspicitur cur Grammatici ho- 
mericum vaiETcxojoa, quod nemo posteriorum imitari ausus 
est, non cx vaisTocooa sed ex vaiExciovoa conversum dixerint 
trope dorica. Quanta autem est hujus verbi in una forma 
stabilitas, tanta religione Homerus verbuni eav continet iu 
altcra; nusquam enini lccEig, e«£t, ecxeiv reperitur sed nbique 
sdcxq etc. ^) nisi metrum contractionera poscit. Verum ean- 
dem esse etiam aliorum quorundam constantiam, exeraplis phi- 
rimis demonstrari potest; quae ne mole sua lcgentes obruant, 
per classes distribuam. Priraa continentur verba homerica, 
quae a posterioribus perpetuo usu celebrata et semper eodem 

*) tn seqq. oniittam notationem locoriim, qni in Tlies. indicati ant 
omnibus noti sunt. Et compositis praepositiones , ubi nihil ad rem 
pertinent, detraliani. 

1) Nimis scrupulose Wernickius ad Trypli. 684. Neanchi, inquit, 
cnrrectioncm yocoy cpica dialeclus noJi accipit. rocSyreg Honierus 
(lixit, yowan Tlieognis 264. neque ulluin est verbiiin , quod contrahi 
non possit. 

2) Hoc ^{'(fcy, sicut ayanaOai et tthidna&ai post Hoinerum in de- 
siietudinem venisse videtur. 



174 DISSERTATIO X. 

modo scripta siiiit; cx eo qiiidcni gcnere quod Graniniatic 
epenthesi snbjiciunt, haec: ayoQaaaOat Hesycli. i)yoQniovT(.< 
Apollon. Nonn. XXVII. 243. aayalaq et aoxalocooi Nic. Al 
124. Orph. A. 644. et saepissime Apollon. Qiiint. Nonn. ya\ 
vocov el yawwcra Oppian. Anth. yEloco Anth. Pal. X. 71. Plai 
CGXLVII. yeUcoai Gallim. Dian. 149. Nonn. XI. 283. XX. 6i 
et aliis locis, y^locov Orph. Arg. 445. Nonn. XI. 98. XVIIJ 
247. Musaeus 67. (yslacov edit. Basil.) ysXocovTsg Hesio( 
Nonu. XV. 119. XXX. 119. yslocoaa XV. 304. XXXI. 82. ' 
Anth. VII. 668. IX. 447. quibus praeter doricura ysXcxoiaa 
Theocr. I. 95. unum repugnat ysXccsi in epigrammate iguoti 
versificatoris Corp. Inscr. T. I. n. 1147. nam quod pro ye~ 
Xocovra Anth. Vil. 59. Planudes ysXcxovTa scripsit, auctori 
imputari non debet. riavxLocov Hesiod. Quint. VII. 488. Noiin. 
XIV. 84. yA«i);ftow(Tt Oppian. (Jajtiowat Quint. V. 247. da/nocov- 
xai 249. deixavocooL Arat. idsixavScovTo Apoll. St^qlocov Quint. 
IV. 177. Opp. Cyn.II.246. Noiin. XVII. 253. dr^Qiocovzai A\ml- 
lon. sUvqxUov Hesiod. Nonu. VI. 148. XXX. 81. iQvxavocov 
Quint. VII. 18. svxsTocovTO ApoU. svxezdaod-at Oppian. O^al- 
iTLOcov Arat. laxccvaqv et loxcxvocov Nic. Th. 471. Opp. H. I. 
287. Dionys. 778. Quint. II. 339. xayxaXcxq Quint. II. 652. 
Opp. Cyii. I. 506. yayxcxXocoaL III. 80. xayxcxXocov Apoll. xa- 
TTiTCLocovTo Quiiit. IV. 404. yQs/iiocovTo Nouu. XX. 173. xvxocov 
Nonn. XXIX. 168. Xa/HTCsTocov Hesiod. Apoll. Maneth. Sihyll. 
'2 ^ij}^^' 22. Xaf.i7TST6cooa Orph. Lith. 89. Xlttocov Callim. Nic. Dio- 
, ^»..|,.nys. Quint. Opp. Cyn. IV. 129. et al. fir^TicxaodaL et f-u^xa- 
iej vcxaadai apud eosdem, naf.icpav6cooL Dionys. 530. et saepis- 
J /i -.. sime participium na/nq^avocov Quint. VII. 2. et alii, Qvnocoai 
U tA,i Nonm XXXVII. 405. qvtiocovtsq, Quint. IX. 373. Nonn. X. 272. 
XVIH. 354. P. Silent. in Aiith. IX. 658. Qvnocoaa Nomi. IH. 
92. xQvyoo) Anth. V. 227. TQvy6cof.isv Nonn. XLII. 297. tqv- 
yowj/ XII. 238. cpaXriQLocjiv l(A\. Gaz. Ecphr. 231. (II. 6.) Nonn. 
XII. 306. axQorpalriQLocoaa idem, cpvoLocov Hesiod. Nonn. XV. 
118. Opp. 'Gyn. II. 245. Quint. VII. 324. et quod ad iiltimum 
reservavi (Sqoco omnium tritissimum perque omnes, quoad fieri 
polest, personas modosque declinatum nuUo uiiquam ad primi- 
geniani formam reditu. — Ex altero genere huc pertinent 
iXaovTaL et lXaeai>aL Diouys. 853. et Apoll. II. 847. IV. 479. 



Cap. V. DE DIECTASI. 175 

x()ad(i(ov 1. 522. Opjt. Gyii. IV. 410. xQaddoiev 1. 91. vhxsL 
IV. 219. vldovGL III. 281. lyAcaov Aiilh. VI. 175. vXcxovtec; 
Thcocr. XXV. 70. Tryph. 610. vXcxovaa 421. aae/v Opp. (lyn. 

I. 44*^. ciii quod iu cod. supra scriptum est vlccc^v, Schnei- 
derus coniprobat sed exempla illa infirmant. 

Haclenus cuumeravi verba homerica; iiunc de iis agam, 
tjuorum usus post Ilomerum incrcbuit sed terminatio uihilo 
sccius immutal)ilis cst: ivdKxei Opp. Cyn. IV. 81. svdiccsiv 
Christod. Ecphr. 121. ivdi(xovzeg Nonu. Par. 1. 196. XX. 14. 
ct aliis locis a Ruhnkcnio collectis v. Malthiae Animm. ad 

II. H. p. 4.59. ozaXccei Apollon. IV. 1064. Anth. IX. 208. Opp. 
Cvn. III. 370. IV. 198. et324. aTaXaovoi AnArom. Galen. T. 
XIV. p. 37. Nonn. XXXVIII. 434. azaXdovaa Plan. CLXX. 
Nojin. XIV. 174. Christod. Ecphr. 110. aTaX^xovza Anth. V. 
237. quorum inimemor Vossius in Arat. 965. azal6(ovza edi- 
dit; tloaovai Opp. Hal. I. 24. Nic. Th. 569. Anlh. XH. 195. 
Nonn. XXXI. 211. XXXHI. 37. tloaeiv Anth. XIV. 126. cum 
participio ylocaov, iloaovaa Nic. Th. 30. P. Silent. Soph. 289. 
Nonn. XIV. 74. nunquam vero %lo6(ovzi, quod Graefius XLVIII. 
389. vulgato ylociovxL praeferre meditabatur. — Ad alterum 
genus, epeuthesi afFectum referenda sunt acpQiacx Opp. H. 1. 
771. cccpQLoojv V. 183. Quint. VI. 221. Nonn. XXXVII. 300. 
acpQL^cnja I. 153. yalrivLo^ov Oppian. Anth. loaun. Gaz. 225. 
SQBvdLikooi Opp. sQevd^Loojv Nouu. iQvOQi6(oaa (iQevO-.) Mus. 
161. evdLOLov Arat. Apoll. Opp. pro quo in Tlies. perperam 
evdi(X(ov scribitur, xaTi](pi6(ov — 6(oaa Quint. et saepissime 
Nounus, *) iced6(ovzai Apollon. IV. 500, xeXaivi6(oaL 0[)\). ye- 
kaivL^ojv Nonn. c(XQOxe?MLVL6(ov Hom. yeXaLviocoaa lo. Gaz. 
I. 354. Xox6(oaL Quint. III. 76. Xox6(ovTeg Opp. Cyn. III. 454. 
Tryph. 187. fivd6(oaL Nic. (.ivd^coaa ApoII. nXad6(oaa Apoll. 
Nic. acpQiycuc Opp. Cyn. III. 308. pro quo Schneiderus acpQiyu 
incuriose edidit, acpQiy6(opzeg Christod. 105. a(pQLy6coaa ApoII. 

III. 1258. Nonn. I. 3.52. XII. 317. 

§. 2. Non exiguus est numerus verborum quae ab aliis 
aliter ac ne ab iisdem quidem semper eodem modo formautur. 

3) KtariniuMVTi Paraplir. XX. 13. vel pro xaTrjtpiocovn .scriptum 
e.st vel pro y.aTconiocovTi, qno Quintus utitur. Idem vitium in Dion. 
XXXVII. 701. correxit lierinanuus. 



176 DISSERTATIO X. 

Homerus qiiideni uuo modo avTioio, avzioojv, aviidavy dvi i 
daaO^e locis plurimis ot acqualiter plcrique insequeutium N c 
Th. 77. Arat. 1014. Opp. II. II. 325. III. 242. Quint. lil. 5«) 
IV. 191. Nonn. VI. 25. et all. locc. eademque forma Ap( 1 
lonius circiter vicies usus est sed idem bis, quod mirum, pi i 
mitiva aj^rmetlV, 1675. el dvtidoixo II. S04e. quicum discrepa 
dvTioqno I. 470. Ejusdem inaequalitatis reus est Lithicoruii 
auctor, si df.i<f)a(pd£ig scripsit 522. et d/iiq)a(p6tov24S. d(.icp(.'.- 
cpdao^at 187. quae verbi forma ab Homero prodita mul < 
plures habet testes d/ng^acpdag ^ouu.^WV. 298. dq)6cooi 0\)[) 
H. V. 239. dq)6cov Anth. Xl! 366. Quint. IX. 246. Nonn. XI. 
168. dcpncooa XLI. 406. Christod. 109. Homerica ^iocovzc.i 
et ^Lcijaxo adoptarunt Apollonius et Oppianus Hal. II. 48. 111. 
284. sed Nicander Al. 361. anteposuit iutegrum ^idoio. Pro 
^odovaa Coluth. 329. Bekkerus recepit codicis Mut. scripti - 
ram ^oocoaa, idque uuicum verbum est, cujus regulara a graiu- 
maticis traditam iuvenimus: zdg fneToxdg zcuv T^g nQcozrjg 
av^vyiag ol ^'Icovsg diaiQovoi, cpQovcov cpQovscov (^ocov de 
ovx id^eXsi diaiQsladai' zd yaQ Tijg devzeQag cpevyovai trjv 
diaiQeoiv nlrjv ollycov Joann. de Dial. 374. qui quod de 
^odcov dixit, idem valet de ceteris iuclinamentis ; uam Home- 
rus idemtidem /?oa«, ^o6coaL, §o6covTa, et ad hoc exemplum 
ceteri Arat. 1003. Nic. Al. 457. Bion. I. 24. Apoll. I. 1272. 
Quint. l. 322. rodovoi, quod Wellauerus Apoll. III. 395. ex 
potioribus libris pro yodaai (sic) reposuit, jcongruit cum ho- 
mericis yodoi/nev et yodoiTe, nec discrepant yodeig Anth. IX. 
70. yodei Mosch. III. 88. Opp. H. III. 407. et doricum yodovzi 
Mosch. III. 24. a quibus dissonantia sunt parlicipia yoocov, 
yo6tovzsg, yo6toaa apud eundem Homerum ejusque sectatores 
Quint. VH. 342. Nonu.XL355. Anth.IX.481. SeA\n'oyo6coaa 
Anth. VII. 467. in Plan. yodovaa scriptum est. Pro dixocovzL 
Arat. 512. ante Vossium legebatur dixdoviL, cui et libri re- 
fragantur et tria alia poetae exerapla. Homerus uno loco 
Od. VII. 319. utitur participio elgeldcov et e^eldcov sed aliter 
infinitivo sldcxv, cujus supra decem sunt exempla; ad Od. 
VII. 319. ubi llocooL vulgatur, adscriptum est ziveg eldcoai 
dvzt zov elavvcoaL de qua subjunctivi forma postea dicetur. 
Quae vett. edd. Hesiodi praebueruut ildeLv et ildovoL, nunc 



Cap. V. DE DIECTASI. 177 

exemta siiiit, sed post cum haec forma incrcbescit ekdco Apol- 
lou. III. 411. UasL Anlh. XIV. 14. ildovGL Maueth. VI. 634. 
I)yll. III. 239. iXdcov H. H. iu Merc. 343. Tryphiod. 625. 
tAdovTsg Arat. 1111. Apoll. II. 80. et 375. Man. VI. 407. 
l?Movaa Eniped. 343. Callim. Lav. 141. rarius i?.dc^ Anth. 
Plau. 336. eldcovTsg Opp. H. V. 242. 260. 389. Cyu.'l. 267. 
ilocoai II. V. 435. sed idem iu ulroque carniiue eliam altero 
utitur iXdsi II. 1. 203. IV. 378. ikdoisv Cyn. IV. 72. iXdovTsg 
II. III. 574. quibus in locis nulla est librorum difFerentia. 
Praeter sQav et iQaa&ai poetis consueta sunt igdco Bion. 
XVI. (XI. Meiu.) i()dovoi Opp. Cyu. I. 238. sed tertiae ra- 
tionis uuum habeo documentum iqdaaOs homericum, pro quo 
apud Hesychium iqdsad^s scriptum est. 'EdQidsi Theocr. XVII. 
19. dubito num alibi reperialur; uam ut Homerus sdQwcovTo 
et sdQidaad^ai frequentavit , sic etiam Apollonius illud sae- 
pius, hoc semel scripsit I. 328. et activum sdQidcov II. 1039. 
m. 170. Orph. A. 802. Noun. IV. 75. XXVII. 242. Coluth. 15. 
hdQLocoaa Jo. Gaz. 1. 70. 'Eipidovaa Anth. V. 288. sed sxpida- 
a&ai et sipLocovTai Hom. Apollou. Callim. Noun. X. 326. XXII. 
37. "Ixd^vdovTsg Hesiod. sed Ixd^vdcc Hom. et Opp. Hal. 1. 426. 
nec minus cum homericis xsqocovto et xsQdaai^e, cumque x£- 
QocooL Anth. XIV. 133. discordat xsQdcov Nic. Al. 321. Ko- 
fidcooL, xofxocov, xof.i6cooa apud Homerum, Apollonium, Theo- 
critum, Opp. Cyn. II. 209. Noun. XII. 164. XIII. 324. XVIII. 
249. XLIII. 109. ita inveterata sunt ut uullum alterius scri- 
pturae vestigiura emergat; quodque in cantilena illa Ana- 
creonlia LXII. (LXIV. ed. Mehl.) legitur xof.idsi, ne minimi 
quidem momenti instar habet. livdLdovaa in H. H. in Cer. 
170. Vossius suspicatur in xvdLocoaa mutandum esse, quia 
hoc et xvdidcov nunquara inveniatur, sed resistit xvdidsig Co- 
luth. 117. et Apollon. IV. 283. qui tanien in L 174. ad home- 
ricam formam revolvitur qua et Hesiodus et plerique recen- 
tiorum usi suut Quint. I. 145. V. 88. Nouu. VIII. 389. XLVIII. 
880. etc. Aliquanto crebrius est f.t£ididsL H. H. in Ven. X. 3. 
Orph. Lith. 244. Anth. IX. 157. X. 6. H. H. in Bach. VII. 14. 
sed id quoque pars major poetarum homerico more iigurat 
^sidLdc^g Apoll. III. 129. /iisidida Opp. H. III. 228. fisidiocov 
et usidiocoaa Theocr. VII. 20. Opp. Cyn. I. 15. 11.246. Nonn. 

Lobeck. Teclinol. lO 



178 DISSERTATIO X. 

X. 291. Colnlli. 37. M€G7]^i(iQi6covTOG Apoll. II. 139. ineGT]^ 
^Qiaovzog P. Sileiit. in Aiith. IX. 764. Sed Nicander in ui 
adeo eodemque verbo ita fluctuat ut modo TtedocoGi scrib; 
Ther. 427. modo nsdcxei Al. 125. pro quo Moschus nsddt 
posuit II. 4. Integram et illibatam formam servat nslcc 
Arat. 74. el 271. Opp. Cyn. I. 514. Ilal. V. 115. ne?M0Vi 
l. 489. nelcxcov V. 443. oracul. ap. Porphyr. V. Plot. p. I 
nelccovoa Nic. Al. 498. TTfiAae»' Opp. V. 496. ut dubitari pos- 
sit num recte Schneiderus in L. II. 431. ex duobus codd. 
receperit nelacxv, quod in H. H. in Bach. VII. 44. nec alibi 
scriptum est. IleQaovGi et neQcccov, quae Hermannus ad H. H. 
in Merc. 133. verbo transitivo neQaoai attribuit, aut oculos 
meos fugerunt aut non leguntur omnino; sed modo neQaccv 
pro neQvccvai II. XXI. 454. Intransitivum per oranes aetates 
unam habet speciem neQoco, neQcxa, nsQcxccv ap. Hom. Arat. 
ApoUon. Orph. Lith. 575. Opp. Cyn. II. 218. Quint. II. 5L 
Maneth. II. 89. quorum tenorem interrnmpit nsQaov Hom. et 
Anth. App. CCCLXXIX. zovzov ntQccei Gcoi-iaza ncxvra ^elr]' 
nam hoc non alia ratione accipi potest quam Quint. XHI. 96. 
fXBkiai dia vcoxa neQr]Gav' sed de Nonn. I. 125. toIov enog 
neQocov ambigas licet utrum nQocptQcov edens significet an 
neQaivcov. Homerico ax«w)w(Tt Theocritus XVI. 81. substituit 
GxenaovGi sed illius ductum sequitur Gxenocovieg Nonn. 

XXXVII. 556. 2xicxovGa Orph. Arg. 1130. Wernickius ad 
Tryph. v. 372. dubitabat an GxiacoGa scribeudum sit quo Ho- 
merum, Apollonium, Quititum et Nonnuni uti ostendit; sed 
idem tamen Apollonius oxiccei probavit I. 604. et praeter eura 
Nicander Ther. 30. Anth. X. 13. oxw.eiv Arat. 736. P. Silent. 
Soph. 656. GxiccovGa Quint. II. 479. axicxovGi Opp. Cyn. II. 
593. Hal. I. 625. GxiccotTo III. 467. sed Gyciocovzai Aratus 
599. Eidem Arato placuit GsiQicxet scribere 331. cui cou- 
venit participium aeiQicxovza Apollon. H. 269. Nonn. V. 269. 

XXXVIII. 357. GeiQicxovaa .loann. Ecphr, 347. sed GeiQiocov- 
tog Opp. Cyn. IV. 338. Schneiderus edidit Brodaei conjeclurara 
sequens pro GeiQioevrog. 2tixccei Hesych. EM. et Suid. pro 
usitato afferunt sed poetae semper altero utuntur aTixncoot 
ApoUon. Arat. Orph. Lith. 269. Nonn. XXV. 399. XXVL 223. 
kaiixocovTo Hom. Nonn. Paraphr. IV. 206. XXXIV. 255. In 



Gap. V. DE DIEGTASI. 179 

Orph. Arg. 1139. e cod. Mosq. pro trjXeddovTa imuc ascitum 
est tt]lei>6covTa idemque Opp. Hal. III. 418. e libro Sylburg. 
conveuieuter dativo v. 53. Sed iu hoc verbo Homerus ipse 
panim sibi constat; nam in Iliade semel ti^lei^aovteg legitur, 
in Odyssea bis triXed-oiovta, in ulroque carmine saepius trj" 
«! ke&ocooa. Sic et apud Quintum modo tj]?.e0^6covza I. 399. 
modo tr^le&cxovta IV. 424. IX. 19S. XII. 121. apud Dionysium 
1079. tifkei>aovGL et brevi intervallo post trjXed-ocoat 1127. 
sed singularis numeri unum modo cognovi trjXeOcxei Anth. 
IX. 437. et 663. TQoxdet Mosch. VII. 15. Arat. 227. tQo- 
xdcov Anacr. XXIX. 6. Maneth. VI. 75. tQoxdovaa Maxim. 5. 
lo. Gaz. II. 68. multi et saepissime in quarto pede, de quo 
jam dictum est, sed tQo%6coaL idem ille Aratus tribus aliis 
locis, tQo%6coaa Noun. VI. 235. XVIII. 2. XaXdovai Nic. 
Al. 439. lahkoGi Opp. H. II. 451. postremo participium (nam 
alium modum non reperi) yyodcov Theocr. XXVII. 49. et plu- 
ribus locis quos Wernickius indicat ad Tryph. p. 169. iu 
Adnot. et %vo6coGa Tryph. 343. si hoc recte pro %vo6eaaa e 
cod. restitutum est. Ab his angusto intervallo disjungo verba, 
quorum exempla minus densa sunt partim ejus figurae, quae 
contractionera antecedit doididei Hom. ^Qidei Hesiod. aQo- 
Tpmoj^Tt Gallim. Dian. 161. oeldovTeg Hesych. aeXdovzog Nic. 
oeXdeiv Gregor. Garra. II. p. 43. ed. Bill. partim ejus quae 
contractionem sequitur: aQaxvwcov loan. Gaz. Ecphr. I. 343. 
aQttxvwcoaa Nonn. XXXVIII. 14. ^vd^6coaa Nic. yXay6cov Anth. 
IX. 384. yavQL^covTO vel yavQLocovzeg Theocr. yeLzviocoaa 
Anth. App. GX. deidLocoaa loann. Ecphr. II. 46. (666.) deQ- 
xiocovTaL Hesiod. syyvdcx Anth. Plan. CIX. eyyvdaad^aL Hom. 
sf.moX6covTo lAcnn. enavd-L^cov Apoll. III. 519. quod Meinekius 
Gora. Fr. II. 751. paulo audacius in Iniyvodcov mutavit; ^a- 
Xocoaa Nic. Th. 252. xanvL^coaL Apoll. xaQdi6iovTa Nic. AI. 
19. et 594. xeXevTL^cov Hom. xvXoidL^covTeg Theocr. xvq- 
ti6covteg Maneth. XLd^6cooa noXvXL^og Hesych. /itaXxL^cov 
Arat. [.laatL^cov, f.iaatix6cov et (.ivXL^covteg Hesiod. (.ir^vLncoai 
Apollon. ^ttvda Nic. Th. 383. 6xql6covto Hom. enoxQLocoOL 
Nic. oQyt^covTeg (pro oQytd^ovTeg) Manelh. IV. 299. nafxcpa- 
X6cx)VTeg Apollon. el Erycius v. Jacobs. Gatall. Poett. Epigr. 
892. nXav6(jiivtai Hom. nvevatL^tov Anth. X. 382. vXaxocov 

12* 



180 DISSERTATIO X. 

Opp. Cyn. 111. 281. IV. 367. vXaxiidovTeg Quiiil. IJ. 375. 
vTiziowaa Arat. <pov6covTsg Tryph. 616. rpXidowv et (pXidoMn 
Nic. 0lid()iovTO duoTTiijvTO Hes. cpQii-icuc Opp. Gyii. I. 49i 
cpvlhocoaa Arat. %oX6lov Nic. Th. 140. *) Verboruni , qu? 
iii hunc coetiim coufluxerunt , pars longe niaxima ex j^ar 
cipiis constat, quae num ex se nata sint generatione, ut ph 
sici vocant, aequivoca an ceterorum modorum exempla con 
munis Graeciae ruina oppresserit atque obruerit, quaerere 
insolentiae est. Sed illud taraeu multis rebus cognosci potesv 
poetas de versu conciunando satagentes, ubi adjeclivum non 
in tempore sese oflerret, sine intervallo parlicipiura arcessi- 
visse sic ut scenici deuni ex machiua solent. Nec ullum ge- 
nus vocabulorura a librariis saepius confusum aut ad digno- 
scendum difficilius est. Apud Ilomerum quidem II. I. 157. 
ovQbck TB axiosvTa d^aXaaoa te riyJisaaa Aristarchus edidit 
axiocovTa, quod nenio probavit; nam et concinnitalcm mem- 
brorum turbat et activa forma axioco Horaero inusitata non 
niinus quam oxqwco, cujus particij)ium llO^og oxqlocov Apol- 
lonius in Lex. quasi homericum affert forlasse meraoriam se- 
quens, nara apud hunc oxQiosvTa legitur. Quod Schol. Od. 
IV. 227. pro cpcxQf.iaxa /.irjTwsvTa scribi ait {.ujTiocovTa, sen- 
tentiae repugnat. Sed nura VI. 67. Qvn6covTa (s7/iiaTa) scri- 
batur an quod Schol. QvnosvTa, nihil interest, nisi quod 
adjectivum semel legitur idque in extremo demum libro. 
Gravior vero est doctorum dissensio de Hes. Sc. 289. u 
aristarum capita crassescentia vocantur xoQwiocovTa rchr] 
vel ut in aliis libris scriptum est xoQvvwsvTa, quorum ne 
Irum probat Goettlingius ; ,,nam xoqvviosvtu, inquit, un 
,,iota habeat, non apparet, xoQvvtoiovTa autem et xoqcoviocov 
„(nam haec quoque affertur lectio) habenda essent in desi- 
„derativis ut cpah]Qi6covTa Hora. quorum nullus hic locus esl : 
„hinc puto poetam scripsisse xoQvviosvTa aut xoQvvTJsvra." 
Equidem neque xoQvvwsvTa rejecerira neque xoQvvwcovTa. 
Nam illi siraile est arpQwsig iota epentbetico auclum ap. Nic, 



4) Ztinowvro 6Qiur]V lldjiijiayov Hesyrh. ex poefa epico siimtii 
videtur, qiii vel OriniocovTO srripserat id est oQixTjy ^Xaufitcvoi' n 
arjnfa&ai vel i)ni6<ovto. 



Cap. V. DE mECTASI. 181 

i Antipatr. et xoQaiosig Orpli. Litli. 492. cui diibito iiiim 
recte xoQ<n]£ig substitiitum sit; *) houicricumquc Teixioeig a 
telxoq multo potius qu.im a zeixiov derivatum nXEovcto^uJi 
tov i EM. 756, 17. ^) desideralivac autcm potestatis verbum 
ab illo loco alieuum non essc ostendit q)vxaXiccl q>vlli6ioaat 
Arat. KoQvvtosig certc repugnat Grammaticorum praecepto 
adjectiva in loeig exenntia antepenultimam longam habere O 
quae sjllaba apud anliquiores quidem poetas in primitivo 
itoQvv)] scmper brevis cst ac si in xoQvvioeig et xoQvvidav 
producitur, nccessitati servitum csse apparet, sed pro xoqv- 
vioevia, si iiihil aliud suppetebal, lidqv xoQvvevvza dici po- 
terat ut /ujcevvza. Pro ioxaioiovxa non uno in loco scribitur 
ioxaidevTa daninatum Bcrnhardio ad Dion. v. 65. et Meinekio 
ad Theocr. Vll. 77. ncque ego usitatum fuisse defendam; 



5) Agltur hoc loco de lapidc ciii in epigraphe capitis nomen est 
xoQvifwSrjg , qiiae terniinatio consiietndini propior sed vis eadera est. 
Sic se habent O^voag et O^voj^ijg, dolotig et doXc66r]q, OavaToeig et &«- 
vai(66r]g etc. cnmqiie pocfico illo xoQvviofig, si Hesiodus ita scripsit, 
congruit xoQv%'c6(^>]g apud Theophrastum. 

6) Similiter iota abiindat ante terminationem secundae declinatio- 
nis (foivixiovg Aristot. de Col. V. 795. a. 2. et ^aiQaxiovg. 

7) 'Elaifojeig montis nomen in codd. Aristot. rectius scribitiir 'EXa- 
(fofig ut ITvSofig, 'Yxpong. \n Epim. Cram. I. 12, EM. 34, .39. etGiid. 
iQ(6etg aut in iQioic^eig mutandum aut prorsus delendum est; quis eniin 
credat (jJrammaticos, quiim Tii^liaiig vel iJ6i(6eig afferre possent, voca- 
hiilo iy;noto et regulae contrario usos esse? Nec ullum ejus vestigium 
apparet in praeceptis an(i(|uorum llerodian. n. Mov. 14. Excc. ('rain. 
Ili. 401. KsQiofig y(Q(6foaa Theodosius cominentus est Gmmin. p. 08, 
ylfydifv vkdiiStg poTav(66fg Hes. literarum ordo indicat Xf/ofv scriben- 
diim esse; quod sequitur ylf/o^ciag xaTay.oii.iia0^fCg huc miitandum vi- 
Aitiur Xf/o^aaag xcciaxoi/iiia,9fi'aag, a X^/ogutOvog Ovoftg, xQvog xQvofig. 
In Nonni Par. (non Dion.) XVHI. 127. flSov iyc!} devSQcafVTog ofxiaTiov 
ev^ofhi xriTiov , Passovius iyco expungens duos in principio spondeos 
conipegit, quod Nonno inausum et intolerabile; nam vneicoy neilg 
ovTog IX. 9.>. non sic scriptum esse oporluit sed iit XHI. 128. rvf 
naig (iv,7Q(6nov. Wernickiiis correxit elciov iy(6 c^QvoevTog. Nec alie- 
num fiierit fJiSov Jr) c^QvofrTog vel ^QoaofVTog. Non magis probari 
possunt i</Ltv(iQ(6fig et (^tyojftg, qiiae edd, vett, Nicandri et Eurip. prae- 
bent; nam eadem adjectiva in rjfig et (oeig terminari non constat. In 
Nonn. Dioii. XXX. 50. editionuiu vett. una Xvaaojevti, altera Xvaaijtvit, 
Graelius Xuaaiowvit. 



182 DISSERTATIO X. 

nam ab ayxvXog qiiidem et similibus propagantur ayyvkosig, 
^QOTOEig, dovhxoeig, daidaXosig, xafinvXoeig, XaXosig, fie-. 
Gosig, f.ir]Xiv6€ig, ^evoeig, o^Qi^oetg, V7]7ii6eig, sed ab soxi 
Tog eaxaTiog ut ab voTazog voiaxLog, ab aliis eodem modl 
terminatis /.leaoatiog, devTdriog^ veidriog, oaodtiog. Pro 
dxXvoevTL Arat. 912. duo codd. dxlvoiovxL praebent, quod 
Vossius praefert; aefpfoej^rog Opp. Cyn. IV. 338. Schneiderus, 
quia alibi non invenerat, in aeiQLovmog mutavit, xlL^evti 
Nic. Al. 110. in ylioiovTi sed hoc aucloritate codicum, nam 
ad sententiam utrumque pariter aptum. In Ther. 252. xei- 
(.leQiri takowaa xdXa^a si scriptum esset (^ak6eaaa, tantum- 
dem valeret; ac nescio an hoc interpretatus sit Scholiogra- 
phus xtovL^ovaa iogTveQ xQvog Kakoev. Pro ^qoxov dyxoviovza 
Maneth. I. 317. Schaeferus dyxovoevta optavit, Riglerus dyxo- 
voiovTa. Tryphiodoro 343. Wernickius e cod. restituit x^o- 
oiooav xc(Qtv of.i^Qov pro x^ooeoaav. Sibylla si saperet, non 
dvva/iiig qiXoysovaa se scripsisse affirraaret III. 72. sed q)ko- 
yoeaaa. 

§. 3. Trium formarum, quas verba secundae conjuga- 
tionis pervices alternant, duae modo concessae sunt iis quae 
in oco exeunt, contracta et distracta; quae vero contractam 
natura antecedit, nou legitur nisi forte in duobus modis obli- 
quis; aQoovaL admisit poeta deterrimae notae Gregorius Naz. 
Carm. 11. 43. Aratus vero certissime non TvnoovaL scripsit, 
quod Vossius ei tribuit v. 169. (171.) sed diphthongo ov ii 
u) corrupta TvnoioaL, ut Eratosthenes Fragm. p. 144. ei 
Bernh. mfQdioat, Apollonius I. 196. aQOioaL, Callimachi 
Fragm. CLXXXIII. eodem intellectu (paQoioai , Dionysius i1 
Bassaricis ap. Steph. s. JaQoavia — ninXa yvvalxeg xqoxoh 
OLv id est xQoxag ififidXlovoL. In passiva forma daTeQocovl 
tai Arat. 548. et drjLOiavTaL apud Homerum et Quint. IV. 24 
Nusquam vero dQoeig, aQoeiv vel simile quidquam. Partici 
piorum nominativi aQ^cov Hes. Opp. 448. ^towv Anth, X' 
n. 41. Tvnoiov Nonu. VI. 21. loann. Geom. Paradis. XL 
433. per se ancipites si ex indicativo, ut par est, aestiman- 
tur, non evTeleig sunt sed ex contractis orti. Et hinc pr< 
ficiscuntur obliqui aQoiovTa Nonn. IX. 236. dr^ioiovza Quinl 
II. 397. fieaoiovTa Maneth. IV. 65. cf. Praefal. nTSQOiovi 



Cap. V. Dfi DIEGTASI. 183 

jov) iii Gregorii epigr. Anth. VKI. 91. Jacobsius interpre- 
latur menti quae dat quasi alas ut a meQoio ductum; Mu- 
ratorius vero nxeQoevTL edidit. Reliquorum modorum exempla 
ita rara sunt ut regiila non appareat. Subjunctivura non con- 
Iractum aQorji; legimus Hes. Opp. 479. sed codd. praebent 
oplativum diectasi effectum aQoojg. Hoc Hermanuus appro- 
bavit, cui non opponam quod Goettlingius infert, Graecos hac 
optativi figuratione non usos videri quia eadem sit subjunctivi 
lacies. Etenim hac ambiguitate etiam terlia persona numeri 
siugularis laborat quac in tribus modis eadem est. Neque 
iion dubito num modi dubitativi secunda persona in otiyg exiens 
reperiri possit. Interim optativura quoque hujusmodi demon- 
strare non possura , nisi forte latet in Nicandri Ther. 81. el 
linooiQ evqQea yvla. In cod. Paris. scriptum est XiTt^rjg 
([iiasi optativus verbi iLTtaio atticus. Id autem admitti nequit 
(jiiia liTiao} habet intransitivara significationem tov linaQov 
eivai, hic autcm locus flagilat activum ungere. Quocirca aut 
/MTooLg scribendum, quod Schneiderus ex compluribus libris 
recepit, aut, si optativo forraa uativa uon conceditur, kLncot^g 
a verbo Xuroto, etsi hoc alibi non invenitur sed iLTtalvoj el 
/Aritxuo. Si iLTiofijg legeretur, is subjunctivus foret sirailis 
Aristarcheo aot[tg, si liTctiig, alteri Aristarchi scripturae aa<p^s 
V. ad Buttm. 296. Verbi medii optativus est xo^(^to Theogn. 
V. 325. pro xololzo, ex x^^^f^oLTo contractus ut TL/iitiJTo. Multo 
crebrius sese offeruut secundi ordinis optalivi per omnes tres 
formas vagautes ; frequentissime quidem priraae vaLetaoig 
H. H. in Cer. 39. eQcioL Opp. Hal. 111. 48. IUol Man. VI. 
711. yoccoifiev Hora. yoaoire Anth. VI. 237. eQaoite Callira. 
Fr. CVII. yotxoLev Hom. yotxoioO^e Mosch. III. 3. tQoxaoLvio 
Arat. 815. Secundae a(j.tpg Theogn. 107. xQvntTt Hom. af.itj)ev 
et axLQTtijev apud eundera, ad haec oQt^xo et (iitijato. Tertiae 
OQotpte, TQvyot^ev, evxeTOf()fn]v Hom. oQotTjo (sic) Maxim. 389. 
amof^jzo ApoUon. ^^^^«''«(^uro Oppian. Hal. IV. 439. etc. Sub- 
junctivorum item forma triplex in usu est; naturalis xQoxari 
Man. VI. 86. vnxLajiat Arat. 794. axLtxt^aL 863. HQefxtxrjai, 
Nic. Fr. II. 42. neQarjoL Maxira. 503. et 578. dLe^eltxrjoL in 
cod. Vat. Apollon. III. 879. pro dLe^elaat]ai, et yeltxT] Mosch. 
1. 20. nuper assuralura pro yeAa^. In passivo eXarjicxL Oppiau. 



184 DISSERTATIO X. 

H, 11. 14. eQcccoviai Bion. VIII. 1. Altera contracta ai -/.iv 
eag Hom. et niulta siniilia; tertia poetice diducta el x sdag 
Od. XI. 110. evT^ av 7r£(»ow(Tt Oppian. H. 1.49. ocpQ^ oqoojol 
Quint. XIII. 167. et alia pluralis numeri, unum raedium Hes . 
Opp. 240. oQTig aXnQaivrj aai azaad^a^va ^irjxavaaTai lioc esi 
liirjXavarjTai. 

§. 4. Si quis exerapla hac disputalione coraprehensa u 
capite usque ad extremum relegerit, intelligat necesse est o 
raicron et alpha breve ante oj et a longura non aliter inter 
seri nisi hae longae vocales couflatae sint ex brevi vocali, 
quae ad substautiam verbi pertinet, et monophthongo diph- 
thongove, quae ad terrainationem, oQa—io oqoj bQoco, oqcc — 
€ig OQccg OQaceg, oqcc — ovai — oQOcoai, oQccoiTa — oQoqne, si 
vero duae breves in unam longara confluxerint, nullara fieri 
interpositionem nisi consonantium pondus accedat. Itaque 
oQaaTov non dicitur, quia oqcItov ex oqccstov contractum est, 
et sic ceterae pluralis personae praeter ultimam quae diphthon- 
gum in paralexi habet. Eademque ratione totum excluditur 
iraperfectura , quia literara alpha brevis insequitur vocalis ut 
vXaov, et iraperativus coraraunis forraae, non atticae (ut dv' 
TLOcovTcov) postrerao participii genus neutrura ut TrjleO^cxov 
Hora. GTalaov Arat. 962. non GTahkov. Huic regulae quae 
adversantur perpauca sunt et non magnae auctoritatis : noTs 
TQvy6co(.iev omoQtjv Nonn. XLII. 297. quod pro conjunctivo 
haberi potest ut noie oneiQOj/nev ccQovQag v. 288. duoque ad 
Buttra. 28. aliata, eldaTe et oQaaTe. Terliam personara Butt- 
raannus in Graram. I. 482. Homero inserere meditatus est; 
nara in Od. XX. 347. ol de yva&/LioiGi yeloitov dlloTQioiGL 
scribi jubet yelcocov id est sytlcov (syeXaov) quia yeloiav non 
ridendi habeat significationem sed jocandi. Verum hoc ex 
uno illo H. H. loco nequaquam clare apparet et si quod fuit 
inter utruraque discriraen, tamen non necesse est ab omnibus 
constauter custoditum esse. Participiorum vero casus obli- 
qui oQoojvieg etc. duplicem excusationem habent, unam quod 
a nominativi oqocov similitudine abstrahi non potuere, alterara 
quod vocalis fulcitur positione ; idemque fit in personis verbi 
passivi, cura in indicativo praesenlis dnQLadod-cov, dydaod-e 
et sQdaGO^e, tura in imperativo eipLadoOcov, xeQadaOcov, 
infiuitivo (xvdaGOai', aiTidaGOaL , et iu imperfecto fjydaGOe, 



Gap. V. DE DIEGTASl. 185 

>.yoQaaad-£ , avziaaade, xeQocovTo, fp/OQOcovzo , qiiae omuia 
sunt ejusdem Homeri. Primae vero personae, cujus tcrmi- 
natio est ao/nai, exerapla nulla, tertiae et uuniero pauca et 
minime antiqua (^QvxavdaTai Nic. Al. 221. elgoQaataL Oppian. 
Cyu. III. 67. Orph. Fr. II. 12. /iu^xavdaTai Sibyll. V. 125. et 
171. quorum verborum haec una forma versui non repuguat. 
Verba tertiae decliuationis quum uou iu a et w sed iu oi et 
ov coutrahuutur praeterquam iu uouuullis persouis coujunctivi, 
natura sua ab hac epenthesi abhorreut sed interdum tameu 
huc relabuntur per quaudam quasi synecdromeu ut Gramma- 
, tici voluut, dQoojai ut oQotoai, dt]ioq)Ev ut tQvyowev. Causa 
jforsitan fuerit persona tertia, cujus ad cogitalam speciem 
aQoovoi si quis animum referret, uihil admodum iutererat 
utrum cousonam refractariam iu diphthongum mutaret aQo- 
ovai (ut lievai letai) an iu vocaleui longam aQocoai (ut Uaai) 
sed hoc praeferebatur ea re , quod aQoovai omuiaque nou 
rnntracta a consuetudiue abhorreut. 

§. 5. De uonuullis coutroversia est utri ordini adscri- 
bcuda sint. Homeri verba eayaTocovTa, eayaTocoaa el saTQa- 
toiovTo Buttmanuus §. 105. Adu. 6. a pracseulibus iu oco 
exeuulibus repeteuda esse statuit quia a uominibus eaxaTog 
et aTQaTog propagata siut. Mihi tanicn omnem verborum 
hujusmodi perlustrauti nullum obvenit quod cum illis et etynii 
ratione et sig-uificationis perfecte cougruat. Nara ab his, quae 
cum eaxaTog maximam sirailitudiuera habent nvf.iaTog, vaTa- 
tog, vnaTog, [.ivxaTog, veaTog, f.UaaTog aut uulla sunt verba 
aut in evco deducta, ^TQaTova^ai semel legitur uec siue 
codd. disseusione sed termiuatio a seutentia loci Aeschylei 
non alieua; ^VQaTdaOaL cura ipaTda^ai (v. Diss. IX, §. 3.) 

Ihactenus cougruit quod utrique commuuis est character ver- 
balium, alioqui iguotura, De illis quidem Grammatici morose 
tacent, neque de tQxaTocovTo, xaTrjniocovTo et dvocoai cou- 
silii sui copiam fecere. Illi iu Prolegg. .522. apposui nomen 
BQXdTt^g et €QxdTT] ab elQyco derivatum ut ab auTco dndTi], 
quo deducimur ad praesens eQxaTdco, ut a vaihr^g vaieidco, 
Xa(.ineTr]g {xaklilafLneTt^g, eQLXafineTig) XafineTdco. '^Hnidco 
non extat nisi iu GIoss. Graecolat. ^mcoaai vero apud Hip- 
pocratem iutellectu quideni ueutrali sed hoc nou obstal quo- 
minus huic verbo activa quoque coucedalur siguilicatio ; ad 



186 DISSERTATIO X. 

milescendi notionem, quae homerico verbo subjecta est, rjTtm 
ad^cti et rjTciovod-aL pariter conveniunt. Jvoioai, quod ill 
interpretantur slg dvrjv ayovai, propter hanc factitivam po 
testatem probabilius ad dvoco refertur quam ad dvdoj. Vei 
simile est haec omnia ab antiquis Grammaticis curiose quae- 
sita et disputata esse, sed iiobis nihil amplius iunotuit quan 
illud minusculum adnotamentum Schol. II. III. 266. «tto toi 
axLioo) eotixoovv (sic) soTixco/iud^a (sic) iaiixocovTo' cui cou- 
trariam sententiam profitetur Eustathius p. 179, 34. wg toi 
aisl^co 6 aoQiaTog sozi^ov xal nilhjov demsoog azi^co, aqy 
ov «I avadQOfirjg sveaTcog dsvzsQag av^vyiag 6 aTi[ico, ovta 
oTsixco GTixco sGTixoojvTO ct Suidas Hesychiusque ^Tixdst 
noQsvsTai, quod fortasse poetarum epicorum aliquis scrupu- 
loso illi o^ioaTixdei assimilavit. Alia coujugationis indicii 
desunt, neque argumentum praebet significatio ; nam aztxotoat 
et de euntibus dicitur Orph. Lith. 269. Mosch. II. 138, ubi 
Meinekius ex optimis codd. OTsixovai reposuit, et de rebus 
quae xaTd OTixov collocatae sunt g^rjyol sn^ dxT^g s^sir^i 
GTixocoai Apollon. I. 30. sv ds yeveici) TQioToixoi sxdzeQdi 
nsQiOTixocoaiv odovTsg Nic. Th. 442. vrjeg — neQioTLxocoaii 
afiOL^adig ysLTOvsg dXXi^lrjOL Nonn. XXVI. 222. utrumquc 
congruens homerico eotixocovto. Id secundae conjugationi 
attribuendum videtur; nec minus, quod semel legitur, syQr^- 
yoQocov, etsi syQrjyoQdco non magis notum est quam syQrjyo- 
Qoco, sed solum syQrjyoQsco et id apud scriptores non at 
modum antiquos. IdyQLocovTa TavQov id est ferocientem Op 
Cyn. II. 49. pro quo in nonnullis codd. et edd. dyQidovTa 
scriptum est, in Thes. perperam ad dyQLcko refertur. Kqo- 
xocooL in versu Dionysii supra ad xqoxoco revocavi, sed xqo- 
xoojvTsg x6qv/.i^ol Nic. Fr. II. quum pro xQoxi^ovzsg vel xqo- 
xdtvTsg positum sit, convenientius videtur verbo xQoxdco, quo 
Thes. caret. Hujusmodi captiunculas ille plurimas objecit 
oTav axLQOboaL vel oxvqocool §6sg Ther. 75. a verbo ignoto 
axLQav vel oxlqovv, duoque synonyma oxot^cool Alex. 35. 
pro oxoTovvzaL sive axoTodLVLcooL positum et i>no^oq)6iooa 
ovQrj pro ^ocposaoa vel tog^osLdtjg Ther. 337. Quippe ^09^» 
et oxoT^v non leguntur alibi, ^ocpovv autem et oxotovv signi- 
ficationem intransitivam non habent; sed fortasse a poetf 
huc deflexa sunt ut /uekaiveiv interdum dicitur pro fiekavsLv 



Gap. V. DE DIEGTASl. 187 

V. ad Aj. p. 383. Non niiims anibignuni est tQiroojaa ae- 
lijvT] Arat. 795. ciijus verbi nullum aliud exeniplum in promtu 
habemus, sed si aestiraemus ex simili vmioioaa aeX^v?] 788. 
ad TQiTccco pertinet; nec diversum praesens habere videtur 
dixocoaa aehjvt] 799. quae ab eodem dixaiofievi] vocatur, sed 
dixccco ipsum nunquam in conspectum venit et potest inlelligi 
luna sese dimidians eavzrjv diyaCovGa sive dixovaa a verbo 
dixoco , quod semel reperi in Hippocr. de Nat. Oss. p. 51 J. 
T. I. 7] rjTtaTizig — edixcoSi] scinditur in Thes. omissum ; 
idemque principium convenit passivo Sixocovto Apoll. III. 1614. 
Ac nescio an duo fuerint verba siguificatione discreta, unum 
intransitivum yavav, cujus usus pervulgatus est, alterum ya- 
vovv illustrare in Arat. 189. ov i-iiv noXXol aaxaQsg yavncoai. 
Vana vero illa est Eustathii suspicio p. 1618, 52. ro ccqoco- 
aiv eotnE devTSQag eJvai avCvyiag' r]v d' av xa&aQcog TQiiT]g 
BLTtEQ eyQcccp€To aQoovai, nam ccqcxco verbum nullum est, pro 
aQoovai aut ctQovai dicitur aut ccQocoaL. Ac mirum est cur 
Lexicographi eda^Locovzo in H. H. et Apollon. non sub Je~ 
^iovfiai referant sed thema commiuiscantur inauditum de^Lcxo- 
(nai. Quod vero Hesychius suppeditat AexocavTo avvexccd^r^vTo 
fortasse ex libro vitioso sumtum est ; nam Xoxaad^aL significat 
To eig Xoxov avyxad^ijaS^aL. 

§. 6. Haec verborum secundae et tertiae conjugationis 
araplificatio, de qua tam multa diximus, quo nomine appel- 
landa sit, nondura satis constitutum est. Veteres in duas 
abeunt partes. Schol. II. IV. 1. r^yoQocovTo ex tov r^yoQtovTO 
dLccLQeaeL /; {.lalXov enevd-eaei, nisi {.lallov i] enev&easL scri- 
psit. «) Quara hic epenthesin, Eustathius vero p. 30, 40. na- 
Q&vd-eaLv vocat, a Schol. Hes. Opp. 179. adjectio dicitur: 
Tr]led^6co nQogd^rjxr] cog oQocoy ab aliis pleonasmus EM. 633, 
12. ano Tov oqcxolte oqcjjte xat nXEOvaajLicjj bQckpTs et p. 
178,33. ciCfocovTa nXsovaajiidg tov o, p. 452, 50. xayxaXocoai 
nXeovaa/4c7) tov o .noir]TLxcdg. Alteri noraini favent Schol. 
Od. V. 377. dkoco dLaiQeaig tov dXw, dto xal ^aQvveTai, et 
ad V. 129. ayaad^E cog dvvaa&e ' dvvazai de xat f.iaxQ6v 
ELvdi' ol.de yccQ t6 xazd dLaiQeaLv dydaa^e. EtEM.637, 39. 



8) Populariter loqmitus est Schol. II. III. 387. mi^irjg miew xat 
6icitQiai.i yainlw, non ignorans hoc esse lo ivuXig. 



188 DISSERTATIO XL 

£&og iott T«p noirjTfj ta QTi](.iaTa rrjg devTSfjag av^vyiag dt 
),vBiv slg dvo a, cov to f.isv ttqiotov avvEaTal(.ievov , to 
dsvTEQOv sxTeTafiivov xal ovv tu) i yQacpo/iisvov , oqcc 
oQaq ^) sed iieutrum nomen satis definitum est. Nani dial 
sin sive diaeresin vulgo vocamus diphthongi vel monophthon 
in brcves vocales dissolutionem J^Aog deslog, xollog xotloi:, 
aTai aaTai v. ad Buttni. 124. quibus oqooj, quia w integrun 
permanet, simile dici nequit. *°) Pleonasmi autem nomeii 
tam multas res tamque dissimiles complectitur ut ipsum de- 
finitione indigeat; neque convenit cum illo Techuicorum prae- 
cepto o\ nXsovaofiol tov tovov ov fisTa(iaXXovoL Apoll. de 
Adv. 570. ^liQcodiavdg Xtysi oti 6 nXsovaofiog tov olxtiov 
Tovov cpvlcxaaei, rj ds diaiQeaig aAA«a(7«t EM. 614, 40. quam 
regulam confirraat Epim. 316. duobus exemplis ex hoc ipso 
genere verborum repetitis ^yoQocovTo et sQc<ao3s, idemque 
etiani iu nominibus cpocog, ^owxog observari monent. ' ' ) De 
nostris doctis aliqui hanc epenthesin epicam nuncupant nomen 
a potiori, ut dici solet, sumentes; nara exempla, nisi librarii 
identidem lapsi sunt, fines epicorum excedunt: afirparfoojoa 



9) His in Edd. antiqnioribus iota saepe deest, saepiiis etiain iu- 
finitivis, quibus Wolfius olim ilhid addidit, postea detrabi jussit in 
Anall. p. 425. T. II. oQav ex OQafp ortuin ratus, idque in Ilomeri 
editione sequutus est Bekkerus. Sed fuisse ulluin teinpus quo Graeci 
oQaev pronnnciarent aut ita pronunciatum esse mcminissent vereor ut 
probari possit. 

10) Siniiles essent infinitivi fiyaaaOrd, dyEiaKaOKi, fiTjxaWiaaOcu, 
si alplia postpositivum breve esset, quod veteriiin (<raminati(-orum 
antesignani una voce conclamant: ra yaQ tig Oai anaQifitfaia tqicijv 
anb jslovg fxovia o^fiav (fiXtT tiqo ralovg fiQa/vufdOai, lidfGOai, ^v- 
vaaOai Scb. II. VI. 268. Is fuit antiqiiae disciplinae rigor; nos affecta 
alio atque integra et nativa moderamur sono, 

11) Regulae obnititur Scb. Od, XII. 417. ro Oftiov (sulpburis) d 
ano Tov &HOV xaTa SiaiQidiv, 6iu rt iSia ^Kf&vyyov ; if>afitp (ovy) oii 
nleovaGfiog iGit. rov s wg eeig, nam siibstantivum Otsiov proparoxylo- 
non est, eodemque accentu notandus videtur nominativiis adjectivi 
O^tfiijg Opp. Cyn. l. 18. id est &^eiog et substantivi ;^ffm/? Nic. Ther. 
19. id est /eeia. Sed GTaKei]S(ov Iles. nererjvog sive nereeivos et Kofi- 
fiayerivog Dionys. 877. ne accentum rctraherent, forlasse character qul 
dicitur probibuit. KXrmiiwv eta n(^ ex cabundanti additum babet sed 
pro x}.er]ihov dicitiir iif fjievoivi]rjGi pro fjievoivetjGi v, Spitzn. ad II. 
XV. 82. 






Cap. VI. I)E VERBIS IN im. 189 

*l. Diut. Sign. II. 4, 141. afifparpoon-Ta Cnr. Acul. II. 3, 

7. yavoovisg Sign. Diut. I. 8, 94. nrjxavc<aa(hai Hipp. de 

luor. p. 124. T. I. Iwnocovza in Aristippi cpisiola dorice 

iptalX. p. 16. ed. Orell. et tertiae conjugatiouis a^iocovxi 

Anonynii Dissert. III. in Opusc. Moral. Oreli. 222. ut ea 

(Miiittam quae Buttnianuus ex Herodoto attulit. Res tanien 

'■ liia propter crel)ras lil)rorum discordias et raulto frequen- 

ioni contractionis usum, a quo cur aliquoties discessum 

. causa nulla apparet. Interim poeticac quoque figuratio- 

- ratio explicari non potest; nam quo loco illi sXoco, slceag 

luint, eodem conveniunt sXciCj, elcceig, et vicissim quae ne- 

(' inlcgra versum intrare possunt ut iXdofisv, neque con- 

iii.Kta ut e^sAiofisvj e^elcae, his illud fomentum nou adhibent. 



CAP. VI. 

De verbis in fJii. 

§. 1. Ad muUipIices illas thematis interpolandi rationes 
accedit transitio in eam conjugationis formam, quae a Tech- 
nicis tertio censetur loco. Hujus tres sunt terminatioues r}(.u, 
cofii, vfii, omncs illac verbis adjunctae et duae priores 
puris quidem praeter dii^co dt'Cf]fiai, nam c(xvceadt]fii ') et 
si quid hujus simile Aeoles finxerunt excludit operis dispo- 
sitio et ordo praescriptus. Sed verba in vfii alio loco ab- 
solvi in Diss. XI. §. 4. De reliquis, quae olim praelibavi 
ad Buttm. p. 70. hoc brevior nobis sermo erit quia omuia 
eadem via decurrunt a verbis vel barytonis vel perisponienis, 
quorum nonnulla permanserunt integra, pleraque dici desita 
sunt sed cognoscuntur tamen ex modis temporibusque deri- 
vatis. Ex barytonis igitur primae conjugationis duo in 7jfii 
deflexcrunt deco dideco didtjfii^ cujus unum legitur tempus im- 
perfectum edid/^v, et d-eco xid^icj zid-rifu, totidemque in di- 
phthongum contracta eco slfii et elfu, cujus ])rima positio sco 
€0 non extat in sermoue graeco. Multo plura vero a secunda, 
quorum nonnulla afTerunt EM. 202, 20. Cram. IV^. 210. Tikio 



l) Circiimflexo uxraCtia nihii liabeo quod componere posshu prae- 
ter dubiuni illud ^QiCrjaaaS^ai. Nam ^iCeo iiCrfftai diversa sunt. 



i 



190 DISSERTATIO XI. 

nii.inh^f.u ^ XQOJ ^fiyiQW^^ nmQio 7iinQrjf.u, qiiorum priniitiva 
praeler xquco e iiostro conspectu ohlitescunt, tum ^i(^j]j.ii 
lixQijf.u, didQt^fu, nisi infiuitivus certodidQavai, ubicunque 
prehenditur, in cmodQavai mutaudus est, et raedium 7Tixaf.idi 
cui convenit aoristus mag, smaxo sed epsilon praevaluit iti 
antepositis nhofiai {msco) tctsqov. Eademque utriusque vo- 
calis vicissitudo cernitur in aliis conjugatorum g)Qico (pQsis 
ef.mi(pQavaL, quod codd. optimi Aristotelis praebent, titqc^i 
zizQcxvai xtQeaai tsqstqov v, Diss. V. §. 4. Adnotam. et non- 
nuuquam etiam in iisdem sfiuinUat Herod, VII. 39. ^) Efini- 
nleig Hippocr. de Morb. II. 226. T. II. et alibi v. ad Buttm. 
274. sfininQsig in tribus codd. Herodoti convenienter etymo 
snQse sive snQsas, nsQ^co etc. De duplici verbi cpr]fii et 
{]fii themate quid Grammatici opinati siut, loco hujus rei pro- 
prio dixi Diss. I. §.8. — A verbis tertiae declinationis He- 
rodianus n. Mov. p. 23. docuit unum esse didcofu, ipseque 
Choeroboscus Cram. IV. 342. non ignoravit yiyvcofii, xixQcofu 
et cetera verborum defectivorum complementa ab Artigraphis 
introducta esse. Idem Herodianus Ifu, quod Apollonius as- 
sumsit propter XTrjv^ Yfisv, 1'vai, ingenue repudiavit argumento 
haud invalido quod verba, quae ancipitem in stirpe habent, 
nunquam in fu traducuntur; nam Ilivvfisvrj avvei?] Hes. in- 
dicativo destitutum est, sqvto Hesiodi praesenti. Itaque etiam 
ab ao mitto non potuit derivari Ifu, sed deverticulo opus 
fuit, quod praebuit paragogum Isco. 

§. 2. Sic ipso rei ductu pervenimus ad alteram classera 
quae ex paragogis in sco et aco nascitur. Lexicon de Spir. 
204. isco nsfinco acp^ ov 'ir^fu. Schol. II. XII. 70. dsov sati 
10 dio) ^uQVTOvov nokv nQotsQov nsQianaa&ai ^lva anote- 
Xsar] tb diqfu^ s§ ov to svdieoav xal dievtai. Queraadmo- 
dum igitur in primo genere verbi barytoni vocalis thematica 
cum ea quae terminationera merara et simplicem efu ofu or- 
ditur, in monophthongum cogitur, sic in hoc alpha et epsilon 
paragogicum. Sed disco tamen non reperitur et omnino duo 
modo sunt quorum triplex species demonstrari possit, unum 



2) Hoc retinuit Dindorliiis in loco ipso sed in Comm. de Dial. 
Herod. p. XLH. qnae commodum affertur , omnia ad unum exemplura 
scribi jubet. 



Cap. VI. l)E VERBIS IN ^u, 191 

.■'), aeo) et ariiu., quaiiquam auo quoque tollitur imperfecto 
')ii''.ai iii didi] mutato, alterum Vw luide compositum acpiei et 
ilia V. Diss. I. §. 4. Uo) v. Diss. VI. §. 1. et /V», quod uoii 

rostheticum iota habet ut unrjjLu et 'inzaf.iai, nam hoc cou- 
voiiis modo antepouitur vel simplex vel cum consona verbi 
piima conjunctum, sed nativum, nisi origine prius fuit eco, 
iiijus sinuilacra sunt futura /jaoj, avrjaco, aviaco. Haud dis- 
siiiiili ratioiie cum d^ko {xid^i]i.u) coiislat Qirjf.u noico, Qif'- 
aai Ttoifjaai Hes. ^) cujus praesens non aliud fingi potest 
(liiam d^uco. Ex iisdem vocalibus conflata sunt suo %<> no- 
oarofiai et slfu, quod si interius scrutamur, relinquitur unum 
ilemenlum vel epsilou eco vel iota l'co, v. Dissert. I. §. 4. 
s( d harum vocalium utra prlncipalior sit, haud satis couvenit. 
Ab illo derivatum est imperfectum Ehv inoQBvexo Hes. xa- 
inev Hesiod. Sc. 254. et Eir^fu noQevofiai Hes. quorum se- 
( iindum tamen alio mutat Hermannus, primum et tertium non 
siio loco scriptum est sed post El&vcpalXog h, e. ^l^vg). et 
liuilis correctio l'ev et l'r]fiL, cujus certum indicium praebet 
\ni\mlvvns iivai et optativus ieirjv Uom. minus certum medium 
Yuiai. Id enim plerique doctorum praeeunte Bruuckio lefiat 
si ribuut quia id non tam eundi siguificatiouem habet quam 
.ilipetendi et properandi v. Goeltliug-. ad Hes. Scut. v. 65. et 
'|iii laudautur ab Elleudtio iu Lex. Soph. T. I. 507. Veteres 
Ncro utraraque eidem assignant verbo et hinc etiam nomeu 
(liptotou ioitjg repelunt, iozrjzi oQfi/j naQa xo isvac Sch. II. 
\IX. 8. ioTrjxi ycxfuov — noQeicc , rjyovv iv avvodci) ydficov 
nd xb ievai Sch. Aesch. Prom. 558. ioir^g naQa to lea^at 
i.Al. 473, 7. uec dissentit Herodianus n. Mov. 33. etsi uul- 
iiim extal uomen in orrjg a verbo traductum v. ad Buttra. 
419. — Kelfiai, vcterura nounulli e xiofiai sic ut nXelv e 
ri/J.ov contractuin, alii ex xc/o/mt concisum voluut ea ratione 
(jua oiofiai olftai Cram. II. 146. Buttmanuus vero I. 492. 
pcrfectum esse slatuit reduplicatione privatum xexeifiai, cui 

3) "E&rjxev iTioirjasy , «</)' 01» xal (Hai; jj notr^ais nctn' 'AXxcidn 
EAI. 319, 30. &iTriQ TtQttxtrig Hes. Si t^firj^i scriptiiin esset, cuin fYrj/ui 
conveniret. Pariter fluctiiant iuvov , ttavov , iavov a simili principio 
Ifti 'ivvvfXL diicta, et 6iog i^iofiai deiofxai. 'irjirjg to^ojrjg, io^oXos Hes. 
»\ et spiritus et accentus recte se tmbet, compositum est ut iaifirrjs, 
si triTrjs scribiiQus, cum trjfit (tr^aco) convenit cf. Proll. 397. 



192 DISSERTATIO XI. 

atlversatur accentus participii. Miiii subesse videtur xii 
cujus participio utitur Ilonierus oqgo xecov, xaxy.siovieg e/?( 
eo iutellectu quo interdura liov dicit hoc est pro futuro; rni 
dio xeovxaL idem utitur etAIcaeus. Repudiatis quae ab ho 
x£w uno gradu absunt yirii.u et ;f£7jUf evitatoque paragogo xeh 
per circuitum perventum est ad xs2/.iai, ex xssf.iaL contractum 
cujus activa forma foret }ttri(.u. Ilaud aliter Choeroboscus 
Canon. 667. Crara. Oxon. IV. 381. Paris. T. IV. 22. et 29 
Sch. Theocr. I. 48. explicat correlativum ri(.iai, quod Butt 
manno perfectum verbi tio videtur: sgtiv slo xal xsw ^aqv 
lova' Tavza TCSQiGTCco/iavcog ylvszaL sco xai xsco ^ sLza iit 
Tovtiov yivsTaL naqaycoya slg f.iL er}(.iL xai yerj/iu xai Xolttov 
o nad^i^TLxbg ivsGzcog ss/iaL xai xaxa xquglv fj!.iaL, nij ds 
slg TTjv SL dicpd-oyyov xsl/iaL. Haec raanifestum est xad- 
vnoGTaGLv dici, namque nullum esse verbum primitivum cujus 
tres sint literae extremae ssco, illos certe non fugit. Eorum 
quae alpha in primordiis habent vestigia impressa sunt tem 
poribus obliquis. ^ETCQLa/irjv, quod aoristi locum accepit, na 
tura iraperfectum est verbi ■nQiaf.iaL, cujus activa forma non 
ea esse potest quam Apollonius ponit *) sed nQirjf.u et hac 
ulterior uqlcxco. IlQiafiaL vero et synonymon nsQaco {nsQ- 
vafiai) eodem modo inter se comparata sunt, quo sQafiaL 
et sQcxco, nisi quod illud eam speciem habet ut ex aeolico 
nsQQafiaL ortum videatur quo modo JTQiafiog ex IlEQQafxog 
extitisse dicunt. Jsccf-u^v sd6^a'Qov {sdoxovv) Hes. et home 
ricum dlaTo vel ut alii scribunt doaxo, non aliud protypura 
habere potest quam dsrifiL et dor^fu et iongius prospectantibus 
deaco, doaco ' nam ex dko doco nascerentur drjfiL dsfiai, dcofiL 
dofiaL, quae ne fingi quidem apte possunt. Scrupuli plus 
nobis praebent duae Hesychii glossae KiaGd^aL xslo&ai et 
KiaTo ixLvsLZo, in quibus si omnia integre et incorrupte 
scripta sunt, duo exponuntur verba souo eodem, intellectu 
contrario, unum cum xico xlvsco conjugatura, alterum cum 



4) De Adv. 612. ry f/Jft) ro rjSriv naQcc/.tiTcti xal a^rjv xal nuQa 
%wv elg fii ^i^Tjjui ^a3r]V , 'ir]ui aiSriv xai av^driv ' 'iSsi ovv naQa to 
nQia/Lii nQiai^rjV, quod si legeretiir uspiam, non cum padr]v comparan- 
dum esset sed cum /xiyddrjv , nam alpha ad terminationem pertineret 
non ad stirpem. 



Cap. VI. DE VERBIS IN fu. 193 

xs7f.iai ejusque themate ysrj/nt. Hinc xiT^^ii effingi potest ut 
d^h]f.it, et xia/iiat. Sed si quis aut xeia&ai in xivela&ai, aut 
l/.Lveixo in sxslto verterit, utrique glossae unura idemque 
verbum subest. De sio, sdo), trj/ni quae veteres commentatl 
suiit retuli in Diss. VII. §. 1. 

§. 3. Tertiae classis fuudamenta posita sunt in verbis 
primitivis, quorum consouae stirpis ultimae terminatio non 
|)roxime adjungitur sed interposito alpha brevi hoc modo: 
'il — d — 0) {lldofiai) *iXr,!xi (jtkafiai) cujus supersunt raodi 
obliqui Xlad^i, "lldvzEg E^ilevofiBvoi., '^llaozi, ikeqt Hes. ut 
hiTarni, quanquam hoc etiara cum (.teftdoTeg componi potest; 
la — d — w, l'o7]fti quod Doriensiura propriura est excepta tertia 
1'oaGt, et media ayafiat, sQafiai, xQtftafiai, Tcexaftai, dvva- 
uai, quorum postremum primitivo circumflexae conjugationis 
caret, onmibus deest Ihema barytonon praeter unum nhofiai, 
uiide neTda) et nixaftai quod doricum dicunt Crara. IV. 339. 
zliLjifiai si ex synonymo dtcpdo) aeslimatur, a dtt^dco propius 
abest quam ab aeque iusolilo dtl^ko, sed xixsig, quod raeta- 
plastis adnumeratur, ad verbum priraae declinationis pertinet. 
Et ovivTjfii,, dvrjfievog, tov)]ftr]v, nisi extaret vox raedia ovi~ 
rafiat, ad oviio revocari possent unde ovelaS^at, oveiaQ etc. 
(lorivata sunt. Quae vero a verbis hujus conjugationis usi- 
latis originera trahunt al'vr]fti, xdXr^fii, q)ilr]fti, etc. quia gen- 
liliciarura dialectorum finibus coercentur, viara nostrara non 
attingunt. Tertiae classis unum superat exemplura ovoaai ab 
' ow, oviofti. Disputationera consummant septera verba in 

} exeuntia quae vocali connexivae adjungunt v, dafidio da- 
iivdco ddftvr]fti, xeQaio xiQvdio xiQvrjftL, XQBftdio XQ7]fivdio 
xQi]fivT]fti, neXdcj niXvdio niXvrjfii, neQdio neQvdco neQvr]fiL, 
TCETdco ntzvdco niTvr^fit, axeddco'^) axidvdco axidvr]ftL. Nulli 
oinniura siraile est ftdQvafiaty cui nec barytonon verbum ante- 

dit, nec perisporaenon. 

5) HxiSooivitti tres codd. praebent Apollon. IV. 500. axiSvato et 
nixao) auctoribiis idoneis carent. 



Lobeck. Technol. J3 



Pars altcra. 

De vcrbis barvfonis 



CAP. I. 
D. e p u r i s. 

§. 1. Vorba iii auo omiiiti a prosa alicnaia suiit praetev 
naXaifo naQct xb ndkho rj anb r^g nald/ii7]g EM. 647, 21. 
vel verius anb r^g ndXijg. ^^Qaiovai, quod olim scrihe- 
batur Hes. Th. 903. et codices redargnunt, unde wQEvnvai. 
assnmtum est, et ipsa natura hujus terminationis, quam sem- 
per brevis antecedit antepenultima diyaiio, loaico ceteraque 
ad Buttm. 59. adnotata, quae poetae Alexandrini frequentant 
non relicta interim altera terminatione, cui Nonnus et sup- 
pares favent. Haec a verbis secundae declinationis pro- 
ficiscuntur: tov xsdai ov /nbvov rb xsddi^co naQaycoyov cog 
zov laai xb iodtco dXXd xat rb xsdalco nQog 6iiioi6zT]Ta 
zov laaico naQ^ ^QdTcp Eust. 140, 27. lco liXaico cog hsqco 
xsQaico Schol. II. XV. 317. cog xeqco xsQaico, nsQco nsQaico, 
ovTco XiXco kilaict} xaid naQaycoyrjv EM. 566, 3. Epim. Cram. 
I. 259. qui pro nsQaico fortasse xsdaico posuit, nam illud 
non dici solet. Neque cognitum habemus lildco sed modo 
yliksl tpd^ovst ^^ ' enid^viiist Hes. Bi^aio/isvat id est ^i^ato- 
f-isvai sive oxsvofisvai Arat. 1074. Buttmannus jure praetulit 
Vossii scripturae ^iaiofisvai. In Nic. Alex. 396. tijO^j] ts ys- 
Qaiofxsva (.ivioioi, si id significatur quod Schneiderus sumit 
ad Aristot. T. III. 223. delectata mnscis, in quibus videlicet ha- 
hitent, scribi poterat t' enayaiof-isva id est enixaiQovTa, vel 
vulgato propius xs naQsid/usva Id est naQrj/iisva, si forte 
poeta grammaticae doctrinae ostentator noraen sia/itsv^ inter- 
pretatus est f][.ievrjv id est locum depressum, quem Theocritus 



1) UoO^eT corrigit Heckerus Comra. de Anth. p, 48. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 195 



XIII. 40. xtf^Qov fj(.ievov dixit. — In avco nullura terminatur 
vcrbum; nam pro ayavniievoi ap. Oppianum Schneiderus cx 
conipliiribus libris recte reposuit ayaio/^uvoi. — Terminatio «fw 
duo complectilur verborum genera, altcrum desiderativum ya- 
fiTjoslo}, dojGsuo V. ad Buttm. 389. alterum poetice auctum 
oxveico, xeleUo. Verura dc hoc non omues cousentiunt. EM. 
620, 43. oxveico ovh eoxi nXeovaa[.i6g' leyei yccQ oxi kaziv 
oxvco xal xaza ^'Icovag oxmu xat nkeovao^ici! xov c dxvslco. 
Ovx eaiL de ovrcog, al?.a xaxa naqaycoy^v , cogneq naqa 
TO d^dlnto ylveiai i^a)^neico, qiyco Qiyeico. Ovzcog oxvco 
oxveico' neQL nad^cov. Hic diio certant contrariis suffragiis, 
quorum alter sententiae verae veterisque desertor oxveicjo 
eodem loco habendum ducit quo sunt naXaico et riyef.iovev(a. 
Horura enim terminatio non pleonasmo affecta est ut xsQaica, 
olvoxoevco, sed proprio quodara et nativo paragogae genere 
constat. Verura haec vulgo recepta sunt, oxveico autem nisi 
in carminibus non legitur, ideoque cum ad^Qeico, olxeico, olvo- 
^aQeico aliisque nuraerorura poeticorura suppleraentis cora- 
parari oporlet. Ilaque unum relinquitur verae paragogae 
exemj)lura &aXneico a d^cxXnco ductura (uara d^aXnico non ap- 
paret) dubitabile tameu, quia nerao auctorem sistit. 

§. 2. Jara venio ad illara araplissimam familiam ver- 
borura in evco desinentiura, quorum duplex origo. Verbalium 
nonnulla a barytonis orta afferunt Graramatici: ano zov 
^ovho nuQaycoyov ^ovXevco cog aQxco aQxevco EM. 208, 28. 
Fvacpco yvacpevco cog uqSco uQdevco Sch. Plut. 166. ano tov 
xelco yivexuL xe?Jco xal xelevco cog ^bvlco ^ovXevto Eust. 
884, 12. Hoc certe paronyraon est, ccqxsvco esse potest, quan- 
quam uqx^ apud Horaerura uon imperium significat sed ini- 
tium. Itaque acquiescimus in xslevco et aQdevco. Signifi- 
catione nihil differunt cpQv^aL xal cpQvyevaaL Poll. VII. 181. 
oxcxlleiv et axalsveiv, sed his tamen interseri possunt no- 
! mina g)Qvyevg et oxa}.evg. Nf]niaxsvco a vrjnLaxco productum 
esse tacite negat Schol. A. ad II. XXII. 502. vr^niaxsvcov 
naQaycoyov Igxl Qtj/iia nc^Qcc xo vrjniaxog cog 'innog innsvco, 
qui fortasse sic sibi persuasit vr^nicixo} esse novitium verbum 
ab Apollouio et Moscho per quandam quasi auadromen ex 

13* 



196 DISSERTATIO XIl. 

horaerico vrjniaxsvio cfficliiin. 2i^7ieveiv Manetho IV. 269. 
pro oijTKx) dixisse videtur. ^) '^Pe/nljsveiv in LXX. idem signi- 
ficat atque ()ef.i^suO-at. Alia noininibus adnexa sunt verba,- 
libus, a oenTog ^emevei oe^d^eL Hes. yQVTttng yQVTtievto 
tecte ago sive insidior (ut oxozevco lalito) diversum a yQi- 
nzio tego, omevtii ab onxoy.ai incertum an ab omT^g (onxt^Q) 
ut enomrjg enomevio. Pro OeQQevei anocptQei Hesyciiiua 
fortasse cpeQteveL scripsit cujus paraschematismns est cpeQxoi- 
^eiv. Sed ab his parumper abeamus. Elenim saepe quae- 
stio incidit unde verba hujus formae derivata sint, a verbo 
an a nomine. Quare de paronymorum ortu interponenda esl 
disputatio, sed brevis nec pro copia exemplorum ; haec eniir 
qui singillatim persequi instituat, finem vix inveniet. Equi- 
dem pauca cujusqEe declinalionis proponam, ac primum ho- 
merica dlt]Tevco et Ixezevco et quod in H. H. legitur cpilrj- 
zevco, tum quae oratores attici comprobarunt dQaneievco, 
iduoxevcjo, Xijoievca, onXiievco, zafiievco, nvxzevcoy tQane^t- 
tevco j nQocpyjxevco etc. Sed non omnia sic figurata parem 
auctoritalem habuisse notum faciuut Atticistarum notaliones 
Gocpioieveiv ovx Iv xQrjoei xexQt/iitv/j Poll. IV. 17. cpilode- 
onorevoftai' ovzcog Idva^iXag EM. 794, 19. illeque man- 
cus articulus Phrynichi Epit. 443.*** eviTevoai Idelv det et 
(Da^coQlvog ovx oQi}cog xQrjrai certe ad verbum hujusmodi 
spectat sive id nevT^xevoai fuit sive ^evitevoai, quod Coraes 
Atact. T. H. 262. non ante Strabonem legi putat; medium 
^evizeveod^ai Isocratem (Philipp. 107.) pro fiiod^ocpoQelv usur- 
passe Harpocratio memoratu dignum habuit. Multo plura 
emergunt apud scriptores, qui vulgari dialecto assignantur: 
yvftvf]Tevco, eQyaTevo(.iai, "koyioxevco, {.teTavaoTevco, fteotzevco 
neiQatevco, nQogi^Xvtevco , nXavr^Tevco , quod et ad nlcxvrjc 
referri potest. Sed ut longe plura sunt substanliva quae in 
zr^g, quam verba quae in Tevco exeunt, ita verbis nonnullis 
deest nomen genitale, sicut ayioTeveiv apud Platonem alios- 



2) Eos qui mortuos condiiint vocat Ttxni^^evTTJQKg dnrjpeTs — xm 
l/u7iOQfr}g (fort. xttXSfinoQCrig) ts /uaTevTag xal fxvGaQOvg (fort. nafifxv- 
aaQovs) arjnTag ts Tf^fWOf^atTi arjnsvovTag. Pro ar^nTtig (quod certe 
a^mag scribi debebat) Dorvilliiis arjnTotg corrigit i. e. arfnTixoTg. 



Cap. 1. DE VERBIS PURIS. 197 

reperitur, ayiatrjg iguotuin est iiou niiuus quam ^evmjq 
QccTTjg, sed hoc colligi potest ex feniiniuo ^lQtJTeiQa iiQsia 
cui vereor ne Steplianus injuria praetulerit aQtjzsiQa, et 
adjectivo leQaTixog. Ilinc profectum est UQaTevsiv , pro 
quo scriptores autiqui et attici utuntur primitivo leQaaO^ai. 
IUi simile videtur nonieu magistratus boeotici ol aq^sdQia- 
TevovTsg. ^BQaoTsveiv usurpavit Aeschylus non alio sensu 
qnam eQav. Nirairum quod in re et natura positum est ut 
paronyma potcstatem habeant magis determinatam quam verba 
nominibus praecurrentia, id Graeci in dicendo non ubique 
observant. Longissimo quidem intervallo disjuncta sunt ^ov- 
Xsvead^aL et (iovXeai^ai, neiQaTeveiv et neiQuad^ai, dvva- 
meveiv et dvvaa&ai, itXt]Teveiv et xaXeiv, fiiad^coTeveiv et 
fuod-ovv, aQeaxevead^ai et aQeoxeiv, sed minus longe a (.iva- 
od^at distat (.ivTjOTeveiv , etsi hoc proprie dicitur de iis qui 
mulierem ambiunt, illud magis universe, idemque a lritt,ead^ai 
differt h^OTeveiv, ab aXaaO-ai alrjTeveiv, a xr^Qvooeiv xrjQv- 
xeveiv, sed propter communem ortum permutautur non raro; 
TOfievovoi Hesychius interpretatur Tefivovai, olxeTeveiv Euri- 
pides dixit ])ro olxelv, pro aXelv Ilomerus dkeTQevetv, cui 
quod respondet nomeu hXeTi^g multis aetatibus post in lucem 
prodit, sed etiam ab inusitato aleTQov derivari potuit ut oXe- 
d^Qog olod^Qevio, ccqotqov aQOTQevco, ocpe?aQov ocpeXTQevcay 
XioTQov lioTQevco. Eaderaque originis disceptatio iteratur in 
verbis perispomenis; dno tov elrjkao^iat. elaoTOv xai nXeo- 
vaaf-nT) tov q eXaoTQOv xai ex tovtov elaoTQeco' rj dnb tov 

leXaoT^g ikaoTQco cog ^oaoTijg ^cuaTQco, xakiOT^g xaliaTQw 
EM. 325, 32. quibus siraile etymon fingendum est ad exj^lican- 
dum ^lrjOTQLCeiv. A femininis ejusdem declinationis Home- 
rus derivavit lco^evco, no(.inevco^ xokvnevco, cujus nomine 
abstinet; Altici receperunt ^aXaaaevco, jiiaievco, noQvevco, 6s- 
xaTevco, nevTijxoaTevco etc. Ejus generis, quod a nominibus 
secundae declinationis ortum ducit, ille exempla plurima sup- 
peditat daiTQevco, XioTQevio, XtTavevco, bdevco, oiaTevco, to- 

•^evco, q^vievco, quorum omnium nomina apud eum leguntur 
praeter tu Ikava. Numerum multis partibus auxerunt insequuti 

I scriptores : laTQevco, itieTallevco, (j.oax,ev(o, veoaaevco, oyjiievta, 
neooevco, cpovevco, xoQevto, pro quo Homerus oQxeoftat dicil. 



198 DISSERTATIO XII. 

Ab adjectivis xifjd/^Xevw, TiTcoxevco, ti&aGcvoj et parasynthel 
idio^ovlsvco, xaxo^ovlevoiiiai, cpiXavd^QOJTtevo^iai, quibus ai 
ctores probalissimi utuntur. Sed verbum ^delvQevsadai I| 
banio Argum. in Dem. Or. de Foed. Alex. p. 211. suspicionein 
injecit hanc oralionera non Demosthenis esse sed Hyperidi» 
qui etiam vod^QEveaOaL admisit improbatum Polluci IX. 137 
Idem Pollux aTiavOQconeveoi>aL rejicit II. 5. Phrynichus Ec 
366. xQ7]0tf.ieveiv et fpQovifieveaSai. Alia suspecta reddit 
ignobilitas auctorum : anaidevieveiv Apollon. de Gonj. 501, 18. 
(omiss. in Thes.) anlrjOTeveoOai Sch. Pind. 01. VI. 78. xa- 
■OaQieveiv, fieyiazeveiv, dolieveod^ai, liai^ieveaOai , d^i]Xv 
xsveaOai, ipvxQsveaOai, quibus similia atluli ad Phryn. 67 
^vvioQixevead^ai Aristophaues finxit ab adjectivo avvojQixog 
PoU. VII. 205. qualia multa ab adjectivis in ixog propagavit 
novilius sermo: dialexzixeveaOat, diaq)vatxEvea&at, Xoyt- 
nEVEoOai, (.lEQLXEvEtv ct alia ad Phryn. 764. indicata. — De- 
clinationis tertiae quot suut exitus, totidem fere sunt verborura 
fontes: natdsvco, d^r^zEvco, yorjxevco, ka/nnadevco, x^f-f^cc^svco, 
ZEQaxEvco — nayidevco, aTacpidevo), S^efiuatevco , ellcoTevco ^) 
et ab iis, quorum genitivus pure terminatur, laiQevco, /nav- 
TBVbJ, aXtEvco, ^aaiXevco, ^Qa^evco. Ita dubium fit utrum 
Innevco ut EM. 132, 2. ab mnog derivatura sit an ab in- 
nevg. Sed aQiazEvco Eustathius 655, 48. recte ab aQtatog 
repetere videtur, neque aliter sentio de ayxtGTEvco. De nQco- 
lEvco , xalliaTEvco, xQaxtaxevco nemo dubitat. Ab his quae 
in duplicem exeunt orta sunt ^Xaxevco, xolaxevco, axvla- 
xEvco, ■OeQanevco, ■O-consvco, Qconevco. In raagno numero sub- 
stantivorum quae in r]v, lov, tjq terminantur, nullumreperio 
in verbi naturam conversum praeler quod Glossographi af- 
ferunt MaxTjQEvsiv , ^iixelv et novitium ^axxi^Qeveiv , quod 
neque cura ^cxxxqov accurate convenit nec cum ^axxrjQia, sed 
aliquam multa ab coq, Ixxoqbvoj, Qr^xoQevco, avxoxQaxoQEvco. 
A nvQ nvQEvco, ab obsoleto vvxog vvxevco, ab aliis sic 
terminatis ixvsvco, xi^dEvco, gxvtevco , quanquara hoc alia 

3) Doctum Anglum qui genitivum dlojxiwv ap. Herodotum in 
etlwKoy mutandum censet quia sIXwttjs barbarura sit, Dindorfius in 
Thes. refellit Stephani Byz. exemplo. Ideni genitivas tertiae decK- 
nationis esse potest ut ostendi ad Buttm. 337. 



Cap. I. J)E VEUBIS PURIS. 199 

via derivari potiiit a oxvtsvq, et yQa^ifiazevio dupiicem quasi 
recessum liabet ad yQuf.if.ia et ad yQaftfiazevg , sed aQf.ia- 
tevio, nQayi.iaTtvo(.iaL., II?.€y/iiat€veoi}at. i/ii7zXiiC€G0^ai Hes. 
uomiuibus iu /.la subjici necesse est. Adjectivorum perso- 
nalium, quae in cov exeuut, prompta facilitas alaLovevofiai, 
y€QovTevco, rjyeiiiovevco , fivrj/iovevco , sed ab altera termiua- 
tioue ?;g pauca proveucrunt simplicia a?.r]&evco, nevi^zevco, 
plurima vero parasyulheta sed omuia a scriptorum classi- 
corum cousuetudiue aequalJter remota eriieixeveoO^ai, xaxorj- 
i^eveo-Oai, /mxQOTiQeneveoOai, excepto uuo entirjdeveiv, cujus 
primitivum est uulli illorum simile sniTrjdeg. Huic addo duo 
alia solitaria ex superiore geuere evTQanelevo/tai et dvgzQO- 
nevco, praeler quae uullum uovimus cum parliculis ev et dug 
compositum. 

§. 3. Tertiura geuus coustat ex dicatalectis quae raodo 
in eco vel aco exeuut, raodo in evco ut yeixovelv yeizoveveiv, 
vnoxoneXv vnozoneveiv. Horum uuum paronymou esse signi- 
licat EM. 778, 5. hneQyjcpavco xai vneQrjcpavevco ix %ov vneQ- 
ijcpavog, nisi hoc voluit ex xov vneQJjcpavog vneQrjcpavco xal 
ix zoviov vneQt]cpav€vco. Sic enira plerisque visum : to i/to- 
xXeov nQiozoTvnov iozt zov i/.i6x?.evov Eust. 903, 61. to 
ijvioyeveiv ix tov rjvtoxelv ylvexai nleovao/ico tov v aloXi- 
xcog wg xal tb Crjzeco Lj]Tevco naQ^ 'Hoiodci} 834, 9. tov 
d-rjQevco doxel nQovncxQxetv rj to Or]Qccco rj /laXkov aQQr^tov 
zt to 3j]Qeco xata to yeco y^evco p. 1872, 43. otevtai anb 
tov Gtco Gtevco cog aS-kcJo aOXevco , olvoxoco oivoxoevco EM. 
726, 32. noQa to axog dxicov, dxevcov di dno tov dxico 
181, 8. naQa dXco to excpevyo) nXeovao(.ic7) tov v aXevco cog 
to x^t^ X^t^w, dico devco Sch. Od. IV^. 396. naQa tb aXco 
naQaycoybv dXevco*) cognaQcc tb dO-Xco a^^Afiyw Epira. Cram. 
1. 44. quorum postremum confirmat Herodiauus n. Mov. 28, 3. 
De x^^co et similibus, quae L. I. G. 1. tractavi, dubitandi causa 
nuUa. Sed hic in quaestione versantur verba paragoga. 
Zrjtevco quidem, quo non solum veteres Epici sed etiam 



4) Si 6aiiaa&ca , qiiod Buttmanniis cum akma(hai comparat, ali- 
ciibi legeretur, non ex datiaua&ui, ut ille, ortuiu dicerem sed ex tf« • 
uvuo&ui. At ealiu vero legitur uusquam. 



200 DISSERTATIO XII. 

Archimedes usus est Arenar. p. 38. nihil in vestibulo habctl 

praeter ^t^zeio, idemque valet de ^Eqeveiv eqevv&v Hes. quo(J 

Homerus eqeelv dicere solet. Horum nullum tempus invenjtj 

praeter primum eoque conveniunt cum verbis in auo et elw 

quae ultra iraperfectum nunquam procedunt xEQalio, teIeUj 

etc. Haec igitur a perispomenis orta dicimus cum epenthesi 

ejusdem vocalis. Sed longe major est copia verborum quae 

liberum habent per omnia tempora motura, eorumque pars 

multo maxima cum nominibus cohaeret iis, quae, ut antea 

ostendi, pari facilitate in verba utriusque terminationis eoj 

et Evco declinari possunt. Jara distinguamus oportet verba 

poetarum propria et promiscua. Illa poetae in praesenti et 

iraperfecto sic conformant ut cuique versus loco aptum est, 

Homerus divsvcov et kdivEov, idem ohoyoEviov et qjvoxoEi, 

Oppianus Cyn. IV. 231. oIvoxoevvzeq ut (pvXXoxosvvii Anth. 

VII. 141. Apollonius otXevovgi, Manctho otXevvteq, eodem- 

que modo ai-iqiiTiolEVEiv et nvQTioleovTEg Hora. ald^QOJio- 

Xovoa Maxim. 357. sed axQonolEVEL Maneth. /nvaTiTiolEvs 

Nonn. XXXIII. 229. oTtrjdElv Hom. (mT^dsvEiv Apollon. oQao- 

loTiEVEi in H. H. et alibi, oQaoXonElxai Aeschyl. Horum 

verborum utra prius nata fuerint, circuraflexa an barytona, 

per se non cognoscitur sed ad epenthesis assumtionera ad- 

ducimur hac re quod ea tempora, quorum utraque forma ean- j 

dem mensuram habet, a praesenti puro sumuntur: SzXijaoy^ 

Apollon. divrjoai et div7j&i]vat Hom. et posteriores, olvoxofj- 

aat Hom. novionoQt^aco Nonn. IV. 114. ab Homerico praesenti 

novTonoQEvco. Itaque eundem Homerum arbitror, si ita ei 

usu venisset, non rivioxevaai dicturum fuisse sed rjvioxfiaai^ 

et de Odyss. VI. 157. ubi poeta Nausicaam praedicat joLovds 

daXog x^Q^v ElgoLxvsvoav , non justam esse Eustathii dubi- 

tationera utrura hoc sit participium aoristi an praesentis ; nam 

hujus quidem temporis duplici pro numerorum ratione utuutur 

forma ElgoixvsvoL Od. IX. 120. inoixvElg Anth. XII. 131. 

dioixvEi Aeschyl. et olyjvEvcov Pind. Fr. CCXXXVII. sed una 

futuri forma olxv^aco ad omnem illa usum apta. Quae aliter 

conforraata sunt non tantam auctoritatem habent ut regulam 

labefactent ^vioxEvoai Anth. IX. 696. Joann. Gaz. II. 213, 

novzonoQEvarj in Orac. Plut. V. Thes. XXIV. novionoQEuaai 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 201 

Anth. Plaii. CGXXI. 3. vf^ivonoUvaio Apollinar. Ps. IX. 4. 
Mirabilius vero est qiiod Homeri imitatores Nonnus IX. 150. 
\XV. 10. et Musaeus 197. ad^lEvaai admiseruut coutra illius 
(iraescriptum qui in prima quidem positioue aiylevEiv vel 
iiEd^leveiv dicit, in aoristo autem ad-ktjoai ^) ut etEmpedocles 
(ocit V. 34. et alii Epicorum. IUi poetico generi adscribi 
polest ixvscov, quod Critici raetri causa in Pindari quodam 
loco posuerunt pro ixvevtov, caeteroqui incognitum ; uam 
Suxvelv Theodori Prodromi vix afferre dignamur; sed He- 
sychii adespota ^Od-ewv, ''OO-evcov, '^Qelv cpvkdaoeiv et cuni 
eodem interpretamento conjunctum coQeveiv, iion constat unde 
fluxerint. Si constaret e carmine sumta esse, quaeri posset 
utrum alterum ex altero processerit an utrumque ab eodem 
nomine oO-t] et coqt] diverse deflexum sit. Verum illa epen- 
thesis ratio Grammaticis placita prorsus nou convenit ad verba 
iu commune recepta, cujusmodi unum adnotat Eustathius 760, 
2"^. (.iviyieo&ai b[.iriQiy.6v , /.ivS^eveod^ac de z6 xpevdcog Xeyeiv 
T/Jg f.iei/ "O/iir^Qov eaxL XQV^^^S> sed sunt plura (.loyjKevca 
pro homerico (.loxleco, diaxevco pro diaxso) v. Jacobs. ad 
Auth. 502. ^vsg oyJovvaL Arat. 1069. poeticum est, vulgare 
o/EvovTai ^) quodque TheocrJtus dixit alyeg ^ariovTaL I. 87. 
Schol. interpretatur ^axevovTaL, cui similia sunt em^azevco 
et ifi^azevco vulgo recepta, sed sfi^arico poelarum proprium. 
Plerumque vero coutra fit. Nam pro e7iidr]fieveiv, (iv&oXo- 
yEveiv, T^vioxeveiv, coQovofieveLv, novxonoQeveLv , nevia&lev- 
6 IV, (pQovQeveLv Opp. Hal. IV. 233. invaluerunt pura, et rhe- 
tores nisi ^vaaodo/neveLv ab Homero accepissent, sine dubio 
(Vixis&enl (3vaaoSo/.ielv nt oixodofielv. Pollux. III. 144. dd^XeveLv 
TcaQa noirjxaig stat TcaQ^ ^HQodoTco xal naQ i]fiLV xo ad^kelv, 
([iiam terniinationem constanter sequuutur syntheta vulgaris 
uotae Ivad^Xeiv, xatai^Xelv, nevTaO-keiv et nomina dOh]T^g, 



5) Id duobus locis de servientibus dictuin est, a(.&XtvHv semel 
hoc intellectu in postrema Iliade, ter de^ concertantibus, 

6) Empedocl. v. 157. oiv rf' In 6|u */?/;, SccXfQoy SalfQcii (T' ^tto- 
XeTro ' pro quo Sturzius et Karstenius v. 269. parum cogitate Inoxevjo 
substituerunt, nec tolerabilius ot Je noQtvTai Xiaao/xevog O-vovia v. 411. 
Hic inaQaiai scribendum videtur, illic Inexsho. 



202 DISSERTATIO XII. 

aO^Xrjoig etc. seil siniplicis duplex cst conrormatio apiid 1*1; 
tonem ipsum aO^Xelv, aOXovvTEg et aOXevovzeg de certamiii 
bus ludicris verisque. ') Sirailiter Xenophon variat nQooza- 
zelv et nQOGTazeveiv, quorura illi conveniunt anoaxaTelv. 
neQLOiaTelv et TcaQaoiazelv , huic eni(nazev(x) in uno loco 
Eusebii scriptoris ionici. Noaevovxeg Aret. Sign. Diut. I . 
9, 158. omnes tuentur codices et nomen vooevi-ia crebriii^ 
iteratura in Hippocr. de Med. p. 64. T. I, de Aer. et Loc( 
p. 529 — 533. T. I. sed iufinito saepius voaeovzeg, voaev^- 
xeg, v6o)]f.ia. ^OxXevvxai xwovvzai' oyXevovxai oi-ioaog Iles. 
quorura illud poeticum est, hoc nescimus unde ductum sil. 
ikvaxwyuv Hippocr. de Cord. 490. T. I. et Hes. ceteri avu-^ 
xcoxeveiv. Ex Photii judicio TvQavvevoaaa ov (.lovov xvQav- 
vrjoaoa conjectura subit Atticorura aliquos in certis niodi.s 
temporibusquc alteram terminationem praetulisse alteri. Equi- 
d€m apud Platonera, Xeuophontera, Thucydidem reperio zv- 
Qavveiv et tvQavveXoOai, sed ab altero capite zvQavvevovxeg, 
zvQavvevoai, zvQavvevo/iievov. Atticistae pleruraque faveiit 
perisporaeuis ; avaioOt]xevof.iai f.irj eYni^g aXX^ avaioOf]X('> 
Thom. cmooitonelaOaL Xeyovaiv ov axoTievELv Anecd. Bekk. 
435. qui quod daranat verbum placuil Straboni XIII. 599. 
aliisque recentiorura; zb ar]Oeiv oxXr^Qov, z6 ds at^Oeveiv 
noLr]zi7(6v PoU. V. 145. nisi pro hoc ar^Oeooeiv scripsit. No- 
bis non eadera quae antiquis illis verborum ceusoribus judi- 
candi facultas propter multiplices literarura graecarura defectus. 
Sed si stamus exemplis iis, quae fors fortuna nobis reliqua 
fecit, verba deonoxeveLv, diaxoQeveLv, '^wyQeveiv, navovQ" 
yeveLv, noXvnQayfioveveLv (Damophil. in Opusc. Sent. Orell. 
N. 45. p. 84.) neQLnoXeveiv, ^) exaiQeveoOaL, xLOr]veveoOaL, 
icaicoaxoXevea-0-aL, nQOfit]OsveoOaL, enif.n]OeveGOaL, vneQ- 



7) Galenus KatafiaxJas — naQa ro fxaitvsiv (og xal /caTa/uaiov- 
fiivog, quod Dindorfius Thes. T. IV. 1141. in xaTa/LiaTtvo/nfvos mutan- 
dura censet. Sed fxaitiv (ut x^^xhv etc.) satis testatum est ac nescio 
an in Ilipp. de Articc. p. 174. T. III. et in conimentario Galeni < . 
XXIII. 453, T. XVIII. P. I. pro is/j.aTTeG&ai scribendum sit ^?/t«i 
jsead^ai. 'JE/ujuaTscov rovg daxxvXovg xaO^ieig Schol. Nic. Al. 136. » 

8) Acbill. Tat. IV. 14, 96. xaO^evdovGa Tavrriv a(pir)Oi nQonolov^ 
fxivriv ir)v (fiiovi^v scripsisse videtur bvsi(>onoXov/uiv>]. 



I 



Cap. 1. DE VERBIS PURIS. 203 

; av£V€oi>ai postpoiieuda sunt circuniflexis dtaxoQslv v. 
I'iitzscli. ad Thesmoyh. v. 480. deanoTslv etc. Id tamen nou 
i() valet ut de omnibus judicare possimus; nam saepe rcs 
\('rtitur: elQijvavEiv, (^cof.io?.ox€veiv sive ^oj/iioXoxeveG&aL et 
(filav^QojTieveadai pure terminatis antiquitate anteceduut; 
Siiidas \)V0 Uecpovi^xev e^oj/ei^ae fortasse necpovevxe scripsit; 
iiam (foveiv reliuqueudum est Clytaemnestrae Mosquensi v. 
231. 265. 288. deof-ieveiv etsi Atticistae rainus probant quam 
duv, tamen plus auctoritatis habet quam deauelv, cujus signi- 
ficatio prorsus eadeni, ut apparet ex Diosc. Mat. IV. 155. 
Cl58.) p. 644. et Galen. de Simpl. Fac. VIII. 129. T. XII. 
quorum ille deafievovoi scribit, hic in eadem re d£Of.iovai. 
Jr/rjXelv et dixrjleveiv Alexandrinorum propria sunt. Kaxo- 
TQonelv ex imo cognovimus Hippocratis loco, ubi de mor- 
bidis dictum est, xaxotQonevead^aL de moribus Polyb. ut 
dvQTQoneveiv Basil. Quod discrimen utrum fortuitum sit au 
lerminatione expressum quis dijudicare audeat? Sed signi- 
ficationis quaedam diversitas haud obscure gliscit in quibus- 
dam aliis: QccaicoveuaaL euira otiari siguiiicat, Qgaicovrjaa^ 
coiivalescere, ofiadeveLv idem quod ad^QoiCeiv Hes. ofiiadelv 
tiiinultuari, axQazelv oppositum cst r^7 xQaxeXv sed axQa- 
zsveai>aL %6 ovx lyxQaveveaO^aL Phryn. quo intellectu tamen 
Ilippocrates axQatrjaaL dixisse videtur; TOQrjaaL (diaroQi^aai, 
iyaoQrjoai) ab adjectivo toQog derivatum vices explet verbi 
antiqui tetQaivco perforo sed toQevaai plerumque significat 
lornare apte cum uomine iustrumenti xoQevg. ^EnicQonelv, 
nisi librariis debetur (v. ad Phryn. 650.) nihil amplius est 
({uam paraschematismus primitivi enLTQtneiv, sed significaudo 
inuneri tutoris aptius habetur EnixQoneveiv id est enixQonov 
uvaL ut tayeveLv tagi nmnere fungi, quanquam Aeschylus 
tayelv et tayeveLv indistiucte usurpavit pro atQatrjyelv et iu 
codd. uonnullis Xenoph. diatayevaaL scriptum est pro dia- 
td^ai. Certe iu Aeschyli loco navdoxelv plurimum distat a 
Tcavdoxeveiv ut simplex doxelv a doxeveiv. — Verba secuu- 
dae et tertiae decliuationis nou ita longo sermone iudigent. 
De illis eadem pervasit opinio quae de protoclitis: dno tov 
dyoQu dyoQevco Eust. 96, 10. tov Xco^eveLv nQcototvnov iati 
tb Xco^co p. 1936, 63. Multo vero credibilius est utrumquc 



204 DISSERTATIO XII. 

ab ayoQa, ho^i] derivatum esse ut a i>riQa d^qQccw cl ^/;- 
QEvco , quorum neutro utitur Homerus, ^ioraiue saepius. Ao 
si nuUum suppeterct nomen, citius cog;itationem transferremu;4 
ad verba primae declinatiouis , quibus ionica abundat dia- 
lectus, nec solum Iw^eveG^ai cum Xto^iead^ai cognationis 
lege sociaremus sed etiam anazevEiv Xenophan. Fr. VII. p. 43. 
cum anaxteiv Hippocr. de dec. hab. p. 74. T. I. ovXevsiv 
cum GvUeiv in Xanthi Lydiacis ap. Dion. Hal. I. 28. f.uo- 
(.levEiv cum jiuojiiEiad^ai Theogn. ^iTjxavevsaO^ai cum fi7]xa- 
vseGdai Herod. cognatum diceremus. Sed multo ad fidera 
propius est a nominibus verba esse derivata terminatione du- 
plici, partim ejusdem significationis ut illa, partim diversae 
ut lox^v et lox£v€iv, quod Hesychius tamen pro ivedQeveiv 
positum affert, f.iOLxazai o av^Q, (.loixevexai ?y yvvrj Thom. 
Pro [.leTallav Nicander Th. 672. scripsit fiezaVkeviov aiyng 
Qo&ov posthabita vulgari nominis i.iexal.Xov significalione, id 
quod excusatur ignorantia etymi; nam quod Buttmannus opi- 
natur ex {.lex' alla conflatum esse, prorsus insolita est haec 
^ompositionis ratio, nec unquam s^allqv vel quid siniile au- 
ditum est. Max^av et fxaxkeveoiyai a veterum consuetudine 
aequaliter remota sunt ^E(poQeveiv Photius interpretatur eno~ 
meveiv , quod quantum ab inomea&ai distat, tantum illud 
ab icpoQav. Verborum ex tertia declinatione huc commean- 
tium unum ab Atticistis exsignatum est itiaievea^ai ov f.iai- 
ovod^ai Thora. Kladovv et xXadeveiv scriptores minus ele- 
gantes substituerunt ad significandum pampinare, quia xlav, 
quo veteres utuntur, latius patet. ^OQviO^eveiv et oqvi&ovv, 
XcoXeveiv et ^wZoyy, xrjQeveiv et y^rjQovv, ;jaP.x£t;£fj' et xaX- 
xovv vel ad distinctionem significationis intransitivae et facli- 
tivae pertinent vel aliara intcr se differentiam habent. Sed 
Euripides oQ&eveiv et dioQO^eveiv non ullius nisi metri causa 
usurpavit, nullaque prorsus ratione antiquis axQi§6to, dai- 
daXoto superposita sunt axQi^evto, daidalevto. Verum haec 
satis. Illud vere admonet EM. 803, 13. ovdenoie ano xtov 
did xov vio yivezat naQaytoyov dia xov evto, nam cpizvto et 
cfwevto diversas stirpes habent. Neque invenietur facile qui 
aQveveiv cernuare ex ^'HQvve ixv^loza Hes. couversum dicat, 
sed potius utrumque a communi etymo seorsum processit, 



Cap. I. I)E VERBIS PURIS. 205 

sive TKXQa Toie aqvag ut Scliol. 11. XII. 385. dicit, etsi nun- 
quam sic ut (loaxiav et vitulari de haedulorum petulcorum 
lusibus dictum reperitur, sive ab alio quodam nomine obli- 
vioue deleto ut nalsveiv et GTad^eveiv, quorum origo evanuit; 
nam quod nounuUi oiaTEveiv scripserunt ab Atlicistis repre- 
hensi, id quidem adjectivo atazog persimile sed a signi- 
ficatione assandi non minus remotum est. 

§. 4. In ?;w nuUa verba cxire nisi aeolica 7to&/]co, aSi- 
xrjiu auctor satis est Herodianus n. Mov. p. 43. Necjnulta 
in iio, quoruni genus duplex, unum a substantivis in ig drj- 
Qtco, x7]xuo , xovicj, i-ir^Tico, (njvico Chocrobosc. 170, 4. et ad 
hoc exemplum df]uo a nomine ficticio di/tg ortum esse sumi- 
lur. Prae veterum placito tb idog ano zov Idico EM. 465, 
39. amplectiraur contrariam sententiam verbum ex nomine 
extitisse. Vorbalium vestigia rara sunt minusque expressa; 
ab aco, ut alio loco dixi, atco, ab sgO^co sGd-ico, ab ovXco 
OuXioiEv €v vyeici cpvlcxGGoiev Hes. 'EipiovTat axoXov&i]- 
GovGi quo refereudum sit, patet. Verbi alico, cujus obliqua 
modo tempora cxtant aliGai et e^i']lixa, ejusque quod pros- 
thesi crcvit xvliio , primitivum fuit silco, ElXtco, cujus simili- 
tiido apparet in sl/Jvdi]aig et in verbo ivet^uvdetGd^ai. Ma- 
qietv (r/XsTcjO^ai nvQtTTEtv et DlatQtfjv to xaxcog exeiv Hes. 
uon dubito arcessere ab obsoleto fiaiQC), unde MalQa zd 
atfTQOv /y axfiatozaTov xaviia Hes. et fiaQaivco. Coutrarium 
corj)oris affectum declaraut fiaXxr], fialxieiv ») et paragogura 
fia/.xif]v i. q. fta?Mxtc<v. Pro Xeifiiovaa xfwyofievi] Qtycooa 
Galeu. Foesius xetfitovoa corrigit; praestat vero xetftuoGa. 
MaGzico ix tov ftaoTiCco Theognost. Cram. II. 146. sed pro- 
pinquius est nomen fiaoTtg. Boeotica sunt avlico, Soxico etc. 
quae Ahrensius enumerat de Aeol. p. 179. — Terminationem 
oico excludunt canones za naQaXr^yofteva ttj oi nsQiGTzazai, 
etc. Arcad. 165. Ta dta tov vco (iaQvzova dta zov v yQacps^ 
xuL' nQogxeizai ^aQvzova dta zo alotco, oftotco Theogn. 148. 



9) Schol. Nic. Th. 382. Tr]V ftcdxrjv IVixav^oos iv rkioaaaig ^Tyog 
tkqI Tovg Tio^ag xa\ XfiQas, xctl vnoSrj/uaTK (fort. vnoSsCyfiara) ii&tjOi 
nvivfxaiog aQyakioio novoid ts fialxsiovres. In se^q. ofX^QCff re XQVfiM 
re SifiaT^ ore ^dfcvaro fiaXkov .scrib. Sifiag Torf. 



206 DISSERTATIO XII. 



I 



i 

rff" 



iiiide patct dXoUo a scholarchis Byzantiis confictiim csse, qui 
ex inficeto Diogenis epigTammatc facili negotio eximitur. 
In ovto exeunt pauca: oqovco ab oqio productum, xolovio e 
(.lolovoi sive (lolsvco, quorum illud vel commune cum xoXa 
fundamentum habet vel pariter cum proximo a nomine pn 
venit quocum avzo/noXoi id est stolones Auslaueffer compo 
situm est ; namque (ioXeveiv significat to Taq avzo(.ioUag xo- 
Ttteiv tog zo za nQe/iva nQEi.ivLL.Eiv Poll. v. Dissert. I. c. I 
§. 6. fin. XslovEiv ^rjGGELv Hes. laconicum vel boeoticum 
est pro yislvELv a yjlvg. — Verba in vco pleraque a no 
minibus terliae declinationis eadem vocali finitis originem 
trahunt aAvg aXvco sive alvcOf ccqtvco , ayXvca^ yy]Qvco, da 
xQvco , eXlvvco, i&vct), xaTTvco, (Lsd^vo), a xaxQvg consimile 
verbum, cujus tempora quaedam xayQVGco et GvyxaxQVGat a 
Grammaticis allata sunt, xoQd-vco, xlxvco, GTaxvco (dvaaia- 
XvcOf vTTOGxaxvco) a (tcolvg (icoXvco, a cpiTvg vel rpiiv cpizvco. 
Sic etiam sx tov oKvg olCvco. 'O di ^AnoXXcaviog XsyeL oti 
ano tov GXET?uaaTixov enLQQ^^iaTog yivsTaL oTCco cog )ucutco, 
alccUo xai ex tov oYi^cjo oitvco EM. 619, 53. Eust. 1217, 12. 
Verum etiam a neutris in og, ^Qevd^og §QEvd^vo(iai , OTQrjvog 
aTQ7]vvo/iiai, ivTvco dno rov evTEa Eust. 599, 15. Verbalium 
exempla aifert EM. 632, 50. elvGd-r] dno xov eXco eXvco tog 
eXxco eXxvco, et p. 333, 50. aQvco naQo. t6 aQco {acQco) cog 
nXrjiyco nXijdvco, eQco sqvco, dvco dvvco, quorum uonnulla cum 
nominibus {nXrid-vg, avr]) consociari possunt, eQvco epsilon 
pleonasticum habet. In Arat. 746. dGTeQsg coxsavov dQvov- 
xaL, hoc et pro aiQOvTaL accipi potest et pro eQvovTai, quod 
Vossius confirmat Hesychii glossa "L^qvov elXxov, nec dis- 
sentit Eustathius 1159, 58. xo dQvco ex xov eqvco yiyvEGO-aL 
doxel. Quippe aquam trahere e puteo idem est haurire et 
in Simonid. Fragm. LXXIII. 94. siQvETai dyvov vScoq nihil 
differt ab dQVETai.^°) Huic consimile dcpvco, a quo Gram- 

10) Verbum uqvhv , quod Hesychius jarie interprefatur KVtili- 
yeiv, ^oav , xileviiv , Kuesterus ad yaQveiv refert. Neque idein esse 
videtur illud, de quo EM, 134, 12. uqk ri evxr] naQu jo uQveiv jo xct- 
Xsla&ai xai i(peXxsG&cii. ''AQvet' av cpv^eiv. Hoc quidem poetae 
dictum non video quid significare possit nisi TjQaa&e vel r)v;(ead-e av 
cfvyeTv. 



(lAP. 1. DE VERBIS PURIS. 207 

latici acpvoato rci^etiint, iion lcgitur nisi compositum s^mpvco. 
icd longe diversum est in Hipi). de Affcct. Intern. p. 498. 
r. II. ed. Lips. p. 553. Foes. de aegroto quodam sQevysTai 
ivxiva xal alyiei zovg ocpO^al/iwvg nai to nQogconov acpvei, 
[uod quum Galenus ita enarrat "AcpvEi anolsvxaivsTaL xal 
ognsQ aq^vt]g to xQuijiia t(j/£f , indicium praebet hoc loco 
'erbum imitativum scriptum fuisse dcpva apitae cohrem imi- 
alnr, cujus forma cum tyyvrj iyyvclv, scntentia cum xoqv- 
>iav, iiolv[idic(v similibusquc congruit. Numne dcpD^a ad 
llum locum conveniat, viderint medici. — ''Ano xov sQyov 
xQya?Jog cog smo dnvco Schol. Piut. v. 1. et Sch. Lips. ad 
1. 11.413. quodnon improbabile videtur praesertim si noraen 
ntercessit ijnvg ut yTiQvg. Ilidvco EM. non absurde cum tt?;- 
5aw componit ; uam germanice quoque nlda^ vocatur Spring 
2l Sprint, et Latini aquam salire dicunt ut Euripides Bacch. 
705. vdarog ixnjjda voTig, et Hippocrates de Humor. 129. 
T. I. rj yaoTrjQ diUi ti)v TQOcpijv cognsQ vSqiov viov dia- 
n}]Sa, na^.aiov/iievov aTiysi i. e. ov dianidvsL) neque multum 
abest quin Hesiodum Pegasi nomen falso interpretari con- 
lendam; id euira nomcn non fontanum significare videtur sed 
saUum ut IIi^daGog, quoraodo equus Achillis vocatus est. 
Kcolvco qui cum xoAog ct nolovco coraparant, non ab re con- 
sulere videntur. Vocum naturalium vocabula xcohvco^ coqvo- 
fiai, incoQvco ad regulam etyraologiae exigere haud obsti- 
nanius. Sed fn^Qvco quoque desperandura est. Num [.irjvvsiv 
ab EM. recte ad /nvaaO^aL referatur, in dubio relinquam. 
^lvvsadai xoGf.is7v IdQvvsaOai Hes. fortasse ab TCco deflexum 
est ut idQvto , quod praecipue de iraaginura consecralione et 
exornationc dici solet; cideraque Hesychio pro ^'Ivvoisv xa- 
OiCsTo reddendum suspicor )^vvvsv, cui adjunctum est xaO-lv- 
vvaOai sive xaOiyvvoOaL v. Aglaoph. 646. 

Hactcnus loquutus sura de verbis, quorum origo aut a 
nominibus ducta aut ambigua est. Qua parte absoluta restat 
illud genus quod uuo et certo tramite a verbis descendit 
assumta in hoc transitu litera v. Ab hoc autem scjungi non 
possunt verba in vfti cxeuntia. Etsi enim ofioQyvvf-u, oQi- 
yvvfu, dixvvfiai, nTaQvvfiai et alia uunquam in vio deflectuu- 
tur, nihilo secius regulae instar est quod Theodosius dicit 



208 DISSERTATIO XII. 

p. 196. fj TstaQtT] Gvtvyla nZv sig /lu ccTtd tijg sxir^g jH 
jSaQvrovcov tsvyvvio 'Qevyvvfu, xsQavvvco, xsQcxvvvf^u, qual 
terminationem notum est ab Atticistis praeferri: rj xstaQvi 
av^vyia tcov slg f-u TiQOtii.iotEQa xolg Idxtixdlg tov ^aQv- 
tovov Thom. 229. aTioxtsivvvvai attixcog, anontLvvvsiv ejI 
Xrjvixcog Moer. o[.Lvvvai /callov rj (^/.ivvsiv cog ^svyvvvai xa, 
Ta o/iioia Phot. Csvyvvaai xai xttvvvaai xal dsixvvaai' tn 
ds tsvyvvovat xal ta of.ioia xotvdc Thom. etc. Horiim igitiii 
verborum quatuor sunt fontes; a verbis bisyllabis, quoruin 
terminationera (w) praecedit vocalis; a verbis hyperdisyllabis, 
quorum stirps consona tcrminatur accinente vocali brevi; 
tertius ab his quae diphlhongum in penultima habent; quar- 
tus a verbis non puris. Primo generi tres sunt subjectae 
species pro numero conjugationum circumflexarura. A verbis 
primae conjugationis sive usitatis sive thematicis kwvco, o^sv- 
vvco, ^d€vvvf.iat. Ab altero ordine unum yQr^wvvai, si se- 
quimur Criticorum conjecturam qui hoc in Theophr. Char. V. 
(VI. ed. Schneid. XXI. Ast.) ex codd. vestigiis XQV ^^^ ««t 
reposuerunt ; ab obsoletis tcxco et atccco processerunt tsivco ut 
xtdco xtslvco et lotdvco, hinc per misturam quandam tavvco 
et atavvco in Inscript. Cret. A tertio xcovvvfu, quod ut ma- 
nifestum est ab usitato xoo) derivatum esse-, ita quae Etym. 
Gud. 315, 38. et Theogn. II. 159. huic adjungunt ^cowvco, 
Qcovvvco , atQcovvvco, acovvvco, tQcovvvco nou a tQcoco, qcoco 
sed a brachyparalectis repeti consentaneum est quamvis ma- 
xiraam partem ab usu remolis. Verba secundi generis sunt 
• Gxsdavvvco sive axedc<wv/iu, nstavvvfu, xsQccwvfu, xQs/iicxv- 
vv(.u, quae primitivorum locum occuparunt, duoque a verbis 
priraae conjugationis, unura xoQ&wvf.u Hes. quo raulto usi- 
tatius est xoQeco, alterura otoQewvfit, nuUura vero ab iis, 
quae futurura in rjaco raittunt, cpih^aco, tifirjaco' nara xaze- 
xsvtcxwvto in Pseudoluciani Philopatr. §. 4. assignandura est 
auctori barbaro; ^ETrtTtcoftccwvfu in Math. Vett. neque verbo 
neque noraini apte cohaeret. Haec orania ante ypsilon ha- 
bent duplex vv. Nam quae Eustathius p. 790, 59. in libris 
suis scripta invenit i^covvto, p^wyyw, hodie non comparent, 
neque consentanea sunt regulae EM. 251, 26. Epira. Crara. 
I. 111. ta sig vvco sl fxiv dig)&6yycp naQaX^yovtai, di^ evdg 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 209 

■■Eta^olov ix(piQETai, olov dalio daivvco' sl 6e kvl cpio- 

rzi, diTiXaoiaCei kvvvo), a^evvvw. Hoc daivvw sive dai- 

u pertiuet atl tertium genus, cujus duo modo praeter hoc 

^riiipla ipaLvvf.lL tb xpcoiiiiCco Hes. et eivvco, xaTaeivvco, enei- 

vuaL, quorum usus minime frequeus, primitiva xpauo, euo 

)eiispomenis ipcxco, eco apta sed prorsus ignota sunt- Ab 

lorum vero norma aberrat yctwfiaL, cujus futurum yavvaao- 

tca et aoristus ^Eyavvaav exoaint^aav xaQrjvaL enoirjaav Hes. 

ul praesens yavvco respectat, hoc aulem, si viani directam 

;p((uimur, ad yaivco ut ravvco ad zeivco (znaivco) sed demon- 

irari nihil potest praeter yaico. Quartum genus oritur a 

crbis non puris qua usitatis qua imaginariis olyco olyvvco 

nyrv(.iL, nXixco ukiyvv/iii, eQyco eQyvvfu, cpcoyco cpcayvvco cpcoy- 

vni — ayvvf.u (xaiayvvco) deixvvco, /tuyvvco, Cevyvvco, nriyvvto, 

'y.i:?.^yvvfu, Qrjyvvco, <pQcxyvvf.iL — axiv/nai^ dtyvvfiaL, quorum 

)imiium consona principalis e numero est gutturalium ; den- 

ali subjunctam esse terminationem vvfu uno exemplo cogno- 

^citur 'it,co xai}iyvvfiai, eyxad^iyvvfiaL et nQOQxa&iyvvixai 

lippocr. et Aret. labialibus nunquam adhibetur, non ila saepe 

iqiiidis ofivvco, -d-OQvvco, oqvvco , aQvv/.iai, mcxQvv/iiaL, eaque 

-ia etiam oklv/u ortum putant ex oIvvi.il conversum, quam 

issimilatiouem non summe necessariam fuisse probatur in- 

c<iro ni?.vaf.iaL. ^') Horum protolheta partim usus repro- 

)avit partim ratio, sed una tenuerunt eilco et elXvco omisso 

crtio eilvfu, nam eYlvTo controversum est v. ad Buttm. p. 7. 

[uidarum tertia invenitur in uno cxvco avvco avvfiaL. Nam 

aivvfiuL Grammatici quidem consentiunt a xaivco derivatum 

( sse sed siguificalio parum similis. Verborum xivvfu et xtl' 

ivuL et scriptura fluctuat et disceptatur derivatio. Buttmanuus 

iit a ^oco tcovvvfu sic a %ico ziwvfu propagatum censet. 

\ I rum verborum purorum, quae ancipitem in peuultima ha- 

i)ciit, uullum huc deflexum reperimus et dix7]v zivvg uequa- 

quam idem quod ricov significat sed est zivcov poenam dans, 

iicc TLvvfiaL idem valet quod xiofiaL sed, ut tivofiaL, poenam 






11) Conjiinctio Ikerarum Xv latino sermoni licita (aluus, ulna, bal- 

neum) a consuetudine graeca alienior fuit; nam n(kvafic(i totum poe- 
ticum est. 

Lobeck. Technol. |4 



k 



210 DISSERTATK) XII. 

exigo, qnam sigiiificatioiiem zio^iai iioii accipit iiisi iii CiUu 
et aorislo. Ouapropler tIvv/hl a rivcj derivatum dicilur 
consona simplici scribiraus ut Wolfius et uovissimi editoii 
De allero Choeroboscus Gram. II. 233. xTeivvo) duc zTjg e 
xal di evbg jov v xaza TcaQudooiV %o de aTxoxzivvvvai di 
rov L xai dia dvo vv, cujus distinctionis ratio non appan 
neque conseulit Phrynichus p. 29. aTToxrivvvaL di' {vog 
sed oplio auceps quia nullura est exeraplar cui perfecte re 
spondeat. Si a tlva) tivv/ti normam petimus, xteLWfiL pro 
bandum erit a xTe/voj ductum; si fpojyw fpojywfu conferinius 
rectius videbitur xTetvwfu, quod qui propter diphtiiongum du- 
plici vv praemissam minus probabant, iis proratum eral ve 
xTeivvfiL scribere vel xTivvvfu. Poslremo loco ea producendj 
sunt, quorum cognatio cum verbis circuraflcxis manifesta, set 
proportio mauca cst, a^iQeo), alwfiaL, xLveoj vtvoxlvvoj '■/ 
xiwfiai, cujus si primitivura ylvco in usu esset, prorsus nihi 
diiferret a tlvco xivvfiL. Gum ayQtto coujugatum est parti- 
cipium defectivum ayQVfievr^ capta in Anlhol. — Verborum 
m vico tria affertTheognostus 149, 4. alviio, fieOviw, onvuo, 
quod Arcadio restituendum p. 165. pro aQnviw (non anvio), 
qnod Ahrensius Dor. p. "509. probavit) idque unum ad })ro- 
positum nostrum pertinet quippe in commune receptura idem- 
que paragogum ab oYtpco. 

§. 5. Gatalexis coco non reperitur in verbis derivatis nisi 
affectis. Etenim verba secundae et tertiae conjugationis, quo- 
rum nativa forma amphiraacri raensurain habet (nara plera-i 
que trisyllaba sunt) metro adaptari nonpossunt nisi peuultima, 
quae in utroque genere l)revis est, producta, id quod poelae 
non uno modo efficiunt. Verborum enim, quae natura in oo* 
terminantur, o micron rautatur in w, de quo postraodo di- 
cetur. Eoruni quae in aco, duplex est conforraatio ; aut enini 
alpha, quod nisi brevitatem exuat, contractionem effugere noii 
potest, non contractum transit in longum avafiaifiaeL , nei 



« 



12) Quiot. IV. 510, innoi notnyvecfxov — no^cts <^' vnix(vvov av-r 
T(os' nisi vnsxiveoy scripsit. 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 211 

odcov, diijjdwv ' ^) ciijiis generis uimrn apud posteriores repe- 
nlnr Ivoadojv Apollinar. Ps. IX. 49. aut eodem alpha cum 
jyllaba fiuali in a vel w contracto, vocalis prothetica pro- 
enditur, alpha in alpha longum uevoivda, ijydaaOe, {.ivdaad^e, 
''|}aae Homeri peculiaria sunt, o micron in cj /nsvoivcoco, fiai- 
mioai, f.iai(.itoo)v apud Horaerum, hisque similia apud alios: 
h\pu)io Nonn. Par. XI. 57. XIX. 149. dLxpiooyv Dion. XVII. 91. 
5/9wwj' Qiiint. XII. 272. fiaifuocjv Theocr. XXV. 253. dficocov 
\pollon. III. 13&2. Auth. IX. n. 362. v. 25. Nonn. V. 38. 
Sll 335. hHjacocov XXXVI. 449. Anth. V. 266. hxfuocov 
^onn. XXVI. 197. quoruni originem declarat Schol. Hesiod. 
Sc. 210. iv Taig fiernxalg ?/ entvd^eoig zov co, ei fiiv exec 
^Tjv naQah]yovoav {nQonaQalriyovaav) ^Qaxelav, (^Qaxvvei 
tat To UQcoTov o, olov xrjled^ocov, cpvGiocov' el di fiaxQav, 
xzelvei kal dficpcheQa, avdcocov , qui intempestive quidem 
?penthesin appcllat sed quid velit apertum est, nempe avdcocov 
lici pro avdocov , hoc autem ex avdcov ortum esse, in quod 
^vddcov contractum est. Ofaliquorum casuum triplcx cst vi- 
3issitudo. Nam ab homerico neivdiov Oppianus Hal. V. 5. et 
Fryphiodorus 196. rccta declinarunl Jteivdovia, quo exemplo 
lon satis defenditur librorum nonnullorum scriptura fiaifidovxo 
Dionys. 1156. cctcra auteni verba aut praesentis parenthesi 
3t ectasi amplificati exeraplum scquuntur ut ab dfuoco ducitur 
yficoovTeg Apollon. HI. 1187. ftaificvovreg Opp. Hal. IV. 93. 
V. 375. Quiut. I. 177. 11.203. III. 20. IV. 241. XI. 301. fie- 
voivcoovzeg Apollon. IV. 1253. Ivaacoovta ApoIIinar. Ps. LIV. 7. 
ri^coovxa Silent. Ecphr. 289. (156.) ut a l,c6co tcoovxa. Aut 
pro o brevi recij)iuut longum i](ic6covTeg Quint. H. 328. Opp. 
Hal. V. 471. lixfuoojvxeg Quint. V. 40. VI. 200. Nonn. XXH. 
30. fiaifuocovteg Quint. 1.620. il. 110. 1H.307. IV. 217. XIV. 
17. quod ad fiaifwwvieg eandem proportionem habet, quam 
uaifuoco habet ad fiaifioco. Sed in his libri multifariam dis- 
crepant, nec minor Criticorum dissensio. Prae i)^c6covTa 
Aristarchus probavit ^^coovza v. Spitzner. ad XXIV. 609. 



13) Hinc patet defendi posse ({/.tdeiy Hesiod. Scut. 392. sed com- 
j^ures codd.- afiaa&cti praebent ; rjPaois nonnulli Theogn. 1229. (877.) 
pro i]^(oois. 

14* 



212 DJSSERTATIO XII. 



I 



cui adslipulaliir Goettlingius de Acc. p. 101. alterum Uii 
Nitzscliius ad Od. X. 5, idemquc Apollonio vindicat 
lauerus ad IV. 29. et 1255. Nonno Graeiius dnp(6covTsg scri 
bens XVII. 114. ri^wtovzng II. 577. XXIV. 188. ctvyjniwiva 
XXVI. 108. XXXV. 119. u^aoiovxal^l. AwffwwyTa XL. 87 
liyjKoMvxa XXXII. 140. quibus omnibus locis editt. vetere 
o micron praebent praeter kiyj.uoiovz€g XXII. 30. intactun 
vero reliquit avy^uoovta XLVII. 153. Pro fiaifuonvTa, quoi 
summo codicum jdurimorum conseiisu sustentatur, Planudo 
Anth. XIV. 98. edidit itiatjiuocjvTa, cui Jacobsius p. 806. cora 
parat yeXioiovTEg Od. XVIII. 111. sed et hoc in libris noii 
nullis yElioovTsg legitur, quod Bekkerus praetulit ; et sive si 
scribitur sive illo modo, a caeteris dupliciler diflert, quo( 
syllaba prima brevis et quod secunda in arsi posita est 
Codicum in hac causa exigua est aucloritas, sed praeferimus 
scripturam Aristarcheam , non quo alterius ratio reddi noi 
possit, sed quia simplicior videtur et homerico f.ivioovTo si- 
milior. Feminiuis ex tribus illis formis uua deest; nam quoc 
masculino dirpdcov respoiidet diil.icxovaa Tryph. 548. Wer 
nickius jure posthabuit veteri scripturae dixpcoouaa quod legi- 
tur in Nonn. XXXVI. 199. et huic similia avyjuoovaa XXXVII 
421. Xvaaioovaa XLVI. 320. rj^coovaa Joann. Gaz. Ecphr. I 
40. Nonu. XII. 299. quod Graefius suo periculo in /)^cocoaa 
mutavit ceteris parcens, et legitur hoc ij^coioaa XLIl. 290, 
Joann. Ecphr. 1. 90. «^fwwcraNonn. VII.31. Apollinar.LXXVlIl 
105. Zt7;«wwcraQuint. VI. 213. f.iatf.u6coaa Apollon. II. 269. Xva- 
acocooa Nomi. XLVIII. 884. chipcocooa XLVIII. 590. avyjicocoaa 
Joann. Ecphr. II. 123. pro quo in cod. avyjiconvaa scriptum ut 
V. 40. r)^coovaa pro rjficScoaa. Hoc vero et f.iaif.ic6coaa apud 
Homerum ipsum leguutur, rilud semel hoc bis siue ulla aut 
librorum dissensione aut Grammaticorum. Schol. Od. IV^ 1. 
xrjTcostg itai coztostg xal X7]c6sig xal oaa zoiama ixislvsi t6 
o dia 10 SLvai zb tcqo avTrjg fiaxQov, cogrcsQ zb rj^cocooa. 
liai To Trjlsd^otooa oftixQvvsi did to sXvai Trjv tiqo avzTJg 
avlla(irjv ^Qayslav, unde intelligilur in EM. 113, 50. dv~ 
Tiocoaa TCOirjTLm^ nXsovaoficTj tov o cog ^oocoaa, yelocooa' 
t6 Ti]Xsd^c6coaa (sic) de xai to fiaificocoaa fiovov did tov co 
fisydXov, post T7]Xsd^6coaa excidisse id quod a Schol. dicitur 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 213 

et alleriim ectasis exenipluin rjfhocjaa. His coiiciiumt tertiae 
persouae pluralis i)^coojul Oj)j)iaii. Ilal. I. 474. pro quo in 
cod. Prag*. ril^ojovat legitur, icpoQjLuoiooi II. 94. avdojcjvzai 
1.378. sed allerum flexum sequilur av >](ico ovo i A\)o]\umr. Clll. 
66. ab avt]ficjc) declinatum sine illa triplici anibage synae- 
resis, epenlhesis et ectasis. Postremo optativus i)(3c6oif.iL Ilom. 
integre derivalus est a corrupto i)[icjo). Num igitur ut Caw 
ia 'Ccooj sic fivccoiiaL iii fivciioiiiai transformatura au, quia 
^ivocovTo versum vitiat, pro hoc fnvcoovio substitutuni est vo- 
calibus trajectis^ Idem quacritur de Tayvcjovzo Sibyll. 1. 97. 
avdcooviai ct ()Qiiojovtai, quae cod. Prageusis Opp. Ilal. I. 
776. et 598. pro avdcocovzai et oQjtiaivovTai (cod. Reg. 6q- 
fuocjvzai) praebet, deque ^iaifitoovio Dion. 1156. quod iu 
nonnullis libris jiiatf.uocovTo scribitur, pari utrumque bonitate. 
Sed probabilior videtur metathesis, uou solum iu iudicativis 
sed eliam in parlicipio fivojof.u-vtj Ilom. et quae posteriores 
addiderunt aXconfievoq Diou. 702. Mancth. III. 122. VI. 445. 
Quint. XIV. 269. Noun. XXUI. 27. XLII. 269. Auth. IX. 408. 
OQcoofu-vri Auth. IX. 103. ytvxcoofitvr] quod Graefius reposuit 
Nonn. iX. 336. et jiioofiivt] a Meinekio reductum Mosch. II. 
13. pro quo fiiaiofiivr] dici poterat, pro illis mutato verborum 
ordine cdocofievog etc sed uon libitum est. 

§. 6. Cuin j)raeseulibus iliis secuudae coujugatiouis EM. 
237, 35. compiugit subjuuctivuin aoristum tertiae: ro aXcoco, 
Ti^cx)co i) ircav^r](Jiv xQOvixtjv tXEL rj 7ilsova()fidv zov co, sigiii- 
ficans alcoco vel ex dislracto aWco extitisse protenta vocali 
pareuthetica vel ex contracto aZw longa litera vacauter ad- 
dita. Sed jjleonasmum acceutus uou admittit. IIoc aoristi 
exempluiu uuicum est, saepius vero praeseus huc deflectit, 
ciijus eae personae quae iu w exeunt, arabiguae sunt; nam 
utrum V7TVCJCJ ex vrcvoco extiterit au sine ulla hujusmodi 
praemunitioue natuni sit, ex forma ipsa uon cognoscitur. By- 
zantii quidem doctores vuvioo) non eodem loco habent quo 
fucifuocj. Philemo iu Rhemat. §. 67. j). 277. et Plauudes iu 
Bachmanni Anecd. T. II. 42. postquam edixerunt verbis se- 
cundi ordinis, si autepenultiina brevis sit, breve intcrponi o 
OQCHovteg, siu louga, louguin fiaLfuoojrceg, continuo adduiit 
%6 ye fit]v idQcoovceg xal vicvcjoovieg ovx tmo jceQiomofiivcov 



214 DISSERTATIO XII. 






■&£udtC()v a?^V ano zov i6qcoco Hai unvcoco (iaQVVc')vcov noiq- 
Tixcov yal avzcov — xal xcaa %a [jaQvzova yJdvsxai vtivcoeu 
xat 7} ^iEzox^ vnvcoovzog. Et ad haiic sententiam nos adigi 
epicorum tertiae aetatis, quae cum Claesaribus incessit, aucto 
ritas: vnvcosig Nonn. V. 415. XI. 331. XX. 44. vnvcoet Opp 
Cyn. III. 51. Anlh. X. n. 16. v. 7. vnvcosaxs Quint. X. 191 
xmvcoEiv IX. 524. Nonn. XXXI. 190. et quod mirabilius es 
in oratione numeris soluta IdQcosL Lucian. I)ea Syr. §. 10 
et 17. quibus accedunt duo passivae formae verba a^ifjkco- 
EoOat Maxini. v. 215. et Nonno familiare yolcoo^iai XLVIII. 
720. yMioEtai V. 447. XV. 362. XXVI. 130. XLVII. 339. 
XokoEo XXXI. 1.52. xo^coo^iEvog V. 437. IX. 246^X111. 462. 
Anth. Plan. N. 128. De participio verborum in aco desinen- 
tium quod dixi, idem convenil ad hoc genus; nam nominatiAi 
una est forma tdQcocov Nonn. X. 380. vipcocov Apollinar. Ps. 
IX. 26. obliquorura diiplex xvqzcoovie Hes. Scut. 234. pro 
quo in Med. xvqzojcmvze scriptum est, vnvcoovzsg Nic. Ther. 
433. et 546. Bion. III. 1. Orph. Arg. 561. Anth. VII. 202. 
IX. 378. et 765. Opp. Cyn. I. 517. Hal. II. 657. Noun. V. 
498. XVIII. 205. XXXIV. 89. XL. 404. XLVIII. 531. Orph. 
H. LV. 9. xvxlcoovTa Apollinar. Ps. III. 10. tdQcoovza Apollon. 
IV. 1284. Opp. Gyn. I. 532. Quint, V. 56. VI. 106. Nonn. X. 
382. Sibyll. I. 58. quibus se admiscet prosae ionicae scriptor 
Hippocrates, si vera est scriptura scptdQcoovzi Prorrh. 1. 160. 
T. I. Coac. p. 255. T. I. non icpidQovvzsg ut p. 162. vel icpi- 
dQcovTEg ut p. 166. et aliis locis. Sed quae cura a(.icocj}vza 
et similibus comparari possint, paucissima reperiuntur in hoc 
nuraero, vnvcocovza Apollinar. Ps. LXXVIL 145. IdQcocovzsg 
Nonn. IX. 268. quod in uno Vindob. scriptum est II. VIII. 543. 
discrepans duobus aliis Homeri exeraplis. Et ferainina po- 
sitio saepius huc inclinat quara illuc : idQcoovoa Anth. IX. 534. 
Nonn. V. 482. XV. 284. vnvcoovaa Mosch. II. 24. Quint. I. 
664. XIV. 275. Nonn. XLVIIi. 525. quare videndura ne X£^Q<^9 
iQ£Zf.icdcooa Vll.lSb. vitio alTectum sit; alibi x^^Q^^S eQsz^ico' 
aaaa legitur XXXIV. 246. rJEQiovg xEVEcovag iQEz/iicdaaaa 
XIV. 3. €QET^icdaag noQEirjV WWll. 191. Inlerim tertia quo- 
que persona numeri pluralis pleruraque quidem sirailis est 
tertiae singularis vnvcoEi, vnvcdovai Maneth. 1. 82. Quint. 



II 



Cap. I. DE VERBIS PURIS. 215 

I. 604. Coluth. 342. idQOJovat Opp. Hal. II. 450. xvxXojouaLv 
Apollinar. LXXXVII. 37. sed ecce etiam vTTvwcoai Qiiint. 
XII. 45. Qiiod si recte se habet, triplici modo affectum est, 
prininm trope dorica, ut dici solet, qua vnvovai \i\ vnvioai 
rautatuni est, dein pareiiliiesi vocalis systoechae, unde vnvocoai 
eniersit ut c^Qoojai, lertio ectasi vnvcocoai. Verum vnnvcoovai 
breviore via derivatuni censeo a positione prima vnvcoco, vn- 
vcosig etc. cujus secunda vocalis non uativa quidcm est (nam 
vnvoco dicitur ex aualogia) sed tamen longe altius insidet 
quam in verbis secundae conjugationis, a/ncoco etc. quorum 
nulluni decliuatur in cosig, coei. Et hac ratione etiamhome- 
ricum vtcvcoovtcc explicandum videtur, de quo secus sentit 
Butlmannus in Gramm. T. 1. 483. ex vnvovvTa primum factum 
esse vTiv(')Ovia et altera vicissitudine imvcoovTa. Verum enim 
propius est praesens vnvcoco, quo Homerum usum esse sane 
demouslrari non potest, sed eo quod Buttmaunus posuit 
v.Tv6ovca ue potuit quidem uti. Neque fore puto qui yolov- 
(.lai principio in xolcoi.iai., hoc vero per epeuthesin in /o- 
hlojiud, postrenio trajectis vocalibus iu yo?joofiai couversum 
(iicat; quani mctathesin verbis priniae classis aJiojo/nevog etc. 
non denegavimus. Verum praeter mulationem vocalium bre- 
vium iu longas verba utriusque classis etiam aliis remediis 
versui accommodata sunt, uuo prorsus singulari yekouovzeg, 
Od. XX. 390.**) cui quae Eustathius assimulat, ayvoirjaat, 
cx?.oi^oaf, omuiuo similia nou suut, ueque unquam factuni est 
ut vocalis pareuthetica iu diphthongum verleret, oqoco in oqoUo. 
Ea causa fuisse videtur cur uounulli illo loco yeXcocovteg scri- 
bereut. Alterum praebuit interpositio vocalis iota syllabam 
conficiens. Nam quibus cfvacZvieg dicere non libuit, cpvoocov- 
rsg non licuit, iis praeter cpvacocovteg suppetebat cpvawcovteg, 
quo Homerus utilur, pro coyQcov coyQwcov Paul. Sil. Soph. 641. 
naQa to yXavxog ylverai Qfj/iia naQaycoydv ykavxco xal ykav- 
xKHo EM. 233, 24. qui yXavxav siguificare videtur uou ykau- 
xovv, quod significalionem factitivam habet ut levxovv, eqv- 
^Qovv. Ex altero geuere huc pertiuet xvQtioojvteg Maneth. 
IV. 119. pro xvQtovvteg. 



II) reX6m'ifs codd. Harl, et Vind. yelotojyus Harl. in marjj 



L 




216 DISSERTATIO XIII. 

CAP. II. 
De verhis dentalihus. 

§. 1. Verborum in at,io exeuntium tripartita est divisio: 
quippe horum nonnulla ab adverbiis proficiscuntur: an av- 
tiovvf.uojv Qrj^iaia ov TcaQayivszai, naQo. di iuiQQtjitchcov 
olf.u6^a), alccuo, Xicxuo Apollon. Pron. p. 42. quorum ultimum 
non video quid cum }dav similitudinis habeat, quodque EM. 
cum his confert aydC.eiv naQa to }xyav, aeque ad ayi^ referri 
potest. Cum oiatLo conveniunt aatw, elml^^oj, nvnna^co. Ab 
adverbiis, quae proprie ita vocautur, ayxcig ciyxdtofxai, naa^ 
Gvdir/ naaovdidtco , nvxa nvxdtco , a numerali dixa dixd^co 
et ratione minus aperta naQa to dig diazdtco EM. 274, 11. 
Verum pars maxima fluit a verbis el nominibus : daxvdCea&ai 
anb Tov ddxvea&ai xaxd naQaycoyr/v Schol. Pers. 569. cogneQ 
naQa to fiifivco jui/iivd^co, ovtco naQa to eixco elxd^co EM. 
297, 25. Sed quae Euslathius 632, 30. cum fii/iivco /nifivd^co 
constipat ail^to ae^dtco, axanco axend^co, Htco XiTdtco, aTeyca 
OTeyd^cOf eorum postremum EM. 726, 37. a aTeyr] repetit 
eademque controversia est de multis aliis. BQvdQco, dlv- 
GxdtcOf ivmTatco, rjlaaxdCco, aTeiii(id^co, Xaaxdtco, %aaxdt,co, 
nullam partem orationis attingunt praeter verba. Sed \pv~ 
xdtco To nQog ipvxog SiaTQi^co Anecd. Bekk. 317. huic no- 
mini aeque simile est atque verbo ipvxca, et ?.af.tndtco cum 
Xdfinr] sive la[.indg et cum Idftnco congruit, quodque Eu- 
stathius dicit 1612, 27. dxovdQoinai ix tov dxovco ut non 
improbabile ita minime certum est id a vcrbo potius quam 
a nomine ortum habere. Quae vero a verbis derivata sunt, 
syllabam primitivi hactenus modo mutant quod epsilon in o 
micron transit, d^ico (Tidr]/iii) ■&odLco i. q. d^adaaco, d(.tiQyo) 
ofioQydtco, enofiai ondKco, quanquam EM. 627, 10. huic prae- 
ponit nomen commenticium onog cug nofinog, i^ ov naQa- 
ycoyov ondtjco cog fiovd^o}, et fieri potest ut doQxdCio signi- 
ficationera quidem a deQxofiai, formam autem a Soq^ sive 
doQxdg traxerit. Syllabam prototypi longam mutari in brevem 
nullo certo demonstrari potest argumento. Nam hxa^ei, quod 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 217 

Hesychius interpretatur e7i:id^vf.iet , cum yVixo(.iai plus simili- 
tudinis habet quam cura Xeiyoj, etsi lioc ejusdem est familiae; 
aivaLeiv, cujus alpha breve, li^ateiv, GTifiateiv, facilius ad 
alvog, U^og, GTi^og refcruutur quam ad oivof.iai, leificoy 
atei^iio , nec f.iiya^to a fiiayco demta consona sed a ftiycxg 
vel adverbio fiiya. Elxa^to ab eix(o, cujus solum extat im- 
perfectum, signiiicatione discrepat sed diphthongum non mu- 
tat. Additae consonae exeniplum ununi pracbet mtoaxdt,(jj, 
idque in uno Homeri loco scriptum, ex quo Glossographi 
7iTcoxc((^(o proferunt ut olim pro illo vulgabatur. De alio du- 
bitat EM. 795, 43. (fks(ic'(Lovzeg (iQvovTeg ano tov ^liaj // 
ano fieTacpoQag tcov cple^cov, sed vincit nomen, quo affluen- 
tiae et exuberantiae notio comprehenditur, yiixficxUo non 
tantam cum keixco necessiludinera habet quantara cum hy- 
(.icxco, uec raro verba secundae conjugationis huc devertunt 
OTaXccco otaXcxUo, ovtccco ovicc^oj, ellvcpdco elkvcpdCco, ^i^dco 
§i(id'Coj, Xoxdco Xoxcitco, neXdco neXdtto, dydofiai, dydCofiai. 
Hac via grassatur Heraclides Eustathii consiliator assiduus: 
Giyto aiydCto, dvito dpiduo, neXdco neXdC,co 1654, 17. to ^loj 
UQcoTOTvnov eoTL Tov ^LccUo 10S9, 3. To xexvoj Tov Texvdtco 
1308, 42. TQoxttC,co €x Tov TQoydco 905, 37. eodemque ev- 
vdt,oj, axLd^co, axeddtto 1571, 1. et 1544, 42. axendCco, §i- 
^dtoj, nsTdtco 1735, 30. quorum ultiraura auctore caret. His 
EM. addit aTLfidCo) naQa t6 aTi/ncio. Sed et hoc paronymis 
adnumerari potest et eorum, quae Heraclides producit, pars 
maxima. Causae autem variandae terminationis excogitari pos- 
sunt variae. Primuni nonnulla verborum paragogorum sup- 
plent vicem praesentis aut nunquam tentati aut citius quam 
inolevisset derelicti. Sic pro xew, cujus participium esse vi- 
detur xeicov, in usum venit xedC^to, pro dQdto (dnodidQdaxto) 
dQaaxdtoj, pro xqv^oj, quod in priore parte attigi, xQv^dC^oi 
Hes. et ut ^.axctCco, d^QOTdCto accesserunt aoristis eXaxov, 
7JiLi(jQOTov, sic oXLod^dCto nou ab oXiod-og derivatum sed au- 
thypotacto oXia^to substitutura videtur. Nonnunquam com- 
modum fuit verbis, quae non facile ultra imperfectum pro- 
cederent ut oTevoj, axento, ot^to, adjungere mobiliora oTevdCot 
etc. Nec pauca poetae variarunt vel necessitatis causa vel 
commoditatis. Quippe verbis in a^w exeuutibus, quorum ea 



218 DISSERTATIO XIII. 

structura est ut versui heroico iiullo raodo adaptari possiij 
velut avxiaQbi, EvdioQoi, dxQid'(^co, IxO-vdCtOy (Txs/iduo, axid'Cc^\ 
GzaXd'Qoj, 6Qyid'Coj substituerunt vocaliora illa, quae supBi 
exposui, dvzwio, Ix^voco etc Sed eOsdem non raro anima^] 
vertimus hac terminalione usos esse uhi evitari poterat ver- 
bis aliter collocatis et ex eo concludimus utriusque iormao 
promiscuum fuisse usum elXvcpocov Ellvcpd^Qojv , (TxoTna^Ctjttep 
diaoxonida&at, tocurxezo laaCovoi ') ftidL^exB [iwcovzo, (w- 
xaaxE oma'C€, quae apud Homerum leguutur, apud alioi; 
xvoacov xvod^cov, et quae ad metri rationem admodum nihil 
differunt oxoniaoxe et saepius Eaxonia'Ce apud Quintum v. 
Spitzner. de Vers. her. 209. avdrjoai et avdd^ai etc. ^) Mul-- 
torum vero diversi exitus diversum intellectum faciuut. Nam 
^i(ic(v, linav, oiyav significationem intransitivam habent, j^i- 
§d'Ceiv ^) lind'Ceiv, oiyaQeLv factitivam, idemque discrimen 
interdura obtinet in verbis dviav et dviaCeiv, nelqv et 7ie- 
IdlQeiv, nec omnibus locis ideni valent dyaudv et dyanc^i^Ceiv, 
ald^Qiav et cxl^QidCeiv, neiQctv et neiQd'Ceiv, longissime vero 
differunt dyoQaa^at et dyoQciCeiv. Alia diversis gcneribus 
scribendi distributa sunt. Etenim pro puris quae poetae fre- 
quentant, sermo communis adoptavit barytona: dzifidi^co, [iid- 
t,o(J.ai, evdidCco, aeXr]VidC,co,'*') ^oivdlQco, axendCco, "/XodC^co^ 
vel etiam alio deflexit vcfdco vcpaivco, xQeftdco xQeftchvvfii 
etc. Sed interdum contra accidit; nam yeiividv, neiQqv, 
dxQoaad^ai, Xixfidod^ai in prosa praevalent; neiQd'Ceiv Moe- 
ris nominatim daranat. Et nonnullis scriptores promiscue 
utuntur alxidad^ai et ahidCeoi>at. De duabus reliquis con- 

1) Nonnus constanter axontaCs XXXII. 11 1. XXXVII. 269. Idem 
ida^ovio XXVIII. 30. non laaaxovTO, quo nemo post Honierum usus 
est, et diyjiCofAca III. 33. XXVIII. 30. XXXVI. 45(). Man. IV. 7. Joann. 
Ecplir. II. 284. non dixoc» vel Siyniot). 

2) ^AfQtKaditi Nonn. X. 303. correctoris est; alibi asQTtjOKi le- 
gitur. 'Poi^aGovai Lycopliro dixit I16(). pro (poip^iaovai furgabunt et 
vicissim t« (f,oi(ia&ivTa Liban. Decl. T. IV. 33. pro (foi^aa&ivjn va- 
ticinia; sed Lic praestat (fav&ivxa in marg. scriptum. Aivonzi^v He- 
sychius interpretatur livonra^eiv , idemque affert ln(onav, incon('(Ceiv 
et (annl^^a&ai , pro quo Oppianus (on^aaa&ai dixit. 

3) vSynonyma facere videtur Thomas dis^C^cov xttl dtefi^jSa^ov. 

4) Manetlio non aeXriviccl^ovta scripsisse videtur sed Gil^viocovTa. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 219 

iiijialionibus miiior est dicendi copia: tov olvoTcoraCcj tiqov- 
[(cQXet xo olvonozeiv Eust. 1198, 28. quoruni illud poetae 
([)ici versus quadrandi causa asciverunt; olvouoTelv oratorium 
ost ut vdQOTioTslv, yalaxTOTtoTELv et alia cum nomine nozrjg 
coniposita. Et ab his etiani verba in aCw derivari potuisse 
probatur exemplis proxime afTerendis §. 2. Ad II. XII. 151. 
•/('(?.xog ixoiiinsi Eustathius adnotat ix xov evxav^a xvqio- 
/.fxcovfuvov TTttQpjy.rca zo naQa io7g votsqov y.o[.inaL.ELv, 
(|iiod nunquam propriam crepaudi significationem recuperat. 
l'erpetua autem, quantum nobis constat, distinctio vorborum 
avyko luceo et avyaCw illustro vel video, doxico videor et 
doxatoj i. q. doxsvco, xvxUco circumago, xvxXcxCcjj circumeo; 
a ka?.ioj distat XalaCco tantum, quantura lalayri a lakri. Sed 
rjQSfiici^siv in LXX. et usitatius tjqe/hsiv, imotonctCsiv et vno- 
Tonsiv, quae confuderunt librarii Epist. Socr. XIV. 21. eodem 
loco sunt. — Ad II XV. 660. et 665. ubi primura yowov- 
f.isvoc, deinde yovvdCofiai scriptum est, Eustathius 1036, 28. 
illud protolypum, hoc paragogum esse affirmat, sed utrumque 
seorsum a nomine ynvv derivatura videtur, ut a d6xi(.iog do- 
xil-KKo doxijHMfii et doxii.ic'(Cio , ab axQi(irig axQi(i6oj et hel- 
lenisticum axQ0ctCco. Saepius vero haec dicatalexia pertinet 
ad disjunctionem significationum, dsivovv dsivci^siv, ds^iov- 
a^aL ds^LcxCsiv, aTLf.iovv aTLuc'c'Qeiv, laovv iaciCsLv, et alia 
ad Buttm. 386. apposita. 

§. 2. Ad confirmationera eorum, quae de etymi ambi- 
guitate dixi, necessarium duco ordine enumerare geuera no- 
minum, unde verba hujusmodi nasci possunt. A masculinis 
primae declinationis xkaoTrjg (Hes.) xlaazcx^co, a similibus 
ayvQTttCoj, nQocpr}TaCca , quibus adnumerari licet "Ef.maTaC^s 
ifiaorjoaTO Hes. slxvaTcxCoj, eQnvarcxCco, QvoTaCoj, quanquam 
non omnium primitiva extant, neque in Tr]g neque in Tog. 
A proprio imitativum yoQyiciCco. Allerum genus attingit EM. 
96, 1. aTco Tov avcxyxr] dvayxdCoj log anovd^ anovdcxCco, 
aiiyri avyccCoj. His sirailia Homerus non pauca praebet aix- 
(dcx^co, dLxdCco, sikanivcxCco , svvdCco etc. sed maxima multi- 
tudo poslea pullulavit, partim poetica aiylcxCco,^) id^eiQcxCoj, 

5) ^EytCkaaav avvtiXaaav Hes. post '£yfpyct scribeQduiu est riyi- 
laaav ab ayeXa^to, avyayekd^u). 



Hi 



220 DISSERTATIO XIII. 

xoiTcetco, m]yaCco, partim omnibiis apla axfiaCio, ^li(.iat< 
do^dQto, Gxoldtio, x^svdCco, a puris ixxlT^aidCio , ■&vou(U 
7ta(j()j]aidCco , avvovoidCco, ex quo cousequitur dxovd'Cof.i 
et ^idCof.iai, quae Grammatici verbalil)us adjiciuut, a nomi 
nibus duci posse item ut svvdCco, aliaque su])ra relata. Sclio 
Ven. ad Arist. Rann. 382. f.isl7Tto f.iolndCco cog xQtyco xQoy^ 
(sic) TQoxdtco, qui si pro tq6%co non tqo^co sed tqoxoq scri- 
psit, fiolndtco illud et similia non a verbo sed ab inler- 
posito nomine derivata esse voluit, ut a cjvxov avxduco et 
ab aliis ejusdem decUnationis OToiLicpaCco, xcofidCco, axo%d'Co- 
fiai — (waidCco, QoO^idCco, cpQoiftid^ofiai. Aeque raulla et 
varia ])roficiscuntur ab adjectivis; prinium a verbalibus cpav- 
Tog cpavTdtofiai, Evxxdt,ov evxov, OeQTd^ei cpsQEi Hes. alia- 
que ad Aj. p. 90. coUecta, quorum primitiva usu trita sunt, 
sed licuit talia etiam ab inusitatis ducere vsvto (vsvaTog) 
vevaTdCco , qvco {(waTog) Qvaxd'Qco, bdaxTdCco, ^aaxdCco. Et 
huic numero adjiciendum videtur illud de quo Amraonius lo- 
quitur xvtctsiv t6 xdfmTeod-aL snl yrjv, xvnTdCsiv tc) OTQcty- 
ysvead-ai, quod nos sic enuntiaraus illud absolutum esse, hoc 
frequentativum ideoque transferri ad eos qui intenta opera in 
aliquod studium incumbunt. Itaque non siraplex verbi xvnxco 
paraschematismus esse videtur sed adjectivi xvnTog germana 
propago simileque frequentativis latini sermonis versus, ver- 
sare, traclus tractare. Idem fortasse differunt xQvnTto xqv- 
UTog xQvnTa^co, QinTco QinTog QinTduo, quod EM. 424, 52. 
cum 7]ldaxco rjXaaxdZco confert neglecto propiore. Ab ad- 
jectivis non verbalibus aQTLdCo), dq)QodiaidCco , yvfivaCco, 
iksvd^sQLdCco , ■^ovxdCco, lodCco , fisTQid^co, oxsTXidCco, pro- 
batissimorum auctorum usu nobilitata; minus vero attica ys- 
loLdCto, quod Moeris reprehendit, IdidCto et i^Ldid'CofiaL v. 
ad Phryn. 199. sxovaLdCofiaL , sQT^fidCco, fiovdCco, ofioLdCto, 
ovxvdCco , toQifidl^to, a synthetis aTifidCco, ivd-sd'Cco, inixco- 
Qidtto, ^) atque ejus generis quod sx dvolv sv vocitamus, 
ivdoid^to. Horum nonnullis verba praecurrunt, significatione 
eadem: TQOxd'CsLV ov cpaoL dsiv XiysLv dlXd TQexsLv Antiat 



II 



6) ^EninoXtt^m , i^toQid^o) , evwQid^(o diiferunt eo quod prima po- 
sitio non extat. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 221 

Bekk. 114. quorum prius ante Aristoteleni Probl. II. 24. iioii 
reperio : cetera ■DodCoj (a O^eio Onog) roi.iduo, noxdCoj, xqo~ 
fiiduo, cpdoyyduoiiiai partim poetica sunt, partim a scriptoribus 
«oviliis invecta, qui etiam O^voiduo, Ixeinduo et TsXsoiduo 
supra nccessitatein affinxcrunt primilivis Ovo), iHf-zsvoj, tsleio, 
quanquam hoc lalius patet. De substantivis declinatiouis ter- 
tiae praecipue huc inclinant neutra in f.ta, Oav,aduj, ovo- 
f.id'Co) et minus antiqua n(o(iid'Coj, xeiud'Co) sed ceterae quoque 
terminaliones non abhorrent — xeQd'uo, xvecpdiCoj, dekeduo, 
yrjxd'Coj, ^) ifiaxd'uo, de>td'uo sx rrjq dexddog EM. 254, 38. 
vel etiam a dttta ut ntfircs nefmd'Cco, dvo dvd'Cco — nlso- 
vduoy dexaCofisvog Hom. otpQvdCeiv ol xojinxoi Poll. IxO^vd- 
'Ceiv Anlh. A neutro in og yavdoaai ofirj^ai, Hes. ^) sed 
xvdd'Cof(ai a masculino o xvdog derivatum esse et significatio 
osteudit et brevitas syllabae. Insolentius est fiekeduo ^ico- 
mach. a fulog ductum pro usitato fieliuo. Ab iis, quae iii 
evg exeunt, unum cognovi UQsidddco iu Insor. Boeot. pro 
leQeiaCoj , quod vulgo leQatevco dicitur. Terminationes tjq, 
coQ, ig, io et cog verbis carent. Ab adjectivis in r^g dxQi- 
^duo et vyidtco, hoc antiquo usu sancitum, illud a Polluce 
V. 152. rejectum, nequc atticani monetam redolet ylvxduo. 
Enumeratis verbalium et nominalium exemplis paullum aliquid 
addani de iis quae non directa via sed quasi per tramitem 
vel a verbis vel a nominibus deducla sunt: aQndCio dno 
Tov aQnco EM. 148, 17. hoc est a themate quod in ceQnd- 
fievog apparet ; oxXdCeiv naQo. xo iyx?.av xal xdfinieiv ra 
ydvaxa 620, 42. donaCpfiai idem a ondco arcessit ut ocpa- 
ddCeiv To cjndad^ai Sch. Aj. 833. et tco&dtco ex TO)nd'Cio 
conversum putat, unde hoc assumo ^/;c;, d^coip, Orjnco, dco- 
nevco, Tco&dCoj, communem habere stirpem O-dco v. Parall. 47. 
Interpretando verbo slxdt^eiv Hesychius supponit ioixdCsiv ab 
soixa elxc^g repelendura, unde Antipho comparativum slxc)- 
TEQov produxit v. Parall. 48. ^OQyduiv, quod proprie conficere 
xaTSQydlCsGd^aL significare videtur, vel ab sQydLojnat. vel a 



7) Kccixdam xatayfXnnai Hes. nihil diftert a xrjxdCfii' et xt]X(cs n 
xaxoloyog. Aiyjial^u} non a Xiyjxag sed lioc heibae nomen ab iilo. 

8) Verbuni yavav ultra praesens non declinatur. 



i 



222 DISSERTATIO XIII. 

proximo oQyt] (oQyavov) quod ex ioQyt] et nQagoQyr] eliic 
Ad cxj)licauduni haQco {E^ExaQw, dvETatii)) Gramraatici co 
rainiscunlur verbale hog. De xolaCco jara dictum est. ^aQ- 
yaCto speciem uomini aaQ^ acceptam refert, significatiouem 
vero verbo ovqoj, nam adQ$ sive aeolicum avQ^ proprie de- 
tractum denotat ut axmog et aTTdrog \. Dissert. XVIIL llli 
simile OaQxdCei (peQsi Iles. fortasse a cpaQco cptQco ut cfojQ. 
De TEvxdCeLv sive lavTdCeiv quae veteres tradunt, maxima 
ex parte redeunt ad notionem tricandi, quae modo cunctalioui, 
raodo astutiae et captioni adjuncta est, nec dubitasse videu- 
tur quin illud ex duabus vocibus to avzo (nQcczTeiv) con- 
flatura sit, id quod alteri scripturae lavTdCeiv apprime cou- 
venit, sed aegrius huc coucilies TevTaCeiv, quod Pollux non 
probat quidem sed tameu ab Atticis dictura esse confitetur. 
Ingravescit vero suspicio comparatione verbi tevf.iav, quod 
eodem niodo iuterpretantur Texvdad-ai , et norainis zix^ij, 
cujus raanifesta est cum rsvxco cognatio. "AlaTtaCeiv et 
Xandkeiv t6 inxevovv plerique omnes ad etyraon referuut 
oblivioue sepultum, quod nomini laTTdQa = i{svecov subjectum 
est V. Parall. 255. Per quos gradus liuguae architecti ab 
ayco ad rjyijldCco ascenderint, non apparet; ideo epenthesi 
assignaraus ut azdQco azaXdCco. Verba ad sirailitudiuera soui 
couforraata aQQdCcOf xaxdCio, xaxxdQco, (](.idCo}, rsTQdCco extra 
quaestionera sunt. 

§. 3. Td elg Cco si exoi uqo Tslovg (xovov zo a, sxsi 
avTo avveoTaX(.ievov — TTQogiisiTai (lovov zb a, stcsI zo acpa- 
dalQco, TSQaiCco, (laTai^co TtQog xo a %o i yQacpo/iisvov sxovol 
Herod. tt. Mov. p. 23. quibus Epim. Crara. I. 232. EM. 737, 
20. adduut (^oQcxCeiv oraissum Cram. 47. EM. 535, 49. Drac. 
59. et 108. et adhuc teraporis non inventura. His igitur iota 
subscribendura esse decernunt, quia alpha longura esse ap- 
pareat ix zfjg komi^g xUaecog. Nec tanien verborum acpa- 
ddCsiv et TeQdCsiv ulluni praeter praesens et imperfectura 
terapus legitur, quodque cura TSQdCto proxiniam sirailitudinem 
habet xvscpaCto a yvicpag ductum sicut prius a zsQag, voca- 
lem in declinatu corripit. lota autem subscripti in nostris 
libri^ nuUum vestigium cernitur, neque uuquam reperiraus 
TSQatCsiv vel acpaddiQsiv, sed solura (laTdiQsv et aTTOfiaTdtaai, 



Cap. 11. m VERBIS DENTALIBUS. 22^. 

licrod. lioc autein nnnqiiam in qLc) conlraliitJir ncquc om- 
liiio eandcm oria;inem liabct. Dnbilalioncm quidcm movet 
Mnstatliius 543, 14. xnv ^iaiqv naQccycoynv xn iiataCeiv 
inniTixci c)e af^icpco, xoivov ds xh itiaTaiciCeiv, Yatog ds xat 
iiaiaiLsiv, of.ininv ov tcJ) e^QdiCeiv , sed hoc a /.icxxaiog 
linalum est ul aQyatCeiv, XrjvatCeiv , zQnatCeiv, elatCeiv 
ab acjietog aaTetCofiai, quorum iota nunquam inelTabile 
: /iiaic'(Ceiv vero a nomine ftdii] cf. Mehlhorn. Gramm. 
. l. 26. not. 28. — Diphlhongnm av paragoo;a respuunt, 
nec admittunt epsilon; nam aficpuCeiv, pro quo libri Plularch. 
in V^. (1. (Jracch. II. aucpiccCeiv praebent, yiverai naQo. %b %co 
%o svdvco Cram. II. 338, 31. qui quod amplius addit to afi- 
rpUCco xotvov, To ds cxficpicxCco dcoQixhv cogTceQ rh niaCco, 
minus ])ersuadet, nam dficpicxCco ab dficflnv derivatum videtur, 
hoc ai) dficpi nt dvzi ccvTing dvtidCco, de TcitCco alio loco 
dictum est. — Ei nnum habet daveiC,co , quod nonnuili di- 
phlhongi insolentia offensi daviCco scripserunt ; nam haec est 
frequcntissima terminatio et ideo latius tractanda. Ordiamur, 
ut antea, ab indeciinabilibus. Ab his igitur uata sttut hxpil^co, 
vocjcpiCco, yjoQiCio, doTiCco, QatCco, zsTQayJCco, a quibus paul- 
luluni dissident h'c'^ laxTiCco et sXelev sleliCco. A synthetis 
sfinoScov sfiTtodiCco, dfivazi dfivotiC,co, nisi hoc ab afivazig 
repetendum est. "AxQefiiCco et ^QSfiiCco adjectivis adverbiis- 
que aequaliter apta, A vocabulis priniae Schol. Opp. Hal. 
1. 446. arcessit xavayJCco, quod alii ad xavayjco transferunt, 
et oQyiCco. Huic similia sunt plurima fiaayaliCco, finvolCco, 
f.teQfit]QiCco, oncoQiCco, meQviCco, nvQQiyiCco etc. a masculinis 
nh]xiiCofiai ana§ slQ7]fisvov Schol. II. XXI. 499. ejusdera- 
que poetae netQr^riCco, atticum coOTiCnfiai, vulgaris notae 
aiQSTiCco Hippocr. Epist. et N. T. nQocfr^TiCco, fitor^TiCco^ yat~ 
qstJCco , cui nomen analogon deest. A nominibus secundae 
jam Homerus maximum produxit numerum: deinviCco, sva- 
QiCco, xovQiCco, xanviCco , (]aQiCco, otviCco , ncc puto ratio ei 
deiuit scd occasio similia fingendi ab olxog, oX^og, nXovtog, 
IQovog etc. Sed ^daavog, oQog, vofing una cum verbis suis 
sermo adultior peperisse videtur. Ab adjectivis manarunt 
homerica dyXatC,co, ^eiviC,co, fiivvQiCco, azvcpEkiCco, sQariCcjo, 
quod primitivo sqcT> ne minimum quidem raomentum adjicit. 



224 DISSERTATIO XIII. 



Il 



Ilis scnsim accreveruut ayvluo, IoxvqICw, xaHiCco, loQaito-' 
fiaL, cum verbalibus GiaTiuo , g)azi'Cco, eoO^eTiCco, aliisque 
syuthetis, a&avatlCco , navvvxitco, ayQoixiQoixuL etc. Pro- 
uomina a verbis progenerandis abhorrent, quare ApolloniuH 
de Adv. 538. et Herodianus n. Mov. 28. exsignarunt ocpexE- 
Qitoixai. Nam raviil^eiv et nBQLavciCeiv ex duobus divisiK 
in unum coaluerunt ut axoQaxiCeiv , anoaxoQaxiCeiv. Unum 
item ab epinierizomenis af-icpoTEQiuo , snaf.icpoTEQi'Ccjo. Nec 
plus uno a comparativo vscozEQi^co, Tertiae declinationis 
terminationes pleraeque paragogis accommodatae sunt : Oqu- 
viCco TO ococpQOviuo Hes. ipt]vi(Cco, avx£vi'Cco, dai/.iovi'Qco, ayco- 
vitco, xXr]dovi'Cio , TEQi]dovi'Cco — xeiqlQco , nodilQco, g)(x)zi'Cco, 
cpd^ELQLCco, avdQiQco, /iivxTr]Qi'Cco, xaQaxTrjQitco — XEl7]ziCco, Ae- 
^r^xitco — xTEviCco, ovdEviCo) — noliCcOj v^Qi^co, unaviCco, sed 
ex maxima copia nominum in aig exeuntium duo, non am- 
plius, huc deflexa sunt, nQocpaoiCo/iai et vEf.LEoilQofj.ai. Haud 
rainus uber proventus eorum quae duplici finiuntur: Qayiuo, 
oficpaxi^co, olaxiCco, vaQi>r]xiC,co , ovvxitco , nTEQvyi^co — qco- 
ni^co, (.icolconiC,co , et neutralium in a, aQ, ag et og, yala- 
xxlC,co, saQi^co, /.ivfxaQiCco , r^naTiCco, xEQaTiCco, ayi^co, f.i£- 
XiC,co , d-EQiQcx) , oU^co , TELxi^co , postremo eorum quae in ~fla 
desinunt: quorum nonuulla necessitas peperit ut aQcofiaTiCco, 
XQJ]fiaTiCco , TQayr]fiaTiCco , alia verborum priraitivorum vel 
tempora supplent vel siguificatiouem accuratius determinant, 
TQavfiaziC,co = TLTQcooxcjo, ;j(>w^mT/Cw=;j^wCw et XQf^^vvvfii, 
&avfiaTiCofiaL = i>avficxlC,co, omuiumque uovissimum §QO)fia- 
li^co^^i^Qcoaxco, et verba scholae £QcoT?]fLaTi^co, d-sfLazi^co, 
lr]fifiaTi'Cco , nQoXr^fifiaziCco , significantiora primitivis eqcotco 
etc. Substanlivis in coq et Evg verba adjuncta esse nou me- 
miui, praeter §aaLliC,co, dia(iaoLliC,ofLai et yQafifiaTi^co i. q. 
yQafifiazEvco , quorum nulli auctor antiquus adest. Ab ad- 
jectivis fluxerunt aolXiQco, fiaxaQi^co, oacpr^viCto, xccQtevTc- 
^ofiaL, quibus deterior aetas addit TaXaviCco, a compositis 
(jjgneQ anc) tov EvyEv^g yivETai EvysviCco xal ano tov evte- 
Xr]g EVTeXiCco, ovtco xal aEixrjg aELxi^co EM. 22, 5. Hoc ad 
poetas relegandum est uua cum evxXelCelv, caetera ad dia- 
lectum vulgarem , quae hoc geuere abundat : aGcpaXsLa fiev 
xai aGcpaXr]g kXXr]VLxa, to di aogaXi^co ^cxQ^aQOV Anecd. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 225 

)Jekk. 456. atticum certc iion est ; avTOxeiQlOo zo naQcc 0l- 
liaTO) 7iaf.if.iLaQov Poll. II. 1.54. (pavliCeiv siTioig ovx sois- 
'/.iuiv Thorn. quibus aliquanto graviores nec tamen sumraae 
auctoritatis testes habent EvvQeniueiv et l^evinaQiCeiv, sed 
(jiiod huic ex naturae ordine antecedit evfiaQiCco tantummodo 
apud scriptores ecclesiasticos reperitur, sive id casu factum 
cst sive arbitrio quodam consuetudinis imperiosae. Sed non 
j)auca ejusdem generis apud ipsos atticae eloquentiae prin- 
cipes leguntur acpavilCio^ EfxcpaviL,io , av&adi^oftat , evrjd^ilC^o- 
fiac, evTQeniL^io, evfieviCiO) acoq>QoviC(o. Nunc ad verbalia me 
conferam. 

§. 4. Horum igitur bona pars oritur a barytonis: ex 
zov ed-co yivexai sd^itco, cog elnco eXniCco EM. 319, 6. ano 
tov akeyco naQctycoyov aXeyiuo 58, 46. ano xov eQed-co 
sQe&iuo 370, 52. ex xov aievccxco azevayji^co Eust. 180, 13. 
to onleo&ai nQcozozvnov zov onliCeadai 1178, 36. sed et 
hoc ab alio principio on?^ov repeti potest et id^iuo ab ed^og 
non longius distat quam ab obsoletiore ed^co, eademque est 
ambiguitas verborum leniCco, cui Photius Xonit,(o praefert, 
yefiiCco, ^amiCco, nviyiCto, xlifiCco^ xQi^iiCco, nam his et verba 
vicina sunt ?Jnco , y&fuo , ^amco, nviyca , xXeco, XQeco et no- 
mina Xenog, ytfiog, ^amog sive ^ccmrjg, nviyog, xXeog, 
XQtog. Sed cum aleyco et ceteris, quae unum modo aditum 
habent, componendum est yelUCeiv sive e)M'Ceiv, quod He- 
sychius xiXleiv, yaQyaXiCeiv interpretatus est. Nam hujus 
primitivum est eXXco, quod idem profert 'EXXofieva neQixvco- 
fieva, 9) FeXXai xlXai v. Diss. V. §. 1. Et cum ^dXXco, nisi 
fallor, sine ullo internodio cohaeret ^aXXi^co jacio et salto 
hoc est brachia pedesque in numeros jacto v. ad Aj. p. 314. 
cura g)eQco avTicpeQiLio, namque nomen dvTtcpccQa Homero vix 
innotuit. Sed de nXotCco dubium est utrum a poetico nXcoco 
derivatum sit an a nXoog adhibita ectasi, quae in nXcotfiog 
obtinet. Si vero causas hujus paragogae quaeriraus, yefdlCco 



9) Pro hoc Dindorfius in Thes. corrigit nEQixXcafiivu. Sed titil- 
lare propius abest a xviiv, xviCdv, vellicare, fodicare, quara a xlav. 
Ab aXleiv, yikliiv reduplicatum est yayyaXog, yayyaXil^Hv sive yuQ- 
yaXlCtiv. 

Lubeck. Technol. J5 



226 DISSERTATIO XIII. 



1 



et e^l^co a primitivis significatione notabiliter dilFerunt, eadem- 
que futuro forraando viam faciunt quo illa carent. Sed ple- 
risque nulla ratio subjici potest nisi vocalitatis. Diversa vero 
condilio est verborura quae EM. 82, 4. verbalibus asserit: 
tog naQo. xo axaiQio axaQi(^co, eiQco sqICco, ovzto f.ieiQto iLieQtu 
(.lEQiUo. Nam hoc potius a fuQog derivatum est, proxiraum 
ab eQig. De primo consentit Phrynichus App. 44. oxaiQto 
axaQiUo yal aanaQiL,co cog axtvta OTsvci^to, sed vicinius est 
axfxQog piscis nomen proprium, unde derivalum verbum ad 
significationem primitivi axaiQto revolvitur. Quomodo enim 
nepotes interdum avorum magis quam patrum indolem re- 
ferunt, sic verba non pauca speciem a nominibus, signifi- 
cationem vero a verbis, unde haec propagata sunt, mutuantur, 
ut ■d^Qvli^to cum d^Qavco magis congruit quam cum ■&QvXog, 
et Qadavi'C,co majorem habet cum ^Qtxaato xb xivio simili- 
tudinem quam cuni Qadavog. Quibus addi potest ixoQ(xvQto 
(.lOQiuvQog fioQfivQi'Cfi> , si vere affirmant piscem (.i6q(.ivqov 
denominatum esse ano tov (ioq(ivqeiv v. Proll. 273. Certa 
hujus progressionis exempla praebent ivaiQto ta evaQa iva- 
QiCetv , xa^aiQta xad^aQog xa&aQiCsLv ab Alexandrinis in- 
vectum, (iivvQO(iai (uvvQog (uvvQi^o(iat>, xivvQ0(iai xivvQog 
et quod Zenodotus in Homeri loco scripsit xivvQi'Cto, ex 
quibus argumentari licet, (lOQ^ivQiCeiv vocalem, quae in 
(ioQ(ivQto producitur, habere brevem, eademque lege a otQoy-- 
yvlXto formatura est axQoyyvXog, ab hoc atQoyyvXii^to , av- 
GTQoyyvliC/Lo , ab ayyaXXoy ayyelog, hinc avayyeXit,to. Sed 
saepius nomen in raedio positum excidit: (wtco ^vx^/^w Eust. 
440, 22. ntxXXbJ TceXe(uL,to, airjvai au^QiCeiv, yvtovai yvcoQi- 
teiv. Verum non barytona solum Technici huc vergere tra- 
dunt, sed perispomena quoque maxime priraae conjugationis : 
naQa zo ahto yivexai xo alxi^Qto ApoUon. de Adv. 572. xo- 
(i&to zo ■&eQa7ievto, i^ ov xata naQaytoyrjv zd xo(u^to Sch. 
Lips. II. III. 443. Cram. 1. 227. et plura confertim Eustathius 
616, 16. TiQoxaXco nQOxallCto , xavaxco xavaxi^co, GzovaxtJo 
azovaxiCto, (lox^to (loxO^iCco, noXe(ico noXe(iiC,to , azQ£(ico 
atQe(ii'C,co , quibus p. 844, 32. et 1236, 2. addit zov oxUco 
naQtxytoyov zb 6xXiC,to tog ix zov ortliio onli^to, acpQsto 
acpQiCtjo. Horum duo, aiziCto et uQoxaUC^co cum nullo nomine 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 227 

lonjuncta sunt, nec aslaylCco quidquara sibi propius habet 
quam aelayeh, quare aut nulla his primitiva praestitui pos- 
suut aut ea raodo, quae Grammatici sumunt. Sed caeterorura 
imllum est quod non a uomine repeti possit. Ac si quis 
censeat homericum oxliCeiv ab oxUoj potius quam ab oxAog 
(luci oportere quia hoc Homero ignotura et significatione in- 
conveniens sit, id non validissiraura est, nara et xQozaXov 
poetae indictum, verbum vero xQOTaXiteiv non inusitatum 
ost, hoc autem non crotala movere significat sed idem atque 
y.(ioTeiv. Neque ex aetate auctorura constitui potest utra forma 
praecesserit; nara verbo no^.eineiv Homerus ita se abstinet 
ut ne futurum quidem hinc ducat Tcokef.i^aiij sed ab alio prae- 
sonte nzolefii^io ut ileli^co, 7czeXef.ii^io. At fj,v&iCof.iai multo 
posterius sub adspectum venit quam fivd^eofiai. Eorura vero, 
(juae apud eundera Horaeruni leguntur, pleraque metri causa 
(liverse declinata sunt: xofihiv xofiiceiv, x^^^ovoi ;faTtC«i, 
ulvi]oco alviCco, axayjjaio axaxitco , fioxO^i^aco fioy^d^itovta, 
xavccxt^oe xavcxxite, xovcx^rjoe xova^iQe, nQoxaXtaaaxo uqo- 
xaXiCeTo, oxXevvxat uxXiooeie et apud Hesiodum aQa[iriae 
aott^ite et eofiaQctyiQe, cujus aoristus apud Homerura est 
(iuaQaytjaai. Posteriores huc aggregarunt oeXay/Ceiv, oxO^i- 
Csiv ' ") et a^axiteo&ai. Hinc illa , puto , ducta est Grara- 
maticorura opinio poetas verba perispomena, si ad versum 
concinnandum parum succederent, comrautasse cum barytonis. 
iMihi vero duae sunt rationes cur hunc paraschematisraum 
non a poetica licentia profectum, sed cum sermone ipso na- 
tuni esse putem. Prima est quod si nihil aliud nisi metro 
iuservitura esset, alia producendae syllabae patebat via ex- 
peditior aut geminanda cousona xavcexioos, xovcx^iaae, aut 
per epenthesin vocalis, xofieiei ut teXetei et ;;ar€i;ei ut 
adlevei, qua via poetas epicos nunquara usos esse reperi- 
mus. Altera ratio haec est, quod Horaerus duo verba sine 
ullo metri emoluraeuto dupliciter flexit telxoQ exelxeov et xel- 
Xo<i eteixiooavzo, pro quo heix^aavzo dici poterat, ivdvxecog 



10) Eiist. 143, 13. Ix rov 6/xrjQtxov o/d-rjacti tb ntcQu roTg vdis- 
Qov TtQosox&^Ciiv TiKQtix^V) Quo Alexandrini utuntur; vx&iCcov et ino- 
X^t^oiv Oppianus frequentat Hal. V. 179. 540. 

15* 



228 DISSERTATIO XIII. || 

xofxhGxE et evdvxiiog ixoiiuZe. Tertium argunientura praebet 
sermo commuiiis, in quo multa hujus dicatalexiae exempla 
reperiuntur: aTQe/nio xal aTQEf.iiQ(i) Thom. quo utroque utuntui 
Hippocrates et Herodotus; EvayyeXitoiJ.aL Isyovaiv rj EvoMm 
yB}.oj Phryn. Ecl. 266. similiterque aitivT^zslv axivrjxiCeiv., 
riQeueiv rjQEf.iLtaLv , ^^) aOfisvEiv da/iiEVLCsiv, ausvLavzslv 
anEviavTiCsLv,^'^) xaxoTsyvsiv xaxoTsyvLCsiv , quod Antiatti- 
cista Bekk. confirmat Alcaei comici testimonio, votsqsiv 
voteqiCelv V. ad Phryn. 237. et Inttp. ad Thuc. Vlil. 44. »^) 
STtLGxoTslv ETtiGxoTitsLv , Evd^v/iislad^ai Evd^vftiCsG&aL aliaquc 
ad Phryn. 568. et ad Buttm. 386. allata, quorura significatio 
eadera est. Alia vero vel ita discreta sunt ut suramutari non 
possint ut xofxslv et xofiiQsiv, quibus Homerus tamen pro- 
miscue utitur, oQfLslv et oQfilCsLv, anodslv et gtco6iCelv^ vo- 
tslv et voTiCsLv et quae Apollonius de Synt. III. 31. 276. 
in hanc rera affert dEiTrviCsiv , yafiiCsiv. Vel certe non pror- 
sus idera valent: w&ai ro Talg xeqglv dTiOTiEfiTCw , lod^iCio 
de t6 dvTcod^co vtio Ttolhov cod-ovftsvog Sch. Theocr. II. 126. 
quo intellectu toGTiCofiai dici solet. Suidas IdvdQayai^iCofxai, 
dvSQayad-co de, inter quae fortasse idera interest quod inter 
TVQavvslv et TVQavviCsiv. Nara in Thuc III. 40. illud non 
tam daxslv dvdQaya&iav, ut Schol. interpretatur, quara nomen 
et famam viri boni affectare siguificat terminatione imitativa. 
Tertium genus est eorum, quorum potestas eadem sed altera 
forma poesi, altera sermoni cessit; Schol. Theocr. I. 38. 
fiox^Eco xoLvov, fioxO^iCco TcoiijTixov, quod idem valet de 
alvi^ELv, alTiQsLv , TcolsfiiCsLv , TiQOfiaxiCsLv , TtQoxaXiCsod^aL, 
quibus perispomena substituta sunt; contrariura vero de 
dg^Qi^ELv, TELxiQsLv, dxQo^oHQsG^aL; quae praeferuutur 



11) Huic Eustathius 1416, 39. apponit ano^ovxoU^eiv pt ipi.vaq(- 
^tiv, quod interdum cum (plavo^^eiv permutatur. 

12) Cum hoc congruunt SieviavTit.eiv , ^vaneviavjC^siv , vnsQevtav- 
tCttiV et ex propinquo genere SifziCeiv , (ivastCCta&ai, av&tjfisQCCstv et 
anav&i^fiSQiCsiv. Sed ansvtavisiv tuentur Platonis codd. praestan- 
tissimi. 

13) Schol. Thuc. VII. 29. xadvaisQiXsiv aiitxov. Sed apud Atti- 
cos neque hoc legitur neque xaQvatsQsTv. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 229 

[unis. • *) His aiitem omiiibus valde iiifirmatur Grammaticorum 
opiiiio verba iu luo) exeuutia a perispomenis primae cou- 
jiigationis nata esse; quibuscum verba secundae connectunt 
nijQvxoj iJ.i]Qvxit,o} , vBfXEau) v€/.ieaiCit) Eust. 616, 16. Atque 
liiijus quoque dicatalexiae exempla haud pauca sunt, partim 
significatione discreta ut aQiatctv et dQiazi^Qetv , xaxodat/iio- 
vuv et xaitodatfxovitetv, partim synonyma ut §vxavav et ^v- 
y.aviCetv, f.i(x)xao&at et /.lojxiXetv Suid. sed omnia sine dubio 
ii nominibus derivata suut utroque versum directis, Aliquanto 
liijniora ad persuadendum erant xotf.ii'Cetv, sQwtil^etv Hes. et 
i'.vEQO)TiCetv , quod Glossographi ex Teleclidae fabula ex- 
siiiiiaruut; nam his proxima sunt verba xotfi^v et eQojzav. 
Sod nonnullos veterum doctorum in hac opinione fuisse ut 
\erba in iCco a prima modo conjugatione derivari censerent, 
tiou item a secunda, nescio an ex Helladii reprehensione 
coUigi possit To (potTaLetv KaV.ifiaxog TiaQaloyojg eme cpot- 
liCetv, quod fortasse alii ob hanc ipsam causam ab ionico 
ffniiioj repetiverunt ut EM. 63, 30. aTtd tov dlco dXiCco cog 
(joiTco (potxiCco, nisi is comparavit disparia dXeco et cpotxdoj. 
> el etiara a q)otzdco consueta ratione cpottaQco, hinc cpotxiCca 
tactum esse conjecerunt ut ae^iQco Ix zov ae^dto) EM. 539, 5. 
((uod utrumque a aepoj propagatum est sicut ab aliis stirpi- 
Ijus sive verbalibus sive nominalibus voaaCetv et vooiteiv, 
noxdCetv et noxiCetv, fiT]QVxd<Cead^ai et firiQvxiQeai^at, eu}]- 
kvydCetv InriXvyiCetv , erccod^etv bTiojCetv , nannaCetv nan- 
niCetv (ut ddeXg)iCetv) ^QndCead-ai oQav et "Oniaaetat oipeiai 
Hes. quibuscum cognatum est verbum purum cont^aaad^at, 
snconcjv. Nec raro fit ut iota et alpha idem verbum con- 
junctim occupent av&adiQetv avd^adtdCetv , cpQaiQiCetv, cpQa- 



14) Praetermisi multa, quorum scripturam incertam reddit iota- 
cismi suspicio ut f^iiaO/xrjoai et vneQia&fiJjaai, quae Fritzschius tuetur 
ad Arist. Thesra. p. 234. sed awia&ftiXco metri ratio efflagitat Scymn. 
V. 370. Non minus dubia QvO^firaai Sch. Theocr. X. 39. et composita 
xatcc^QVr9iLi?jaai, fxeTa^(w»fiiic(ai, pariterque aiQofidrjaai v. ad Phr. 397. 
xairiQefiriaai tranquillare et contra anexaxiae Hes. cf. ad Phr. 569. et 
599. De multis, quae raro aut apud scriptores novitios et indoctos 
leguntur, judicandi potestas non datur. Sed uicoQCCo) , y.loyiX<o , xo- 
'nuXo, nuQoiaiQiXco, aipevdovH^o) dialecto plebejae condonanda videntur. 



230 DISSERTATIO XIII. 

tQiduiv, quod genus edisserui in Prolegg. 481. Eorum quae 
in lateiv exeunt, nonnulla etiam pure terminari, sic ut zeta 
omissum videatur ut evdiateiv Evdiav, supra comraeraoravi, 
eademque est vicissitudo alterius generis dq)QiCco dcpQidio^ 
/iiaGTiCco fxaotidco, Ttanvitco xauvidco , quibus poetae indif 
ferenter uti solent'*) et nonnullis etiam scriptores numeris 
soluti di/niCto dzf.iidto, eTiocpdalfutco s7Tocpd^aX(.udco , quasi 
zeta in alpha mutato. Sed haec speciem magis affectionum 
praebent quam veritatem. — Synemptosis tertiae conjuga- 
tionis exerapla sunt xaivovv xaivi^siv et dvaxaiviCsiv Atticis 
pariter probata, oqxovv et oQxt^siv Phrynicho damnatum, 
oQcpavovv et antiquius (^QcpaviCsLv, alftaTovv et aliLiaTiCeiv, 
postremo oxozoco et gxotiCco, quibus accedunt axoTduo et 
intransitivum gxozsvco. Sed quo magis pateat quanta fuerit 
Graecis verborum facieudorum et quoquoversum flectendorum 
licentia, plura hoc loco colligabo exempla: lo^dCofiat et 
to^svcjo, hoc Iliadis, illud Odysseae proprium, mrcdCoinai et 
mrcsvco, quae Hermanuo ad Arist. Nubb. 15. non idem valere 
videntur sed dcpiTindCofiai, i^iTindCoiiiai, ovvinnd'Qoi.iaL nihil 
differunt a verbis puris, aliaque ab Atticistis dijudicata: dXr]- 
d-iCofiai xai dXr^d^svca Thom. oQd^QSvsi aTTixcdg, oQd^QiCst 
eXXr^vLxcog Moer. alxfiaXcoTiCco a Phrynicho rejectum et de- 
terius alxfiaXioTsvco , gltlCslv aTTixol ov oltsvslv GLTsvzog 
(AivTot ov GLTLGTog Thom. * ^) Quin etiam reperiuntur triplici 
et amplius flexu variata onaQyavdco onaQyavoco onaQyavi^co, 
OTQoyyvXsvco OTQoyyvXoco GTQoyyvXi^co OTQoyyvXaivco, onTsvco 
onTdCco (noTonTdCto) onTiCco onTavco onTiXXco {noTonziX.Xca) 
quae omnia naturae vinculo continentur, non eo quod inter 
natos et parentes intercedit sed quo diversae familiae ab una 
stirpe proserainatae. Nunc reliquas terminationes percurram 

breviter. 

§. 5. In dCcjo duo modo exeunt dQf.i()tca et dsonoCco, 
cujus ortus aeque ignotus est ut norainis dsonoTi^g. Dubium 

15) ^AipQC^wv Nic. Al. 76. ucpQiocoy alii superius nominati. Nonnus 
saepe iusari/.i^QtX(o X. 142. XII. 285. XV. 191. XXIX. 301. ut in piosa 
dicitur, nunquam [xearifi^Qioio quamvis volubilius, 

16) BctaaytXeiv , 'ivU^Ofxcu, xivcudCiofXKi testium antiquitate prae- 
valent puris. 



Cap. II. DE VERBIS DENTALIBUS. 231 

Ncro TQvyoLeiv Inl iQvyovwv Herodian. de Acyrol. in Bekk. 
Aiiecd. 1452. — TlaQct ro olol to oTQm mtl xal xad^^ Ire- 
QCiv TiaQaywyrjv xal diaiQsaiv oiZio oltvcn Apollon. de Adv. 
ji. 538. Duo a nominibus in oog exeuntibus a&QOLtw et di" 
^[loitio, quo Aeschylus usus est, nam vulgo non sic scribitur 
sed ut ankottco, xQoitco , cplotQto. Plura in v^co, quorum 
uiium nianifestam habet a verbo originem eQnvKco, quanquam 
id non eundi significationem, ut primitivum, sed serpendi ob- 
linuit. A atduo per epenthesin natum videtur aTalvtco , a 
XaxEiv XaxEQvQea^ai , a /iiaaaaO^ai (luaaTix^v) /naoTaQv^eiVf 
quod Grammatici dupliciter interpretantur, xaxcog /naaaad-at 
ct TQ^ieiv, illud conveniens seuibus edenlulis, qui in man- 
ducando maxillas comprimunt, *^) alterum omnibus qui fri- 
goris vel timoris causa dentibus crepant. Incertior est illa 
originatio: dud tov utco («rw) dTvco aloXixcog aTvtco Sch. 
11. VI. 37. dTvco To TaQaaaw, aTvaaco xal xaTcc naQaycoyrjv 
aTvCco alohxcog EM. Nam neque aTvco reperitur, neque 
aTseiv, dT^v '^) et dTaad^ai idem valent quod divtead^ai. 
A vocibus naturalibus ^av^co, oloXvtco, oTOTvtco, xoxxvtco, 
noTinvCco, xeXaQvCco — OTQvvvteiv inl ekecpdvTcov PoU. Ex 
nomine piscis yoyyQog, qui etiam yQvlXog vocatur, dictum 
est yoyyQvC.eLv idem significans quod yQvllllQeiv. Unius fa- 
miliae uec tamen eadem sunt verba quae Grammatici syno- 
nyraorum loco habent: yoyyvCeLv laxbv, i^f.ieLg de TovdQvteLv 
rj Tovd^oQvCeLv Phryn. Ecl. 358. Hujus autem et nomiuis tov- 
^Qvg primitivum videtur TQvCeLv, quod Hesychius yoyyvteiv 
interpretalur et Pollux quoque propter viciniam soni huic con- 
jungit V. 89. TQvyovag tqvC^elv, neQiaTeQag yoyyv^eiv. Quare 
non injuria ApoUinaris tQv^eaxov posuit pro eo quod in 
Psalmo CV. 52. scriptum est yoyyv^eiv. Idem vero ad tov- 
^OQLQeiv aequiparat Ammonius : Tavd^aQLQeiv t6 TQe/xeLv, tov- 
S-OQL^eiv de t6 yoyyvCeiv, quo loco Valckenarius adnotat 
tavd^aXv^eiv et Toid^aQvCeiv ab Hesychio eodem verbo TQii-ieiv 
explicari, hisque non diversura putat Tov&oQvQeiv tremulo 



17) Hoc est quod Graeci nunc fiaftovU^eiy vocant, Francogalli 
mdchnnner. 

18) Huc recte referri videtur Hesychii glossa"ifiefj, iiXywag, : " 



232 DISSERTATIO XIV. 



I 



labiorum motu murmurare. Ego vero Ammonio asseiiti 
hoc ultiraura differre a xav&aQvQio^ unde xavd^aQVGxol oQittot 
dicti sunt lov xaiEXQi.f.iavxo ?.id^oi rivig cog ano ffjg xlvij- 
asioQ wvo^da&at Poll. v. Meinek. Gom. II. 822. Huic enim 
cognata habeo xavxaXiQEad^ai et xavxalEVBiv sive xalav- 
zevF.iv, quibus rerum pendentium motus oscillationis similis 
indicatur, haec autem cum zaldaai tollere, suspendere, con- 
texta sunt. Haec si ita se habent, vocis fundamentum est 
laX, cui accessit reduplicatio TavzaliQio et Tavd^aQiQco , sed 
Tovd-oQvtio potius ex xqvuo natum. Quae restant, haec sunt. 
nofj.(polv'C(jo sive noficpolvaaco , quod EM. 682, 14. a na- 
(pXcxtoj repetit, equidem a 7i6f.i(pog ductum arbitror per epen- 
thesin. Ilaf.Kpalv^Qu TQef.iEi Hes. non proprie tremere signiiicat 
sed ex adjuncto, quia trementibus labra contremiscunt, sono- 
que modo distinctum est a ^afi^dlleiv et ^afi^aivsiv. A no- 
mine originem habet MoQfioQvtEi excpopEt naQa rrjv fioQfico 
Phot. vel etiam a fioQfiog. Similiter ^oQ^OQog, roraanicum 
^ovQxa, la bourbe v. Prolegg. 271. abiit in verbum ^oq^o- 
QvLco, quod frequenter ^oq^oqiI^co scribitur ut fiaazaQiCco, 
xov&OQiQco, quod Hesychius attestatur Tovd-oQvLsi yoyyvQei 
ipi^vQiCEi xal Tovd^oQiCEi Tcc amd, nisi forte pro hoc scripsit 
TOvd-QvCsi. Pro KdkaftaQiCEiv xazUlconTEiv Albertius recte 
xillafiaQvCEivre\)omt. Errat vero Schneiderus pro dvaxoyxiCeiv 
effundere apud Dioscoridem dvaxoyxv^Eiv corrigens, nam a no- 
minibus nulla hujusmodi verba ducuntur nisi onomatopoetica. 
Ceterum hoc genus modo per sigma declinatur ut tovd-oQvaai 
Aristoph. tovdQvazi^g in LXX. xoxxvaai, nonnvaai, modo 
per ^, ^av^ai, Vv^ai v. Parall. 407. In caCco finiuntur coCco 
et olftcoCco ab interjectione profecta v. Apollon. de Adv. 538. 
aacoCco i. q. acoCco, quod Hesychius praebet, et xanQcoCofiai, 
cujus thema prototypon fuisse xanQqv Eustathii sententia fuit 
1872, 2. sed est potius paronymon ut naxQcoCo), cui ali- 
quoties iota subscriptum legitur quasi a naxQtoog derivatum 
sit. Eandera diphthongum Hemsterhusius ad Thom. 362. jure 
vindicat composito lnc6C,o}. 



§. 6. Quae in «^w et eS(d exeunt, omnia a verbis 
ortum habent vel barytonis ut xidi^io, vel perispomenis ut 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 233 

7Telad-i0y et Iqs^io fortasse ab obsoleto £()€'w Parall. 438. '«) 
Sed yivad^co Graramatici pomiiit sine auctore modo ut yivd- 
rhaua explicare possiiit, Schol. Prom. 124. quodque in Epira. 
(Irara. I. 87. profertur Ifxid^o) to i(.ao , rectius scriptum est 
p. 185. ve/nio vsiiiE&co. Ab aleco vero est alrj^co, praeter 
quod nullum extat hujus paragogae exeraplum, ac ne illud 
quidera auctorera luculentura habet si Pherecrates recte a 
Meinekio Com. T. II. 151. testium numero eximitur. Verba 
in id^uj et oifco desunt, nara quod nonnulli tvooig ab hud^to, 
hoc autera ab ivoco derivatura putant, testimonii vira non 
iiabet. Quae ypsilon in paralexi habent, eoruni unura a verbo 
ductuni est q>d^ivvd-co, alteruni a noraine ^aQvd^co, i/n^aQvd^o), 
quo exemplo ducti [.uvvd^co adjectivo ficticio (.uvvg subjiciunt. 
Vocalium ultimae usus nuUus est. 2°) — 



CAP. IIL 
De gutluralibus et liquidis. 

§. 1. Haec duo genera in unum contuli, quia gultura- 
lium exempla paucissima sunt. Gararaa quidera nusquara 
apparet nlsi aQriyto ab aQoq derivatura est, de quo supra 
loquutus sura; kappa in tribus dXtxco, lli^ytco, duoxco' nam 
dXticco, V. adButtra. 105. et iQvxco a primitivis non syllabae 
sed unius literae accretione distant. Gutturalium tertia duo- 
bus inhaeret vr^rticxxco et azevcxxco. Eaque orania solis poetis 
concessa sunt excepto uno duoxco, praeterque hoc et iQvxco 
nullum per tempora declinatur. Sequitur conjugatio quinta 
in varios motus solutior verborumque efficacior. 



19) Ut a xico xid&o), sic KadSCa&e Ixa&iGE Hes. a theraate ftco 
dnctutn videtur unde iiaa. 

20) Eodem terapore, quo hoc genus verborura explicui ad 'Buttm. 
]». ()1. Ed. Wentzelius edidit eruditara disputationem Qua vi posuit 
Homerus verba quae in ^ cadunt 1837. Imman. Herrmanni libello, 
quem hic honorifice praedicat, ne nunc quidem uti licuit. Elmsleji 
sententiam et bi refellunt et B. Matthiae in Lex. Eur. T. I. 171. 



r 



234 DISSERTATIO XIV. 



^^ 



§. 2. Eorum quae lambda pro charactere habent, suni 
mam confeci in Prolegg. p. 89. ') 113. 122. nunc generain 
dicabo. Paronyma sunt vavtrjg vavzikXw, ayxog ayxvlXco i. 
ayxvXoco, quod perperam ayxvlca scribunt, oyxog oyxvllof.Ui 
i. q. oyxovf-iai, GT6f,ia atofivXlci) et longiore circuitu air^ 
(ataad^ai) aTaod^aXkcj). ^) Verbalia vero onTOfiaL omiXXi. 
{xazomlkXofxai) xonzco xcoxiXXco, od-o/itat (vel od^rj) od-vX- 
Xofiai, futo f.uazvXX(a. Nec dubie inter se implicata sunl 
slXcx) aloXXco, GTQicpco OTQoyyvXXcjo, xpavco tpa&dXXto, sed nodi 
continuationis latent. Nullo adminiculo sustentantur alxdXXw, 
azaXXco , dyyeXXco , devdiXXco. 



§. 3. De terminatione avco et aivco in Adn. ad Buttm. 
64. ') et Prolegg. 37. tam copiose disserui ul hoc loco non 
plus afferri necesse sit quam quod ad accuratiorem generum 
descriptionem pertineat. Et hanc ad rem utar exemplis illic 
praeteritis. Unum genus est cui praesentia usitata ante- 
cedunt, dfi^XlGxco dfi^XiGxdvw Sch. Aristot. p. 135. b. 2. 
av§co av^dvco, dXvaxdvco, alaO^dvofiai, dnE%d^dvofiaL, et pura 
iGTdco lazdvw naQiazdvco , nifinXdw nifinXdvco , et per cir- 
cuitum g)Xvw sxcpXvvddvco , ^Xvco vel §Xvtco ^Xvazdvco, dva- 
^Xvatdvco, quasi intercurrente nomine verbali ut a ^XaaTog 
^Xaatdvco, quanquam hoc etiam ad authypotactum ^XdoTco 
referri potest ut dfiaQTdvw, sQvyydvco, ocpXLGxdvco , cujus 
tamen aoristus wcpXLOxov non extat, neque ab hujusmodi 
principio repeti potest "BvQLyioxdvsLv ivQiyovv Hes. Hujus 
generis proprium est, quod antepenultiraam iongam habet, 
quare Ptolemaeus homericum fieXdvco ex fieXalvco factura pu- 
tat. Schol. A. ad II. VII. 64. fieXdveL cog olddveL o ^Aaxa- 
XwvLTrjg' ix yaQ tov fieXaiveL qtr^alv ivdei^ tov l iyeveTO, 



1) Pro ITirjlui cfv^tjaai Hesychius fortasse Hirjvai scripsit, quo 
toUitur verbum illud 7iidki.(o. 

2) A fidSos MaSdXlH xiXXh lad^iH Hes. quorum postremo sub- 
stituendum est vg &v€i vel svh. Idem Evaiv ffidSiatv et EvatQa /3o« 
&QOS iv w vs d^iiovai; pro quo EM. magis proprium ivovai posuit. 

3) ^OcfXdvb) typothetae errore scriptum est pro 6(pXiaxdvio. Pro 
tv6dv(o codd. Lycophr. praebent is^vvca, quod Dindorfius probat. 
Uesychii glossa 'Pitpayiv i^qCxpaviv sic scribenda est 'Piipaaxty i^Qnpev. 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 235 

quo loco Scliol. B. addil xoiXatvei xoddvsi. Sed pro hoc 
scribeudum est xvdalvei xvddvei, quia adjectiva secundae 
declinatiouis omnia, nisi vvco accipiunt ut dyaO^vvco, Xemvvco, 
liiaxQvvco etc. in unam transeunt terminationem aivco, aQyaivco, 
lEvxaivco , /iicoQaivco, coxQaivco etc. Hoc xvddvjo autem et 
quo ille utitur olddvco omniaque his similia d^dvco, d?Jdvco, 
dlcpdvco, ()Xiad^dvco ex dtaivco etc. extitisse non tam pro- 
habile est quara a commuoi stirpe utriusve formae verba 
seorsum quasi duplici partu edita esse. Sed quomiuus f.is- 
Idvco a [.dlag orlum putemus, obstat haec ratio quod nullum 
siniile verbum ab adjectivo profectum videmus. Quo quum 
acccdat antepenultima brevis, nescio an assentiendura sit Pto- 
lemaeo diphthongura verbi fielaivco attenuatum esse, etsi exem- 
plum hujus ellipsis, quod omnibus fidem faciat, nullum proferri 
possit. Sed deprehendiraus in hoc numero aliud singulare 
et unigenum xvddvio. Idem enim a nomine derivatum est, 
non, ut cetera, a verbo. ^Hxdvco nihil quidem raagis finitiraum 
habet quam nomen dxt]v, nec taraen ab eo derivatum esse 
potest ; pro ^HQtzave ^jkavve zrjv vavv Hes. facilis subit cor- 
rectio rJQizaive, nisi ille est aoristus doricus ; quod idem ex- 
promit OaaydvezaL ^icpei dvaiQsltai, non a cpdayavov sed 
utrumque a ocpaCcjo repetendum puto; nam ut xlayydvcjo ab 
sxlayov, et xQayydvto {syxQayydvco) ab exQayov, sic a para- 
digmatico lacpayov produci poterat acpaydvco, sed ne brevis 
brevi praeponeretur, adhibita est metathesis cpaaydvco. Pro 
xQavyavofievov in Herodoti loco unus codicum xQavyav6(.ievov 
substituit, unde olira xQayyavrtf-ievov elicui ad Phr. 377. sed 
duo alii xQavyavco^evov praebent, non inventum quidem alibi 
sed simile testatis ^Qvxaviofiai, deixavtofiai etc. Infinito cre- 
brior est terminatio j^er diphthongura et omnibus fere partibus 
orationis apta: dXi^aivco sx xou nQcozotvnov Qf]iiaiog %ov 
aX^co, dcp* ov To aXd-sTO Eust. 566, 43. t:qs(.uo istQS(.iaivco 
TiaQaycoycog Schol. Nubb. 294. dno zov 1'axco yivstac zo 
iaxaivco xal dn^ avzov %b laxavio Eust. 1302, 24. xtjdco xri- 
daivcjo, xdyxco xayxaivco, aliaque raulta 11. cc. collata, quibus 
vijcpaivco eximitur judicio Eustathii 1306, 52. %ov vrjcpaivco 
XQ^oscog (iTj cpavsQag ovar^g oficog l'(.iq>aaig yivszai ev jcji vt]- 
rpavTog. Neque euim, quia yi]Qavaig dicitur et voaavaig, 



236 DISSERTATIO XIV. 

idcirco yrjQaivo) et voaaivco pro testatis habenda. Sed 
barytonis talia derivari consuetum fuisse, satis coniirmatui 
est. Num a perispomenis quoque, dubitari licet. Nara quai 
in EM. 101, 20. et Eust. 792, 30. in hauc rem alTeruntut 
exempla bQinai oQ/iiaivco, vcpio vcpaivoj, nQadu (xQaddco) xQa- 
daivco, aXco aXaivco, Xvaaco Xvoaaivco, oldcJo oldaivco, eorum 
pleraque a nominibus 0Qf.iri, Ivooa etc. ducta videntur; quacj 
autem nuUius nominis affinitate continguntur ut hx,uaivco, xt]- 
laivca, nuUa causa est cur a Xiyjidco, xrjXko orta sumamus, 
quum utruraque genus ex se nasci potuerit. Neque solum 
verba priraae et secundae conjugationis cum iis, quae in 
aivo) terminantur, significatione conveniunt sed etiam tertiae 
xvXXocjo xvlXaivco , xvqtoco xvQxaivco, XoQdoco XoQdaivco, ai- 
(xocjo Gi(.iaivco Epim. Cram. 1. 138. neque haec modo sed etiam 
Xlgtqsvco XiatQaivcOf zQvg^eQsvo^iai tQvcpeQaivo^iai; et non 
pura da&iiicx^co et antiquius dod^^iaivo), Xixd^o/iiai Xizaivo)., 
XeaxdOo Xsaxaivco, oXiad-duo oXio&aivco, xaxaaiyduo xata- 
Giyaivoj, oQyiQco oQyaivco. Quin etiam reperiuntur nonnulla 
triplici flexu variata doxifid^co doxifioco doxijuaivoinai et quae 
supra C. 11. §. 4. prolata sunt, ut ea transeam quorum signi- 
ficationes discrepant ut yXiaxQaivofiaL et yXiaxQ£vo/.iai, xv- 
xXsco xvxXoo) xvxXevco xvxXdQco xvxXaivco, aliaque intellectu 
neutrali et factitivo discreta, dXsd^co dXsaivco, mxQdtco ni- 
xQoco TTixQaivo), de quo genere latius scripsi ad Aj. p. 383. *) 
Et eorura quoque, quae nobis synonyraa videntur, fortasse 
non tam perfecta fuit similitudo ut seraper et ab oranibus et 
eodem jure inter se commutari possent. Sed propter pau- 
citatem exeraplorum plerumque in incerto relinquitur quae sit 
cujusque terminationis propria potestas et quoad termini a 
natura fixi nova et commenticia usurpatione perturbati sint. 
Huc accedunt poetarum necessitates; nam aliis numeris et 
aliis versuum locis convenit dvgiLisvaivco , aliis sv/hsvecov cf. 
ad Buttm. I. c. Verum de hoc satis. Venio nunc ad tertium 



4) Keaiyo) pro zf«ffo dictum esiie Schneiderus sumsit ex Aelian. 
H. An. XIV. 8. zo deuSQOV vnoarjnaiKi /itv , tc^QBiOV 6i lait. xktcc- 
xtjvai z«l h.y.ttvcsai uvto, ubi xaiKxfivai, quod ille in xazaxeijvai uiutari 
jubet, ortum est ex xataxonrjvai. 



i 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 237 

geuus, quod ab adverbiis nascitur, XiyaivEiv a liya, cui nihil 
siuiile apponere possum praeter BQazavEi ()ai%€t ano vooov, 
'Hkeioi, a f-iQa ductura cum accretione literarum, qua et paro- 
nyma afiiciuntur ut yQuog xQvotaivto, et verbalia quoque 
haivio {Qa&df.iiy^) Qad^aivio et QaoB^aivio , axv^o/iiai axvd- 
uaivio, sQi^co iQidd^aaad-ai sQidaivto et eQid/iiaivto , alvio 
cclvoaco dlvod^aivio et dlva&/iiaivio, cui si nomen conveniens 
quaeritur, fingendum est alvO^/na, ut l'lv&f.ia, et consona 
auclum aXvo&/.ia ut dvo^/A?] vel, si hoc in dubium venit, 
aod-/.itt V. Parall. 393. €Qid/.ia fortasse olim lectum est in 
homerico loco quo nunc sQio/.ia per omnes libros obtinet. 
Alia epenthesi ab eodera dkvio crevit dKvxTdtto et dXalv' 
xTaivio, sed haec jam apparet in dld?.vxTo, unde dlaXvxrr]- 
uai pendet. Et ab aooeiv EM. 54, 35. haud praepostere 
repetit dKTaCsiv et dxiaiveiv, quicum conjunctura est vTCoa- 
xTaivovzo et vjtEQixiaivovTo in Odysseae versu. Vocalem 
interpositam habent /lEVEaivto et ^Xs/isaivto, si hoc a ^qs/ico, 
ut vulgo creditur, ortum est ; alii veterum cum g)Uto et tpUip 
conjunctura putant ut Guieto quoque placuit ad Hes. et Doe- 
derlino Diss. de Alpha intens. p. 40. IlQrj/iaivco si ad nQ}]d-ta 
refertur v. Schol. Nubb. 335. exaeresis speciera praebet. Sin- 
gulare ectasis exemplura est /.tvdaivto a /uvdog, cujus norainis 
mensuram refert alterura paragogon /ivddto et adjectivum 
(j.vd6Eig, longiora autera /tvdaloEig et /ivdaliog versus he- 
roicus non fert nisi producta prima. .Aaxr] fossara vel fos- 
sionera significare ut Schol. Aesch. surait, parum probatum 
est, sed ab ejusraodi nomine derivatura esse oportet ka%aivto 
(ut xal%aivfjo, laa&aivto) cui fortasse affine est Xdxxog, lacus 
lacuna lacunar laquear verbaque laxxiteiv fodere et abla- 
queare circumfodere ; de laqueario Paulus Sil. in Arab. v. 
115. laoTo/iog xoilr]v eveqB^e laxf]aag vel ut Graefius voluit 
laxr]vag. Itaque perpauca relinquuntur , quorura ratio reddi 
non possit partira onomatopoetica ut ^a/.i^aiv£iv et yayyai- 
vELv /.lEtd yiltoxog nQognaii^Eiv Hes. cui simile idem affert 
^u4vayayyavEvovai dva^otooi, partim glossematica Idd/iaivEiv 
vyiaivEiv, quod et dd/iEVEiv scribitur, IdaTaivEtv dvgnad^Elv, 
JavdaivELv dTEviCsiv, a quo non longe distat dEvdillEiv, 
TeXxiT^ccivEiv axlr]QOTQaxr]XfLv , ^Eliyaiveiv et ^Eled^aivead^ai 



238 DISSERTATIO XIV. 



I 



incertae scrijjturae et iiiterpretationis , "IxTaiveaUai ala 
vead^ai. Miaivio et elavvo} absolvi in libro primo C. V. §. 

§. 3. Epsilon simplex ante terminationem vo) non repe- 
ritur, nec saepe diphthongus %a elg eivto naQccyioya dia t^g 
€1 yQctfpovTai, aXesivo}, eQssivio, (paeivo). Tb de oQtvu) xal 
(odivco 01) naQayoyya, dio xal dia lov i yQacpovxaL Theogn. 
144. et 212. Illa verborum sunt paragoga non ultra imper- 
fectum declinata Theogn. 244. EM. 58, 35. ^Eleysiveiv na- 
Qag)Qovelv Suid. in EM. eleyaiQeiv scribitur totumque ignotuni 
est. Verba in evvoj et oivw Graecis desunt. Duobus in ivoi 
terminatis, quorum unum ab lodiv derivatum est, alterum ab 
oQio, accedit tertium lAlivovoi Xemvvovoi ^oq^oxlrjg Hes. 
quod ab aXeio ductum est, et quartum, quod idem per di- 
phthongum scribit alelvai, enaXelvai, xataXelvai xb aXeXipai, 
linere. Pro ^'EQive iQcoza scribendum videtur xQlve ex Soph. 
Aj. 583. [.i^ xQive fir] i^ha^e, pro ^ Ovivoiev autem ovivaiev. 
Quod apud eundem legitur KoQiwovoi xovioQzbv syeiQovai, 
nisi corruptum est ut Albertius suspicatur, indicium praebet 
Aeoles pro xovico dixisse xoQiwo) litera v in q mutata. Vo- 
calis o cum diphthongis suis nullas partes agit, sed frequenter 
ypsilon; tcc dia zov vvco ^aQvvetai xal sxTeivezaL evd-uvco, 
nXazvvto , ^Qadvvco , afioQcpvvco idvtif-iaxog ccvtl tov oc/hoq- 
q)onoielv, axaxvvco 6 avxog ' aeGr]f.teicoTaL %b id^vveov (v. C. I. 
§. 1.) Tcc di neQtoncoi-ieva nQOxaiaQXOv sxovoiv ovo/.ia, odvvco, 
TOQVvco , xal inei neQiGnazat GvaxikXeL to V tovto de 
IdtTtxoL xai ^aQvvovGL xai ixzeivovoL Cram. I, 55. Bary- 
tonorum pleraque ab adjectivis secundae et tertiae decli- 
nationis sed nonnulla etiam a substantivis ducta esse osten- 
dunt exempla ad Buttm. 387. quibus addi possunt ajuad^og 
af.ia&vvco, ■&6Xog d-olvvco, quod inferiores pro d^oloco impor- 
tarunt, alaQvvco v. Prolegg. 262. (.loGxog MooxvveTai tqe- 
(psTat Hes. etc. et composita anoGxXrjQvvco, incoxvvco, xaza- 
xalXvvco, inLnXr]0^vvco, quorum copia permagna est, sed unum 
decompositum af.ioQcpvvo}. Verbalium catalogo 1. c. eximen- 
dum erat oneQvvco, pro quo Hesychium oneQxvvco scripsisse 
Tollio assentior, substitutis certioribus xcxQcpco xaQcpvvw, aYd^co 
uii&vveod-aL la/inQvveod^aL Hes. sic enim pro Xafi^cxvea^aL 



Cap. III. DE GUTTURALIBUS ET LIQUIDIS. 239 

(rihcndum esse monuit Goraes ad Plutarch. T. \l. 438. Ac 
i quis liaec quoque paronymis adnumerare obstinet, continuo 
uccurrunt ^Axaxvvai aviaaO^ai Hes. ut in cod. scriptum est 
)ro ]^4iiaxi](.iEvaL, et quod EM. suggerit: xov aXtyio naqa^ 
'ioyov to dlsyl^co xat aXsyvvco. *) Gum hoc Eustathius 
'424, 17. confert nXij^co nlrj^vvio, sed ExM. 676, 52. alia 
ia procedit: TtXrjd^vvco sx tov nXr^d^vco, zovzo naqa xb 
iXrjd-vs >cccl nkrj&og^ tovzo noQa tb nXco nXy]&co. A tQico 
estino , unde bxQriQng agilis , derivatum videtur otQvvco , ab 
lyjco oxvvco 1. q. oxevco Hes. a toQEco toQvvoj. Pro Moa- 
wvelv (laaaad^ai ^Qadicog Hes. scribendum videtur /.laavvsiv^ 
;ujus propago est uonien f.iaavvtr]S, (xaavvTiag. In covco quae 
xeunt, barbaries aetatis christianae profudit: aaQcovco, nXij- 
icovco etc. 

§. 3. Ante qco nulla reperitur vocalis praeter ypsilon 
td%!QC0j fiaQtvQO/iiai, nXrjf.ivQca, quorum priraum etymo caret, 
ecundum et tertium nominibus /ncxQtvQog et nXrjfxvQa con- 
uncta siint, et verbale axaXai>vQco a primitivo axccXXco lon- 
;ius deductum. Nec diphthongorum uUa huc intrat praeter 
u et ei. Illam quae subsequitur litera, in uno texjuaiQOfxat 
i nomine primitivo propagata est, saepius sponte nascitur 
'.£Qco xeQaiQco cog anco anaiQco Eust. 746, 48. cf. Spitzner. 
)bserv. in Quint. 72. a ytQag yEQaiQco, s%^og Ex^aiQco et 
ilia ad Buttm. 388. Quinque per et efferuntur, quorum unura 
HHtsiQco manifesto paragogon est; nam quod in EM.304, 24. 
licitur ayo) dyeiQco, e&co i&eiQco, primura non convenit cum 
ysiQco, cujus primitivum videtur eyQco, cui simile ayQco dysiQco, 
ilterum a significatione verbi desueti longius abest quam ut 
ib eo derivatum videatur. Haec et dsiQco praeoccupavi in 
)iss. V^ §. 4. Adnot. De Suidae glossa i^CelQei to teec, 
iCiJQei ds tb ^riQaivei, adhuc nihil extricari potuit, nec cre- 
libile est pro aQaivco unquara usurpatum esse dt,i\Qco. 



5) Idem sonant ^A^ol^saO^ai a^Qvysa&ai Hes, juttXaxi^eiv ij.n).ay.v- 
etv, ila(pQiCiiy UafiQvygiv , ofxali^eiv 6/xalvv(iv, sed xaxiCnv et xa- 
•.vveiv saepius diversum. 



240 DISSERTATIO XV. 



CAP. IV. 



De verhis in ao, otiw, tvt. 

§.1. A paronymis ordienti primo se ofFert akldaoMt 
praeter quod nullum habemus verbum ab adjectivo oriundum; 
nam quod Buttmannus p. 386. ponit fialdaaw a iA.akax6g, id 
mihi multo secus videri declaravi alio loco. Saepius vero 
huc deducta sunt substantiva: BsXa ijhog (id est sIIIt]) Bs- 
XdaoeTai rjluad^f^asTai, acpvQa porca KazaacpvQaaaeTai onei- 
Qeh proprie semen imporcat i. q. vnoocpvQiL,eTai, quibus si- 
mile principium non dubie habet OvQd^ai s^io zrjg d^vQag 
adde aTioQQiipai et QvQdy/xaTa dq^odevfxata id est ejecta- 
menta, latinumque foriae a >9vQai fores. Ejusdem generis 
sunt adkog aaldaaa) i. q. aaXevco, Xaifidg lai{.idaaco i. q. 
kaifidco et kat/ndtco, dQOfiog dQOf.idaaco, ?g ivdaaco quod EM. 
affert idem significans quod Ivoco sive ivdvvaiudco, fivaog fiv- 
odtiofiai. Verbalium pars a barytonis ortum habet : OTiaiQco 
OTcaQdoaco , xpdXho xpaldoacjo , teivco xivdaoco. MaQdaaet 
ipocpel Erotian. ad fiaiQco retuli in Prolegg. 304. Aaicpdoaco 
ex eodem fonte ut synonyma Xacpvaaco et Xavcpd^daaco si recte 
scripsit Hesychius, repetendum est, hoc est a Idmco , unde 
Athenaeus etiam Xandooco derivatum dicit v. Prolegg-. 255. 
jQVfidaaco lacero proxime cum dQvmco convenit; de Sqv- 
cpdooco dixi in Parall. 15. 0lvdaoeiv, quod Hesychius cplva- 
Qelv et cpXveiv interpretatur, nomini cpXvog non minus appro- 
pinquat quam verbo. Alia non hac recta et simplici ratione 
derivata sunt sed ita ut epenthesis speciem praebeant, de qua 
disserui in Prolegg. p. 86 — 89. velut fidttco fiaXdiico, quo 
Sch. Arist. Plut. 305. et alii illud explicare solent; eaque 
ratione affirmari licet tpaXdaaco et onaQdoaco non unde pro- 
xime dixi deHexa esse sed a ipdco sive ipavco et andco, quo- 
rum significationem clarius exprimunt quam ipdXXco, onaiQco. 
Verba perispomena hoc augraentum non respuere docet EM. 
175, 57. Anecd. Bekk. 468. naQa ib antco acpri acpco dq)daaco 
wg fidod^lri fiao&Xdaaa). Hoc neque illi simile neque testa- 
tum est sed in propinquo sunt alia vXdco vXdaoco, unde Schol. 



Cap. IV. DE VERBIS IN aa, axw, nt. 241 

li. XXI. 575. vXay^iog repetit, ataXato aTaXaoaio , (pQi(.iaio 
ifoindaao/.iat, /^icci/iidco /.laifidaaco , ac fuit fortasse vetus 
Mibum l/iidco, quod cessit usitato ifidoaco, ejusderaque stirpis 
iiiule if.irjaai uutum est iota longo Cram. I. 217. quod apparet 
ex syntheto xaO^i/tav. ^eXdoaofiai Nic. lAcpQaaaei davvexEt 
flcs. quod iu cod. dcpQdoei et iii Galeni Gloss. dcpQd'(^et scri- 
i)iiur, nihil aliud esse videtur quam paraschematisraus verbi 
''(fQaivco, excusatus crebra harum terrainationum vicissitudine 
'la/.&aivco jiiaX&doooj, xvdaivco xvdccaaco et xvddCco, quorum 
lliid significationem neutrius t6 xvdog habet, haec masculini 
) xudog. Et amplius XaTtdtto XaTidttco, dva^Qvdtco cpQvdz- 
(ouat, aTaXdCio azaXdcTco, xeif.iaivco x€tf,tdCco etc. Gadaoco 
K.M. ex i>oduo, hoc autem ex Ooco natum censet ut /Sow 
joaCcOf sed hoc temere fictum est ad explicandum (^cootqsco, 
et non majore licentia fingi polest thematicum Odco sive ^eco 
ea significatione praedilum quam ijad^ai occupavit; d^odaaco, 
quod Karstenus in Empedoclis v. 48. posuit, teste destitutum, 
futurum ^od^co, quod Meinekius praetulit, etiam hoc nomine 
suspectum est quod Oadoaco^ O^daaco et d^odC^co hoc tempore 
carent ; quo probabilior fit Bekkeri scriptura ^oaCeiv in Sext. 
p. 218. OaQftdaaco nonuulli a cpvQfia arcessunt, %aQdaau} 
forsilan a themate intermortuo, cujus speciem reddit adQxa- 
Qog V. Prolegg. 255. Kavdaaco unum verborum onomato- 
poeticorum esse videtur, quae elymologiae obrussam refugiunt, 
ipsumque praesens non legitur sed aoristus modo xavd^ai, 
diaxavd^ai , eneyxavd^ai ef futurum iyxavd^etv , quod He- 
sychius parum probabiliter «tto tov xavov dictum censet, et 
hinc natum nomen xavaxi]. Similiter TQtd^ai et aTtoTQid^ai 
sive dnoTQidoai Anecd. Bekk. 438. non injuria ad praesens 
in aaaco exiens referri videntur, etsi ab aliis numeralium 
derivata diverse terminantur, nefind^co, dexd^co, nec idem 



1) Vocabula ab Hesychio explicata ZipQial anuXai oQyal, 'pQva- 
nai ((fQiKiai) ^Qi^aCvd ante (pQ(^ positum, proximo intervallo distant 
a PQifiaa&ai et ^oi/uoiia&at, longiore a (fQi/udaaea&ai, quod de voce 
animantium modo dlcitur, et cum (fQvaaaiaOai, quod magis de affectu 
liominum animaliumque dici solet ; (fQifxayfzos auribus percipitur, (pQv~ 
ayfiog etiam oculis, quare illud non convenit Lycophr. 244. BQifiav 
iota longum habet ut (iQifxr} , breve vero (fQiftrcv. 

Lobeck. Technol. lA 



242 DISSERTATIO XV. 



iiH 



significant. Scd 'Pef^icpa^t] l>vyxojOrjG)j Hes. cui subjacet 
meu l)ffiq)og, praesens (^sfKpccCofiaL habcrc videtur. 0» 
idem refert 'Paq^aaast nlavatai ncscio quid siraililudinis 
habet cum Qsfi^eoO-ai. Sed Kafiaaaeiv aeietv, unde ttd/ia^ 
profectum videlur ut a dovlio dova^. ^) KoQaaoeiv oQxel^ 
od^at, 'Patcpdaaetv ayveveiv et alia aeque tencbricosa silenliq 
transeo. ^) 



« 



§. 2. Quatuor verborum in eaaoi exeuntium, quae 
Theognosti libello attuli in Parall. 438. umim nvQe.aaio paro 
nymon est, alterum xwrjytaaio commenticii simile, tertiur/i 
drjd^eaato ab drjd-iio ductum sicut quartum sQiaaco ab insolito 
SQHO repetivimus, quo duo alia ducunt efihroj vomo in Gloss 
Graecol. et teltaaio, quod EM. 381, 24. Siculis Iribuit. A ba- 
rytouo aXd^M non solum dXOaivcj declinatum est sed eliam 
dXd^&axto, si quidem futurum dl&s^ofiai et nomen dl')e'ii^ 
ad hoc praesens pertincnt, quae in libris Hij)pocratis et Are 
taei saepius per alpha scripta inveniuntur. Tria sunt, quae 
eta in paralexi habent, homericum syQjjaato, syntheta stpe- 
dQTjooto et naQedQijGoto, quibus cpici posteriores utuntur pro 
stpedQevoi et naQsdQevto , tertiumque d^ioQrjaato , quod si in- 
ebriandi significationem habet, Grammaticorum nonnuUi di- 
verse scribere instituerunt : &toQijaaeiv dno tov d-toQrj'^^ 
d^oQiaoetv de ijyovv fteOvaxeiv fitKQov xo t dno tov O^oqi^ 
o axQatoQ oivog Sch. Hes. Scut. 198. to d^toQrj^ig ttvsg fisv 
did jov 10 xal rj yQacpovai, tivig 6s Sid tov o fiixQov 
dnb rov &6Qto tb nrjdto tog fpoivioaio, deidioato Excc. Cram. 
III. 401. Eodem modo aliquoties scpedQiaGeiv scriptum est 
et contrario errore Xanrjtzsiv tb ipevdeai>at pro lanitteiv. 
'£2Q}jaoovta tpvkdaoovta et ^iiQrjoGovtai tpvXdoaovtai Hes. 
Suid. pro futuris irrepserunt. lota Theognostus II. 143. qua- 
luor verbis tribuit, deidiooto, eviaato, dQOfiiaaio, aiviaato, 
quorum duo modo posteriora ad hunc paragogorum locum 
pertinent; sed dQOfiiaoo) testatum non est, nec dQtofiioat& 



2) Eadem ratione a xQaStj derivatum est xQaSaCvo) , a synonymo 
xXaSog KXaSaGai cffTtTai Hes. 

3) Grammaticorum inventa sunt (^odatrd) et ri&daaco in EM. «f/- 
fidaaw Eust. 1292, 19. TaXdaoto 995, 25. 



Cap. IV. DE VERBIS IN ao, axco, nx. 243 

k gitur praeter Hesycliium eoque plus suspicionis liabet quod 
iic dQcojndco quideni satis stabilitura videtur. His vel ejectis 
vel procrastinatis succedunt primum verbalia: ataaco TiaQcc 
To aco zb Tcvlco Eust. 592, 32. et certiora blIcjo ellko eltaaco, 
GvQco avQiTico, hoc majore quam illud significationis discri- 
mine a primitivo sejunctum. Deinde paronyraa Tvliaaco cum 
synthetis avaTvllaaco, diazvllaaco, evTvllaoco, neQiTvXiaaco, 
quorura si unum in carminibus legeretur, sciri posset utrum 
a tvkog derivatum sit an a tvXtj, cujus penultima longa; 
jLiiXi /iiEiXiaaco, xsQag yvQiaoco^ quod Thomas attice dici per- 
hibet pro xsQaziCco, cpovog cpoivog cpoiviaoco, d^af.iig Oefiiaaco, 
quibus subjici possunt glossae Hesychianae Jr^QixTEiv sQi- 
Celv, OaXiooETaL XevxaiveraL a cpaXng, unde cpaXvvEiv et 
(paQvvEiv i. q. Xaf-iTTQvvELv, et cpaXijQiav. *) Horaericum O^qv^ 
Xix^r] non satis patet utrum praeseus habeat O^QvXioaco, quod 
Eustathius ponit, an -O-qv^uCoj, cujus alius quidem est intel- 
lectus in H. H. in Merc. 488..nam hic de stridore chordarum 
dicitur, d^QvXXi%ifri autem non ut ^QvXog, unde derivatum 
est, de sono dicitur sed pro id^QavaO^?], quomodo deutero- 
paragoga saepius ad significationem principii sui replicantur 
transraisso medio. ^vQixxELv et avQi^ELv Graramatici non tam 
intellectu quam genere dicendi disterminant, illud atticum 
dicentes, hoc vulgare v. ad Phryn. 192. sed ex Atticorum 
scriptorum locis cognoscitur hos ovQiTTSLv et inavQiTTEiv de 
sibilantibus dicere consuesse, poetas vero tragicos avQit,siv 
usurpare de cantu fistulae. Nec satis caute Suidas Alvi^co 
xai alviaaco to iv 7iaQa(ioXalg XaXcJo, nam illud epici as- 
civerunt pro ahCJ, aivioaofxat vero verbum consuetum est 
significatione diversa. Tarentinorum dialecto adscripta sunt 
XaxTiaaco , aaXniaaco , Cretensi OEfii^co , idemque fortasse 
discrimen fuit inter QcofniCei dEOfiEvsL Phot. et quod Hesy- 
chius eodem modo interpretatur Ocai-iiaaEi. OvfiLxOsLg TtL- 
xQav&eig Hes. ad OvfiitofiaL pertinere videtur, quo nescio 
an Graecorum aliqui pro dv(.iovf.LaL usi fuerint. Sed acpQia- 
GELv, quo idem utitur s. (DaXiTTETai, forsitan sermo vulgaris 



4) AayaQttr^tai jueiQievtrai , ^'alfjitTai afiiXlarat {xpalCg r) ra- 
XeTfi xtyr^aii) et alia aeqiie obscnra. 

16* 



244 DISSERTATIO XV. 



I 



asciverit pro ag^QiCco. — Veriia in ooao) excludit Grammat^ 
corum rubrica: Ta dta xov aa Q^fiaxa e^ q^wv^Evta naq 
la/u^dvei, dlldaaco, nvQeaaco, Tttijaaco, *) dediaoco, dcpvaoco, 
dyQcooaco ' rd ds o ovx sxsi Suid. s. zlediaoco et Cram. I. 2i 
cf. ad Phryn. 608. 



§. 3. Ordo seriesque disputationis nos deduxit ad verb 



I 



in voaco exeuntia, quorura multa Technici a puris eadem 
vocali praefinitis repetunt: dcpvaoco ett xov dcpvco cog vXdco 
vXdaacoy hdvco ndvooco Lex. de Spir. 231. Gram. I. 63. Eust. 
68, 12. Postremi obliqua modo tempora innotuerunt lodv- 
oaxo et odcodvoxai,, ex quibus forma praesentis non cogno- 
scitur. lAcpvco non legitur sed composita e^acpvco et vne- 
^aq)vco, quibus cognatum esse dQuco similitudo significationis 
declarat non solum propriae sed etiam translatae ut Homerus 
dixit did t' evteQa xaXxog -Ijcpvaet Virgilius vero gladio latus 
haurit aperlum et similiter alii. Sed dQvoaoftai dubito an uno 
Herodoti loco, quem indicavi Diss. IV. §. 4. non satis mnnitum 
sit ; nam dQr'iQvyf.iai ne analogiae qnidem examussim respoiidet 
V. ad Phryn. p. 32. Aliud huc adhibet Orion 65, 8. xanvco xal 
xanvooca cog dcpvaaco, sed ex aoristo exdnvaae non liquet quae- 
uam fuerit terminatio praesentis, neque extat nomen, quo Hesy- 
chius illud refert Kdnvg xb nvevfia sed adjectivum ab eodem 
ante Kdnog allatum Kanvxtd nveovxa a xanvaoco derivatum 
est. Plura ingerit Epim. Cram. I. 77. dno zov dXco dlvco cbg 
dvco dvvco' acp^ ov aXvaaco cog oqvco oqvooco, sed hoc oqvco 
commenticium est rectiusque Eustathii judicium 924, 41. oqvooco 
ab oQco repetentis, unde ovQog fossa v. Diss. IV^ §. 4. Minus 
suspicionis habet xivvco, unde Schol. Aesch. Prom. 157. Eust. 
472, 34. xivvooco et xivvyfta arcessunt. De divco hariolantur 
Grammatici supra citali Diss. XII. §. 4. dxvco divaaco xal 
xaid naQaycoyrjv dtvl^oj alolixcog, scilicet ut dvdCco, eni- 
nld^co, ef.indt,co aeolica perhibentur ; dxvoaco autem fuit vetus 
scriptura a Schol. Od. XI. 606. commemorata. Cum dcpvco 
dg)vaoco Cram. I. 63. contendit ntvvco ntvvaoco xai e^ avzov 



5) Hoc non magis huc pertinet quam nriaoKo, quod in Cram. 1. c. 
substituitur, ipsumque diSiaaw. 



Cap. IV. DE VERBIS IN aa, axco, m. 245 

aTcivvaaio, quorura illud epenthesi crevit ut a mmo TTiTuaato, 
sed compositi aualogia nequaquam in clara luce posita est. 
Ad explicandum q^oQVTog cogimur etymo uti, quod Eustathius 
799, 10. fingit (poQvco, idque 1917, 42. dicit prototypon esse 
Tov T£ q>OQvveiv ytai zov (poQvooEiv. Utrumque autem He- 
sychius iisdem verbis explanat : Ooqvvbl rpvQa fioXvvei, (Do- 
Qvao6\iuvai (.iolvvai , et hoc rursus utitur in interpretando 
MefioQvxf^uva jiiciLiolvafisva et in Oolvvet, iuoXvvsl xaxanifi- 
nlriav ^) quibuscum consentit Herodianus Epim. 252. fxokvvco 
xal (poQvvio To avTo , hisque omnibus supervenit d^oXvvco 
i. q. ^oloco, cui origo est a ^oXog sive olog. Ita nescias 
utrum haec verba ut similem significalionem ita etiam com- 
mune fundamentum habeant olog praepositione consonantium 
d', cp, f.1 varie auctum, an alia aliunde orta sint, ac fiolvvco 
quidem a fioQov morum rubi unde Liberi Patris cognomentum 
MoQvxog ductum putant «tto tov t6 nQogconov fwXvvsa&ai 
ylsvitei xat avxoig ' fioQv§ai yccQ to fiolvvai cf. Preller. ad 
Polera. 110. cpoQvvco autera et cpoQvaaco a cpvQco vel proxime 
a nomine cpoQvg daxTvXiog 6 xutcc ttjv tdQav ut MoXvvi?j 
fj nvyr] Hes. Ab alio nomine in vg exeunte Schol. Nic. 
AI. 81. %ekvaaeTai dia ttjv ^fAw ttjv avacpoQccv TToienat 
^^aacov xal "^[nnoxQaTijg ava%eXvaaeTai, quod in Erotiani et 
Galeni GIoss. minus recte avaxelvveTai et avaxslleveTai, 
scribitur, dorice vero x^^oveiv ^^aaeiv Hes. hoc est x«^t^«t»'> 
sicut idem xcc^^vsiv ei xavvaaeiv interpretatur uno verbo ^o^v.^) 
Sic alvaaco Grammatici, quos antea appellavi, ab dlvco or- 
tum putant sed Sch. II. XXII. 70. naQcc Trjv dXvv. 'Elvaaet 
ellelTaL Hes. uihil habet, cui inniti possit, praeter verbum 
eXvco, uude slvTQov involucrum. At xoQvaaco non verbo se 
applicat sed nomini xoQvg ita tamen ut pro significatione, 



6) Sic ut germanice dicitur voll machen pro xriXid<aaai. Et versa 
vice Oppianus Cyn. I. 380. ^/tf nacpoQvyfxivos lov usurpavit pro if^ne- 
ni.i]CSfiivog. 

7) Pro ;f /jvutfifr? jSo«? vel xv^vaaeis scribendum est vel magis ex 
ordine ;f Tjj/var^frf • nam praecedunt XrjVvatQtt ^ /atf^»/, XtivvaiQaa&at 
XaOfiaa&ai, quibus affine ^fijv^j/wa xarafioixevfia ab eodem xcilvo) du- 
ctum et x^vfjaai xaiaficoxriaaa^ai, Illi simile est xaXiatQeTv. 



246 DISSERTATIO XV, 



«1 



qua nomen circumscriptum est, assumat generalem zov xoqv'* 
ffioaaL extollere ut /^iodiog xoqvotoq cumulatus. Aufpvaaw 
duabus quasi ancoris sustentatur, verbo lamw ^) et nominc! 
ytaiq)vg ^OQog Hes. cujus diphthongum refert laiqxxaaco. 
y4.l&vaaEiv avay.aieiv Hes. cum al'^w et ald-og pariter jun- 
ctum est, §la^vaaeiv ^Xdnxeiv Hes. cum ^Xdmio et^ld^j], 
doricum dwQVTTO/iai cum dcoQeof^iai et dcoQov, ■O^covaoco cuni 
Ooog et 0-odtco, ^) l&vaaco, si recte ila scriptum est, ' °) cum 
iO-vg et l&vco^ nXavvixv) cum nlavcofiai et nXdvrj, quodquc 
Suidas affert inlerpretatione subtracta axco^vaaco et Hesy- 
chianum azr^^vaaco ddoXeaxco cum axo^og ato^ito aTo(Sd^at 
una complexione devinctum est. Sed alia propter verbi de- 
fectum paronyrais adnumeranda sunt dQi/iivaoco, Xa^Qvaaat 
i. q. la^Qevo), ex zov nxeQov nxeQvaoco Cram. I. 355. me- 
Qvaaojiiai volo Lycophr. 1106. cujus aoristum exhibet Hesy- 
chius ^EmeQvyi] dvimrj. '') A jiinQf.iog et fioQ/ioQog id est 
cpo^og profecta sunt f.ioQ/ivaoo/iai, /.ioQf.to?^vTTOfiai et fioQ- 
fioQv^co, a synonymo xdQ^og zaQfiv^aaOat, a g)l^vog 0Xa- 
vvaaei cpXvaQel Hes. cui simile &Qavvaaco confringo (nara id 
haud dubie praesens est aoristi -OQavv^ai) speciem habet a 
■OQavog acceptam sed significationem a verbo ut QQavevezai 
avvzQi^exaL et TeO-QdvevxaL xaxaxe^XaofiaL dno xov ■&Qavco 
Hes. pro quo Euripides avvxed^QdvcoxaL dixit; quae orania 
nomine aequiparabili carent; nam diversum est d-Qavog, unde 
?/ ^vQoa aov d^Qavevaexai Aristoph. ^oqvooslv labefactavit 
Bergkius in duobus locis pro doQvaoovxeg metri causa e 
codd. reponens doQvaaor^xoi. Syntheton unum reperi ificpa- 
Qv^aaOaL sive EficpaQvy^aad^aL (ut aaXniy^co) cum nomine 
cpdQvy^ compositura ut evaxeQvi^ead^aL, Evcoxitiad^ai. Quo- 
modo a fidQfiaQog ductum est fiaQfiaQitco , sic a conjugato 



8) .Aatpvacfat lccmti ' luiv xaia /uifir^Giv rj le^is Sch. II. XVII. 64. 

9) In Eur. Med. 1309. &Qr]VOJ xamS-oaioi fiaQtvQOftsvog daifiovas, 
alterum verbum, quod Schol. imtp&^yyoiLiai interpretatur , ab im- 
&(ovaa(i) non longe abest. 

10) Kal voov l&vaacov — ^(ooivnos fioQtftaat — xovqus Joann. Gaz. 
Ecphr. 11. 260. 

11) njiQvais id est nr^ais in Aetii loco, quem Schnelderus ad 
Arlstot. T. IV. p. 86. e MS. edldit, scribae vitluiii est pro miQv^is. 



Cap. IV. DE VERBIS IN aa, axio, m. 247 

;ii(()/iiai()ctj processit fiaQ/naQvaacj et djiiaQuaoio. Hiuc tra- 
ilucor ad illud geuus verbaliuni, quod a similitudine primitivi 
lougius abstractum est: aTid tov axaiQeiv xal xb axiQiqv 
Acd t6 oxaQda/ivTT£iv xovg dcpd^ali-iovg eiQi^xai Schol. II. 
\ili. 443. quod nou iuepte conjectum videtur; uamque creber 
et palpitans motus, qui illo verbo exprimitur, uon dissimilis 
ost nictationis; nictantia /"wilmma Lucretius dixit VI. 181. quae 
iicnnanice appellantur zuckende Blitzc. Jaivaaio, quod He- 
-uliius )M(pvaoo) iad^lo) interpretatur, e marg. Harl. receptura 
i'sl in Aret. Diut. II. 13, 175. oTitog daTvaasaOai sYt] ut 
rihum capere jjossinl elephanli pro evzvaaeaiyai, quod tres 
codd. praebeut nemini cognitum; ex utroque autera conficien- 
(liim est tvdaxvaaeod^aL idera significans quod ivdazelad^ai 
lioc est e/iupayelv vel ut Schol. Soph. Trach. 793. ag)odQios 
iiiOleiv quasi frequeutativum verbi daaaaOai, quod in EM. 
oxpouitur (payeiv. zJadvaaeaOai ekxeaOai anaQaaaead^at 
lles. a daiteiv traductura est iuterposito delta ut dalco dai- 
d(x?.Xa). Duo hujus generis parura dextre tractavit Ruhnkenius 
Ep. Crit. p. 86. kazvaato, iuquit, prima et origine et notione 
)iiltil magnopere discrepat ab aivCto, sicut Xacpvaato nihil ab 
capvoato. De hoc supra actura est; verbi laivaaeiv inter- 
[jietaliones antiquitus traditae meQvaaeoO^ai, vijxeaOai, zi- 
vuaaeiv etc. omues redeunt ad uuam notionem plangendi et 
plaudendi ut aves aereni alis, pisces aquam pinnis plaudunt, 
iiiule patescit illud et cum latinis hisce cognationem habere 
el cum graecis nXqaato, nlaxvg, nXaiuyii^o) hoc est rolg 
meQolg xqovw, germauicisque platt, plaetten, plaetschern 
V. ProU. 304. Bdelvaaof.iaL et ^delvxQog cura vocabulis foe- 
toris ^deXv, ^dvlleiv, ^dolog ita omuibus partibus conveniunt 
ut de etymo nulla disceptatio esse possit, nec minus aperta 
coutagia verborura ab Hesychio corapositorum 2naXvaaetat 
anaQtxaaeTai, Waivvaaeiv Qinl^eiVf Waivvl^eiv xaiaipvxetv dia 
Qiniaf.iov, ^aiQeiv zivtxaasiv Qini^eiv, quorum prototypa sunt 
andio et tpdco.^'^) Nec mihi falli videntur qui xrjQvaaco a 



1*2) Ab eodeui anao) fortasse non sohim spinariini nomina aonu- 
la^os et 0(f('da^, sed etiam verba acfaKaOOeiv i. e. zifAVHV xsvniy 
Hes. et 4'akvoaeiai xaia^Q^ooei. 



248 DlSSEllTATIO XV. 

yrjQvco iiatum siispicautur. l4/iwaoco Eustathius 924, 41. ai) 
afico , EM. ab alfia, alii ab al!.i6g, unde a'i/iiaGia, ducturfi 
putant, quorum iiihil satis probatum est. Sed venio nunc ad 
ultimam vocalium : Ta cUa xoi) coggco nccvta dia tov co yQcc- 
cpefaL mcoaoco , qcoggco, afi^^.vcoGaco, tvcpXcoaao), ayQcoaaco, 
vnvcooGco, Xif.icoGaco, vecoaaco Theogn. II. 143. quibus desunt 
non pauca; primum ^AytQcoaaei aiCQoazai, excov ovx vTia- 
xovet, TtQognoieuaL Iles. quod quasi deminutivum dici potest 
verbi cocQoaad-ai , et ^AXecoaaei i^coQaivei, tum IdQcoTxeiv 
(omiss. in Th.) Galen. Comm. III. Prorrh. p. 778. T. XVI. 
Sch. Arist. Rann. 236. IxxeQcooGco i. q. ly.ieQoviuai (om. in 
Th.) Cram. Epim. I. 26. nam sic scribendum est pro <>fra- 
Qcoaaco, postremo xQVftcoaaco et 6cpQvcx)zxco vneQrjcpavevoiuat 
Zonar. 1490. cui idem valent ocpQvcxCeiv et ocpQvovad-at, 
postremo xlxvi-icottco a ttixvitig vel xntxcx^rj derivatum et 
tL^ai^coaoco , quod per ignotos tramites a d^ccco nutrio de- 
duclum videtur. *^) Ceterorura origo manifestior, vel a no- 
minibus ut a ^ovltf.iog ^ovh(.icoTxco et ^ovhiuicJo vel a verbis 
ayvoco ayvcoaaco , anQocoftaL cchqcoggco , ayQco ayQcoaaco , vel 
utrinque apta Xatfiog latfico XaiftaCco Xatftaaaco et Xat- 

ftCOGGCO. 

§. 4. Nura Graeci eadera verba in aaco et axco termi- 
nare licitum habuerint difficilis est cognitio propter raritatem 
exemplorum. De duobus, quae ad Buttm. p. 60. apposui, unum 
dkd-aaaco et ak&TJaxco parcius legitur quam ad dijudicandum 
satis est; pro homerico eniwaae Hesychium enivvaxe scri- 
ptum invenisse animadvertit Ruhnkenius Ep. 37. Schol. 11» 
XV. 10. IdQLGtocpavrig xrJQ antvvaxcov • o de ^.^dQiataQyog 
xai iv ^Odvoaeicjc dta tcov dvo aa. ^E^aft^kcoaxco e Diosco- 
ride attuli ad Phryn. 210. quo multo frequentius est s^afi- 
^lcoTTco, aft^XcoTtco, dfiiSlioxco. ^eldoncov Idftncov Theogn. 
Cram. II. 11, 18. rectene scriptura sit an pro aeldaacov, du- 
bium reddit multiplex antecedentium corruptio: oe^szog 6 



13) In Theogn. Cram. II. 10, 22. ubi enumerat vocabula quae 
diphthongum «i in prima habent ei de (hi cTf) xal t6 naufccaaco xal 
10 nalnttkov %o TQa/v, namahoacfct) to na(C.(o scrfbendum est xa\ nai- 
naloeaauy xaX to naiCco, 



Cap. IV. DE VERBIS IN oa, axto, m. 249 

y.oyliaq pro askdxT^g, aii^ala rj sxnXr^^ig p. a€^aG/.ia, oeve- 
'/.ig p. aiasli, aelao/iog fj akaCoveia p. a£kXia(.iog. Nec 
saepe terminationes axio et Cw eidem verbo adaptantur ut 
ii.ig)aviaxw quod semel inventum est et i/ng^avltco , aTSQioxio 
et GTEQiuo {anoaTSQiCco) yevEidaxco et yEVEid^io , quorum 
illud inchoativi similius, hoc pro yEVEuo , aliterque discreta 
syntheta vTcoyEvEiduEiv to cxTiTEa&ai tov yEveiov, vnoye- 
raidaxEiv de t6 aQzt i^avi^Elv to yivEiov Herodian. Philet. 
\). 443. alterum enim a nomine proficiscitur, alterum a verbo 
■/EVEiav. In tribus N. T. locis pro ixya/iiaxovTaL codd. com- 
plures yai-WC^ovTai praebent et pro yafxiaxovTu in Callicra- 
tidae fragm. Stob. LXXXV. 18. p. 182. quod de viro dictum 
est nuptias ineunte Valckenarius corrigit ya/nr^aEiovTa , sed 
praeteriit quod non multo post sequitur p. 183, 14. alxa Tig — 
dx/idtovoav yaf.iiaxT] hoc est ya!.ifj , ceteraque fere omnia a 
verbis circumflexis derivata eandem cum illis significationem 
habent, moTdaxETui in Orac. Chald. XXVIII. p. 23. TQcoita- 
axio^co (.iETa(iaXUaiyco Hes. et alia ad Buttm. p. 60. » *) col- 
lata. ^OcpXiaxovoi Suidas fortasse ex epimeri smis sumsit 
quasi primitivum verbi ocplioxdvco. Terminationis oaxco exem- 
plum nullum praeler Hesychianum cpvyoaxELv cpEvyEiv, cui 
uon plus fidei tribuo quam sequenti cpvToai.icov (sic) cpEvycov. 
Eorum quae ypsiion in penultima habent uni dlvoxco deest 
primitivum dlvco sed damuum supplet i^aXvco in hymno hom. 
Quae sequitur vocalis in uno paragogorum apparet df.i^kc6- 
Gxca, si quidem id ut plerisque veterum videtur, ab dfx^lvg 
declinatum est suppresso ypsilo, quod Nicander etiam con- 
jugato df.t§lc6oa(a i. q. d(.i^Xvc6aaco seu d[.i^lvcjoTcico detraxit. 
Si vero singulari quodam syncopae genere ex dva^dlho 
ortum est, quod Suidas significare videtur Id/x^XiaxEiv tcqo- 
[idXlEiv xvi](iaTa v. ad Aj. p. 97. not. et ad Buttm. 111. ad 
longe alium locum pertinet. Ab d(.i^Xvc6aaELv aliisque ejus- 
dem potestatis verbis Tvq^XcoTTEiv , xlxv/hcotteiv et novitio 
T^LfiTiXcoTTELv diffcrt IXXcoTiTELv , quod non compositum est ut 
Wyttenbachius censet ad Plut. de discrim. Adul. p. 433. sed 
a composito llXcoip derivatum, ut a yoQycoifj yoQyc6ipaa^ai 



L 



14) Ibi consulto omisi ^laaxHv «yeiy Hes. et alia aeque obscura. 



250 DISSERTATIO XV. 

V. ad Phryn. 607.'^) "EvillioxxEiv vero merito rejicitiir i 
Tlies. Sed nou suspecta habeo OalvGao/iuvog cpXeyojnevo 
et GaXvipai ^dlipai nvQwoai Hes. v. Prolegg. 345. nequ( 
negem ab af.iaX(')g et d(.iaXdmLo duci potuisse et quod He 
sychius praebet d(.LakdTno jioqS^io, nam sic saepius variantu 
a£&nia xoQvmco xvQiaaio, quod attice dicitur pro xeQaTi^ai 
^^4X€i6aaeL /^coQaivei et Oallmei [.uoQaivEi ab uno themati 
qXog TjXeog ^Xid^iog dXeocpQcov et aspirata auctum OaXo. 
fxcoQov Hes. Verum praeter has solitas et ordinarias para 
gogas, quas jam absolvimus, reperiuntur quaedam singulac 
singulis verbis attributae ab ayco dyiveca, dxecjo dxei.ii^ico v.l 
Diss. n. 0. H. §. 1. dlco dioixai dicoxco, oQOfiai oQod^vvco, elXco 
dXico dXivdofiai ut xvXico xvXivdcoy sed verbum alexandrinum 
dXiayeco, quod Lenuepius ab eadem stirpe, Coraes vero ab 
dXivco derivatum putat v. Diss. V. §. 3. a recondito fonte 
manavit unde aXeQog et dXuQvvco v. Prolegg. 262. 

Proximum est ut nomina ab unoquoque verborum genere 
propagata recenseantur. Verum hujus disputationis pars ea 
quae ad paragogas pertinet, in aliis librorum meorum tra- 
ctata est. Quo facto restant ea quae omnia praesentis usitati 
elementa nec plus minusve continent. 



15) Ab altera terminatione yoQyoxf/, quae cum al&io\p, xvxXoip 
«onvenit, duci potuit yoqyom^v et 'EyoQyoniaOy.ev areves e^Xene Hes. 
quod verbum epicum esse ostendit terminatio, nec repugnat augmen"; 
tum; quod vero Dindorfius in Thes. reponit iyyofjycoTilaaxev , versu 
reclamat. 



LIBER TERTIUS 

DE 
NOMINIBUS VERBALIBUS. 



Pars I. 

De iioininibus primae declinationis. 



§. 1. Hanc viara ingredientibiis slatim occurrit vox ad 
indienduni auspicatissima a/y sive aeolicum aa aurora Musis 
iimica, cnjiis genitivo aag Boeoti, ut Lexicographi doceut, 
advcrbii loco usi sunt pro elg ovqiov ut eVwg pro elg tqlttjv, 
ciiudemque casum Zenodotus Homero impegit II. VHI. 470. 
pro ^ovg scribens aag lioc est af.ia r^jtieQa. ^Hiog autem ne- 
que ab avoj xo (piovto (ut xlviog oQd^Qog) derivatum videtur, 
neque ab ava) xo Xa(.imo Sch. Oppiau. Hal. I. 154. Eust. 
1614, 36. sed ab aio ro nvUo, sicut pars noctis postrema 
ay/avQog dicitur oti tieqI xov oqS^qov al avQai nveovai Sch. 
Apoll. IV. 10. et ^EvavQ(x) nQcot Hes. Ad avio to (piovio per- 
tinet ava rj q^covrj et cc^coq tj ^ot] Hes. aeolicum, ut videtur 
et ex parte lacouicum. Idem aifert Jdr] rj /iiaxr] obliteratum 
illud praevalentibus paragogis dcxig et drjQig. Qia x6 /?a- 
Qvxovov 07TEQ ol ^vQaxovoioi d^cxa XiyovGL Theognost. II. 
102, 21. unde duplex derivatorum flexus &€cco/itai et ^aeo- 
f4ai. Sed 'Paag Qsvfiaia Hes. suspiciosum facit enallage 
vocalis, qua uullum verbi q€co inclinamentum contingitur. 
Cum ftvcxco connexum est /nvea sive fiveia cf. Prolegg. 45. 
cum obsoleto yccco, cujus formam repraesentat perfectura ys- 
ycxftev, nomeu yea sive ytJ] ab Hesychio contestatum. De 
genitivo defectivi idcov notum est quanta opinionum dissen- 
sione certatum sit; id Goettlingius ad Theog. 664. nominativo 
l'r] subjicit eamque vocem a verbo substantivo ductara omne 
quod est in rerum naiura significare statuit; quod si ita se 
habet, et] idem valet quod ovaia, ta ovza. Trisyllabura 
unura est alir] rj sicxkiaig ab aksofiai vel a?.Evoftai sub- 
tracta vocali insiticia ut axoTJ ix zov axovco Arc. p. 103. 
Sed fit etiam ut iota extrinsecus addatur, ydco yala EM. quae 



254 DISSERTATIO XVI. 



i 



Philoxeni conjectatio, si non omnino hoc genus divinatio 
aspernamnr, haud damnanda videtur; ') xeid ccm) lov %£lo 
zo xcoQTjoai Schol. II. XXII. 93. ^) quod Lehrsius de Arisi;. 
p. 146. inter Aristarchi periculose dicta refert. Verum tameii 
IlQoxecc rj nQocpaoLg Hes. haud facile est aliunde repetere 
quam synonymon nQoxdvr] hoc est a themate a quo z^og ct 
xdaxto aliaque hiandi et vacandi vocabula orta sunt v. Diss. 1. 
§. 1. Sic etiam arto tov xQeco yivETaL XQ^^ '^cf^ XQ^ta nleo- 
vaoixc^ Tov L wg XQ^og xal XQ^^og EM. 814, 28. nec impedit 
Choeroboscus Cram. II. 227. /(>€/« TvaQa xo XQ^og, nam 
neutrorum quoque, ut postea denionstrabitur, origo verbalis. 
^'Evdsia ab ivdeijg derivatum est ut evtcletjg evxXeia, quod 
EM. cum illo contendit, sed a verbo dico simplex deia i. q. 
evdeLa, et quod Grammatici huic adjungere solent ?.eia dori- 
cumque lala *) vergit in viciniam verbi Idco {la/x^dvco). 
Plerumque tamen epsilon transmutatur in o, qotj, xorj, vel 
in oi, 7CV0L1], nec vero in co ut in EM. 26, 19. dicitur dTid 
i:ov ^w ^0)1] tog lco (scr. ico) lcorj, ri exfce/L7T0f.i€VT] ^oi], ^of 
To xata^dlho d^carj r] t,rjf.iia, nam lcoj] onomatopoeticum est 
ut m clamor, neque ex homerico loco gol ^corjv sjiL&riGofiai 
liquido apparet nomen ductum esse dno zov d^to&aL, ut Eu~ 
stathius censet 1441, 36. poetam naQetvfioloyeXv ratus. Ver- 
borum quarti ordinis (nam tertius vacat) duo modo nominibus 
fingendis materiam praebuere ^ico xpid i^ tpijg^og Sch. Apoll. 
II. 1172. ut a ipdco xpfjcpog, dico Jedeiai deiXiaLUes.*) quod 
dediaL scribendum est ut deidia vv^ axoxia Suid. naQa ib 
deLvov Eust. 1724, 1. ac si verum est nomen ^ineQa proprie 
placidam significare v. Parail. 359. et mane bonum, con- 
sentaneum videtur uoctem inlempestam ab horrore deidiav 



1) Q.iiod addit judi fiata , hoc nomen natui*cale videtur ut fiS et 
ficif^fir]. 

2) Quae sequuntur verba eis avjag yuQ fxriyavdiviai etc. aliquanto 
rectius scripta sunt in EM. 809, 52. Paragogon xvQ^f^^ Schol. Nic. 
Th. 55. eodem modo explicat TiaQa t6 xetaO-ai xal ;f(w^£tff5-«i h av- 
ToTs- 

3) Utriusque similitudo suspectam reddit Hesychii glossam ^Enl 
}Jav Inl XyaTSiav, sed literarum series tuetur. 

4) Durum foret corrigere J^J/f ^edia. 



P. i. l)E NOMINIBUS PRIMAE DEGLIN. 255 

appellatam esse. Verborum iu ow exeunlium unum 'Coco no- 
iiien progcnuit, co/;, quod Sch. Eur. Hec. 1084. elEust. 411, 1. 
narum apte ad tko referuut, cujus nulla cum toto societas 
fiiigi potest. Diphthongi excmplum suppetit unicum axov^y 
cni EM. 50, 10. axoi'] praefert: ta yccQ slg co ya^aQa (xa- 
')aQOp) k^yovra ^aQvzova ttjv naQah]yovaav ev zolg Qt]iua- 
fixolg ^Qaxelav sxei. Nec multa sextae vocalis; a thematico 
rrvcj substantivum nv?] semel inventum Aret. Diut. I. 8. nvrj 
y.ai (pd-toig, nam quod sequitur ef^invi] ijds tovvo/iia in codd. 
scriptum est efinvoi, o"d€ rovro^ia sc. Ixovaiv, et poeticura 
cpvi]. 'Pva ex Aeliani loco, quem notavi ad Phryn. p. 492. 
nunc sublatum cst. Quaeque Grammalici ingcrunt dvt] naQa 
To dvo) Eust. 1835, 57. et Xx')r] ano rTig Ivaecog Schol. II. 
VIII. 240. eorum alterum nullam, alterum pertenuem cum 
verbo similitudiucm habet; nam kvaig nunquam dicitur pro 
OTceoig. Scd 0-v7a qua proprium qua appellativum non actio- 
nem significat sed personam ab aeolico Ovlco ductum. "Hnvt] 
(pcovY] Hcs. ficri potest ut i]nvg scripserit vel r^nvg, nam quae 
cum rjnvco consonant verba aXvco, ayXvco etc. a nominibus 
in vg orta suut. Ultima classe continentur oxytona t^coco tcotj, 
acoofiai acorj i) ecpoQ/iir] xal cpoQcx Hes. s. Evocotqov, ter- 
tiumque eQcor] noQa to qcoco cog tcoco tcorj EM. 380, 34. 

§ 2. Hinc pergimus ad propagines verborum non pu- 
rorum. Hic nihil aut ordinc prius aut memoriae praeseutius 
est quam (iovkt], cujus synonymon J^l?] r] (^ovltj nisi Hesy- 
chius cxcitasset, in oblivione jaceret itidcm ut .Jci?,a Ivfirj 
a dr^lo!.iai. Non ultra Horaerum dcscendit ncdla ano tov 
ndlleaOaL Eust. 1554, 31. Diutius vcro perduravit ovXv 
noQa To ovlco EM. et deiXi] a dailof.iai, si quidcm vincit 
Aristarchea scriptura dei?.sTo. Post eum incrcbuit ^delXct 
vocali verbi ^ddllco lenitcr inflexa*) et ^TelXa 'Ccoofia Ues, 
a quibus desciscit noracn ramcntorura pulveris, quae iu lu- 
mine solis per januara fcnestramve trajecto conspiciuntur, ^) 
a drj xilaQ Tiveg xalovai Plut. Symp. VIII. 3. si id a tiXXo} 
factuni est nomen. Trisyllaba duo sunt, dneU?] dno tov 



5) Hesychius 'B/?(J'/jA«^»jj/- /Sj«Uf/i' to afiikyfir, o9tv 7) ftS^kXa, 
<)) Ti\ xKAOv/jfrn ^vaftfCTcc iv rw a^Qt Arist. de An. I. 2. 



256 DISSERTATIO XVI. 

ansillEiv o sativ arcElQyeiv EM. 120, 51. ciijus contrariara 
sententiam infra ailscribani , et og^edTJ , qiiod ideni in Xeno- 
phontis libro de reditibus reperiri ait, sed hodie numeratur 
inter idiotismos scriptorum sacrorum; tertium ab Aristophane 
fictum ccTid xov alollco anaLoXr} q anaxri Eust. 352, 33. ^) 
Verborum in i.ii.o exeuntium tanta est paucitas ut nemo mirari 
possit substantivorum exempla nobis deesse; nam diQf,irj, 
etsi accentus non officit quo minus ab obsoleto d^eQ{.ao re- 
petatur v. Parall. 394. tamen probabilius confertur cum ipvxQa 
et aliis hujusmodi, quae adjectivis subnata sunt. Hoc plus 
materiae praebet litera huic proxima: ab avco avr], a yMo, 
quod in arte ponitur, yivr] sed a yeivo^iai non yelva ut 
nelva sed yivva quasi aeolice fictum, ano zov xlivco x/Jvrj 
Choerob. Cram. II. 229, ut q)^iva ^ sQvoi^rj Hes. a cfiO-ivco 
tanquam tabes quaedam stirpium. A verbis in vvco [ivvr^, 
ai.ivva, sv^vva, alaxvvrj, xoQvvr] et novitium aXyvvri. Nec 
improbanda videtur sententia scholiastae Lyc. 107. Bvvrj 
TiaQcc To dvvco To xoXv(.i(ico, et ab eodem fortasse denominata 
est Jvvaf.iivr] dea marina, licet aoristi dvvaa&ai exempla 
ex illa antiquitate proferri non possint. ") A yQaivco redu- 
plicatioue addita ycxyyQaiva v. Prolegg. p. 35. Haec excipiunt 
alQa 7] acpvQa naQo. xo aiQco EM. 38, 40. ex quo sunt latina 
aero et aerumna, f.iaT.Qa canicula flamnians dno tov /naQ- 
f.iaiQ€iv Eust. 1131, 4. et personarum vocabula yiQaiQa et 
MiyaiQa, tum eiQa ^ exxXrjoia naQa tc) eiQeiv Sch. II. 
XVni. 531. cf. Muetzell. de Theog. p. 112. sq. deiQa tqcx- 
XrjXog SiaiQeoig Hes. a diQco EM. neiQal xoncxviov Aesch. 
Cho. 847. dnd tov neiQeiv Schol. quod si Blomfieldius atten- 
disset , non ad diversum nelQa experientia delapsus foret ; 
aeiQa naQa xo eiQco Choerob. Cram. II. 260. e(heiQa Ix zov 
ed^eiQco ib. 201, 30. ') dno tov noQcpvQco noQCfvQa EM. 

7) Schol. Nubb. 1153. naQu t6 a7iaioi.8Ty' ^AQiaiaQ/os cf^ o^v- 
vs0&ai tpriatv. 

8) Illis qiiae ad Buttra. p. 157. attuli, adde Mvvaadai Heliod. I. 
26, 43. occasus 6 Svvag Priscian. IX. 9, 464. T. II. Svvavros rov rjliov 
Sch, Arat. 41. 

9) Eadem est connexio nominis xofiri et verbi xofistv comere id 
est curare sive id-eiQetv, quod Hesychius xoOftetv interpretatur. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DEGLIN. 257 

6*^4, 10. uiiumque bisyllabum (nisi plurale est) 2iiQr] tcXtJ^os 
Hes. a GVQCfj unde avQg^STog vulgus , TtaaavQiog i. q. naju- 
nlrjd^ei. Si praesens oacpQOf.iai satis constaret, non dubi- 
tarem huc referre oarpQa vel ut in cod. scriptum est oag)Qa 
Acliill. Tat. II. 38, 56. sed quia oacpQaivofiai evaluit, in 
omues partes tutius videtur illud cum f.idd^7] et huic similibus 
coraponere, qiiae in proxima paragrapho allaturus sum. Ver- 
borum in aw exeuntiura uni drpvaaco adaptatura est nomen 
acpvaaa haustrum ; sed et {.leXiaaai al leQeiai dictae videntur 
a placando et propitiando dno tov fteiUaaeiv. '°) ^'Oaaa 
veteres magno consensu ab ooaofiai arcessunt; 'OzTcifievog, 
oTza, cjTTevc)/.it]v Anecd. Bekk. p. 55. oaaead^ai dno trjg oa- 
a)]g, ?/y 'del eni f.iavTeiag Ti9r]ai ' ToiavTi] de ^e^ig eoTi xal 
)) o\p cog zfiovvatog u4Y).iog TcaQaai^iiieiovTat Xeycov ona z^v 
y.b]66va xal c)nevead-ai tc) xXrjdoviteaSai Eust. 964, 63. qui 
quura nomen verbo anteponit, ordinem antiquitus fixum per- 
tiirbat. Sed adversus haec enixe disputat Buttmannus, oaaa 
non praesagitionera significare sed vocem, neque oaaead-ai 
dici pro oTTevea&at. Gui quantum de Homero concedo, tan- 
lura abest ut utrique vocabulo diversa principia assignare 
sustineam; neque mihi persuadere possum aliud esse oxp, 
quod vocem significat, aliud oip, quod visionem. Memineri- 
mus modo, quod prius dictum est (Dissert. IV. §. 4. Adnotara.) 
TiQoidelv aliquando valere praesignificare atque Latinos prae- 
sciendi et praedicendi significationem uni inclusisse verbo 
p)'aesagire. Nvaaa naQo. t6 vvaacx), enei exel vvaaovTai oi 
'Ircnot. Orion. 102. quo tamen verbo Homerus de aurigis non 
uiitur. Duarum consonarura sibilantium duo sunt exempla 
zjle\pa rj ^vQOa Suid. et av^rj. Nam dcpexp/} Aret. Cur. Acut. 
II. 6, 274. neque in codd. clare apparet nec sententiae satis 
aptum est , quae ag>v^tv potius quam dq)eipr]aiv indicare vi- 
detur; tertio repngnat regulae ra elg xpr] ovx evQrjTai Ar- 
cad. 115. 

§. 3. Nunc ad partes vocanda sunt verba, quae mutam 
habent ac primum labialia: dno tov ^ld(ieTai, f] ^kdfirj 



10) Huic simile est l/ifiaQvrTut ol bcp&aXfxoC Hes. ut Hemsterhugius 
corrigit, ab «fittqvitca. Eandem ob causam oculi vocantur avyat. 
Lobeck. Technoi. \J 



258 DISSERTATIO XVI. 

yivetai log r) anoyQV§i] cmo tov yQv^io xal yalrlhj I.; 
aQQi]Tov x)e/iiaiog tov xalv^co Eust. 1732, 17. aTilfii] et 
d^Xi^}], quanquam id G. Dindorfius iu Thes. uno illo Galcni 
loco non satis raunitum putat, tum praeterea Xafm?] fax, 
aQTtr], oxeTir], Qr]nr] o ffo^og Hes. oi]Tir] pro ounQia in ver- 
sione Aquilae, ^'^ yQ^^f^^ "Avg)7], dQV(pt] et nQovnoazvfpt'] 
Epist. Pythag. p. 56. ed. Orell. nisi haec duo pertinent ad 
illum locura, quo rautala recensenlur. Quod pro azi^i] in 
cod. Anth. XII. 102. scriptura est 0Tsi(3t] rejicitur auctoritate 
canonis xa slg 7] s.yjovTa uqo tov r] sv tcov fieacov ov na- 
Qalr]y£Tai Trj ei Choerobosc. Cram. II. 258. unaque d/nei^i] 
Hippocr. Diaet. I. 10, 637. T. I. a librario illatum. A verbis 
secundae conjugationis orta sunt OTsyr] naQa t6 OTtyco EM. 
726, 37. Qriyr] dxovr] (omiss. in Thes.) Cyrill. Lex. v. Albert. 
ad Hes. s. Oriyr], nisi &r]ydvrj scripsil, unaque TQvyi] i] 
^rjQaaia Sch. Nic. Th. 358. a TQvyeiv §?]QaivEiv Hes. et oxy- 
tona dvoiy/] Joann. Chrysost. multoque antiquius dvcoyi], lum 
deinde ^oaxt], dicoxi] (omiss. in Th.) Anna Comn. IX. 249. cui 
praeivit homericura lcoyij, et dnb tov eQsixco iQsixt] Crara. 
II. 202. Eust. 1107, 60. non contra ut Schol. Aesch. Pers. 
536. sQeixT] (pvTov evaxiOTOv odev xat to xaTeQeixof.iai v. 
Prolegg. 322. In tertia quasi acie consistunt aspirata ipvxrj 
naQcc To ipi>xco Cram. II. 425. aQxt], evyjj, fidxr], layj], oze- 
vaxr] ab Aristophane scriptum Od. V. 83. cui Schol. II. XXIV. 
512. praefert aTovaxr\ comparatione inepta OTevdxco aTova%i] 
wg i-ievco liovr], Xsyco Xoyog, et syntheton ttvvdyxr] ut olvdv^r]. 
A dentalibus primae classis aQda, EiSt] oipig Hes. sed hoe 
dubitabile quia Choeroboscus Cram. I. 258. EM. 465, 53. 
diphthongum ei ante terrainationera dt] reperiri negat. A se- 
cunda praeter ott] ionice terrainatum apud Celsum manant 
haec aCa, axlQa, anit,a, ^vta, xvvta naQa to xvvtco Cram. 
I. 222. sed et verbi scriptura suspecta est v. Diss. IV. 2. et 
noraen illud Herodianus aliunde repetit v- ProU. 406. A tertia 
dentalium unura vulgo notum Irid^rj sed plura per lexicon 
Hesychianum sparsa "O^?^ q)QovTig, Ilev^r] nevaig, ^ylld^a 
&eQfiaaia rj d^eQaneia, cujus glossae caput cum dXea con- 



11) Hiob. XVII. 14. ubi a^nri scriptum est et XXI. 6. ubi arinri. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 259 

vciiit, iiomiua autein huic subjecta cura verbis d^iQco et xf^eQu- 

Tievio, quorum vim Latiiii una voce foveo expresserunt. Pro 

nei^)] 7i€iajiiov/] corrigunt nsLi>c6, cui suppetiatur accentus 

et Choerobosci canon ta exovxa uqo tov rj sv ti twv <Ja- 

GHov 01! ■O-IIel ifi £t TiaQal^yEadai Cram. II. 258. Nuraerum 

j augent Xda&r^, si verbo ?Mad^a} sive AaCw auctoritas constat 

V. Diss. IV. §. 2. et xev&ri ^ Xixveia si a Tevdco derivatum 

jiest ib. §. 1. Adnotam. Ad ultimura tenui innixa: jLitj] ano 

[tov Utco Eust. 725, 14. «Vtt; quod Hermannus ad Soph. El. 

i 137. percomraode reponit in Hesychii loco pro l^vzjjaei Xi~ 

•TaveiaiQ corrigens avirjoi, quo et Sophoclem usum putat, et 

Ijindidem repeti potest avvj]v tanquara accusativus adverbialis 

ut TiiQav, et solemniura christiauorum nomen vnavzr] et vna- 

ncivzr], quod apud Du Cangium oxytonon est v. Reisk. ad 

: Porphyr. p. 229. ed. Lips. verbo dupliciter declinato avTOfiai 

jet civzdco. In extrema hujus regionis ora collocanda sunt 

I cdx)], dXrp/j, Uha nzcoaig Hes. quibus quae respondent prae- 

sentia non leguntur quidera sed omnes analogiae numeros 

habent. Nec ab ea deficit ctQrcco, unde sarj)© pendet et d.Qnrj 

avis nomen, quo quidam falconem significari interpretantur, 

idemque instrumenti falcati , quod Hesychius oQnrjv vocari 

testatur v. Diss. I. §. 3. His similia sunt "'OQnr] "EQivvvg et 

quod jara Guietus ad aQnd^co retulit ^OQna^ d^Qaovg dvefiog, 

ut Nonnus dixit aQnayog el dv€/,ioio III. 38. In Anecd. Cram. 

L 47. aQnr] et aQnvia a.A aQnco referuntur; sed hoc Alexan- 

drini est coraraatis ut sQyco pro iQydCco, quare acquiescimus 

in primitivo aQnco, cujus typum sequitur aoristus asigmus 

aQnd/iievog ut elndf.iEvog. 

§. 4. Haec quae transegi nomina de prima verbi po- 
sitione aut admodura nihil rautant aut perpaululum ; reliqua 
longius ab ejus similitudine abstracta sunt vel restitutione 
verbi authopotacti ddi] ^ rjdov/] ' ^) ddxrj, d^aviq Tzetz. Chil. 
IX. 26. (omiss. in Thes.) la^/], Idxj] r] ^§ig, fid!>j], ndd^r], 
nQo/iol/], EQvy/j, Tvyr], (pvy/], vel consonarum et vocalium 



12) Haec Arcadio p. 105. addita siint in cod.Tlavn. quae causa 
est cur "^ASti r]dovi\ Hes. pro tjJr/ accipere noluerim. In Thes. omit- 
titur. 

17* 



260 DISSERTATIO XVI. 



II 



mutatioiiibus variis, quae ad duo revocari possuiit generi» 
sumtna, tropen et epenthesin, utramque bipertitam. Tropo 
vocalium una legitima est qua €, ut in perfecto medio fieri 
solet, in o tra^siit ut olncc /) EXnis Hes. arQoq)^ et millo 
talia exceptis quae substantiam significant oreyi], OHinrj, niQu 
ab eodem themate ductum unde noQoq. Literae alpha in o 
conversae exemplum singulare est Mloyxa Xoyyr} sors sivo 
portio accenlu notabili. De diphthongis sic habendum. A ver- 
bis in aivio et aiQOi desineutibus quae existunt nomina non 
praesentis similitudinem sequuntur sed temporum obliquorum, 
in quibus vocalis thematica regerminat. Ad naivto quidera, 
cujus perfectum est ydxova, nomen pertinet Knvri g)6vog et 
Kataxovri r> diacp&OQd Hes. ab iis vero quae alpha stirpilus 
habent yaQa, /iidvi] *^) <pav^ et parasyntheton nQoyavi], sed 
ab eodem verbo etiam nomen piscis xdvvy] proficiscitur v. 
Jacobs. ad Aelian. 135. ut a oaivio sanna, et ex perfecti 
similitudine xaiay^vr], xvaoyj^vT] atque verbura yr]vrioai. Di- 
phthongi £t sors varia est; plerumque enim epsilon iu omi- 
cron mutatur iota vel omisso cpO^oQd, dyoQa, vel retento 
GToi^ri '*) jiiolQa, dXoKfr]- Semel epsilon praesenti insitum 
abjicitur ffz/j^jy ^ kiod^ivri ndyjvi] naQo. to azsil^io' nvxvoviat 
yaQ ri dQoaog na%vov(.isvri Eust. 1546, 45. dki^}] non legilur 
sed GvvaXirpri tritum est in Grammaticorum sermonibus **) 
et sancitur adeo ab Eustathio lege compositorum p. 1561, 10. 
ta aXeiipa ov avvd^etov xazd zr]v avvaXupr]v , dib xal ^v- 
kdaaei tr]v diip^oyyov. Sed haec lex ad adjectiva pertinet 
td naQa tb dXeiqxx) el did tov n ixcpiQovxat, 6id .di(pd^6y- 
yov yQacpovTai' ei ds did tov cp, e\ (.lev toai Gvv&eta, did 
tov i, nioaaXig)rjg, avr]li(pr]g, el ds dnXa did trjg ei, alsL- 
cpaQ Suid. s. ^ldXeicpa. Sic niooaXicpr^g scribitur ut tpovoXi^^g, 

13) Photius JWwyjjj' xriv fxaviav' kiyovai ^e xal /udvav. Dobraeu» 
scribit Mdfitjv (/ud/j.fir}v) fiafxCav — xa\ /uafi^y. Equidem nihil inuto 
praeter ultimum fxavav pro fidvav , ut ;foA^r. Nam ut fidzt) fiaiCa, 
fiovri fiovia, xdxTj xaxCa, sic etiam fidvri fiavCa dici potuisse videtur. 

14) Vitiosum aToCfir) Theophr. H. PI. VI. I, 3. nuper correxit 
Wimmerus; ZvvioPri ovvraaig Hes. Vossius. 

15) Ex magna exemplorum copia paiica attulit Blomfielditis ad 
Phot. Addend. p. 688. (594. ed. Lips.) 



P. I. DE NOxMINlBUS PRIMAE DECLIN. 261 

xpvxoliTiqg etc. '^) sed nomen a avvaXel(p(o derivatum uon 
aliter ac siraplex alni(pn, cujus scriptura nunquam dubiafuit: 
%a yaQ txovta xo o avTiTiaQaxei/iisvov exovai to e iyxei- 
fnevov keyco Xoyog, deQOj doQ(x, Xel^co loi^q, af.iei^co af.101^^ 
etc. Cram. II. 175, 8. et 29. Semel ei mutatur in ev evk^ 
ix tov eiXco Cram. II. 137. vel polius ab eXlco. Bis in ov, 
ano zov yeiQco xoQa xal xovqcx EM. 534, 4. ^') et ab etXco 
nomen forense i^ovlri h. est i^eilr^aig sive ix^oXi] et ab 
eodem fonte ovla/iog i. q. l'?.t] Proll. 155. ouldg ^ Tt^Qa, 
cnjus nomen latinum est bulga ab eadem radice natum ut 
synonyraon vulva, et vv^ xazovldg djio xov eiXletv zo av- 
0TQi(f£tv Pliot. Diphlhougi av et oi non cadunt in hanc quae- 
stionem ; ev ubi emergit, iii ov transmutatur OTtevdco aTtovdyj, 
cui comparari possunt iXevO-co etXtjXovd-a et ^ovdia ipevd^ 
KQTJzeg Phot. quanquam hoc fortasse a \pvdtog natum est, 
cni cognata T//t;d()og et ipv&og epsilo carent v. Dissert. I. §. 1. 
Adnotam. A nev&ofiai derivatum esse TToO^r^ et no^og Phi- 
loxeni fuit conjectatio probabilior certe quam quod Eustathius 
posuit TTo&og dno zov Tteid^co p. 1679, 12. nam et in latino 
sermoue verbura q\iaero significationes interrogandi et desi- 
derandi complectitur, homericumque iQeco hoc est iQevvai non 
longe abest ab iQaco et sQcog. Vocales ancipites e longis 
breves fiunt avr], tqi^^, naQaipvxt], excepto tpvxf], quod non- 
nulli a ipvx^^g declinatum dicunt, et xXivt], cui hujusmodi 
ratio praetexi non potest sed a brachycatalectis eo certe 
distat quod substantiam indicat. Consonantium trope posita 
est in attenuatione, qualis in aoristo et perfecto secundo ob- 
tinet. Itaque pro zeta succedit aut gamma a^w {aya^iai) 
ayq, xQiyrj , xQavy}] aut delta (pQadrj , xvidt], axi^r^ {scida 
dno zov axitetv Charis. I. 18, 29. p. 59. b. Lindem.) quibus 
cousoni sunt aoristi exQayov, e^pQadov etc. Sed eadem ter- 
rainatio transfertur ad paragoga, quibus hoc tempus dene- 
gatum est aQfioyi], ftaazayrj, Ivyrj, olftcoyj] et xofitdi] ceteris 
memorabilius quia a numerosissimo genere verbum in ^w 



16) Verba non hinc sumuntur sed a terminatione in os, quae ex 
uno 6i(f&eQt(koi<fOi apparet, fivQuXoufiTv , ^riQaXoKpeiv. 

17) Hinc aiToxovQog et diverso accentu vXoxovqos, 



262 DISSERTATIO XVI. 

derivatorum, uiliil simile uascilur, nisi forte huc pertiuet 
Almdda alaxvi')] uddxcoveg Iles. ut Hemsterhusius corrigit 
pro aXxovda. Semel v substitulum est nlaCco nXdvri natum 
fortasse ex vi] adulterino futuri nldy^co ut xldy'§co xlayyr]., 
quod non minus solitarium est. Pro oo supponitur una gut- 
turalium; ac primitivis quidem constanter gamma aaaco {ayvviiu) 
ayr], Qayi'], ndyrj, xayr], nsQKpQayi], xaxavvyr], nXrjyr], prae- 
ter unum mvx^ , atque horum exemplum sequuntur etiam 
paragoga dklay)] , narayv, tivayr], %aQayr], okoXvyr], dfza- 
Qvyr], sed haec minus constanter; nam et tenuis reperitur; 
aLxrj dno zov dtoaco, cog cpvXdoaco cpvXax^, vkdaaco vXaxrj 
Schol. II. XV. 709. nisi haec paronyma sunt ab ai§, cpvla^. 
Et nonnunquam aspirata perfecti primi characteristica na- 
Xa%r], raQaxt], d[.wx^, oqvx^] nisi oqvooco primitivis adnume- 
ramus. Sed idem posteriores per gamma scribunt oQvy/] 
sequuti aoristum coQvyov. * ^) Et tripliciter adeo variat verbi 
dkvaaco progenies dlvyr], dlvxr] (elucus, alucinor) dlvxr'] 
apud Hippocratem ejusque interpretes graecos, neque mihi 
exputare contigit quibus legibus haec consonarum varietas et 
vicissitudo regatur. Denique ordinem excedit [.idta si h/ndooa) 
derivatum est non a /ndCco tb xad^aQitca, quod legitur quidem 
apud Hesychium sed alieno loco ante Mdooov • nec usitatum 
est verbum cpvtco, unde cpvt,a repetitur. De vocalium incon- 
stantia si quis me consulat, illud quidem raanifestum est a/m- 
Qvyr] et f.iaQf.iaQvyi] non potuisse versui heroico adaptari nisi 
alterum longam haberet penultimam, alterum brevem, sed cur 
nh]yr] aliam vocalem acceperit atque Qayi], '») id mihi latere 
fateor. Verborum in axco exeuntium uni nomen accessit di- 
daxr]' Quae duplex lambda continent in nomina transire non 
possunt quin assumant omicron perfecti secundi consona ad 
nativam simplicitatem redacta /?oA?;', aioh'], svzolr]. Labia- 
libus quae accessit dentalis rursus demitur xdnr] naQa tb 



18) V. ad Buttm. 260. hqcoQvyov pro aoristo attico aflFertur in He- 
rodianeis Cram. III, 265. 

19) Galen. Gloss. 'Prjy^ai oxiOfiaai ^riyficcai sed codd. ^r^fna^ prae- 
bent fortasse pro Q^yeai. Eustathius 782, 20. Qfjyog tiyfg za Qr)yfj,a%a 
TMV XQoaawv, €Z€qqi (ff naQa ro Qij^ai xb (iaxpcu. 



V. I. 1)E NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 263 

idiieip Sch. II. VIII. 434. Qmi) rvaQa x6 qltizw Eust. 159J, 
43. ut Evimco eviny], sed hoc discriniiue quod eviTnco iota 
hreve habere dicitur, qltixco lougum, aazQcmTco aoTQaTTt], 
xaf.iTi7] (gamba, gambia) xoTtr], tvtij] etc. sed et hic iuterdum 
levirescit aspirata perfecti primi (^qvtctco TQvcp^, aq»], ^acp)], 
nacpr'] , Tacpr], Qicp?] a qlti/] et mensura distinctum et saepe 
>iguificatione , xaXvcpr] cortex EM. .87, 19. (omiss. in Thes.) 

cfQaxaXvcp}], xataxQvcpr], quod multis seculis antecedit verbo 
y.ataxQvcpco, et ab eodem capite artoxQv^/] ap. Eustath. 974, 
10. et aequales v. ad Aj. 449. assumta media yalv^r] a xa- 
/.vcpt] siguificatione separatum. Sigma verbo infultum remittit 
yrni^nyi]. Epenthesis vocalium rara est et unius modi Ttelva 
ii 7ti.vo[.Lai, xQavyr] a xqcxlcjo , consouantium duplex, una e 
\crbi inclinameutis , quam naturalem appellabo; altera posi- 
tiva ex consonis extrinsecus assumtis. lllam efficiunt literae, > 
(fiiibus tres primae passivi personae distinguunlur, una fi, 
ipi'if.ir], Tifir] et a verbis non puris oiiyfu'], wyfir] etc. v. Parall- 
392. sq. altera a, cUo satio aat] taedium, Tieioto TteTteiaat 
.leioa, ^°) fiv^co fiv^a, do^to do^a, xoQoaL ai TQixeg dia t6 
xeiQead^ai Poli. 11. 32. nisi hoc paronymon est cum xdQa, 
xoQvcpi] , xoQvg coguatum; tertia tau atrj, xoitr]^ TtaQo. rb 
xeioj xelfiai EM. avtj] et ab deiQco aoQZj'], ab sQdco soqtj'] 
ut dQuv dicitur pro Oveiv, dQaaig pro ^vaia. Consona, qua 
perfecta verborum purorum terminanlur apparet in duobus 
0^r]xr] et fivxr] j) fivaig Galen. Gloss. v. ad Buttm. 401. Haec 
ul in verbalium ordine collocentur res et causa postulat; 
nec tameu sententia est Graecos, quum haec ita fingerent, 
animum scmper ad certos verbi casus intentum habuisse sed 
iu formatione nominum iisdem usos esse consonis, quibus in 
declinatione verbi adsuessent, in arte vero conimodioris distri- 
bulionis causa aliud primae assiguari personae convenit, aliud 
secundae vel tertiae. Sunt enim alia quae originem quidem 
a verbis sed consonas non eas habent quibus tempora et 

20) V. Prolegg. 419. ParaH. 124. In HerodiHn. Eplin. 110. neiGa 
>l Tov '^vlov scribenduin est TlHaK -i] tov ^Oivlov. Hic enlin quum 
Elidetn occupaverit, probabile est mythographos ei supposuisse filiam 
urbis Pisae eponymam. Schol, Theocr. IV. 29. Pisam Endymionis 
filiam perhibet, Endymionem vero regem Elidis tulsse constat. 



264 DISSERTATIO XVI. 

persoiiae discriminaiitur sed explelivas : Gsuio ao^ri — ava 
avdi], x^^ico xlidfj — Ttaga xo aco avXyj EM. navXa ix zo\ 
navio Regg. Pros. p. 425. fnrjlr], oxi]lri, cpvh] etc. a doa 
dano dcxvj] rj fieQig, ^covr], cpcovrj — a tqvco tQvnr, i. q. TQv^irj 
xvcxio xv^cpyj V. Diss. I. §. 3. ab aco et ipcxco avQa et tpcoQa, duo 
dentalibus fulta xvvCa a xvvco Herod. EM. 523, 7. et (hcxO^tj 
a /j.alco /Aaiofiai to Ct^tco, unde etiam neutrum /naihog 17 C/;- 
Ttjaig et /iai>cof.iai trjTcd Hes. ubi fortasse conjunctivus po- 
nendus ficxd^co/iiai usurpatus alicubi pro /lad^co. Sed eaedem 
literae nonnunquam etiam consonis verborum non purorura 
linalibus se acclinant, non omnes omnibus neque omni modo 
sed ut cujusque fert proprietas. Ex hoc numero extraneorum 
iusinuatur primum lambda, naQcc 10 'Cev^co ^svyl?] cog xqco^co 
iQcoyXr} EM. 661, 14. quod confirmat synonymia vocis yQcjovr/ 
cavea a yQcao rodo deductae; aliquanto saepius v, nrjaoco 
naxvri EM. 40, 30. tev^co TtyvriV^Y, 57. iQeimo sQinvr] Sch. 
Nic. Th. 22. cptQco cptQv?], quo exemplo adducor ut IUqvu 
a^ivrj Hes. a xsIqco ortum existimem ; nam xeJQai idem inter- 
pretatur ^oxpai rj oxioai ^vXa, et sic saepius legitur con- 
gruentibus nominibus hinc formatis xoQ/iog et xoQOog. ^Oxvrj 
sive oyxvj] Sch. Theocr. I. 134. ano tov ayxeiv doxetv , et 
in nostra consuetudine species quaedam pirorum nominatur 
Wuerghirn et StraengeJhirn, quod Frischius reddit pirum stran- 
gulatorium, et francogallice etranguillon , nec dissimile epi- 
theton habet pirus silvestris axsQdog nviyoeaaa Anth. VII. 536. 
Assumta labiali a nsiQco figo derivatum est noQnr] fibula. 
^'AsXla dubium habui quo loco proponerem; nam si vera est 
originatio naQcx to aco cog d-vco d^vslla Oriou. p. 73, 21. 
Cram. I. 60. ad paragoga bisyllaba pertinet, quae tractavi in 
Prolegg. Dissert. II. sed fortasse non spiritum proprie signi- 
ficat sed vorlicem venti a verbo s\ho, quod raaxime convenit 
Euripideo aslXai aoTQcov id est vertigines, circites. Eadem 
dubitatio est de nlrj/ivQa, utrum a nXr^/ivQco derivatura sit 
ut noQcpvQio noQcpvQa an a nhr^/irj xaTa naQcovv/iiav tivcc 
ut Eustathius ait ad Dion. 198. 

§. 5. Qui disputationi uostrae a prirao ingressu usque 
ad hunc locum operara dederint, forsitan mirati sint cur non- 
nulla noraina, quae Grammatici paronymis adnumerant, inter 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 265 

^cibalia referre maluerim. Qiio iii nuraero sunt tria eorum 
(jiiae in prima paragrapho proluli ab EM. 597, 19. disputata : 
rraQo. %6 §Xd^og ^ld^r], GxenoQ axent], et 747, 28. ubi nomen 
urbis TdQcprj cum plurali td xdQcpr] congruere docet ut r) 
axeTTrj zd axinrj, 7) dsQr] td deQT], rj azeyr] zd azeyr], testem 
citaus Herodianum. Rationem vero hujus sententiae nullam 
iuvenio nisi quod nomina a verbis derivata barytonis, si 
significationem verbalem agendi patiendive habent, pleraque 
oxytona sunt, praesertim iambica, quorum tenorem interrum- 
pit ^Xd^T]^ nisi ad paronyma transferatur. Verum tamen haec 
ratio neque in /.idxri convenit, ueque in avr], quod Arcadius 
ciiaracteris causa gravari dicit exemplis usus ex alio genere 
repetitis : xd did tov avr] diavXXa^a ^agvvETai, avrj, nXdvr], 
Kvdvr] xvQiov^') ^dvrj, quibus addi poterant Kdvrj, KQavr], 
/idvr], arcdvr], ddvr], Odvat promontorium Chii sed hoc vago 
iii nostris libris accentu v. Interpp. ad Thuc. VIII. 24. nec 
satis constat (pdvai solemnium bacchicorum nomen v. V^ater. 
ad Rhes. 928. a lampadodromia ductum ut suspicor ; sed ap- 
pcllativum (pav^, quod in Hesiodi versu larapadem vel facem 
designare videtur, Herodianus n. Mov. p, 18. acui docet 
contra morera disyllaborum hujus forraae. Compositum nQo- 
ycivri in Callim. H. Cer. 74. oxytonum est sed Eustathius 
723, 27. dno tov yalvco nQoy^dvr] xaTa Tovg ^otpoxXaovg 
vno(.ivr]i.iaTioTdg^ significans Schol. Rom. ad Antig. 80. ubi 
codem modo scriptum est. Verum hoc et q)avr] ad alterum 
genus pertinet quod in §. 4. enarravi ; tonographi autem per- 
mixte de utroque disputant, potissimum in hanc sententiam 
ut verbalia ad oxytonesin propendere doceant, paronyma in 
contrariam partem, velut Arcadius ra eig yr] la/it^ixd Qrjfxa- 
Tixd ovia o^vveTai Tayr], acpayr]' naQOJVViita de ^oQvveTac, 
ndyr], TQvyr], axeyr], quorum illa nihil dubitationis habent, 
haec plurimum. Nam ndyr] certissime non a ndyog, cujus 
longe alia potestas , sed a nr]yvv(.ti derivatum est ut syno- 
nymon nrjxTrj, et fortasse non sic scripsit Arcadius sed ayr]. 
Id enim non ab a^to sed a neutro t6 dyog sive ayog ortum 



21) Hoc aut ex alio canone huc translatum^aut mendose scriptum 
est pro Advt). 



266 DISSERTATIO XVI. 

dici polest vel adeo debet, si veriim est ea, quae non solum 
origiuem sed eliam senteutiam verbalem habent, acui opor- 
tere. ndyt] vero non pactionem declarat sed compactum quid- 
dam. De rQvyt] non magnopere contendam utrum a tqv^. 
propagatum sit ut €?Jxr] ab e^i^, tpQixT] a cpQi^, an a verbo. 
Sed aTeyr] nuUa causa erat cur ad aisyog potius referretur 
quam ad axeyco, quippe substantiam significans, quod genus 
nominum gravari solere Arcadius ipse observavit p. 106. ro; 
€tg drj Xriyovta Bxovza zrjv tcqo tiXovg ^Qaxslav, el /iiiv 
ovoiav arif-iaivEi, [3aQvv€Tai, nidr}, aidr], xvidrj'^'^) ei di 
xarcc 7TQ(iyf.iaTog xaaaoiTO, o^vvsTai, cpQadr], nofiidj], xXidr]. 
Quoniam vero actionis vocabula eadem verbalia sunt, con- 
sequitur ut haec eodem vergant, id quod iu uno quodam ge- 
nere animadversum est a Schol. II. XV. 709. to. elg ixt] 
XijyovTa q)iXel ^aQvvead-aL elixi] , eQixr] , fxvQixr] , cpoiviitr]. 
Tb fUvTOL aixrj oj^vvovrjd^r] 1'acog otl Qr]f.iaTLxbv vrrrJQxev, 
€t EM. 95, 50. To avdyxr] ei rjv dnb Qr/fiaTog tov dvdaaco 
o^vvoiTO dv cbg arevdxco azevaxrj. ^^) Haec ex Herodiani 
schola manasse apparet ex alio loco, quo naTayr] gravari 
jubet, quia non verbale sit ut dlalayi'] sed paronymon a 
ndTayog v. Prolegg. p. 15. pro quo sic potius dici oportuit, 
nomen acuendum esse si crepitum significet, gravandum vero 
si crepitaculum ; nam verbalium quoque permulta gravantur 
si ab aclione transferuntur ad substantiam ut ndyi], xqoxt], 
cpo^r], dfioQyt], ateyr], axenr] etc. Hanc ego non unicam 
quidem esse arbitror diversae notationis causam sed gravis- 
simam, neque accedo Herodiano in charactere sive conse- 
quentia literarum scrupulose haerenti, hoc modo: Ta ftcTd 
avfLcpcovov diavXXa^a o^vveTaL tcTj o naQaXrjyOfieva, el yi- 
voiTO dnb QT]yf.idTcov t^j e naQalrjyofitvcov fiovqt olov aTQOCp^, 
Qoni] , oXxr] , cpoQ^r] ' nQogid-rjxa tc^ e naQaXrjy. fiovci) 'iva 
sxcpvyco To noQnr] ' tovto yaQ naQa t6 neiQco. At hanc 



22) Id nisi putavit licentia poetica produci sed natura iota breve 
habere ut xy/fw et xviSa, scribendum est xQuSrj. 

23) IdydyxT} sive ab avciaaw derivalum est sive ut Buttmannus 
sumit Gramm. T, II. 314. ab (tyx<^ , cum tfrfw/^ 'discrepat mutatione 
consonae. 



P. 1. DE NOMINIBUS PRIMAE DEGLIN. 267 

barytonesis causain non esse ostendunt (pd^oQcc, onoQa, sed 
gravatur ob siguificalionem v. Prolegg. p. 12. quo accedit 
epenthesis, sicut laconicuin {.loQa (nam sic ubique scribitur, 
non {.lOQCi ut EM.) diversuni a artoQci accentum accepit et 
signilicationis causa et propter ellipsin ut deQr], xQoa. Idera 
miratur tvti^ scribi acuta ultima: xd yaQ elg nrj (adde t(^ 
V naQaXrjyo (.isva) ^i^.el ^aQvveoO^ai (adde otov tqvtct], xvnt]'^*) 
?.vnr]) el di o^vvBxai , syii nQo TsXovg // l rj o ^chol. II. 
V. 687. Et saepissirae Arcadius: ta elg xrj (pvoBL jnaxQa 
naQaXr^yo^ievaaovvdXsima'^^) ^aQvveiai aQx^y/neva dno ov/ii- 
ipiovov Liri notOTr^za cpcovrjg dXoyov ^ ^) or^iiaivovza, rXavxrj^ 
nevxrj, vixj], tpQixr]' Td ds cox^ (scr. ^x^) o^vvezai. Et 
alio loco rd nQO tov x ovf.icpo}vov sxovza /nr] to A ^aQV- 
vetat,, xdxT] (scr. xdxxr]) Xoxr] {Xoxxrj) xqoxtj t] ipi]cpig'^'') 
JiQxrj, BdQXT], aoxr] ' tb dk blxr] xal dXxr] s'xei tb l, quara 
partera canonis evertunt fidlxr] , xd^x}] , ftilxa, aXxr] ferae 
nomen. Hujusraodi praeceptis non raodo ratio accentus non 
aperitur sed ne nota quidera traditur, quae errare non patia- 
lur, nisi vocabulorura specie et tono convenientiura tara raulta 
suppetant exempla ut characterem tonicum efficiant; qui prae- 
cipue apparet in verbalibus, quorum verba in praeseuti habent 
a, in perfecto o ut otQocpr], xXomq, notr] etc. Aliorum vero 
rationera si quis a rae reposcat, fateor rae solvendo non 
esse, ac de raultis ne inter veteres quidera satis convenit, 
quorura unura speciminis loco singillatim pertractabo. 

§. 6. In Herodianeis Gram. III. 249. disputatio habetur 
de nomine av^r] verbis immanera in raodura corruptis : l^r^tel- 
tat nozeQOv av^Pj xaXslzai neQiancofAsvcog 7] ^aQVtovcog ' ol 



24) Hinc patescit vitiose scribi yvTiri. Scholiastae verbis to ti/tt^ 
6oxel (os TTQog avaXoyCav arj/ufiovaOai in Proll. 13. interposui negatio- 
nem (os ov — hoc intellectu : asarj/LieioiTai (os ovx avaloyojg lovovfxtvov 
vel wg ov TiQog avaXoylav tov tovov e/ov. Idem tamen sed minus 
clare significatur negatione omissa. 

25) Loquitur de synaloephe ultimae syllabae ut avxfj , non de 
contractione primae ut Oq^xt}. 

26) Rectius igitur fxrjxri scribitur ut /uvx^, fiXrix^, fiQv/v^ quam 

/UIJXJ?. 

27) Id ex superiore canone huc furtim illatum est. 



26S DISSERTATIO XVI. 

fiiiv a^iovat TCdQiGTiav cog avlij xai avdii ' Xtyof.iBv de ot 
ov dvvazai ' ovdi yaQ to Qrjfia eaxiv av^io ' ubi accentili 
verborum av^cZ, avlto, avdco librarii nienioriae juhaereni 
translatus est ad nomina. Sed et avjLTJ mendose scriptun 
pro avy^ vel avxj] Hes. nam haec certe colligata sunt cunr' 
verbis circumflexis avyco et avxco, et fuerunt procul dubio 
qui hinc derivata dicerent, sed avXi] nullo modo ab avXco 
derivari potuit, quod non constat unquam pro aidlCoinai usur- 
patum esse, nec avX^ pro avhpig legimus nisi quod Od. 
X. 8. dcof.ia TieQiaTovaxiCezai avli] interpretura nonnulli ac- 
ceperunt pro avlrjaei. Ille igitur negat ex eo quod avdtj et 
avy^ vel avxv ultiraam acutam habeant, necessario consequi 
ut av^^ scribatur, nam av^co non dici ut avdco sed av^co. 
Ab hoc av^t] derivari potuisse non negat, opinor, nam a 
verbis barytonis plurima talia nascuntur, sed hoc modo pugnat 
non necessariam esse oxytonesin. Vulgo enim, ut vel nostris 
ex libris cognoscere possumus, av^r] scribebatur ut ly]i>r], et 
pauca alia verbaliura spondaicae mensurae. His tamen ille 
non utitur sed consuetudinem defendit analogia eorum, quibus 
eadem germiuandi et procrescendi notio subest conjuncta cum 
paraschematismo. Addit enim: leyofiev ovv oti zQia ravra 
ofioUog Xeyexai av^r] , ^kcxazr] xal avd^r] , ejiel naQeaxi]fioi~ 
ziaTai avtoTg av^rjaig, ^Xaatrjaig, av&r]aig. Tov avtov ovv 
e§ei tovov ov7ieQia7icof.teva (o^vvofteva) aXX^ ava^i^atdfieva. 
Aliam accentus rationem tradit Theognostus Crara. II. 116. 
t6 av^r] 01 ftiv ^aQvvovac Xiyovteg ano trjg av^r^aecog aTto^m 
-Aex6(pi>ai, quodque saepius doxr] scriptura invenitur pro (Jo^»?|| 
et fivitr] V. Wellauer. ad Apollon. IV. 1285. nescio an iis tri-^j 
buendum sit qui haec ex doxr^aig et fwxrjaig orta putarent/'- 
Non alienus cerle hujus sententiae Schaeferus fuit, qui ^oaxr], 
non vero ^oaxr] scribendura putat, quia hoc idera significet 
quod §6axr]aig ad Schol. Apoll. p. 257. ubi quum analogiara 
hoc poscere dicit, in animo habuisse videtur nomina barytona, 
quorum terminatio duplex, significatio eadem est, partira bary- 
tona aXr] aXrjaig, e^ancxtrj i^ancxtrja ig, ifinvr] ifinvr^aig, d^id 
&iaaiQ, Xcxlrj XcxXrjaig, fieXitr] fieXitrjaig, ncaXr] ncoXrjaigl 
X^Ofir] xd(yfiT]Oig, pars oxytona, dXy^ aXyrjoig, ^orj ^orjoii 
Plutarch. de Superst. c. XII. T. VIII. ^x^ yjx^oig, no&^ 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 269 

noi^rjaig, auonrj aiionrjatg^ axom'] axoTiJ^aig, (pcovi] q)iovrjaig, 
quorum bisyllabae forinae praeter ayctTir] et cilyri Hes. et 
plurcs habciit auctores ct locupletiorcs. Scd de av^r] non 
omnes idem scntiunt; nam ^HQcodtavog avvrjyoQst joXg o^v- 
vovoi Thcogn. I. c. quod ejus placitum, si ex ceteris viri 
decretis conjectamus, characterc nominis nititur, hoc est ob- 
servatione nominum verbis affinium , quae in ultima eta et 
ante eam diphthongum habent neque aliquo modo affecta 
sunt; haec enim oxytona suut aly^, xQavyj], avdi], onovd^''^) 
^ovh], ovXiq, €vh], evvrj, noivr], fievoivj], avx^, £vxt]- Verbis 
affinia dixi propter daUi], yohr], oY/iO], quae paronyma esse 
1 creduntur a dalg, xolzog, olftog, et propter nsvxr], cui simi- 
lem originem assignavi in Prolegg. 113. Non affecta propter 
&oivi], quod illi ex dcovi] factum dicunt ut ayxoivr] ex ay- 
xcovj], a O^ccco enim ^covr] ducendum fuisse ut a ^cxco q>covr], 
ajiiccco a/iicovr] , yQcxco (yQaivco) yQcovr]. ^ 9) Et deilr] quoque 
atque t^ikr] non nativa neque integra sed interpolata esse 
vetus fuit opinio; num a daico ducla sint, ut Buttraanno pla- 
cuit, valde dubium habeo. Quod restat xav^r], serael nec 
araplius legitur apud Pindarura accentu fortasse olim alio 
scriptura vel inter oeor^i^ieico/iteva relatum. His igitur ratio- 
nibus Herodianus oxytonon av^?'] praetulisse videtur. Quo 
facto consentaneum fuit ut pro enavBrj apud Platonera cor- 
rigeret enav^?], nara syntheta accentura sirapiiciuTn retinent 
etiam in hoc genere biformiura anocpoQcx anocpoQr^aig, dia^ 
no/itnj'] dian6j.tnr]aig, snioxon^ enioxonrjaig, eni^oi] eni- 
^6r]aig, icpoQftr] eqoQ/irjoig, enarpr] enc'ccpr]OLg etc exceptis 
properispomenis ut avcxnavXa avanavlr^aig, quae necessario 
sequuntur norraam monoscheraatistorum dtcxneiQa, anofioiQa 
etc. Alterura illorum, quae ab illo Semiherodiano disputan- 
tur, fiXcxair] Arcadius acuit sed addito xovto ztveg ^aQvvovat. 



28) EM. 465, 54. ra ds rf»? fietQVTOVa ov d4i.ei ^^Kpihoyyo) nceoa- 
X^yea&ca, ^iidr], eSr} (n^Sr]) on(Q ar,fia(ysi jov ^fOjuov, XQcxSt)' nQog- 
xiiTai fiaQviova Jm ro Onovdri xa\ avSri. 

29) Huic cognata sunt rQct^d axac^Cov ^o&QOi et FQaia xaQ^onog 
Hes. nam et yQiovt] non soluin rupera exesnm sive excavatam i-sign 
ficat sed etiam mactram. 



270 DISSERTATIO XVI. 

Hoc autem atque tertium avd-r] a trisyllabis iioii specie modo 
distaut sed eliara significatione. Nam in Plat. Protag. p. 334. 
tavta xalg (^i^aig ayad^d, talg di ^ldataig TiovrjQa, non 
germinationes intelliguntur sed germina TTtogd^oi xai veoi 
^laatol ut paullo post vocantur. Similiter av^rj in Hippocr. 
Muliebr. I. 674. trjv /.t7]tQ7]v Qodwv avO-rj Ifjad^aL pro avd^si 
dictum est; Aelian. H. Ann. IX. 37. td oQvvq)ia trjv avd^rjv 
tojv divdQtov aitovvtaL et Philostr. Heroicc. p. 663. ttov f.iev 
dyQLiov ddvdQcov al av^aL evoofioi , tcov di rjf.uQcov ol xaQ- 
noL nullo pacto substitui potest dvd-rjaig, quia flores signi- 
ficantur ut in Nic. Th. 625. ehxQvaov /ur] Xine dvO^rjv Schol. 
adnotat dvd-rjv to dvO-og elns. Ita etiam ytvva yivvrjaig, divrj 
divrjaig, syyvr} syyvrjOLg, Ivnr] Ivrcrioig, ndd-r] nd&r]oig et 
quae Photius pro synonymis habet avlai al ovlrjasig naQa 
Jr]fxoa&ev£L, nonuihil inter se differunt et magis etiam s(.l- 
noXrj sfinoXrjaLg, tQvnrj tQvnrjaig, sYXrj [YXr]) SLlrjaig, quorum 
alterum rem, alterum actionem signiiicat, dvti^oh'] dvti(36- 
Xrjaig, sed dnsfinoXt] et dnsfinoXrjOLg cumque diversis prae- 
positionibus composita diicpLnoXr] nsQLnoQsia EM. et nsQi- 
noXrjaig eodem loco sunt. ^°) Quibus omnibus manifestum 
fit Graecos saepe quidem flexu vocis distinxisse momenta 
significationis sed hoc discrimen neque in terminationis forma 
positum neque perpetuum neque accentu diverso notatum esse. 
Haec paulo fusius edisserui quia quae Hemsterhusius attulit 
ad Thom. 127. perpauca sunt et minus apposita. **) 

§. 7. Aparaschematista ejus generis, quod cum verbi 
cognationem habet, pleraque oxytona sunt non solum quae 
actionem significant sed etiam quae substantiam ut dxor] ^*) 
sive de auditione dicitur sive de auriculis v. Meinek. ad Com. 
T. II. 307. item taqirj sepultarum significans et sepulcrura 
V. ad Aj. V. 1090. Xa^rj (nam Xd^rj a Meinekio Anall. p. 84. 

30) ^EnmoXri et avanoXriais paraschematismo carent, 

31) ^Oipeilrjais unde siiraserit, nescio; nQoa&r] et inCxXr) alias cau- 
sas habent, quas in Pathol. exquiram. 

32) In Hippocratis libro spurio de Septim. p. 165. T. I. Lind. ov 
niQiiiTevxci K^de tw nQccyjLiari ocp&aXfioTai , axoijad 6k fMovov , scri- 
bendum videtur axoriai. Quare axoriaiQ In §. 6. non retuli. 



f 



P. I. I)E NOMINIBUS PRIiVlAK DECLIN. 271 

iiierito rejicitur) et oq^ayi] ntroque intelieclu. Interdura tameii 
rautatur accentus : xaf-iTii] curvatio et xcqiTiT] distorlo corpore 
canipe Columell. axacft] lo oxdf.tfia, Oitdcpr] xo nkolov Arcad. 
Et nonnunquara scriptura vacillat odyT] et oayv v. Vater. ad 
Rlies. v. 207. illud ut ndy/] aliaque subslantiarum vocabula, 
hoc ut tay^, ocpayr],, quia natura sua verbale est actionem- 
que Tov od.Tieiv indicat. Pariter fluitat Xd/.iTir], quod Arcadius 
sanxit, et lafxni'] mucor vini, tn sndvc) tov nid^ov kafinQdv 
onsQ av9og oivov Af/fiTai Scliol. Eur. Or. 115. qui sine dubio 
a Xdfinvj derivatuni credidit, sed Erotiani glossa yidfinT] xo 
ECpiaxdfiEvov T/;g dedolioiilir^g ol'vr]g (scr. zolg — oivoig) xal 
iXccaig olov tl linog, traducit nos ad aliud etymon vocabulis 
Idnr], /Jficpog, yl/jfn], Uppus, communiter aptum; quanquani 
haec quoque si ab ultiraa stirpe repetimus, ad Aaw, Idfmco, 
redeunt; nara pituitosa et mucosa albent atque nitent cf. Pro- 
legg. p. 92. Goettlingius in libro de accentu poslhabito signi- 
ficationis discrimine sumraara rei in accentu ponere videtur; 
nam quae ultiniara acutara habeant, a verbis derivata esse 
dicit, quae secus, aliunde alicunde ; ideoque nvyr] verbalibus 
adnuraerat, avr], f.idxt] , tvyj] alteri geueri, cujus ortura am- 
plius non explanat, eadenique norraa utitur in iis quae cum 
verbis perispomenis societate quadara contineutur velut Xvnr], 
vUt], (iQovir], zehvTj']. Ad priorera partera quod attinet, ego 
Buttmanni partes sequutus sura oxiyr], fidyt], cpvyr], acpr] quara- 
vis diverso accentu notata verbis barytonis subjicientis Gramm. 
II. p. 400. Sed num Ivnr], ut idem statuit, a kvnkco et ^or] 
a ^odio, an hoc ab illo derivatum sit, despero ita dijudicari 
posse ut nihil dubitationis relinquatur. Ac fuit jam olim hac 
de re sumraa dissensio. lllud defendunt EM. 225, 23. dno 
%ov yevvid yevr] log cineiXcH aneiXr], elXio elkr] (avXi]), covdi 
wvi], Arcadius p. 112. et Theognostus Crara. II. 148, 8. td 
q)Covr] dno tov cpcovto, xo covi] dnb xov covco et Regg. Pros. 
n. 19. p. 425, 7]OGa ix tov r]ooco, neXva ix rov neivco. Ab 
altera parte stant Choeroboscus in Anecd. Bekk. 1137. ta 
neQiancofieva exovai t6 d^r]Xvxdv nQovndQyov TQvcpr] xQvcpio, 
oQfir] oQfuo , et Theognostus secum discors I. c. p. 95. xd 
ano T(ov elg r] 0^)]kvxcov yivdfiava Qtjfiaia devieQag yivezai 



\ 



272 DISSERTATIO XVI. 



\ 



av^vyiag wg enl to noXv '') /Jo/y /?ow, tex^^I '^^X^^^f ayceix 
etyanio, ^isXhrj f.i£lsTco, aliique qui in EM. hic illic inle 
loquuntur Giyrj oiyio, avdrj avdw, cxqttt] aQnto p. 148, 18. et 
qui oranes auctoritate praeeminet Herodianus Anecd. Bekh 
1299. To a^iiXlco yal Xvaoco exovoiv ovof-iaxa nQovnoxsi 
[XBva 10 af.iilla xal Xvoaa. Inde fluxit canou generalis i 
EM. 131, 49. rjvixa looavlla^el za Q7]fiaza xdlg ov6f.iaoi 
o^vvETai Si r/ ^aQvvetat ra ov6f.iaTa, ra de Qrjfiaia neQt 
anaTai, %6te ex zcov 6vo(.ia.xcov naQayovtai xa Qrjiuaza, /li6v(» 
fiovcx), xpvoog xQ^^(^^^y anoQog anoQw , quae licet ex alio 
genere repetita sint, tanien non dubium relinquunt quid ille 
de femininis senserit. His igitur auctoribus et quia uaturae 
consentaneum videtur ut productiora oriantur a minus longis, 
neque Buttmanno adjicere possum neque prosodiae catholicae 
auctori doctissimo, quem paullo ante appellavi. Nam avdtj, 
Tjxi], Giyri, aiconri caeteraque id genus non a verbis circura- 
flexis uata sed ipsa verborura circumflexorum principia esse 
statuo perinde ut barytona vixri, Xvni]. Ac nonnullorum etiam 
origo reddi potest et progressio avco avdrj avdco, x^lco x^^^^ 
xXidco , xico Tifiyj Tifuo, anTco acpr] ag)cd,^*) Xei^co Xoi^tj 
Aoi^ttTai anevdei Hes. et nominum barytonorum g)£Qco (pcoQ 
q>coQa (pcoQCx), neiQco ne~iQa neiQco , ctco (satio) aarj aa 
&aco d^oivr] d^oLvco etc. quae nomina cur diversos acceperi 
accentus, nunquam inventura iri spero; neque ea sermoni 
natura est ut omnia omnibus, paria paribus respondeant 

Nomina masculini generis simplicia, quae certo constc 
ex tempore praesenti expressa esse dubito an nulla reperian| 
tur praeter ctQTvvrjg et quod rainus certum est evd^vvrjg. Eii| 
stathius quidem aleiTrjg ab aleiTco derivatum dicit sed ho( 
nunquam in usu fuit, nec ea fuisse videtur nominis origl 



33) Nempe nonnulla transeunt in verba primae declinationis, ^;^ig 
AvTTJj , ipwvri , moCtt , ^QOii] , XaXttyri , faxrj , aiovaxri , xavaxr}. Sed r« 
gula vincit: oQfia} el fi^v laii Sevr^Qag av^vyiug, ano tov oQfii^' sl <f] 
TiQcoTrjs, yCveiai ano tov vQfiog Epim. Cram. I. 320. 

34) Suidas post ^A(paoCa — rj acp^ Svvattti x«t ano xov nsQianc 
fiivov acpd} ysyovivtti xul ano tov ^aQvtovov a(po). Hoc etiam Butt 
mannus Ciramm. 11. 117. pro themate ponit. 



P. I. DE NOMINIBUS PRIMAE DECLIN. 273 

V. Prolegg. 376. et 383. Nihilo plus valet Jvnxri^ naQa to 
(JyTTTw EM. 291, 20. quod cum Xi^utrjg et aliis compoiieiidum 
est V. Parall. 135. sq. quo loco zevO^rjg quoque attigi et alia 
quaedam pariter incerta. l.4(.i6Qyrjg vel paraschematismus est 
feminini a^ioQyrj vel utrumque singulatim affictum est per- 
fecto raedio. Eandem tropen sed conjuncte cura epenthesi 
consonae ostendit IIoQxrjg o nsQi tu) doQazi xQtxog^ anb 
tov TiEiQio wg 'Qquov EM. quicum consentit Sch. A. ad II. 

VI. 320. atque haud scio an ita sit; nam annulus ille prae- 
bet usum fibulae quae noQurj dicitur ab eodem verbo. KoiT^g 
IsQevg 6 xa&aiQcov tov cpovea et verbura Keicoaaod^ai xa~ 
d^rJQaa&ai qua ratione cura xslio sive xalco contineantur ex- 
plicui in Aglaoph. 1290. cf. Prolegg. 41. not. Ooki^g et alia 
quae in hanc siniilitudinem incidunt, examinavi in Parall. 134. 



Lobeck. Technol. 19 



l 



Pars II. 

De nominibiis secundae deelinationis. 



§. 1. Haec breviore sermone explicari possunt quia ab 
iisdem primordiis et eodem ordine procedunt hoc uuo discri- 
mine quod substantivis accedunt adjectiva quae permixte cum 
illis exhibebo. A puris igitur: vaog sx tov valcu EM. {?98, 
47. quae etymologice juncta sunt in H. H. in Apoll. 298. vrjov 
evaoaav aedem aedificarunt, et intransitive in Sibyll. V. 296. 
V7]dv CrjTovaa xov ovxeri vaietaovTa, substantivo a generali 
verbi significatione, ut saepe, alienato. ') Cum vaog et vrjng 
Arcadius p. 36. confert naog et nrjng, quod Schol. \\. \\. 163. 
et alii a dorico nao/nai derivatum pulant quia hoc nomine 
ol enlxTrjToi ovyyEvelg declarantur contra positis Tolg qjvoet. 
Trisyllabo llaio adhaeret adjectivum Uaog. Kldlog o i}Qfj- 
vog in Thes. affertur e Lex. Mss. ^) .Avog ovof.ia Qyj/iiaTixbv 
ix Tov avto EM. 1'avog rj xoiTt] naQo, to iavco Hes. Epsilon 
vulgo quidem in o transit ^Qoog, Qoog etc. et nonnunquam 
in 01 g)Xeto cploog tpXoiog Cram. I. 429. semperque in neutro 
nkolov, sed adjectiva nXiog sive nXelog et %Qelog ab ob- 
soletis nlkto impleo et XQtto v. Diss. I. §. 3. a xelto adoleo, 
quod eodem loco commemoravi, Kela xad^txQi-iaia Hes. id 
est suffimenta lustralia. 76g to ^elog ano tov u]fii, {uo) 
Schol. Oppian. H. 471. Sch. Scut. 128. ^oto aoog, ototo 
atoog et his congruentia toog sive t,to6g jam veteres com- 
posuerunt v. EM. 741, 50. et Eust. MoXog, a/.io7og et apvc^g, 



1) Pro recos dicitur oJxos Orph. Arg. 614. <Po(^ov So/xog Eur. 
lon. 221. Veneris domus Juven. Sat. IIF. 40. non contra, 

2) Ztvs NaZos sive Naios utnim ab inhubitando cognominatiis sit 
quasi "Eaxios et 'Manovxos an a fluendo ut Manalis sive Imbricitor, 
controversuni fuit v. Steph. s. JwSwyt) et Schol. II. XVI. 233. 



P. 11. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 275 

qiiae Hesychius aivyvog axvO^Qionog interpretatur et verbum 
\Iv£L axvd-QojTia^si, '^YjiBf.ivrjf.ivxE atvyvaL,ei ejusdem esse stir- 
j)is et familiae neraini dubium videri potest. Pernota sunt 
enaxovog et bTHjxoog, suspectum vero axovog, quod EM. illi 
praeponit et axoog avzl xov ccxovaiixcclg niaTiov Anecd. Bekk. 
368. ubi Meiuekius ad Com. Fr. P. II. 694. axovazixog scri- 
bendum putat tanquam simile afferens syntheton awdxoog ex 
Themist. Or. XXXIII. 366. sed dubitat tamen an hoc loco 
scribendum sit avvd-axog. Equidem neque axoog anaIog;iae 
convenire puto, neque avvdxoog, sed pro illo repono dxoqg 
uvTL Tov dxovoTixtog txEig, sic enim verba desiderativa ex- 
plicari solent: dxovaaicov dxovoTixtZg ex^ov Hes. apud The- 
niislium vero avvf]xoog, ^) nam avvd-axog poeticum sapit. 
Yiog TcaQa zo cpvco EM. quod nostri docti raagno consensu 
comprobarunt v. Herraann. de Emend. Gramm. p. 51. cf. 
Prolegg, 51. ellvog uaQa lo elkvco EM. noinvvog d^sQdmov 
Hes. Substantiva neutrius generis sunt ^Qva xd avhri wg 
y.al "0/.ij]Qog ^qvel avd^eC Xevxcjj Sch. Nic. 71. dub xov ^qvco 
tov aQXL d-dllco ylvsTaL xai s/i^Sqvov Sch. II. XVII. 56. et 
aniplius ad XXIII. 266. ^Qscpog tiQr^xav IvavTicog i)(.uv xo 
1[uj3qvov, to ds xE%d^8v €/ii(3Qvov' ^Qveiv yaQ xo av^sad^aL, 
qiia iu causa Sch. Theocr. IX. 9. composito i/i^Qvsiv utitur. 
Alterum est mvov naQa %o mvco %o dnonxvov xal dnoQ- 
olmov Tcov xaQncov zd axvQa EM. quod confirmatur aliqua- 
tciius honierico loco xv[.ia dnonzvsL ulog axvrjv, nam a%vr] 
iion solum spumara significat sed etiam acus axvQov v. Parall. 
274. *) rainus vero convenit cum atlica scriptura miov, quam 
ille ad netavvvvaL refert. Tertium ^vov thus atque arbor 
odorata non ambigitur quin a &vco suffio, furaigo, denorai- 
nata sint similiter ut a nvco (nv&co) nvov pus, cui affine 
est 6 nvog rb nQcoxo^QVTOv ydla, o tLveg nvaQ xaKovaL ■ 
Eust. 1626, 5. Tantum de puris. 



3) Verba sunt baec: l'va fir} v/j.as avtcptjv avSqas (fllovs te xal 
Ovvaxoovs, oixovQdi ta 7iolJ.d , VEavCaxoi dk ovjoi anoxQcivTOJS fiot 
axovovie;. 2!vvrixoot dlci videntur quia cum Themistio alios oratores 
andire solebant. 

4) Pro Qodov entvov ox^ai Nonn. X. 151. quod durius dictum 
videtur, fortasse s^qvov scribendum. 

18* 



i 



276 DISSERTATIO XVIi. 

§. 2. Non miniis multa cxiindanl ab allcro gcnerc 
mina et quidem a liquidis ■OaXXog, ocpalloc cuspes ^) Yl 
01 ocp^al^iol TcaQa. zo el?.s7od^ai Sch. Od. XVIII. 11. h 
est naQa to 1'lXsiv, et adjcctivum Ddog, quod Arcadius unfi 
l scribere videtur, oxvllog ^) o yvcov Hes. et ^xvlXa novT 
xvcov Anaxil. Com. Fr. T. III. 347. a oxvXlsiv id est oni 
onaQaoosiv Poll. II. 90. f^ioi^uvXlsiv xo ovvaysiv xa %sil 
ital yaQ za xsiXr] f.ivXXa nQogayoQsvovoi et (.LvXXog dici 
o disoTQa/iiiiihog zrjv oipiv a (.ivXXca V. Diss. V. §.1. Hyp 
dissyllaba alterum lambda amittunt ayysXog, aYyaXog etc 
Proll. 113. — Osvvog d-cxvaxog si ab Ilesychio recipiii 
verbo cpsvco snscpvov adjici oportet ; certius est ifvvog OQ/Lirj 
dQOf-iog Hes. et ab eodem verbo piscis nomen — -Ovvco xal 
Qr]f.iaTiybv -Ovvog y.al nXsovaofKii xov siIqov v ^i;wog Epim. 

I. 198. cui etymo convenit epitheton i>vvvoi, ■&vvovzsg Oppian. 
Hal. I. 181. Athenaeus vero II. 324. C. ita loquilur ac si 
consonam interpositam putet ^vco ^vvvog 6 6Qf.irjTix6g, quoci 
probavit Coraes ad Xenocr. p. 62. Cum oqco incito, cujus 
mentionem habui in Diss. V. §. 4. cohaeret ovQog 6 cpoQog 
avsfiog EM. Cram. II. 301. et composita naXivoQQog, afina- 
XivoQQog et naXivoQOog cum neutro ovqu to. OQfirjfiaza Scb. 

II. XXIH. 431. ') niaog naQcc to mioai EM. 673, 25. v. 
Parall. p. 31. A y?Mvooco yXavoog lucidus, ab oooofiai 6 
oGoog duobus numeri pluralis casibus adstrictum. A verbis, 
quorum character est muta, primum EXlyyoj sXsyxog, Qdfi^co 
QBfi^og, Tvcpco Tvcpog et neolericum OTovcpa stuffa v. Diss. 



5) Z(pf()i6s brachyparalectum pro aifay.el.05 repositum in Epicharml 
Fragm. p. 454. ed. Ahrens. ad sententiam satis aptum est, ad ana- 
logiam minus; nam quae a similibus verbis ducta priorem brevem 

, habent ut naXog, aakog, eorum alia est significatio {nalaig, adXsvaig) 
a(faXk6g vero dicitur 6 aifallcav ut alfiazavwneQi^aXkog et passive nQO- 
paXXhg rj aanig h^vvEtai Arcad. 

6) Schol. Opp. H. I. 743. scripsit axvlog ut nunc dicitur, uno 
lambda. 

7) Coraes ad Heliod. 345. ovQog cum avqu componit, cui longt; 
diversam originem assignavimus ab ixw. Illi velificatur Hesychius 
''AyxovQog — OQd^^og , nam idera ayxrtvQog dicitur, sed glossa nonnullis 
suspecta est. 



P. II. I)E NOxMlNlBUS SECUNDAE DEGLIN. 277 

II. §. 4. Adiiotaiii. oivcpoj (Tivcpog, quo et alii posteriorum et 
llesychius iu explicauilo oiQvrpvog uliUir; rpuyol tJiol ipv- 
y.iriQEQ liyovTai oi TaQool Sch. Od. IX. 219. ubi cod. ipvxoi 
praebet, hoc antiquo ?/^<V'J conveuieus, illud a ipvyco v. ad 
IMiryu. 318. ^Fviisi nivEi, ipvTiov mvelov Hes. Mira est 
\orboruni olcre et olescere, otco et oCog figurae convenientia 
Mnl siguificalio iusociabilis. Cetera sunt hominura attributiva 
i! adjecliva ayog, ccQy/jg, alO-og, ccQsaxog, ^ooxog, ^v^og id 
est nvxvog Hes. et Theogn. II. 19. yeywvog) ylixos o yXl- 
oxQog Hes. d£Qf.iog naQci xo OtQco cog eiQ/iidg ^/] ano tov 
■0-iQiito , quorum qnid praestel optio facilis, idog 6 cpayag 
Suid. d^rjyov o^v et Oi]nov d^av(.iaaT6v Hes. a ^t^nco, cujus 
per{'ectum niodo superest, **) tum xvitog ») Xa(.inbg %o enid^e- 
%in6v, u4af.inog t6 hvqiov Arcad. oiil^og quo uuus interpre- 
tum V. T. usus est '°) sed a Graecis gerraanis oTiXnvog 
dicitur, cog naQcc t6 d^dlnco 0^alnv6g, zaQnco xEQnvog, ov- 
xcog naQo. x6 GiiX^o oiilnvog Schol. II. XIV. 351. a aneQXco 
anEQyvog, 1'axco ioyjog, et a leixco barytonon lixvog. Arca- 
dius p. 150. t6 ccQtjycj ovx an6 zov aQi]y6g aXla rovxo an 
ixeivov. Nec tanien legitur illud scd ccQcoyog, quod parony- 
mon videtur ab ccQOjyrj ut edcod/j idcodog, aycoyiq aycoyog, et 
superiorum quoque nonnuUa a nominibus non longius distant 
quam a verbis. ^AQaQog perfecti reduplicati ccQaQa simile 
sed adhuc non satis stabilitum est v. Parall. 48. 

§. 3. Quod proxime memoravi cpayog quuni in N. T. 
neque antea reperiatur, tara a novilio cpccyofiai derivatum dici 
potest quam ab authypotacto g)cxyco ") sicut alia substautiva 

8) Apud eiindem pro Adnoc; O-rjg rfoi^Ao? fortasse scribendum 5«- 
710? vel (Tanog \. q. itonp , d^iQctxp assecula v. Parall. 47. 

9) Hujus sola superest feminlna positio xviL.ri xat nineiqa in Ana- 
creontis versu v. Parall. "207. ubi xviCi) scrijisi, quia adjectiva plera- 
que acuuntur ; sed nonnulla vacillant , ^oaxog Sch. Phoenn. 28. Suid. 
et Phot, s. IVo/Lisvg aliisque locis in Thes. indicatis, et, quod minus 
probandum fioaxog Sch. Prora. 569. qccyog Suid. s. "AXkoig et apud 
alios quos nominavi in Wolf. Anall. Litt. III. p. 55. sed Arcadius 
acui jubet. 

10) Sic certe Schleusnerus tradit in Thes. In LXX. tamen non 
legitur, neque reperio in Montfauconii Lex. in Ilexapla. 

11) TQayog nccQcc to iQccyiTy cog cpccyog Eust, 1553, 34. 



278 DISSERTATIO XVII. 

et adjectiva: ^'Idoi oipitaXfioi, ylamg rjxog Hes. -O^oQog e 
■ihovQog, oXiod^og, olog i, q. oAodg, (pvyog v. ad Phryn. 434 
Sed jam propius propiusque accediraus ad eam partem, iu 
qua auomalia dominatur; quae lenibus orsa principiis sensin 
ita ingravescit ut nullius regulae vinculis adstringi possil 
Hic primum sub adspectum venit systole vocalis principalis 
nXvvbg avGTiXXei %n v xahoiye to nXvvco ixieivei Herodian. 
Mov. p. 33. neque secus t(>//?w T(>//?og, ^vqoj ^VQog et ^v- 
Qov, sed hoc Schol. II. X. 113. metri causa correptum dicii 
et Arcadius Photiusque ypsilon longum habere allirmant, Moe- 
ris anceps et mutabile pro ratione dialecti : fiaxQcog azzixtog, 
^Qaxiiog hlXipiyvjg. Tvq)og retinet vocalem longam ; de ad- 
ject ivo a tvcpog nihil constat; nam apud Arcadium p. 84. Ta 
€tg cpog diavXXa^a xvQia^^) // nQogrjyoQixa (iaQvvezai eI 
jitTJ naQaXrjyoiTO toi v ^Qaxsl cog XQVcpog xai OTvcpog, pro 
hoc ponendum'/est substantivum ovcpng, * *) ex eo vero quod 
Herodianus n. IVlov. 41. dicit oTQvcpvog ypsilon longum ha- 
bere, suspicari licet ejusdem mensurae esse aTvcpog ut ab 
eodem verbo cnvcpco ductum ; nec multum obstat quod in otv- 
cpoxonog corripitur. Haud minus inconstantiae in diphthon- 
gis : ix Tov axatQsiv xai anaiQeiv naQayovTat, axaQog xai 
ancxQog Epim. Grara. I. 392. Sch. II. XIII. 443. alpha utrura- 
que correpto; attaraen apudEnnium trochaei mensuram habet; 
quin dupliciter scribitur aaQog et aaiQog Hes. Mavog 6 /.tai- 
v6}.tEvog Suid. quoraodo pronunciandum sit incompertum ha- 
bemus sed cpavog primam intendit et ab eodera verbo natum 
est cprivog o Xa{.tnQ(')g Arcad. 63. unde Schol. Od. III. 372. 
aquilae subalbidae nomen cpr^vr] irapositura putat; similiterque 
sni^r}vov ad ^aivco referunt Sch. II. XI. 261. amoxQavog Xoyog 
Aeschylus pro avTOTcXijg alpha certe producto. In aliis ge- 
minatur consona ex tov aaivco naQrjxzai 6 oavvag rj advvog 
(sannio) Eust. 1792, 8. a xa/^^w ^fai/t-og, quod eidem aeolicum 

12) Hic ioseri debet ?} tonixtl (Kvifog) quod in seq. versum trans- 
latum est. 

13) Hoc significatur in Epim. Cram. II. 372. et 385. t« eis (pog 
6iavi.Xc(fia xvQitt ^ TTQogrjyoQixK PttQvvoviui (i /nrj ij^oi ro v GvveazaX- 
fxivov arjjuaivovTa tonixriv twoiav scr. ^ arj/uaivoi j. s. ut Ovcfog pe- 
riecticum. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 279 



\idetur 1778, 18. Quae supra tres syllabas habent vocalem 
simplicem accipiuiit (iaoxaivio ^daxavog, taQyaivio TccQyavov 
etc. quibus coiitrarium ^xvdjnaivog oxv^Qconog Hes. iiou sin- 
cere scriptum videtur; (paeivog vero non a g>a€ivco derivatum 
ost sed ntrunique a cpcxco vel cpdog. Neque aliter fit verbis 
((uae in qco exeunt, xadaiQco xad-aQog^ yeyaiQco yeyaQog, 
i(a()f.iaiQco f.idQiiaQog, yoQyaiQco ycxQyaQce, ivaiQio evaQa. 
Diphlliougus ei eidem imparilitati obnoxia est. Nam plerum- 
(luc quidem huic iota auxiliare detrahitur epsilo iu omicron 
miitalo: cog oneiQco onoQog, q^O^eiQco cpO^OQog, ovTcog rreiQco 
rrnQog Sch. II. XXIV. 11. quibus Arcadius 68. addit TizeiQco 
rroQog o maQftog, cIqco OQog,^*) /neiQco ftOQog' oeor]ftai(o- 
cca xh daQog' b dedaQ/usvog, el xal ex tov deiQco yivezai, 
iibi aut el ///} sx xov daiQco scribendum aut solum xai de- 
leiidum est; nomen ipsum memoria intercidit, nec meiQcxt 
nobis innotuit sed nxaiQco , unde mdQog derivandum erat 
sed placuit maQfiog dicere ut oaiQco oaQfiog. Eandem viam 
iusislunt hyperdisyllaba dyoQog dyoQa, yQf]yoQog sive iyQ^' 
yoQog, fiet^oQog etc. Verum fit etiam ut uon iota eximatur 
sed epsilou verbo insertum oiixog, ovi^og, vel ut ei mutetur 
iu 01, xleico xkoiog, cui simile videtur xoiov xo evixvQov 
(les. id est vTioxeifievov a prototypo xeico to xeif.iai, prae- 
terea oxoXxog, doidog, dftoi^og, Xoinog etc. Singulare est 
'lueiQco 1'fieQog substantivum et adjectivum eodem accentu. 
Num diphthougus integra ad nomen transire possit, valde 
(lubiuin; nam proprii '^i/<e//?og Sch. II. XX. 329. atque femi- 
niuorum dfiei^rj et neid^q scriptura, ut antea dixi, minime 
cerla; nec satis testium habet cpeidog. Choeroboscus Cram. 
n. 273. cpeidofiai — ro ds cpidcog (sic) QrjiiaTixbv snexQdTrjoe 
did Tov t yQdcpeoOai, pro quo in Etym. Gud. 548, 48. cpidog 
edilum est barylonum, cujus prosodia ut videtur, non alia 
fnit quam aoristi necpidovio, unde illud derivari potuit ut ab 
1'cpvyov g)vydg. Verum enim apud Callimachum legitur cpidog 
iota producto, quod nescio qui admitti possit ; nam qui nomen 



14) Sic et Schol. Dion. Gramin. 649. Veri similius est oqos sur- 
rectum quiddam et eminens significare, Id est terminum xiqfitt, ab 
oQ(a excito , erigo. 



280 DISSERTATIO XVII. 



d 



^Iqoq ab eiQco derivatum volunt Sch. Od. XVIII. 6. fidem nou 
merent: qioidog analogiae conveniens sed ignotum est; (fsi- 
dog Eustathius p. 537, 40. testatur xata rcaXaiav xiof.i(i)diav 
dici et confirmatur comparativo (peidoreQog Stob. Flor. Tit. 
83, 25. (nisi (psidcoloteQog fuit) ceteroqui incomparabile. Sed 
et ov?.6g, ovXog et 1'ovXog via prorsus solitaria ab sHXco de- 
ducta suiit V. P. I. §. 4. Vocales simplices non mutantur 
nisi £ in 0, cujus enallagae exempla infinita praebent verba 
penultimae purae d^Qsco -^Qoog, &eco d-oog, (peQco cpoQog, non 
ita multa genus alterum verborum alxco oXnog, exxo o^og, 
xavoai xovTog, "ipco oipov Atheu. 277. A. '*) naQa ro sqxco 
^>QXog ^ xaia ta^ir (pviela v. Prolegg. 369. ' ^) et vocali utrin- 
que mutata eQicpco oQocpog, cui nemo perfectum coQog)a sub- 
structum ibit. Consonarum nulla consequitur mutatio nisi qua 
renovatur verbi forma primigenia dexof.iai do^og et doxog, 
^Qovxog naQct xo ^Qvxeiv Sch. II. XXI. 12. unde etiam affinia 
camparum etlocnstarum vocabula ^qovx/] sive ftQovxog eruca, 
^Qavxrj, ^Qoxog, sed ^QoTr/og proxime a [^Qvyoj. Schol. Hes. 
Scut. 366. tvxog anb tov tvxco , cujus extat aoristus Terv- 
xelv, et ab altero themate xvyog. Sed spissiores consonae 
extenuantur, tQi'Qco TQiybg xQvycov Hes. xQcxtco , cujus alpha 
longum, xQayog et xQayog v. Parall. 506. *^) et item xQav- 
yog picus et xQayycov\nQR; jfA«Cw clango xAayyog ut xlayy^. 



15) Cum Iioc Eustathius 868, 3, confert enofiai itnaCw, hnaSog, 
quae trope frequentissime conjuncta est cum derivatione sed nullam 
certam sequitur regulam : (Qyoy ^Qyavr] oQyctvov , fQyco ((iQyio) oQyjiri 
cfQCiyfxog, iXnofxca olnrj Hes. ^Okiyyri rj ctvcmcwoig Arc. 154. et (aXkiy- 
yict vvatayfxog Hes. ab eodem verbo sunt ut llivvvg dies feriatus. 
Eaque trope modo in forma posita est ut ^/juafw oxfia^co , iQxcivrj 
ijQyixvr], modo alium intellectum facit iQydCofiai oQya^o) (tvirken, durch- 
wtrken subigere) ^x^Qog et oxvQog, quorum illud non solum de locfs 
sed etiam de hominibus hominumque actionibus dicitar, oxvQog de locis 
modo cf. Jacobs. ad Philostr. 283, Popp. ad Thuc. I. 35. 

16) "Oqxoi cpvivjv 6n,9ol noQfvovrca Philostr. Imagg. 1. 6, 771. 

17) Arcad. 47, t« 3ia lov ccyog iniSiiixa x«l fir] i&vixa ^uqv- 
vsicd , cfctyog, XQctyog. To Jt xQccyog 6 xQavyaajixog ^aQvvtiai , xa\ 
70 Mccyog idvixov, ubi priiis ^aQvvfrat in d^vvdai nuitandum, [tum 
xQccvyaaTixog in XQccvyccofiog. Aliter haec constituit Meinekius Com. 
Fr. H. 544. 



P. II. DE NOMINIBUS SEGUNDAE DEGLIN. 281 

TiCo) GTclyyog et Gnivog, cui simile nlaCoi {nlavrj) nld- 
. og. IIx semper ad simplicera redigitur sive tenuem xonog, 
zvnog, (wnog, sive mediam axanzto eaaacpa axdcpog EM. ut 
■/.vdq)og, ra.cpog, xvmco xexvcpa xvcpog Eust. 1431, 43. xqv- 
Tioj xQvcpog, sive eliam medium xalv^/] xaXv^og id est na^ 
idg uuper inventum in Inscr. Alexandrina Mus. Rlien. Ann. 
XLII. 209. Nec mauet oa sed cedit primitivae ; nam a jT/yWw 
rrjyvv/iu existit adjectivum ny^ydg et substanlivum ndyog alpha 
correpto sed pagus protento ' ") zdaaco xayog, nxriaaca nxcoaaco 
mcoyog ^^) et hyperdissyllaba ^ieiXlaaco /iieUixog, xaQdaaco 
II xdQayog, cpaQ(.idaaco cpdQi-iaxov, /iialdaaco fiialaxnget fia^.dx?]. 
§. 4. Nunc exponam de consonis auxiliaribus sive ut 
minus latine sed significantius dicam formativis ; quarum duo 
genera sunt, unum verbi ipsius motus regens et moderans; 
alteruni aliunde receplum. Illuc pertinent tres illae consonae 
qoae et tres verbi passivi personas distinguunt et pro veterum 
opinione dehinc ad nomina conformanda transferuntur : tquov 
ovTcov zovxojv xov ^t^QCOf.iai, ^t^Qcoaai , ^e^QOJxaL, ix xov 
nQcdxov /iiiy xb ^Qco/nr] cog XQt6/.ir], ex devieQOv ds ^Qcoaig, 
Ix di xov XQLXov ri ^QOJxvg Eust. 1653, 53. Gum ^qco/u] ce- 
terisque P. I. allatis congruunt ^v/ibg naQcc xb d^vco xb bQ/.i(x} 
Sch. U. XV. 500. et ab homonymo verbo d^v/xog sive i^vfiov, 



18) Festus et Servius ad Georg. II. 382. pagi dicti a fontibusy 
quod eadem aqua uterentur (pagani). Sch. Aesch. Prom. 118. na- 
yog TittQu tb nrjaaeaOca Iv ccvto) tu v6ara ^ 6ia to tdcs nriyag i^ 
aiitdif xaxiQyja&ai. ftuitl verum sit monstrat Hesychius ntiyaiSa inter- 
pretans yriv nenrjyvTav et GQO/u^og vijjTjXbg xonog, Qqo/u^oi ai/na ne- 
nriyog wg ^ovvot. Schol. Soph. Trach. 702. ^QO/Lifico^rjg inrjQ/uiyog' 
&Q6uliog yccQ 6 oyxog, hoc a rQ^cfO) ductum ut a arQSCfca aiQO/ifiog. 
Synonyma junxit Apollonuis 11. 737. nrjyvUg neQiTitQocfs. Glossae 
Graecolat. gi-umus »Qb/j.pog, quorura illud de acervis lapidum dicitur, 
hoc significat al/ia nfnrjybg ut Galenus dicit de Atr. Bil. II. 106. T. V. 
sive nccyoy cci/xaTog Aret. Sign. Acut. II. 7. KQovfxai, /uv^ai Hes. hoc 
est mucus spissus, concretus, congelatique similis; KQcSjua^ acoQog 
X(&cuv id. quod Doederlinus cum grumus confert. His affinia sunt 
cruor id est sanguis congelatus et creraor sive lac spissatum. 

19) 'Pdxog et QTjxog, quorum accentus fluctuat, a cpQaaaco fortasse 
iiade synonymon cfQccyfibg. A mvaaco litera ima detracta, altera ad- 
dita nvxybg ut nv^. 



282 DISSERTATIO XVU. 

QVf.iog-, xv(.i6g, ^®) aBiaf.i6q, levajitog, ct a iion puris xpalf-U 
naQcc x6 eipalfiai log tezilfiai %il(.i6g EM. vvyf.i6g, axvi, 
{x6g etc. In illo genere, quouiam penultimam longam esj 
oportet, epsilon mutatur in w, [ilco[.i6g i. q. (i6log bolus" 
tcoi.i6g etc. V. Parall. 692. quibuscuni Jo/^og et y6f.iog \\q\ 
pugnant. In altero hac molitioue opus non est, aToXfioi 
cpXoyi.iog, cpoQfiog, nXoyfiog et a nhco Tc6t/iiog casus. S( 
epsilon integrum et immutatum rctinent xQsyf.i6g, xQoxvleyfiol 
g)leyfi6g alfia Hes. nisi hoc sumtum est ex grammatica Thespi- 
dis tragoedia, quam tractat Bentlejus in Ep. ad. Mill.491. sq. 
Diphthongus ai in transitu vocalem postpositivam arailtit daQ- 
fiog, maQfiog, aaQfiog etc. nonnunquam etiam ei, eqbUco 
sQsyfi6g, aysiQco ayeQfi6g (et ayvQfiog) sed alibi abit in o, 
xEiQco HOQfiog Schoi. II. XXIV. II. Bilco blfiog (ut xvXivc)co 
xvhvdQog) elQio OQfiog sertum, semel in oi, alsicpco alotiiog, 
quod non vereor ne quis supra dictis afioi^ng etc. aequi- 
paret; semel incorrupta manet sXqco B\Qfi6g. Quibus subjiciam 
praeceptum Grammatici de Quant. T. II. 291. %a slg fiog 
xa&aQov ov naQah^yszai Trj (adde si) dicpd^^yyct), XMQig sl 
firi ccTid avvaiQ£aBO)g axcoatv avTi]v, cpifwg, yrjfiog' UQog- 
xsXtai, tb xad-aQov dia %o siQfi^g xai asiafiog, xai el firj 
anb avvaiQ., dia xb dslfiog, {JsTfiog) quod quia divinae 
personae nomeu proprium est, ad amussim analogiae aequi- 
parare non conabimur. _Ceterum adraodum nihil refert utrum 
haec nomina in fi-q et fiog a prima perfecti passivi repetau- 
tur an a futuro xiao) zifi^ Cram. II. 264. Qcoaca Qcofirj cog 
yvcoao) yvcofir, EM. 705, 42. x6xpo) xofifiog 526, 40. etc. Nam- 
que pluriraa nascuntur a verbis, quorura neutrura terapus in 
usu fuit, ipsuraque &vco to oQfxco, unde i>vfi6g, i>vatg et i}vaa 
arcessunt, ultra iraperfectura non declinatur. Quae Eustathius 
his adjicit ^Qcofia et ^Qcoxvg, ad aliara declinatiouem refe- 
renda sunt. Sed inveniuntur etiam uomina in aog exeuntia 
quae Grammatici futuro subjicere solent: v^aog anb tov 
vco i:b xolvft^oj et Qvabg nuQa xbv sQvaco ftsXXorca EM. 



20) Barytona otfios et ilfiog Graininatici femininis subjiciunt. Kyrjfii] 
et xvfjfioe fortasse a xyKco xvafinib} , illud proprie suffraginem, hoc 
anfractum significans. 



P. II. DE NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 283 

zaQGog aTcb tov tsiqco teqgco Sch. Theocr. XI. 37. tiqgovto 
l^rjQaivovto , l^ ov xal raQOog Sch. Od. V. 152. v. Dissert. 
V. §. 4. Aduotam. TiaXivoQGog IxQrjv dia tov t yQacpEiv • rj 
ix tov oQGcj alolixov EM. 642, 27^et hoc credibilius videtur 
qnara illa enallage literarum t e\ g , quae duplici scriptura 
nomiuis heroici ^OQzikoxog et "OQGiXoxog (ut oQoinovg) parum 
comprobatur v. Spitzner. ad U. V. 549. Et syntheton 'Oqgo- 
dcxxvrj tcovcpiov ev ifj xqcc/h^tj yivc^i^ievov Hes. indicium praebet 
fuisse substantivum oQoog^^) vel oqgov vel oqgu significans 
idem quod oQfievov , oqtit]^, oQafuvog id est germen, surus, 
surculus, ab eodem verbo oqco orior. -^) Ab avco (avog) 
natum est avacig i. q. auGxaXiog, nec respuimus Eustathii 
sententiam 1547, 48. ^dvavGog euphoniae causa antelatum 
esse legitime composito ^avvavGog. Quippe diphthongus av 
in duabus contimiis syllabis praeter factiticium avzavrog nou 
iteratur. A tqvo) non solum TQvoig voGog sed etiam Tqvg- 
aog voGEQog Hes. quod rectius xQVGog scribitur Theognost. 
24, 21. a xcefinzco Kafixpog xa/nTivlog, ut xo/iipog praeteream, 
cnjus origo disputabilis^») et Xsiipog, quod sermo proletarius 
recepit pro illizT^g v. Ducang. Neutrius gcneris est xHgov 
i. q. xi^og a zill.co emineo ut oQog terminus eminens. Reli- 
qaa hujus terminationis exempla, quam semper penultima vel 
positione ^*) vel natura longa praecedit, collata sunt iuPro- 
legg. 419. Hoc autem sigma cur a verbo trauslatum cre- 
damus eo minus causae habemus quod idem aliis oratiouis 
partibus adhiberi solet et aliunde ductis: Ix lov anica xo 
acpaQ xal xo alxpa ijyovv Gvvamcog Eust. 1107, 40. oxpe oxpiog 

21) "OQOot Toiv aqvwv ol aayccioi ysvofitvoi, non diversum videtur 
ab ^QOai agnelli. Cum verbo oqco cohaerent ^oqOos o atavQog Hes. 
hQaoirii fi oQfiri, quod Herodianus reprehendit n. Mov. p. 40. et laxius 
oQ&og anh lov wq^kl Schol. Hes. Th. 293. 

22) Schol. II. XXI. 37. o^jtttjI naQu zh oq(o nlfovaOfi^ rov n, ut 
niCQ<o noQnrj et noQna^, xoXnog nuQa xh xoiXov Sch. II. VI. 467. Oq- 
fifvog XTJs XQccfi/it]; aatfuQayog Sia t6 l^OQOvsiV Eust. 899, 15. 

23) Phrynichus App. 6, 20. xofiipog o navovQyog olov xomwv tiva, 
Alii, quos Boissonadius nominat ad Aristaen, p. 370. a xofinog, sed 
significatio magis ad xoafisTv, xofifiovv convenit. 

24) Hesychius Tltaaog naQcc t6 nCmstv, quo dubito an melius rc' 
periri non possit. 



284 DISSERTATIO XVII. 

TtaQa To tTico 10 axolovdio EM. nvQ — nvQOog, quocl pri 
mitivi sui significationem recuperat coniposilione nvQooToxog, 
^rcvQOoyev^g, Qai^og, Qaipog et Qa/iixpog xafxnvlog Hes. ylau- 
xog ylev^ig seu ylv^ig, jiioQiiiiog f.ioQotfiog, coxvg (ax^) (]§ih; 
V. Wernick. ad Tryph. v. 192. et cpo^og. Et ejusdem literai! 
interventu interdum etiam verba a verbis derivantur. D(! 
noQGvvco quidem disceptant utrura a noQog profectum sit an 
ab aeolico futuro noQoco, quod pro sc ipsi fingunt EM. 683, 
45. Sch. Opp. H. I. 742. Sed diipco non temere cum dicpoj, 
et sipco cum neipai raihi composuisse videor ad Buttm. 46. 
quo loco illam quoque pleonasmi speciera attigi, cui Gram- 
matici l^ov, rjvei^a, ei^aoL subjiciunt cf. Ahrens. dial. aeol. 
174. Consonarum cliticarum tertia cernilur non solum in ad - 
jectivis, deTog, cpd^itog, quorum iuenarrabilis copia, sed etiam 
in substantivis jQatoL ol ocp&aXjnot, EM. ficxvog rj l^rjtrjGig 
Galen. Glo«s. quod masculini similius videtur quam neutrius, 
vchog ventus, cujus proprium est epitheton madidus a verbo 
vcjj to q€co ut supra dixi Diss. I. §. 7. /.ihog, xQovog, a verbis 
thematicis novog, ozQOTog, '^^) a non puris Qcixtog id est 
q>aQay^ Hes. axtjntog, cujus consona ultima ad terminatio- 
nem pertinet ut in xlsmrjg, Qamrjg v. Parall. 348. et a cpeQco 
q^oQTog sed indidem cpeQxog, nam adjectiva servant vocalem 
praesentis Gentog.^ aiQemog, i^Qemog sine ullo respectu per- 
fecti passivi Ts&Qafifiai, 1'GTQaf.if.LaL. Diphthongorum vicissi- 
tudo nulla praeter quod ul et ei ante qz propter inconse- 
quentiam ad speciem perfecti passivi accomodantur %aQz6g, 
onaQTog, cpd^aQzog, ei/naQwg, l/ueQTog, eyeQzog, sed ab alia 
perfecti forma eyQr^yoQTL et /iioQTog. Geterae diphthongi a 
verbis in qco exeuntibus absunt; ante xr, m et gt nuUa est 
quae consistere non possit, adetxTog, enleLxiog, evxTog, ana- 
QccleLmog, cpevxzog, olxzog ab olXco et eiQxi^ , quae unica 
sunt hujus terminationis substantiva ; ^ ^) at vero non reperitur, 
quia ne verba quidem. 

25) A voce aeolica differt aTQatog accentii periecticoi*um proprio 
et enallage vocalis , qiiae in latino stratum apparet. Nos Germani 
similiter stratopedum vocamus Lager , H eerla ger. 

26) Etiam adjectivorum in xiog et mog copia non magna est, 
corumque nonnulla diphthongum cum vocali commutant, non solum 



P. II. 1)E NOMINIBUS SECUNDAE DECLIN. 285 

§. 5. Ciim supra allatis ^?;x?y et [.ivxi-i P. I. §. 4. con- 
lereiida simt iioniiua m xol; exeuutia: avio (avog) aavxog 
siccus, daUtj davxog 6 O^Qaavg Hes. ut d^sQ/iiog et calidus 
pro audax dicitur, idenique herbae uonien est, cujus Idico/ia 
nvQiodeg Scliol. Nic. Th. 94. ^^) /ivco ftvxog 6 acpwvog Hes. 
latinum mulus, et ab eodem verbo /.udxog saima vel sannio 
atque iiovxrCoj ideni significans quod /itvxlhl^co et invxTj]Qi^co. 
Adde etiam cpdto cpaixog o lai.inQog naQo. zo cpaiveiv Hes. 
qui ])ro vero elymo substituit usitatum more tralaticio; cog 
nuQcc To acuo adxog, d^daaco Oaxog, ovico acoUo owxog Schol. 
11. XX. 72. et EM. 742, 14. Horum nominum primum si est 
raasculiuum quod vulgo adxxog scribitur, illi a adco (arjO-io) 
repelivisse videntur; nam saccis sive liuteis etiam ad cri- 
brauduni ulimur. Sed forlasse de neutrali zo odxog loquuntur, 
quod nonnulli ad adco servo referunt, quia scutum corpus 
protegat scilicet. Mercurii cognomeu sive a acko zd oQfuo 
ductura est sive sotera significat ab homonymo aoco, certe 
kappa non a stirpe verbi sed terminationis causa accepit. 
Gdxog a d-doaco profectum esse adducimur duobus exemplis, 
Xexyxdg TiaQd zo kevaoco Sch. II. III. 121. yXavxog naQa to 
ylavaaco Sch. Od. I. 221. quibus Merrickius ad Tryphiod. 
p. 514. gloss anglicum et theodiscum glau comparat. Nec 
tamen repudiem thema scholicum Oco xoiiOco EM. 441, 11, 
similiterque suspicor arjxog stabulum a aTpjaai, derivatum esse 
ut synouymon aiaOfiog — inel xat to aTrjoai snt aTaO/mj- 
aecog XiyeTai Eust. 1525, 27. et arjxovv pro laTdvat omissa 
consona quae in alio hujus familiae uomine excidit aavQcoTijQ 
naQu Tc) OTavQovadat xat oQOovaOai vn^ avTov xo doQv 
aiavQcoT^Q Tig cov ' oi ds OTVQaxa keyovoiv Oriou. 141, 27. 
et hoc ab eodera unde atvlog, aTiqXri et OTrjQty^. ^ «) Hujus- 
modi autem syllabis fiualibus mirura quantum affluit sermo 

^QtixTos et fQixTos, (ffvxtog et (fvxios, nevajos et nvatog congruentia 
perfectis sed etiam aninjog et aximog, cujiis perfectum est eaTtintai. 

27) Hesych. Savyfiiv 'ivXov evxavaiov i^dtfvrjg , cui praeter x in- 
sertum est f.i. ut avo) avx/xog. 

28) 'ArQixrig cum iqsio compositum esse EM. et ivSvxeg cum 6vm 
Sch. Apoli. I. 907. nou solum his persuasum fuit sed etiam Buttmanno 
Lexil. I. 180. ^'exdJeg xal \}jidJeg 'HQcadtavog dno^oX^ xal fieia- 



286 DISSERTATIO XVII. 

graecus, plerumque ab una quatuor liquidaruni incipienfilitis, 
easque Analogetici syllabae futuri principali attexi fingunt: 
tog TtaQa xov xrjOio (.itXXovta tov Grjf.iaivovza to xiaQai yi- 
vsTai xi^^S ^] iti^coTog xai naQa tov ^rjaco (3rjXog, ovtw 
am) Tov deiott) deilog Choerob. Gram. I. 193. ix zov d^rjow 
yivETai Qrn-iaTixov ovof-ia O^ijkr] EM. 450, 30. f.ii]Xrj naQa tov 
(.iriGOi p. 584, 49. elg ato f.iaXXiov ttjv aco xQenei elg Xr; 
ndaca ncxXrj, avd^rjGco avd^rjXrj, el ds l^fit dmXovv, nQog- 
SQXeTat ^ev^co ^evyXij, tqco^co TQcoyXrj 662, 14. naQa %6 
aTQeijjco oTQE^Xrj cog GTrjaco aTijXrj 729, 48. et omissa futuri 
meutione ano tov azco OTvXog cog x<^ X^^ pjyAog. Eodem 
modo inter se coraparata sunt ^ccco ^rjXog, cpcxco cpaXog luci- 
dus, daico daXog, xaico xrjXeog neQixrjXog, avco avXog, ^Qavco 
d^QavXog et diverso accentu TQavXog"^^) tao) ^rjXog, ^vco 
BvXXd ^e§vGi.Uva Hes. '°) cpvco (pvXXov, fivco f.tvXXa za 
xevXrj. De nominibus in [.log et (xrj exeuntibus quid statue- 
rint, supra exposui §. 4. De tertia liquidarum eadem dicti- 
tant: ipco iprjaco iprjvog QTjfiaTixbv ovofia p. 817, 53. dno 
xov Gfico Gficovrj ' Tov ds Gfico 6 fisXXcov Gficoaco Theognost. 
115. unde significatio fit eum t,coco t,covrj xal %ww x^^^V V- ^"^- 
pariter ad futurura revocasse, idemque significari in EM. 247, 
39. davog dno tou daico. Neque aliter de quarta: naQa to 
vco 6 f^sXXcov vaQog 597, 43. v. Prolegg. 259. nrjQog sx xov 
nrjd^co nrjGco 671, 1. quo aptiora afferri poterant ^Qdco d^Qav- 
Qog fragilis, Qcoofiai QcoQog b iaxvQog Hes. ' ') Haec pauca 
ex ingenti cumulo excerpsi non quo placeret haec futurorura 
enormium et ineffabilium confictio sed ut priscum scholae 
morem adumbrarem eademque opera ostenderem quanta sit 

&iaai, Je 'PiXoievog naQcc to i//w nccQayaiyoy xfjCoj, aip^ oi) ipias (xul 
ano Tou xpact) ipaxag) EM. 818, 48. Cum anios speeus Hesychii inter- 
pretes conferunt "'Aa avazQocfrj vSatog et aqua. 

29) Latine voae infracta dicitur j; iQavXCCovaa. 

30) Uno lambda scriptum est ZxoQo^vkog xav&aQog hoc est sca- 
rabaeus qui pilas stercoris volvit Plin. graece pvXkaQog dictus et 
Sv^Qog xav&aoog Tv^QrjvoC; latine fullo. Illud fortasse scribendum est 
axwQopvkog vel axcoQo^vXXog , quippe a axwQ. 

31) A faw fortasse ^wQog vivus, quo intellectu aqua viva, colo| 
vivus pro mero nativoque dicitur. Mta6\fjriQog ri[xC'4riQog Hes. hoc 
^cii scabo, illud a xpdi tergeo. 



\\ II. I)E NOMINIBUS SE(JUNJ)AE DECLIN. 287 

nominum verbalium abundautia et varietas. Verum praeter 
liquidas assumuntur etiam mutae; primum in verborum puro- 
rnm derivatioue xlaco xkddog, (idto /?aJog, '^) xlko %^td//, 
avio ctvdrj, l)coo(.iai ()o0^og id est oq/ht] (xeta ipocpov Hes, 
xvvco (rado) KvvO^og ccxavO^a fiixQcc et Kvv&ch cJjiuyQOv Hes. 
nnde Kiv xo elcxxiaxov, quod latine ramentum dicitur, tpcxitr 
tpfjg)og. xvcxco yvi']cpt], tuni etiam in aliis; nam ab el?uo {llXco^ 
elho) profectum est ^ol^og et ^6X[ia vulva, Jolcpog fj /m^TQa 
Hes. et deXcfvg ut B€?.cpoi, ^eXcpig et alia quae Salmasius 
couferl ad (lapitol. V. Anton. c. 12. ab o?'Aw {ovls) nisi con- 
jectura fallit olcpog, a cpXvtco cpXolo^og. Universa autem 
exemplorum, quae ante oculos posita sunt, series manifestum 
reddit Graecos ab uno verbo dissirailes produxisse nominum 
species significationc dlspari, vel vocali thematis varianda 
vel mutationc consonae quae terminationis est prima; nam 
ab eodem Oqho et OQijvog ducitur et OQv?,og, a ;f£'w xo?.og 
ut a aaco {aevco) aolog, (idico ^doXog^^) et indidem pfyAo'^, 
XVfwg^*) yovvog, a t^eco tvfiri, t,co[.i6g, tvd^og, quod Virgilius 
fermentmn vocat, a ifJcuo rpt]v6g et ipcoQog ipcoQa, a aaiQco 
accQog et acoQ6g cumulus rerum in unum grumum conversarum, 
a Trhofiat {emrjv) mrjvog et mtQov rentento epsilo ut a 

32) Scli. Arist. Avv. 42. (ovx) tTQTjjai /ntv 6 paSos, ufiws yt /xrju 
ot yco/Liixol nKiuty tfojO^aai TOiavra (us EvnoXis Tiaiqxijv w ^axlxodi. 
Meinekiiis Fr. H. 543. finxit igitur , inquit, a fiaSiXttv substantivum 
fidSoi'. Ac simile quid etiam Eupolis lusisse censendtis est, quan- 
quam quale id fuerit vix quisquam assequetur. Ad conjectiirani 
proxiinuiii est ils o ao^os w ^ai//. Aristophanes grammaticus Eust. 
1627, 44. KaXlC/xaxos tipr] tm y' i/ii^ 66x0) riyovv tj i/iy liox^ati ' 
xai ns tifnog fidSov t^v fid^iatv xal ovS^v zt tovrwv ntnaiY/xivov 
iariv. His simile est ao^os pro ao^tjais. 

33) EM. 282, 28. pluribus utitur exemplis sed minus appositi». 
De xolos et /oli^ plerique consentiunt, quia ira effervescentibus bilis 
diffundi dicitiir. 

34) Galen. de Temper. Simpl. I. 38, 449. T. XI. vno tiSv ntQl 
ldQiaiorilr}V xal QtoifQaarov r] ytvaji] Jvvafiis ovoftdCtrai x^/^os dnb 
rov /x rr]s 3fvriQas av).}.afii}s aQXO/iivrjs' ij J' i^ vyQov xal ^tjqov 
Ovaraais vno i)tQit6rr]jos ntifO^ivrojv jfuAof naQa uivroi toTs nalaio- 
liQOis ^Airixois xal "lioaiv txariQa diu rov /i yiyQanrat- tas naQu ITJLd- 

'r<avi xal roTs nakatoTs xcj/iixoTs. Apud Aristophanein modo x^Xos 
mvenitur, apiid Platonem utrumque. 



288 DISSERTATIO XVII. 

ax^^v (yx^Q^S cilyiaXog Theognost. 12, 7. et adverl)ia ey ox€Q\ 
sTiioxeQco i. q. t^rjq. Et quis iiescit inter Qe/n^og et Q()/.i(^og, 
OTQOCpog et OTQ6f.i[Sog, oTQa^og et OTQe^Xog, oxaQog et oxaQ- 
■d-fxog, ytonog et x6/ii7iog, cpvlov et cpvlXov quantura intersit? 
At ivXog et tv/i6g^ xoQog sive zoQvog^^^ et xoQi-iog siv_q 
xoQ/iri, GOLQog et oaQ/iog, notum est quam angusto se co: 
tingant intervallo, quodque in (fiovri et ^?/|t<?? vulgo servat 
discriraen, neglexit Pindarus 01. VI. 108. Haec subtilius eli- 
mare mihi non licuit summas rerura tradere conanti. Sed 
ab hoc aditu januaque patefacta fortasse alius quis penetrabit 
ulterius ac si non omniura terminationura proprietatem eruere 
potuerit, tamen multarum terminos accuratius constituet et ubi 
natae, quo traductae sint, probabiliter demonstrabit. Hinc 
autem pendet distinctio significationum sine qua serraouis 
graeci intelligentia nuUa ne cogitari quidem potest. Ceterum 
quem in norainibus priraae declinationis tenendura putavi 
ordinera, eura hoc quoque sequutus sura loco, ut noraina a 
verbis oriunda ponerera, non contra ut veterum nonnulli 
iXsyXco eK xov eXsyxog EM. 327, 25. QvrcTso&ai to qvtiov 
acpaiQslo&ai naQS/mTcoosi tovtov (scr. tov t) Sch. Arist. 
Ach. 15. quod si ita esset, QvrcTsoOai significaret sordidare; 
sed significat sordes auferre, eluere, et Qvnog id quod eluitur, 
ut a xonTco xonog, tvtctco Tvnog, sx tov xaXsnTco xc^Xsnog 
Schol. Hom. in Cram. Anecd. Paris. T. III. 143. Nec me 
adjunxi Buttmanno a verbis perispomenis nomina repetenti 
Gramra. II. 397. quamvis idem suadeat Herodianus, qui oQog 
ab oQco ducit in Schol. Dion. 649. et Heraclides qui naTog 
a naTw Eust. 734, 47. Sed contrarium Herodianus in sua 
persona tuelur n. Mov. p. 24. tov alvcS ovo/ia nQoxaTTJQ^s, 
dio xat nsQLsoncxo&ri ' et apud Arcadium p. 149. nsQioncov- 
zat Ta s%ovTa nQovnaQ%ovTa ovofiaTa cfo^og cpo^co , xonog 
xoncx), xTvnog xTvnco, cui accedunt inferiores Epim. Gram. 
1.330. Tov olxco nQoxaTcxQxsi to oixog, olvco oivog, oIgtqco 
oloTQog et Theognost. 148. ano ovofiaTog dcoQov dcoQco, cpcov^ 
cpcovw, xcoQog %coqco etc xvxXog xvxXco , ai-uXla afiiXXai 
Anecd. Bekk. 1289. 

35) Eustath. 1533, 10. ot nXeCovs lavxov oiSaai xo^pov xal xoqov» 



Pars m. 

De noininibus tertiae declinationis. 



CAP. I. 
Dc nominihiis in oq exeuntibus. 

§. 1. Vocabuloriim, quae in hac disputationis parte Iracta- 
lunis sum, haec erit partitio ut primo loco ea ponam quae 
praeseutis forniam vel inlegram vel levi quadara mutatione 
tontactam repraesentant, secundo paronyma, tum quae aequo 
ot pari jure ab utroque fonte repeti possunt vel etiam a neutro. 
Hiijus postremi generis numerus non exiguus, secundi autem 
ct primi siiva prope immensa est et saepe tanta ambiguitas 
atque implicatio ut alterum sine altero disputari non possit. 
nuorum omnium exempla quum in bono lumine collocavero, 
liiin de prosodia et declinatione, quantum opus est, adjiciam. 
\ erbalibus igitur adnumeramus quae a verbis congeneribus 
sola terminatiane distant nihil morati arbitria eorura qui or- 
tliiie inverso verba nominibus supponunt tauquam prius natis 
11 1 Schol. II. III. 97. 8x xov xUog aUio et EM. 726, 52. anb 
too arecpog aitq)co, idemque 319, 8. nuQa t6 edog yiyvezat 
t'Jco log /nivog /iiivio, a&avog ad^evto, quibus succinit Choero- 
boscus Crara. II. 278. TiaQa tb XQ^^S yiyove XQsia xal iv 
'TTlEovaaf.KTj xqeUo. ') Nam praevertit Apollonii auctoritas con- 
trarium tenentis: anb tov dito xat XQito xb diog xal XQ^og 
Synt. III. 15, 237. xXelto — atp^ ou zb xUog ibid. 32, 281. 
7(7) x^fw naQaxEixai xb XQ^og tog TtTt ento xb enog de Adv. 
543. cujus sententiae plerique subscripseruut posteriorum : %d 



1) H. Stephanus in Thes. statuit fj.ri6ofxai a /uTJ^oe potius deriva- 
1 esse quam contra; si enim, inquit, /urjJog ex firjSofitti factum 

issct, quidni itidem fi^Sqg ex fiidofxni haberemus? Ceu vero 

nccesse sit a similibus similia nasci. 

L o b e c k. Tecbnol. | Q 






290 DISSERTATIO XVIll. 

nliitos iaxrjf.iatiatcti min toTj nXtitio tjg ano tov ftXi-n<n 
ftXinog xal (dto Qeog Scli. Arist. Pac. 526. na()a zo 'Quti 
l>tos iog itXtmio xXinog Sch. Aesch. Proni. 400. naQic tii 
sidio sldog log ^aXnco d^dXnng, tEVXio zevxog EM. 295, 50 
Hanc igitur rationem sequuli nomina distribuemus sic ut verba 
solent, in pura et non pura, primaque in fronte collocamiij 
'^og To nvev(.ia Hes. <pciog, (fiog, xXing, et quae Herodianti 
composuit Eust. 1746, 9. Cram. I. 226. dno znv yvvto 'Halo- 
dog xvvog lovofiaos log ano zov (fXvio (pXvog xal ^vto 
ifvog, ^) thus Julius Modeslus dno tnv d^vecv Charis. L. 1, 
42. p. 58. ad ultimum Q)vog yivvrjfta Hes. Sed paucis illis 
verbis, quorum character est iota et o breve longumve ut 
xiio, Xoio, zQioio, nomina contexta sunt nulla. Alterum genus 
adhaeret non puris. Labialibus quidem (^Xd^og, ^Xinog, 
^dXnog^ ytaQipog, Xinog, azicpog, azQicpog, zQicpog, ^aviffog 
dzziiioi zo axozog Xiyovaiv Hes. a viq)co {avvvivoipe.) ut ytvi- 
g)ag. Gutturalibus aziyog, (piyyog, (pXiyog, z/.irjyog — eXxog, 
nixog, Qiyxog sive Qiyxog, axog, evxog, zevxog, TQvyog 
ipvxog, eXsyxog. Dentalibus ipevdog, sldog, ^dog, itirjdog, 
xrjdog — al^og, aXO^og, axO^og, A/J^og, nel&og^^) nXrj&og, 
^Qi&og, ex^og, xevO^og, eQsvOog, sed uullum in zog, quia ne 
verba quidera huc facile excidunt. A liquidis processeruut 
haec : vifiog naQCc zo vif.uo EM. /.livog naQa zn fiivco o&ev 
z6 ftsftacog Sch. H. VL 26L yifiog, ai>ivog, azivog, O^iQog, 
xvQOQ et trisyllabum ocpeXog. 



2) Arcadius p. 165. ta 3ia rov vto nfqtanttxai oaa Ijfft orofia ^ 
*KT* iyalXaYr\v yiyovt, Svd, &v(S lo &vfiicS, Z^ev O^vos, nvui xai /uvot 
fiaQVTOVov, xvo) ajTixov ix rov xvw, hoc per enallagen, ut dicit, cae- 
tera a nominibus Ji/w a Svij etc. quare pro i^ww — >&i;off scribenduni 
(^vdi 10 tnl avog xal ^aQVTOVOV &via xb oQfioJ o&ev ^vos. 

3) ^HcSos nQOTSQOs *t6Xov expale neid-e'C neC&cov Orac. in Schol. 
Pind. P. IV. 10. Hujus tamen facilis est correctio nei&oi vel potius 
nei^oi, nara idem e.st exitus in versu Pythio IIv»ci dtav Sch. Phoenn. 
638. iu^ ?}w xoiTOV Hesiod. Opp. 547. quod jure retinuit Goettlingius 
rejectum a Buttmanno Gramm. §. 49. Adn. 3. v. Gerhard. Lectt. Apoll. 
p. 143. Hofmann. Quaest. Hom. 43. Dativi IIv&6'£ diaeresin Choe- 
roboscus Dict. 332. contra Herodianum disputans probat exemplo Pin- 
darico , cui simile !^oos Nem. VI. 89. Scbmidius posuit pro '.Aovg. 



P.III. C.I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 291 

§. 2. Naec analogiae fiuibus continentur. Anoinaliae 
)eciem objiciunt vocalium et consonantium detraclio, ad- 
fctio, tropaeque variae, denique paragogae. Detractionis 
iusam et exemplum affert Schol. Lyc. 84. td ovofiaia tiov 
'jficcTOJv PQayjTEQa elvat ^ekei, ^dXlio O^alog, cui multa 
milia sunt: (iccllco (^sXXio) ^ekog, tUIco ttlog Eust. 1148, 
5. axiXho axelog EM. Cram. II. 412. axvlXco axvlog, et in 
liversum ta elg og Iryovza diavXka^a ^aQvzova sxovTa 
aaov To X ov i^akei eivai ovdexEQa ' nenXdvr^Tai ovv to 
ilXog Herodiau. Mov. p. 11. Sed hoc verbale non est, ne- 
ae magis t6 xoXXog nomen antiquis iguotum. Idem valet 
e reliquis liquidarura. Nam quod Salraasius scribit ad Ter- 
U. Pall. 210. tenus purum et pulum graecum est t6 Ttvog 
d livvog, hoc Ttvvog semel legitur apud Hesychium Tewog 
ucpavog, unde non constat de genere, nedum de dialecto; 
ain cum taenia, tenus, tendicula ad teIvco pertineat non 
abito. JiQQog, quod in versione Bibliorum Alexandrina le- 
itur, vel ab aeolico Ssqqco derivatnm vel paronymon est a 
i^Qig V. Dissert. V. §. 4. Sigraa duplex uni manet oaaoftai 
5 oaaog, si hic fuit norainis defeclivi nominativus. Celera 
utturalem substituunt futuro involutara dQaxog to dQayi^ia, 
^aaco Qrjyvv/ui Qaxng, nrjaaco nriyvv/ii ndyog quod et mascu- 
ne appellatur, poslremo nQayog et cpQlxog. His proximum 
t continens est genus verborum in tco exeuntium: ^xidog ^ 
noaxiatg Hes. e^co «<Jog, quod Apollonius de Adv. 618. cum 
vitco xvidjj et xXv^co xXvdcuv confert. Sed a Qstco Qe^co 
amma transit ad nomen t6 Qeyog. Si aggravando syllabae 
rimariae ponderi insita est consona auxiliaris, in transitu 
vanescit: TQvcpog ix tov eTQvcpov doQiazov Sch. Od. IV. 
08. et pariter dQvcpog, ddxog, Texog, oxdcpog. Ad eandem 
oristi similitudinem recidunt ndO^og, Idxog, fidd^og et dQd~ 
og a dtQxofcat, cujus consonae finales, quum aliter attenuari 
m possent, transpositae sunt. *) Duobus verbis deidco et 



4) Nomen ^Qaxos hic assumtuili est propter solum dativum ^qu- 
haai ia Nicandri versu, sed is ambiguus, quia apud eundem poetam 
sgitur Qay^eaai Alex. 184. a nominativo ^«|. Eodem modo aucti sunt 
ativi 'pQvyieaai Slbyll. L. XIV. v. 97. ed. Maj. nisi pro 'pQvyitaat, 

19* 



292 DISSERTATIO XVIII. 

nvd^io qiiae subjuiicta suiit nomina, theraalis puri specic 
referunt dtog et nvog, sed nl^&w, ^i^dofiai et alia, quoni 
stirps a principio pura fuit nUio ^iaofiai, dentalem cum ik 
minibus communicant. Diphthongi modo attenuantur nof^ 
10 daio} daog EM. 248, 2. veicpco vifpog, p. 256, 43. quod 
minus aptum videtur, praesto sunt alia y^aivio yavoc, to oxnn 
Poll. ysivoi.iaL yevog, fiEiQO/.iai (.isQog, Xei^co Xi^ng^ eln:. 
enog, saepius statu suo raanent sldog, Tsvyog etc. nisi (ji 
mutatur significatio zeiyog naQa to revyco Cram. I. 411. 
Diss. III. fin. Eaque diphthongus a poetis substituitur in \< 
cum epsili xQ^^og, deiog, atelvog, JJelxog sqiov tpda/ita lli' 
(ubi neixog editura esl). Consonarum epentheticarum dn 
sunt genera; unum quod Grammatici ex temporibus veil 
obliquis sumlum putant, alterum extrinsecus aliunde arcc; 
situm. Illo continentur literae x, o, t, cpvxog naQa %o cf .'• 
nicpvxa EM. (ut a ^qvco effloreo synonymon ^qvov) nl(;( 
Tj neiaog QT]/iiaTtyov ovo/tia ix zou nioco cog /ivco /nvaog Si ! 
11. XX. 9. EM. 673, 19. aif.>€a xa /liXrj ano rov avvrjcfHc 
(ut aQ»Qa, artus) Schol. Od. IV. 794. Sch. Oppian. Ilal. I 
294. EM. 183, 13. aXoog naQct zc) akdco 7} naQci to aXlc 
/lai p. 70, 67. pari utrumque assensu dignum; illud ob sini 
lem nominis raQcpea significationem, quod a tQtcpco (aldaiva 
ductum esse convenit; hoc quia devdQov atooeiv Pind. Nen 
VIII. 69. arhusta salire Lucr. dicuntur; *) ano tov ^eQco t 
^eQ/iaiva) stv/ioXoyeltai zo S^aQOog Sch. Eur. Hec. 858. p( 
stremo neaog to neorj/ia. Ex tertia perfecti passivi person 
tau derivatum habent yXt~Tog 1) avvdO^Qoioig EM. 519, 3^ 
Cram. II. 382, 14. Ghoerobosc. Epim. in Psalm. p. 168. quibu 



quod h. 1. editiim est, 'f>QvyCoiai rescribere praestat, et dvtaai aeoliciii 
Eiist. 802, 28. ''A/etQ^g pro «/f/p tani insolens est ut pro icxfiQies \ 
Batrach. 300. paene tutius videatur HxfiQies ponere hoc est (i;retQi 
cum epenthesi tov e. 

5) Utroque convenit aXfAura ot AIoXeTs xctXovai rovs xXddovs 010 
(dt^Tj/iaTa x(u av^rj/xaTa Sch. Od. XVIII. 70. et Orion in EM. 09, 2f 
sed quod hic e Lycophr. 319. affeft liX/ia Tq(o6s, si cepotaphium siv 
sepulcruin arboribus consitum significat, uni aX6a{y(o aptum est de 
tracto spiritu. "AX/xa ru Jaffof Moschopul. Opusc. p. 33. saltus, W(d( 
per omnes fere Germanicae linguae dialectos diffusum est. 



P. III. G. I. DE NOMIN. TKRT. DECL. IN og. 293 

•Ifilitur Schleiisncri conjeclura in Tiies. V. T. Aquilara ttZ^- 
os scripsisse; siniiliterque veteres classis nonien interpre- 
ntur x?.i]otg a calando dictum et ab cadem stirpe xXsItoq 
: Hes. «) et a dissimili verbo xllvco simile xXiiog i. q. 
ucc et xleiTog naQ^ lAXxiiiari ev xo) ^EoaaXici) {O^eaoa- 
/.r>) xleiteL Sch. II. XII. 66. quo loco non do^a significatur 
1 Welckerus putat Fragm. CIX. sed qui a multis celebratus 
i[ xhof.wg O^Eoaalixog v. Interpr. ad Athen. I. 28. B. edog 
toaalixov Hippocr. de Articc. p. 143. T. III. cf. Schneide- 
in. Beitr. zur Krit. d. Lyrik. 117. Ex eodem genere est 
iiod EM. propouit TcaQa xo i^-Z %o €vdeof.iai //^r/g xal x^^og 
: a udoj firjrig et (.liizog, a zato {xrjzaio) xriTri et T^rog ^ 
TLivig, ab eco evvv(.iai, interjecto signia eaxi] ^ otoItj v. Pa- 
ill. 430. et cum anlithesi aspiratae ead-og et sod-y^g Schol. 
. \X1V. 94. Neque solum consonae verbi cliticae iuserun- 
ir sed et aliae promiscue, imprimis dentales, aco adog \. 
iss. IV. §. 1. xldoj xlddog cog zexog Schol. Arist. Avv. 238. 
lisi dativus xlddeoL et xXadeeaoi metaplastus est v. Parall. 
7*^.) f.irjdog,'') /Atifog, vdog. Et ab aliis pure terminatis xy- 
n. ro xvr]fta Sch. Callim. in Apoli. 53. v. Diss. IV. §. 3. 
(liiotam. OTtjOog naQa xb eoTdvat^M.^) qui etiam plurale 
)[0-ea ad xdco trjTaco accommodare conatur. Interdum etiam 
ibialis; nam Kviq)ea xvidai Hes. significationis causa ad 
n":o) referendum est, forma magis ad purum xvvco inclinante ; 
arique enallage vocalium ex %ov §vco iicpog Cram. I. 300, 
0. '•) cui siraile instrumentum xvcodtov pugio et xvtoda^ to 



r>) Phot. KXvioi 66^a sed in cod. accentiis omissus tum a prima 

i;uni in ultima positus est quasi sequeretur JolrcoTof. Kksii(aQ andro- 

Mnicum cnm KakriiiiiQ convenit; urbis nomen fortasse Cliviam signi- 

vel Clusium; KXCjos oppidum Graeciae Sibyll. III. 345. priorem 

( in habet. 

7) KkriSta (fQayjuoi Ues. a xAftw claudo, ut videtur, unde xA^- 
alni quae campos saepibus muniunt Plin. XVI. 67. Utrique 

t iota, quo xHjd^Qou non caret. 

S) Ta fv Tw riTiaii oirj&sa Aret. Cur. Acut. II. 6, 107. tubercula 
ignificare videtur, quae extant et eminent. 

9) Summae inconstantiae specimen praebet nomen plantae SvqCs, 
ytoi 6k -^vQiSa Galen. de Med. Simpl. VIII. 14. p. 87. T. XII, inQle 



294 DISSERTATIO XVIII. 

xivTQOv a xvaco denominalum est; nec adversalar Sch. 
220. ^i(pog xai dcoQixiog axirfng naQcc xo axintco {axviTtta 
nam hoc quoque cum xvcxco et xviuo etj^mologiae vinciil 
copulatum cst. Mi]xog interpositu gutturalis a f.icxo(.iaL Xvi 
ductum videtur. Dc liquidis huc pertinet lambda, si quidei 
vera est Valckenarii conjectura x^f-^^S a Z«w hio capio \ 
yrikri ductum esse; sed certissime ny, naQa %o d^co dfjtc 
(hg xTi^aco xT^vog EM. a lcxco iylavaao)) yXi]vog '°) cpLl 
fpki]vog, a thematicis dcxvog donum et yavog. Huc accedui 
consonarura finalium tropae raodo simplices, modo cum alii 
afFectionibus copulatae: xpsvdco ipvdog EM. et ipv^og, axsi^l 
ailcfiog, &i^7ico rcxcpog Qfj^og i)av(.ia et d^ai.i§og^^) Xiy^ 
^^og, Qi^yvvjiu Qccxog et Qcixog, niiyvvf.ii, ndxog quibusciii 
juncta sunt nt^ysai/naXXog (pro ni]^iftaXXog ut Taf.ieaixQcoi 
et naxvfiaXXog, KiXvcpog zo xdXvfifia dno lov xaXvmEt 
xal xdXv^ EM. cf. Prolegg. 296. Consonae finali nonnui 
quara fulturae loco accessit auxiliaris 'ixco l'xvog, ziXXco xil 
&og, ayca axi>og, ^vQcprj cpQvyava Hes. uude avQq^eiog pr( 
cessit. Paragogae bisyllabae exerapla sunt ovofiai oveido 
aneiQco aneQadog cui Schol. Nic. Th. 649. confert Teivi 
%ivayog aqua ienuis Liv. vel gravi coeno tenax Tacit. 



rj ^vQig Paul. Aeg. VII. 3, 248. ubi primo loco ^vqis scribendum, cuji 
accusativus est parisyliabus xyrin Plin. XXI. 88. In Orion. Lex. 191 
'4Tqis ditt tov i, Jiyes Se Sirc rrjs ei' olov ^Qtg, ^rJQig, iQig, ZCqi 
xlQig, TiQig, exempla docent illos ^TQig praetulisse qiiia nullum in q 
barytonum diphthongo scribatur. In EM. additur nonnullos aiQig (sc 
aiQig) scripsisse. 

10) Nimis scrupulose Eustathius p. 1345, 5. tov yl^yea f>ji?jT^o 
ehe ylrjvog rj ev9eTa ehe ylrjveioy xal iwvixdig yXriveov wg xriXeov ' 
rf' ofioiov ^rijritiov xal neQl tov S^vea. Sed Apollonius certe yXrjVei 
et Srjveai scripsit ; ylriveiov autem et Sriveiov prorsus incognita. Recl 
vero ra (prjQea apud Ilippocratem Foesius pro (priQeia positum ess 
judicat. Substantivum y.riXeov Eustathius surasisse videtur ex Hesioi 
versu xaienvd^ero xi^Xea vrjiov, quem varie corrigunt, 

Jll) Schol. Oppian. H. I. ^36. d^d/x^og naQa tb &dnog nXeovaOfn 
lotf /S (jov fj) xal TQony rov n elg to ~fji, (to f) quae ex EM. 745, 3! 
et Eust. 468, 29. emendantur. Ex his non sequitur in usu fuisse i 
*«7rof. 



P. III. C. 1. J)E NOiMIN. TERT. DECL. IN og. 295 

rroleg:!^. 305. leiiKo (Tifivto) ti/nevog EM. Cram. II. 415. et 
i/naxog Proll. 333. '^) 

§. 3. Buttmannus in Grammaticae parte ea, quam de 
loriiiatioue verborum inscripsit, bis luinc locum atligit ; semel 
i^. 119. n. 19. ]). 397. sic disputat ut neutra in og exeuntia 
siniiliter ut alia primae et secundae declinationis substantiva 
iion soium a barytonis prolicisci significet sed etiam a peri- 
spomenis, akyeio ah/og, dixjmio diipog. Iterum n. 43. p. 420. 
iihi neutra tantnm non omnia ab adjectivis in vg et rjg deri- 
\ari statuit asseverantius. Illud lineari probatione refellere 
nou possum; sed communes derivandi rationes observanti no- 
niina a prima positione propius abesse videantur necesse 
est quam vcrba circumflexa. Quamobrem ut Ttjitato a Ttfiti], 
rrnviio a novog, /Qvadto a XQ^^^S declinata dicimus, ita 
(iraramaticis adstipulamur alyto, (nytii, Tevxto, oidto parony- 
morum in numero censentibus Arc. 151. et 153. Cram. I. 
101, 7. Quod vero vir praeclarus altero loco af&rraat de ad- 
jcctivis, id aliqua ex parte verum est, non in totum. Etenim 
ea quidem substantiva, quibus nulla pars orationis conjugata 
est praeter adjectiva ut (iaOog, evQog, T«/og, ab adjectivis 
traducta esse concedi potest, et naturae adeo consentaneum 
\idetur res latas, profundas, celeres prius appellatas esse 
qiiam notiones animi ex rebus ipsis collectas atque compre- 
hcnsas latitudinis, celeritatis etc. Atque hac in sententia 
Nolerum quoque nonnullos fuisse apparet: tog daavg daaog, 
nvito ylaffog ylatpvg EM. p. 233, 50. cui hoc quidem non 
(lanius, nam neque ykacpvg dicitur neque ylacpog, sed aptiora 
siint ista ex tov o^vg ylveTai o^og tog ra/rg To^og, naxvg 
TTccyog p. 626, 50. Idem tamen saepius ordinem invertit ev- 
Qrg TiaQtJovvfiov naQa to evQog fbg ^Qtxaog d^Qaavg p. 396, 
J^. •*) ano Tov xQtxTog xQaTvg log nXaiog nlaTvg 535, 41. 
(ilTivg TiaQa to amog 37, 34. Et adversus hoc ratio illa, 



12) Praetermisi Uxos, ntiSo? et ^ixog lo ^Mfin, quorum origo in- 
( .rta nec genus satis constat. Aixog patina a similitudine xov Xinove 
ilkta videtur, unde vasis nomen kinaaxri. 

13) Praepostere addit xoios xotvs, tnnog Innvg significans propria 
Gotys, Hippys. 



296 DISSERTATIO XVIIl. 



i 



qua species prius appellata creditur quam genus, utique n 
valet; nam aiTiog non altitudinem significat sed locuni altui 
ut ddaog non densitatem sed, ut hoc utar, densetum, et yAfit; 
yog non dulcedinem, sed mustum, o^og acetum non acoren 
Quae vero Buttmannus illis subjungit tpevdog, alayog, xDdoc 
(.iTJxog, ^ovMm. primum verbo conjunctius est quam adjectivc 
quod Grammatici haud ignobiles Homero ignotum ac ne na 
tivum quidem esse confirmant v. Parall. 161. et 164. ceter; 
ex nullo vocabulorum usitatorum sed ex stirpibus reconditi 
procreverunt ; nam quae ille fingit §. 69. Adn. 6. alGxvg, xak 
Xvg, parum arrident. Aliis quibusdam Grammatici adjectiva 
secundae declinationis praeponunt: eav anb aQOsvixov o^v 
zovov jiieTa^aaig ytvipai eig ovdhsQov yivog, avf.tf.iETa^aXXe 
xal 6 Tovog, o (.laxQog %6 judxQog, 6 atevbg xo OTsivog Cram 
I. 412. ftsCea Ta aldola oti fiiaa zov aiSfiatog ' ^ixeXoI ds 
liiiaa xalovaiv ' *) EM. et Gud. 390. quorura duo novissima 
ab adjectivis discrepant adjectione teraporis sive morae ut a 
xaXog xdXXog, fiaxQog /.ifjxog. Eodem modo neutra xvg)og, 
aid^og, alxxog, axvlcpog ab epithetis nasci potuerunt quae iis 
vetustate aut antecedunt aut certe paria sunt; sed xQvog b 
^riQog Hes. xviaog et (.ivaog postponimus nominibus xQvog, 
xvlaog, fivaog, quia horum usus antiquior raulto atque illu- 
strior. Nunc de altero genere paronymorura dicendura est, 
quod a substantivis repelitur: ex %ov ^Xd^etat. ovofia rj ^Xd^r] 
xal dn^ avTTJg zb ^Xd^og wg diipa diipog xal tcc 6/noia 
Eust. 1410, 17. Nec parcitur audacioribus. Etenira ^dog 
nomen Herodianus quum posset ad rjdofiai referre, nomiua- 
libus adjecit ob hanc unam causam quia aspiratione caret: 
TO Tjdovfi (^ctovvofisvov fisTaaxrjficcTi^STai elg xb ^dog ipi- 
Xov(.isvov tog rjiitsQa slg xb ri/.iaQ EM. 420, 35. Cram. III. 400. 
Eust. 154, 40. Sed etiam, nbi nulla ejusmodi causa subest, 
Xeyovai tivsg oii ex tov f.iri%avri yivstai xazd naQaa%rifia" 
Tiaftbv fifjxog tog r]dovij ^dog Epim. Crara. I, 271. In uni- 
versura taraen principatus datur neutralibus : ayog zb ai^ag 
o^sv To ayr} Sch. Soph. Oed. T. 656. naQa to vdxog vdxrj 



14) Quae ^eqiiuntur , sjc explenda sunt: ^ («716 tov fxrideu) xutk 
fi$T(x&eaiy TQv rf etg i (xtd i()on^ tov rj), Cf, Schneldewln, Conject. 138. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 297 

wg naQU tb ^Xa^og ^Xd^t], axog ax?], axenog (oxeTzag) 
axini] EM. 597, 17. Cram. I. 297. veixT] ix xov vsUog EM. 
276. videlicet propter aetates auctorum. Quam rationem si 
teuemus, lalrpog, veixog, taQ^og anteponenda sunt femininis, 
sed yQdg)og, diipog, xviaog, Xi]d^og, XioTiog, vdxog, vaTtogy 
pixog postponenda. Ex his ipsis tamen Aristarchus duo in 
Uiade posuit xviaog **) et vlxog, quod alii ne Hippocrati qui- 
dem concedunt v. Santen. ad Terent. p. 424. Ac profecto 
si Homerum ipsum ejusque aequales audiremus loquentes, 
multa in aures nostras influerent, quae nunc pro novis ac 
novitiis habentur. Quis jam de illis arbitrari audeat, quae 
suffragatores habent numero et dignitate suppares, ut nd&og 
et 7idi>rj, ^Xevvog et ^levva, aut etiara aequaliter ignotos sicut 
illa quae Glossographi in memoriam referunt ^daaog ovde- 
taQcog ri ^fjaaa Hes. kvyog ovdszeQtog to axotog (et Xvyri) 
EM. Ti^Ti] et T^TOg ri Vvdeia Phot. axidog et yXidog pro axidri 
et xXidi] Hes. ^oid, ipva di xal nXrjd^vvzixLog xd ipvr] Suid. 
Praeter haec non est obliviscendum femininorum nonnulla 
versui heroico reluctari ut ^Xd^r^ et axanr]. Ac fortasse 
significatio quoque interdum causa fuit quaraobrem alterum 
genus prius reciperetur, alterum posterius; nam plerisque 
quidem eadem est sed sunt eliam quae mutata terrainatione 
res diversas ostendant yXJivog yXi]vrj, axsvog axevi] , axrjvog 
axrjvri, axd<pog axdq^rj, vq)og v(pi],^^) quorum omnium ea 
ratio est ut utrum genus natura primum sit vel secuudum 
lemo possit decernere. Sed si verum est, quod Valckenario 
Observv. XXXV. 311. ed. Lips. aliisque non paucis et sat 



15) Eust. 668, 34. xvlaat] xa\ xviaaos xad-o ^rjloT 6 yQa^as 
xviaar) fxsld ofisvog (II. XXI. 363.) el xai nves anaQiaxovjai <as 
fiTj ivzeTv/Tjxoifs Tftl xviaaog. 

16) Quae Schneiderus luic refert arvnos et atvnrj quantitate dif- 
ferunt et interdum scriptura; quare atvnr) sive arvnnr) stuppa stipa 
potius cum (TTOJ/5// conferendum videtur, quae pariter ad naQa^vafxaju 
pertinet v. Vales. ad Harp. 150. (Apollonii verba quae ex libro MS. 
excerpsit, nunc leguntur de Conjunct. 515.) In Schol. II. XIX. 350. 
ri uQnr] (pvlanft rfjv rQO<fi]V Inl roTs ydft<f€ai cod. praebet raQtpeai, 
quod in xdQtpeai mutandum hoc est in nldo, quem Euripides lon. 172. 
ivyrjv xttQiprjQav vocat. 



298 DISSERTATIO XVIII. 

gravibiis videtur, verbum axelad^at. a sarloribus et sutoribu 
trauslatum esse ad raedicos, quia ut illi tuuicas calceosqu 
laceros, sic hi (quod cum bona eorum veiiia dictum sit) coi* 
pora nostra non redintegrant sed quoad possunt reconcinnani 
et rupta consuunt, necessario sequitur dxrjv id est acum prius 
appellatara esse quara axog, etsi hujus nominis usus antiquis 
siraus et frequentissimus est, feminini vero vix ulla notitia 
praeter grammaticos. Verum, ut ad finem perveniam, non 
solum ferainina priraae declinationis huic generi nominum, 
de quo disserimus, conjugata sunt sed etiam masculina et 
ueutra secundae: oxvq^og di(poQ£iiai xaia zo acpsvog, ovei- 
dog xat eleog Kust. 1632, 5. quibus idem p. 73, 50. addit 
axozog xal XQelog noQcc OlXcovi et p. 432, 19. td d^Qrjvog, 
quod non legitur hodie, XQ^^os apud Philonem non substan- 
tivum est sed adjectivum, to eXeog Alexandrinorum proprium ; 
Gxvcpog masculinura Aristarchus Od. XIV. 112, praetulit neutro; 
6 acpevog Hesiodus vindicavit '') cetera in corarauni usu po- 
sita sunt. His accedunt xo d-dn^og naQ^ '^Ofii]Qq>, 6 ^d(.i[iog 
naQa 2if.iwvid?] Sch. II. IV, 79. to ndyog Aristot, et 6 nd^ 
yog, To xtQvog crater mysticus et 6 xeQvog, to xv/n^og o 
xv/i^og, To oldog et o oldog Med. Mosq. p. 210. to et o 
taQixog, To Qinog et quod ex uno afFertur Dioscoridis loco 
6 Qinog, 6 et to atQrjvog, cujus utrumque genus a scriptori- 
bus classicis abest v. Sturz. Dial. Al. 159, tum illa quae 
significationis quodara momento differunt o et to eXeyxog, 
et quae prosodia quoque o xvdog et to xvdog. *^) Neutra 
secundae declinationis huc adhibet EM, 287, 43. log dno 
10X1 ^vog ylvezaL d^vov xal [xeyaQog fteyaQOv, ovtoj dQiog 



17) De codicibus horaericis, quos Heynius 11. 1, 171. hoc genus 
praebere dicit, Spitznerus tacet. 

18) Carei nomen graecum est 6 xkqos et t6 xuqov. In Galen. de 
bon. et mal. succ. c, VIII. p, 794. T. VI. tov xalovfi^vov xccqovs Sal- 
raasius in Solin. p, 704, tacite substituit ttjs xakovixivrig xkqovs , quod 
non minus ignotum ; Trjs xaQicos (hoc accentu) legitur in Comm. III. in 
Hipp. de Humor. p. 360. T. XVI. To axtcQos per errorem in Lexica 
receptum est ex EM. ubi -to axaQOs scil. oyo/ua legitur. Dubiimi est 
KaQnr^ ra dniQfxaTa Hes. Pro to Qiivos (cutis) Aret. Slgn. Diut. II. 
13, 71. cod. Harl. tov qCvov, 



¥ 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN ng. 299 



dQiov '*') sed Herodiauo judice tt. Mov. p. 40. to xqivoq ix 
Tov xQivov /n£Ta7T€7ioiT]Tai, quod ideo statuisse videtur quia 
xQivov oranes casus habet, illud duos modo obliquos v. Parall. 
117. nec liteyaQog reperitur praeter genilivum [.leyaQkov in 
Sophronis loco, quera Epira. Cram. I. 277. cum i^vov d^vog, 
dsvdQov devdQog confert, alii forsitan metaplastis adnumerent. 
Sed quomodocunque res se habet, ^syaQov certe primatum 
obtinet ab adjectivo /iieyag derivatum. De ceteris nemo contra 
dicet quin eodem temporis vestigio atque uno quasi partu et 
generis neutri nomeu edi poluerit et masculinum vel femi- 
ninum. 

§. 4. Si quis autem neget verba perisporaena excludi 
oportere, quia hoc subsidio demto alyog, ccQxog et alia solvi 
nequeant, ac si eandem ob causam adjectiva in rjg et vg fin- 
gere perstet, is fortasse his rcraediis diffidere incipiet ubi 
respexerit ingentem numerum vocabulorum quae nuUa ratione 
expediri possunt. Quis cnira Herodiano EM. credat nomen 
^evdog, quo non ivevvaiov significatur sed vestis et ea pre- 
tiosa ut videtur, a verbo evdeiv derivatum esse? aut syxog 
nuQa z6 exeiv Eust. p. 1393, 38. aut etvog naQa to ho to 
anolvo} Lex. de Spir. 219. aliaque longe ultra Thulen repe- 
tita. Quibus non antepono Buttraanni conjecturam xQvog cum 
xqI sic ut horror et hordeum idemque cum oxQtoeig cogna- 
tum esse Lexil. 1. 198. et diversum Schneideri placitum ver- 
bum xQvio fingentis. Sed si haec quoque concesserimus, illico 
succrescent alia quasi excetrae Lernaeae capita : ^Qayxr} plu- 
rs^e, yiXyog, e&vog, eQvng, ezog, xa(.inog, neog {noa^rj) Qe- 
^og, aniog, zlffog, xUpog coronae genus; quae ab omni 
verborura et norainum societate sejuncta sunt. ^») Attamen 
intercurrunt quaedara, quorura origo ut non manibus prehendi 
sed tamen probabiliter conjectari possit. Priraum ayxog et 

19) ZneCqia Nic. Th. 881. glossa interpretatur Ifnn Id est aneT^a 
tunicas bulbonim sive folliculos, sed Schol. t« aniQfxaia tanquant 
verbale. 

20) 'PvzQos plantae nomen semel legitur nec certa scriptura. S/-, 
xog Phrygum linguae assignatur cetera simillimum verbis coquendi, 
quae in dialectis germanicis et slavicis reperiuntur. Tov fiixov £ust, 
ad Dion. v. 809. uU. fortasse ex vitio. 



300 DISSERTATIO XVIII. 

et forlasse ciyyog, quae res uon mullum diversas cnrvum et 
cavum declarant, magnam et vocis et significalionis simili- 
tudinem habent cum ayog fragmentum, ayxid?] suffrago, ayo- 
atog et ayxwv, quae tria vocabula Glossographi consociant; 
ayog autem ad ayvv/.ii perlinet ut Ksvyog ad L,avyvv(.ii EM. 
409, 50. Aloyog^ cui Buttmannus etymon alaxvg affingit ab 
aido(.iai non longius remotum est quam Tidaxeiv a na^og et 
nad^eiv. Quod Graeci hujus et superioris aetatis dicunt ad^og 
pro avd-og v. Hemsterh. ad Plut. 1205. 2') propius est verbo 
ao) spiro, halo, unde awrog flos et floccus, acoQog somnus, 
aioTelv i. q. laveiv, similique epenthesi distat §evi>og a /?a- 
&og, nevd^og a ndi^og. BQe(pog sive ftQef.i^og Hes. et ejii- 
^Qvov synonyma sunt v. Lennep. ad Phalar. XIX. 98. fortasse 
ab obsoleto (iQeco, ^qvco, sed EM. illud modo ad g)eQ^io re- 
vocat, modo ad TQecpio , cui consentit Eustathius 1392, 26. 
^Qtcpog pro TQscpog dici. BQdyxog singulare jam alii cum 
^Qoyxog, Qoyyog raucus et Qeyxco contulerunt. BaQog ut in- 
tellectu ita formatione cum q^oQTog convenit, quod a cpeQco 
declinatura est, huic autem respondet germanicum verbum 
baaren ; yfj acpaQog Meletius c. X. 84. in Cram. Anecd. T. III. 
et Glossographi interpretantur per acpoQog, sed iidem etiam 
per dcpaQcoTog v. Hecker. Callim. p. 90. ad quod postea re- 
vertar. Sed ejusdera familiae etiam ^Qadog esse videtur et 
adjectivum (iQadvg dno tov ^aQvg nXeovaofic^ tcp d xal iv 
vneQ^eaeL EM. sed hac neglecta hardus a graeco fiaQdvg 
Fest. cf. Doederl. Syn. IV. 226. Quo saepius literae d et l 
vices suas permutant, hoc probabilius duco pro llmco ali- 
quos alicubi dixisse dimco et ab hoc derivatum esse diipog, 
quod Buttmannus Gramra. II. 397. a diipdco repetit; Ximcov 
ydlaxtog Apollon. IV. 813. nihil diff^ert a ditpcov. EiQog H. 
Stephanus in Thes. ab diQco arcessit. '^'Elog palus a Graecis 
raediae aetatis ^dltog dicitur et hhodrig ^alxcodrjg, quae Go- 
raes ad Plutarch. T. IV. 476. ad aXaog confert, nam alaea 
ol xdd^vyQoi Tonoi Hes. alaog autem et hinc factura "'AXtig 
Koenius ad Greg. p. 220. haud inscite refert ad verba alendi 



21) Nomina urbium ^A&iiyai et ^Avd-i^vr] fortasse idem significant, 
Florentiam vel Floram. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 301 

aldaivco, aAJ//(7xw etc. "'EQs^og et oQcpvrj ad verbi eQtcpco 
similitudineni inclinant. "EQnog et aQxvg EM. Sch. Opp. Hal. 
III. 125. ab BQyo) eiQyco arceo derivata esse docent. "Evtog 
qua via ad veritatem reduci possit supra ostendi Diss. V. 3. 
KrJTog Buttmannus non dubitat quin a thematico xccco sive 
yaco (xceaxco) ortum sit, quod confirmari potest comparatione 
Oppiani dvgccvzea xdafiaxa lcqivrig et Hesychii ylcxf.i^aL xcx- 
afiaia xal h/O^vg nimirum ol fisyaxi^zseg , iamiae, delphini 
aliaque immania cete. livvog, quod Hesychius interpretatur 
yvjQr^iia, ^cx^og, plerumque de alveo et alvo dicitur, unde 
uon multum dissident xvaO^og, xvatig, cunnus, quae omnia 
Etymologi cum xvco connectunt. ^aicpog naQa %6 JicoTzog 
EM. recte secusne non dixerim. yiainog vero etsi non pror- 
sus idem significat quod Xircog, lonog et lo^og, tamen propter 
generalem similitudinem ad eandem stirpem Htico revocatur. 
Mvaog jam supraprotuli probata Grararaaticorum originatione ; 
nam etsi fiveiv a significatione propria, quae in compressione 
labiorum nariuraque posita est, nunquara recedit, taraen hinc 
derivata ad indiguandi et aversandi affectum translata sunt, 
primum adjectiva quae Hesychius varie scribit sed uno raodo 
interpretatur fiolog, afiolog, ofivog hoc est aivyvog, gxv&qco- 
nog, tura verba fivqv, fivxOiteiv, Inifiv^ai, MvacxtTea&ai 
to TcT) ftvxxfJQi EvdeixvvaO^ai xb dvgxsQaiveiv Poll. II. 78. Et 
ab horura societate non facile divelli possunt Mvxog fiiaQog, 
Mvaxog fiiaafia, Mvacx fiioQa, fiv^a mucus, quibus omnibus 
huraor foetidus teterque declaratur. '^) ^'O^og acetura et o^vg 
acer nulla religio est quin cum ax/] acus componamus et 
cum verbo avayjuvog. ^OQog genere et spiritu discretum est 



22) Muffa apud scriptores aetatis inediae et fiovxla hodie mucorem 
significat ; Itali mucidum muffato dicunt , Francogalli moisi, nostrates 
muffig. His simile nomen Mephitis exhaiatio gravis et la mofette. 
Ab eodem illo fivo) traductum esse nomen fiv6os humorem putidum 
significans colligimus ex derivatis : ^/uv^iiSajo avzl jov ffivadSaio ane- 
fxvxiriQicse Sch. Nic. AI. 481. oJ^u^ fj.v3uXir\ tj /uvaaQa Sch. Apoll. II. 
191. quanquam hoc adjectivum fivdaliog et verbum fivSa(veiv omissa 
putoris notione plerumque nihil aliud quam madorem significet. Mv- 
dav et /uaiJav a librariis saepe confusa, Ruhnkenio ad Tim. 184. cog- 
nata videntur. 



302 DISSERTATIO XVIII. 






ab oQog sed cadem fortasse stirpe iiititur oqco, nam utroque 
extaus quiddara et oq&ov significatur. Quam proportionera 
Ticcxog ad TiTJaaio et Qaxog (^Qaaog) ad Q)']aoio habet, eandem 
habet xaxog cum d^r]ooio sive ■O^aooco, cujus participiura est 
Gaaaovoa onavdovoa, primitivum autem ^ko , unde d^oog 
profectum est uni adstrictum significationi et aequivocum docxtco. 
Et xQcczog quoque sive aeolicura xQsTog coraraode redigi potest 
ad xQccco, xQsco, quorum multiplices affinitates alio loco edis- 
serui c. V. §. 3. in Adnotam. ^dxog et oay^ plerique ad 
oaaaco revocant ut vanog et vcxxri ad vaoaco, unde vaxTcx ol 
nlloL Hes. hoc est pili coacti, perplexi. ^fi^vog nihil aliud 
est quam €0/j.6g acpeainog examen ab Hi^f^i cura trajectione 
vocalis ut aQvsg et Qrjveg et 'Prjvea nQo^aTa Hes. pro quo 
Qrjvia dici potuit ut &r]Qia, sed causa mutandi nulla. 2xcc~ 
g)og et axvg)og res tam similes declarant ut eandem originem 
habere videantur; veterum tamen nonnulli illud ad axaTiTsiv 
To xoikalveiv retulerunt, hoc ad xvcpog curvus. A aiQecpco est 
OTQecpog, quod Hesychius explicat oiQt(.ii.ia dsQfia §vQaa Jca- 
Qielg, et quod idem meraorat ^TeQgog OTQicpcoais, xdhnpig 
ayyeicov dsQjiiaTi yLvof.i€vr]. A TQecpco pariter TcxQcpog et TaQ- 
g)vg, quod jam dudura convenit; sed fortasse etiam TSQxvog 
et TQtxvog hoc est OTil.ex^g xXa6og ut Hesychius ait, simile 
latino Iruncus et graeco TQcxgrj^. Si t6 ^vd-og vel 6 tvd-og, 
10 ^QvTog vel 6 ^QVTog in Graeciae solo nata sunt, illud 
a teco, hoc a ^qvco derivatura est; nam utroque ferraentum 
significatur. 

§. 5. Haec igitur verbalibus aduumero sed non omnia 
eadem asseveratione. Quae vero nullo verbo coraitata sunt, 
non ab re facturura rae censeo si appositione nominum illu- 
strem. Duas igitur significationes , quas latinum robur uno 
complectitur arabitu, Graeci inter totidem voces divisisse vi- 
dentur dQig rj dvva/mg et dQvg, unde doQV pendet, a dQig 
vero dQiog id quod dQv/iiog et dQoog lOxvQog Hes. KvQ^og, 
quo Gallimachus usus dicitur, et xvQ^ig, si tabulam quadran- 
gulam significat, a xv^og ductum ut xvQTog a xvTog, sin 
autem in cacumen acutum fastigatara, a xoQvcpi] repeti con- 
venit. Pro Isiv cQLa, ut in cod. Hesychii scriptura est, alii 
liva corrigunt, alii iTJvea, cujus iudubia est cognatio cum 



P. III. C. I. I)E NOMIN. TERT. DECL. IN og. .303 

aua, layvr^, x^-oiva et xXdvog zo TieQi toug TQaxrjXovg ddaog 
les. ^Ptfiq>og %o ato^ta Iles. Qd/ufng el Qvyyog rcs tam 
imiles oslendnnt ut videautur ab uno thcmate manasse, cujus 
is apparet in Qu/npr^, Qai(i6g^ Qoixog, Quxdvrj. At fuit tamcn 
jQum Qvyyog ad oQvaao) referrem. To axozog nuQcc to 
nidltiv aiQrjai — /; naQa to fj;;6^£/v (sic) Schol. in Aristot. 
lateg. p. '^y- b. 32. Hoc quidem praeposterum est, sed pro- 
ul dubio cohaerent ioter se axid, axoiog id est axoxeivog, 
t oxoiog litera ej)enthelica auctum. Hesychii verba ^dfiea 
u iv xalg ojaig to)v iftaiiojv TraQdorjjita ^dxoveg si vitio 
arent, probant uomen aijfiog, quod fortasse Sophocli in 
^aupl. Fr. V. ubi de Palamedis inventis loquitur oTQaztZ (f>Qv- 
i()Qia , V71VOV ffv?.dSiig ig i>^ tvj ar^pirj zQta restituendum 
st pro arjftavTt]Qia significans tres vigilias sive vigiliarura 
igna quae buccina dabantur. -/Jaog autem et arj/iteiov per- 
iuent ad illud genus quod Choeroboscus EM. 230, 22. Cram. 
I. 193. exemplis parum aptis illustrat ta ctTio taiv etg og 
td Tov ttov yivo/itva did trjg et, yQurfeTai, yivhg yiveiov, 
'Qtvdog tioivOeiov, ddvog ddveiov yojQig zov lofvog layyiov 
'iyyog \yyiov) quorum unum ddveiov huc convenire videtur et 
raeterea Tildtog nlaTtiov, ayyog ayytJov c^. Parall. 324. * ') 
ixdiog, y).dyog, vvyng, Qinog et alia in Parall. 132. allata 
aonosyllabis apta sunt sed priraum axaTog etiam verbum 
rndcj atlingit ibid. SO. unde andiog descendit et axvtog rau- 
ata vocali ut '^^vviyog cavitas et yvdd^oi xoi/.ionaTa , (iddog 
iv^og elc. Tria sunt nomina specie siraillima, sensibus dis- 
reta rpdQog i6 ifidziov, ipdQog %o aQotQov et rpdQaog tqv- 
oog sive xXda^a, de quo amplius EM. 575, 37. rpdQog rj 
'.Qoaig naQa xo rfdQaai o lan aylaai, xal rpuQaog to dno- 
yiapia tr^g ia^fJTog ut Qtjyvv/ui Qrjyog et Qdxog. His igitur 
>mnibns Grammatici notionem scissi ruptive tribunnt com- 
luribus ejusdem soni vocibus impressam : rpdQay^ dnoayiaua 
rg ix Tov Qr^aavj EM. 7S7, 41. Schol. Eqq. 248. xdQv^dig 
orago V. Prolegg. 299. Schneidewin. ad Simon. p. 76. et alia 



23) Oppian. Hal. I. frl2. Zaaa u rpvla xl^oyrat atXaxeia dubium 
si ntrani pro OfXttxti positnra .sit ut ay&tta in sermooe Boeoti Arist. 
vdi, 8G9. pro iivd^ta ridetur, an pro aeldxta. 



304 DISSERTATIO XVIII. 



J 



V. Proll. 155. Denique nominis cpixQaog, quod Hesychius tQvtpo^ 
interpretatur , primitivum quaerens Guietus ad ^(»«w d^Qavio 
delatus est, a quo non multum aberrat Qrjyvv[.a et aeolicum 
FQfj^ig fractura fragor. Verum hic alia ex alia suspicio 
nectitur. Nam Hesychius profert verbum OaQai vcpalvsLv 
nXeiteiv, pro quo quum et cpaQat substitui possit et (paQcoaai, 
tamen accentus ducit ad cpaQaai defectivum quidem, cui prae- 
figendum est praesens cpaQto et huic vicissim cxqio, thema- 
ticum utrumque; namque in aQio verbum exit nullum. Hoc 
autem duas complecti videtur significationes arandi sive sul- 
candi et texendi, quarum commercia patescunt ex iis quae 
in Aglaoph. T. II. 837. de similitudine operis textorii cura 
agro cancellatim sulcato et aratri cum radio tramas starainis 
percurrente disputata sunt. Jam ab aQco profectum est ciqoco 
et hinc a^Qcofia otoXqg yvvaixeiag eldog Hes. id est g)aQog, 
a q>aQco autem acpaQog, ^ovcpaQog et neutralia q>aQog to 
i/itccTiov et cpciQog to cxqotqov V. Proll. 62. additoque sigma 
(pctQGog, lacinia, nam et hoc nomine, quod cum Xaxig et 
XcxKog To Qcxxog connexum est, Latini non solum vestis sed 
etiam agri segmentura appellant. Verum hic renovatur illa 
de adjectivo acpaQog dubilatio, quod qui ayovov sive acpoQov 
interpretati sunt, cum dorico cpcxQco id est cpeQco junctum pu- 
tarunt, unde qteQoai to yevvrjoai Heraclid. Alleg. LXVI. 199. 
Sed indidera etiara cpaQog repeti posse coraprobatur latini 
serraonis consuetudine et nostri; nara vestis praecipue dicitur 
geslamen et Tracht. Et qui raeminerit germanicura Getraide 
derivatum esse a verbo tragen non repugnabit quorainus no- 
men far et quod idera significat i^ gxxQog a g)£Qco arcessere 
liceat. 2*) Non satis explanata est Hesychii glossa OoQ^ia 
g)cxQfiaxa, ol di cpoQ^a, sed nomen cpaQf.iay.ov, quod idem 
et alii ^otavr^v interpretautur, vereor ut alio referri possit 
quam ad q)eQco et q)€Q(Sco, cui beta insertura dicit EM. 204, 32. 
et eodera modo naQa %6 teiQco zcxQ^og Tcleovaaficp tov § 
Sch. II. XXIV. 152. pleniusque EM. 746, 25. iQial nuQayco- 
yalg ^HQcodiavog tovto vneXa^e ' nQcoiov ea xov TaQcxaaco, 



24) T6 (pTJQ Anecd. Bekk. 1159. fortasse nUiil aliud est quai 
(frJQog far, de quo dixi Prolegg. 62. 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DEGL. IN og. 305 

devzsQov ix tov %Qemo, zqItov i)c tov zeiqio, qiiarum sen- 
tentiarum i)rimam probavit Wyttenbachius ad Plutarch. de 
Superst. p. 1002. Si nihil horum placuerit, transferendum est 
ad numerum nominum quae significationem quidem verbalem 
sed nullum juxta se verbum habent nisi derivatum ut alyog, 
veixog, neQdog, Jdog, oidog, vipog, vg)og et byzanliacum ax^- 
dog, de quorum origine quae mihi aut aliis in mentem venere, 
incertiora sunt quam ut omnibus persuaderi posse sperem; 
quare hoc ununi dicani a?.yog cum aQyaliog molestus , hoc 
autem cum eQyov coniponi , Idog (M^rJg , sudor) cum vSwq, 
vxfjog cum imtQ, pro quo poetae vxpod^t usurpant, et cum vrca- 
tog V. Proll. 419. duasque siguificaliones, quas latinum tuber 
habet, Graecos duobus signasse vocabulis oldog et vdvov. 
Nominum propriorum nemo erit qui vel exposcat rationem 
vel exposcentibus reddat: Bidng tpQovQiov Iv ^ixelic^c ovde- 
teQiog yQa.(peTai xal dia dicp^oyyov Steph. 'JiQfiog d/]f^tov 
ovo(.ia ovdeieQov cjg h'Qxog Harpocr. avtQov y.aXovf-ievov ^zev- 
vog Paus. VIII. 4. quo fortasse atelvog significatur; plurale 
Tefinea, quod et appellalive dicitur ut aQyog xal to nedlov 
keyexai naQa rolg veojzEQOig, oloviai de jiiaxedovixnv elvat, 
xal d^eaaahxov Strab. VIII, 372. nec constat utrum praever- 
terit, appellativum an propriura. Trisyllaba quae reperiuntur, 
fere omnia paragoga sunt: {.teyed-og, jiaxExog substantivum 
ap. Nic. et Oppian., aielexng quod cum axvXog et ateleog 
cognatura putatur, ^eQadog de quo disseruit Spitznerus ad II. 
Exc. XXXII. xivadog quod veteres cura x^Qce^og conferunt, 
aelaxog simplex, non ut Galenus putavit de Alim. Fac. III. 
36, 737. T. VI. naQa to aelag exeiv, ad haec edaq>og, nela- 
yog, axeQacpog, de quibus omnibus dictura est in Prolegomenis ; 
duo epenthesi aucta "EQixea g)Qay/iioi Hes. ^*) pro eQxea, et 
taQixog, cui vicinum est TeQxvea evzatpia Hes. 

§. 6. De accentu vix necessaria videbitur hodie Hero- 
diani adraonitio : neQianaaxeov x6 atelvog * nav yaQ ovde- 
teQOv elg og krjyov ^aQvvezai Schol. II. XII. 66. XXIII. 419. 
Nec spiritus discrepant nisi quod nonnulli ^jdog scripserunt 



25) Idem ^Eoiyyvtiv xQVTzxfiv xmcixXtCeiv pro iiQyvvaiv, ^EQixccyt] 
tpQctyfxog, ^OQixdyr} tfQctyfxos, quae oninia ad imura pertinent ^Qyuj. 
Lobcck. Tcchnol. 20 




306 DISSERTATIO XVIII. 

iit ijdco, conlra quos idcm monuit trochaica omnia sine aspi- 
ratione promeuda esse EM. Sed saepe liaesitamus ob eam 
rem quod nescimus penultima bisyllaborum utrum acuenda 
sit au circumducenda. De priraa \ocalium rem expedivit Ile- 
rodianus n. BIov. 35, 31. to. eig Qog (scr. og) X^yovia ovdi^ 
i€Qa diavlla^a el tx^i nQo zov tiXovg tb a, ovvEGTaXf.u-vov 
ndvTcog sxei, nd&og, xdXog (&dlog) ddog , ifidog, ndyog, 
f^dd-og, vdnog, zdvog, adxog, tdxog, (^dQog, el firj yatd did- 
XexTOv el'?] cognsQ rb naQog , fiaxog, davog, nQayog. ^r^- 
fieicSdeg ccQa xb q)dQog. Hic pro tchog aut ydvog scribendum 
esse aut ddvog, pro ipdog aut cpdog aut xdog ex Arc. 19."i. 
pro rdxog autem Qaxog videt uuus quisque. Sed difficultatem 
facessunt macroparalecta ; 5Ta()og Seidlerus substantivum esse 
putat adjectivo m]Q(^g apposilum idemque siguificans quod 
mJQcooig. Ad secundum quod altiuet, L. Dindorfius in Thes. 
davog, inquit, forlasse significat ariditalem, sed novimus so- 
lura adjectivum davog, cui si substantivum affingere libet, 
ddvog poneudum est nou drjvog, Ilerodianus autem loquitur 
de nomine cujus alpha non nativum est sed xard didXexxov. 
Meinekio Anall. p. 123. ndvog placuit, cujus genus neutrum 
nescio quo constet; lenius remedium foret Idvog lana, sed 
dubito an nulla correclione opus sil; nam Dores pro drjvog 
dixisse ddvog colligitur ex Ilesychii loco "Adaveg dnQovnrjxov. 
In Herodiani libro de Dichron. 259. ex dialectis unum affertur 
fidxog. Quod vero Spitznerus II. XI. 68. veteres dissensisse 
dicit utrum adog scribendum an d6og, equidem unum Eusta- 
thium huc inclinasse cognovi ut ddog perispomenon faceret 
tanquara ab ddJjoai derivatum, quod ex drjdijoai contractum 
esse 1400, 34. Nostra vero memoria Buttmannus hanc sen- 
tentiam amplexus est Lexil. II. 134. auctore neglecto. Sed 
ut concedam in tempus, quod jara multis verbis impugnavi, 
neutra hujusmodi a verbis circumflexis derivata esse, illud 
nullo modo impelrari potest ut a verbis compositis derivari 
credamus; nam iu maxirao exeniplorum numero ne uuura qui- 
dem reperitur parasyutheton. Obstat vero etiara Aristarchi 
auctoritas in Schol. ad I. c. et V. 203. aSog daovvTeov • tb 
yaQ a n^b zov 6 ov xat firj exov oxeQrjTixrjv svvoiav 
// xQaaiv daavvead^ai d^eXei, et Eust. 593, l. ^AQioTaQxog 



P. III. C. I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 307 

To ad)]v di* f-.vog 6 xal ^Qaxhog xal daaiiog' daavvEi ds 
xal zo adog, ^ ^) quod lU faceret iinlla ratio erat si ab aridiio 
propagatum crederet; nec, puto, '^dr^g iiiterpretatus est xbv 
aidTj. Tertium argumentum est, quod Grammatici duo modo 
raacroparalecta in numerato habuere, uuum nQciyog, cujus 
vocalis longa ab lonibus in eta mutata syncopae debetur, 
alterura (pa.Qog, sed hoc saepe correptum cum ab aliis tum 
a Calliraacho ut conjicio ex Melet. dc Hom. p. 83. tov zov 
diaq}Qay/.iaTog vfiiva tceqltistiXov (scr. TtsQizoratov Xiyovai) 
dia zo (adde neQiTeivead^at xat) nsQtsiXslaO^ai avtov zolg 
GTiXay/voig, rj ninXov (scr. ininXovv) dta xb ig)anlovad^ai, 
^ ndiog dnb zov nenrjxd^at xal avvea^piyxO^at, dib xal KaX- 
Xif.iaxog ecpr) "HQrjg dyvbv v<paiv6fi€vat xfjat i.iif.ir]Xe ndtog. 
Meletium quidem ndyog scripsisse vel nd^og ostendit etymo- 
logia, sed veterum aliquem diaphragraa sic vocasse mihi igno- 
tum et inopinabile est; nec ninXog illud dicitur sed pffzrtuv 
n€Qtz6vatog. Callimachus autera de peplo illo loqui videtur, 
quem raalronae Elidenses at sxxaidsxa xaXovfievat vcpaivovat 
Tij "Hqcc Paus. VI. 24, 8. Huic igitur cpaQog tribuo. Quae 
vero praeter nQayog et cpaQog circumferuntur properispomena, 
illo Grammaticorura judicio in suramam suspicionem adducun- 
tur; dQavog xb sQyov nQcc^ig Hes. accentum a lexicographis 
acceptura habet, nXayog regio in Tabul. Heracl. p. 191. ab 
editoribus, qui quod apponunt plaga, alpha breve habet; ter- 
tium Matthiae ex Eust. posuit Eur.-Phoenn. 878. nvev/n' ad-Qot- 
aov dnog ix^aXtov bdov. Codices xdnvg praebent; Scholio- 
graphus xdnog, inquit, vvv zbv xdfiazov r} zb dnb zrjg odov 
daOfia, dXXot di dnog zb vifjogy vvv di xaiaxQrjazixwg zb 
fi/jxog, quibus indicatur scriptura duplex xanog halitus et 
alnog i. q. vipog. Illud non legitur neque intelligi potest 
quoraodo a xdnzto, xanvaaio nasci potuerit macroparalecton ; 
ac ne xdnog quidem extat nisi apud Grammaticos et Sch. 
Oppian. H. III. 114. xdnog zo nvevfia subtracta generis nota 
et accentu eo quem Euripidis versus respuit. Praefero igitur 
quod Herraannus edidit atnog h. e. SvgxiQetav. — De secunda 



26) Quod iii Thes. in fidem brevitatis affertiir «Sos ex Arc. 47. 
,((K(fos scribendum est; nam de masculinis agitur. 

20* 



n 



308 DISSERTATIO XVIIl. 



et lertia indifforentiuiii Herodianus nihil praecipit, quique i< 
facere conatus est in Regg. Pros. §. 39. p. 429. proposito ex 
cidit: tcc tfjt l naQaXt^YOjiieva TvaQo^vvoviai, atiqioq, ^^V^| 
nkriv xbv otvog, nvlyog, vXxog, xlnog, f.uoog, Xlrcog. ^f^\ 
l-ivGO^ dLo. xov v.^^) Td de (nyog i) avvrjd^eia naQO^vv, 
xav o\ aQxaioi nsQiamooi , quod idem valet de aclcpog - ' 
contrarium de olvog, xUzog, linog, f.ivoog, quae ab antiqu 
poetis constanter aut producuntur aut corripiuntur non natui 
sed observatione aliqua. Etenim ancipitis plerumque ea mei 
sura est quae in conjugatis obtinet (^Qidw ^Ql&og etc. s( 
nonsemper; na,m aivoinai longum iota habet, aivog breve, - 
obliqui vero anceps pro modulo sequentium syllabarum, ain 
euim dactylicum est et pariter y.XixEa, cpdsa, neQigxxea xvx, 
Oppian. Hal. II. 6. sed sequente longa syllaba ancipilem co 
ripiunt aiveaai, cpaeoai, cujus discriminis ignarus Blomfu 
dius ad Callim. H, in Dian. 211. pro cpaeeoat, quo Nonn 
quoque utitur XXVII. 6. et Joann. Gaz. Ecphr. II. 236. sc 
bendum putavit cpdeooi propterea quod cpdea dicatur alp 
proteuto. Bigeuera plerumque in prosodia conveniunt, vi 
vlxog, xviot] xvloog^^) nec dubie ap. Hesychium s. 'Inniy 
xXidog scribendum est yXidog et pro oxidog itidem o^idog i( 
brevi ut xlid/j , axidrj. A nioea tanien Pisae noraen ha 
dissimilitudinem habet quod vocalis modo brevis est mo 
longa, etsi ab eodem verbo nloai derivatum putetur Str? 
Vlll. 356. 2cpQiyog non aliter pronunciandum videtur quj 

27) Rectius Scli. Eiir. Andr. 536. /uvaog ro fxCua/xa h^vvtcai 
est TTUQO^vvsrai) /uTaog rf^, o yCvnai naQa rb /uCaTjiog (scr. ^7) «o 
neQianaxai. Nomina haec significatione magis quam ortu differre m 
fere persuasum est; t6 yuQ /uCaog ovx ano&av iari rov /uiaCvead-ai P' 
tius inquit s. Mjtrjjrij. 

28) Vulgari consuetudine corrupti librarii arC(pos Thuc. VIII. '■.■fr 
XTnog Schol. Hephaest. p. 2. et alia invexerunt. 

29) Aliud in hoc miratur Herodianus n. Mov. p. 39. quod orai 
in tvog quae iota breve habeant, masculina slnt: nwg ovv t6 aCvog < 
(fer^QOv yivovg f/erai; t6 yaQ xQCvog ix rov xqCvov /ueranenoCrjj 
Nos Herodianum miramur. 

30) Haec tamen multo saepius duplici sigma scripta reperiun' 
et (ptloxviaog Nicander usurpavit correpta penultima Anth. XI. 7. 
Bernhard. ad Dionys. v. 611. 



P. III. C. I. I)E NOMIN. TERT. DECL. IN og. 309 

erbum hiiic propagatum , sicut in longitudine Ido? congruit 

um IdUo, sed VdQwg atlice corripitur ut vdojQ et epicum 

dog, quod cum Jdog cognatum creditur. De ypsilo in Regg. 

ros. praeceptum hoc est la T(p v naQalrjyo^uva nQonEQi- 

nccTaL xvtog, oxvXog, axdtog, cpuxog ' ipv%og di xat TQvxog 

:aQo^vvovTai, quod de postremis totum lalsum, de prioribus 

dimidio verum est. Nam illa cum verbis ipvxco et tqvxio 

jCcurate congruunt, xvrog cum afliui xvog, axvXog cum ffxvkkw 

'xvlla, quorum prima est brevis, <fvxog cum nsrpvxa. Sed 

vTog nihil in consorlio habet praeter dispar oxaiog. '"Ycpog 

Dracone p. 119. perperam inter ea quae priorem longam 

abent, relatum est. Quum oTvrpoj {anooTvrpio, evoTvrpro, 

'ii;iaTvg)oj) nunquam, quod sciam, aliter pronunciatum sit quam 

l'yw, paroxytonon xd oTvrpog acrimonia Sch. Theocr. I. 49. 

,'i accentu peccat. lota puruni unum habet dQiog, plura ypsi- 

.in, quorum partem exhibet Theognostus p. 48. nvog, TQuog, 

\vog, dvog, cpvog, Qvog. Primum cum aliis^eteroclitis 

ifFertur in Epini. Cram. I. 277. yivsTai Ta slg ov ovdheQa 

,al slg og cognsQ t6 &vov d^vog, cxqeiov aQEiog (dQiov dQiog} 

^oivov xQivog, xat to nvov nvog XtysTai xat r XQV^^^S naQ^ 

IpnoxQaTEi. Apud hunc autem iu libro de Int. Affect. iit in 

,oc me contineam, pus modo nvov dicitur p. 455. T. II. tou 

'},vov 435. To. nva 432. 434. 455. raodo to nvog 454. tov 

\£vovg 443. et aliis locis, sed interdum etiam nvov et nvog 

_ontra Draconis edictum nvog iiaxQonaQaXrjxTEl, nvd^co yccQ 

•xiETa(.dvcog p. 77. a quo discrepat Arcadius p. 121. ^aQv- 

^iETat, 'ca slg vov utvov , §qvov , nvov to sfinvov " ) to xal 

Mvog, nisi librarius accentum pervertit, quod mihi non ita 

!»idetur; nam t[.invog purulentus legitur in Andromachi ver- 

'4ibus secunda correpta, nec quia nv&co producitur, idem in 

.jomine puro fieri necesse est. Ac ne hoc quidem certum est 

itrum Draco de neutro loquatur an dc masculino secundae 

*leclinationis , quod Herodianus quidem oxytonon esse statuit 

«>ed nostrorum doctorum plerique properispomenon faciunt 

^yivog ut nvaQ v. Fritzsch. ad Thesm. p. 594. Meinek. Cora. 

Kr. T. III. 242. 2.58. et 462. quo accenlu etiara neutrum notatum 

\ 31) Ov liyovaiy ifxnvov ot nalitiol alka nvov Anecd. Bekk. 249. 






310 DISSERTATIO XVIll. 

legitur Tcvop zo /.leTa^e^h^xng aif.ia, o oqIwq Phot. ad Ani 
philoch. p. 231. iii Maji Collect. Nov. T. I. idque ab eodeii 
verbo uiide puris nomen ducluni esse nescio au sequatur e: 
Aristotelis verbis to ydla TESTte/if.Uvov alfid iaiiv d/J/ o 
die(pd^ttQ(.ievov. ^Ef.i7iedoiiXrjq d^ ovx oQd^cog vneXd/ii^avev 
ovx ev (.ieT7]veyxe noi^oag cog to ydla [.irjvog Iv oydoaTO 
dexdzr] nvov enXexo levxov • aanQOTijg yaQ xal niipig evat 
tia ' zo de nvov aanQozrjg eoTl v. Slurz. ad Emped. 40( 
Karsten. ad v. 260. Empedocles autem illa non distinxit qui 
utrumque lentam affert materiae consumtionera. '^) Tqvo^ 
quod legitur in hexametro ignoti poetae EM. 94, 42. et O^vo 
adjuncta sunt verbis macroparalectis ut xvvco xvvog. Pro duG 
bus postremis Theognosti fabulis supponi possunt tcvog 
cpXvog, quod Eustathius 1746, 8, cum dvog et xvvog confert, 
vel hoc ipsum yvvog. 

§. 7. Ad haec exempla qui aninium adjecerit, continuo 
intelligat necesse est penultimam horum vocabulorum omues 
recipere vocales sed o micron unum habere axoTog, o lou- 
gum item unum Xconog. Nam quod Salmasius in Anth. VII. 
719. Tellrjvog ode tvfi^og, e%c<i d^ vnb ^coXeio nQeo^vv^ 
voci corruptae subslituit ^coXei, nomen inauditum est ac ne 
sententiae quidem salis accommodatum , quae Meinekio Del. 
p. 130. adjectivum potius poscere videtur. Diphthongi pro- 
priae quae dicunlur omnes reperiuntur praeter «i;, nec enim 
qui avyog protulerunt, idonei sunt auctores. ^^) Sed non- 
nullae tamen rarius huc intrant ut at, quod Theognostus II. 
120. non plus quam duobus concessura esse observavit, aioxog 
et Xalcpog, immemor vocis Pindaricae «Irog, quani Eustatliiu 



3'i) Schol. Theocr. III. 32. noioloytvaa aiaxvoloyovaa. Ilottt, 
iacos lov nvQOv xai' iioxh^, «^' ov xal ibv iviavibv notdv ixuXeaav 
nolos yuQ — xvQitog 6 nvQog , de quo Geelius tacet. EM. 344, 16. iv 
nvrj Ttvtg iv X^Q^V ' ^■^QtOittQxOg iv nvQoTg xal XQid-r] ' nvov yaQ xbv 
nvQOV J^a Tov q, spectat Od. XVIII. 368. iv no(^ — t(i> (^Tj/xrjjQittxt^i 
XOQTO), iv aiTOifOQt^ X^^Q^V Schol. ex quo veri simile fit nonnullos illo 
loco iv nottp scripsisse ne intelligeretur not^ herba. 

33) T6 avyo g EM. 571, 21. Joanni Malalae familiare est [nQO 
avyovg ante diem, ut nunc Graeci auroram avyi^v dicunt; antiquis 
illud ignotuDi ac ne Du Cangio quidem memoiatum est. 



I 

.■1 



P. III. C.I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 311 

inter lcxes fioviJQsig refert, Critici aiitem aliiis alio miitat. 
Tanquam rarius Galenus Comm. iu L. dc Fract. III. 547. T. 
XVIU. P. II. adnotavit oldog zo oYdrjfia Xdyei, quod ex Ni- 
candro affert Epim. Cram. I. 330. eodemque Aretaeus utitur 
per omnes casus. Diphthongorum, quas C. Lascaris ahusivas, 
iiostri homines improprias nominant, nullum vestigium reperi- 
tiir nisi quis, quia apud Hesychium ^aldog lijdog et saepius 
i.diov reperitur accentu in prima posito et iota subscripto, 
primitivo Irjdog eandem literam vindicatum eat. ' ♦) His ad- 
jungenda est Clioerobosci praeceptio Dict. 391. EM. 643, 51. 
xa dia tov sXog ovdixeQa diavkXa^a elaiv. ^Erceidr} ovv to 
oqiekog imeQ dvo avlXa^ag vTtaQxet (og jitrj exov tl (.iifxt]- 
aaaO^ai axhzov e/iieive, quae quam inepta sit ratio apparet 
ex [.liye&og, zevayog, edaq)og et aliis, quae, si terminationem 
spectamus, singula sunt (iovj]Q7] et incomparabilia sed minime 
aclita. Aliquanto majoris momenti videtur quod hinc intel- 
ligimus eum iguoravisse vocera ab Eustathio enotatam p. 462, 
45. et p. 1849, 15. to elxog Ka?M(taxog aTxeXog elrce Sia 
zo fi)) 7ieXat,eoi}at za x^^^^^ '^^^ diatQi-^tazog- Eodem modo 
Suidas et EM. 120, 38. sed addit // to afpeX6/.ievov , ?} aud 
tiov d-eaaaXtxMv aneXiov a eazt no?.v<pdQf.iaxa, l'va SrjXfj zb 
ad-eQanevzov , ubi scribendum est // zo dnovXto/nevov // drto 
tiov d^eoaahxcov Tltliov vel IleUiov. Eteuim hoc loci nomen 
iu Thessalia fuisse auctor est Hesychius Ueleog — /it^rtoze 
10 naQa Z(o 'OfirjQto IlieXe(')v ' dvvazat de xat zd JJkXr] zd 
ev 0eoaaU(^ Xeyo/teva drilovv, et novimus nomen urbis Thes- 
salicae Ililr}, unde TleXtvva propagatum 'videtur. Quis tamen 
sibi persuaderi patietur ut ab hoc nomine appellativum illud 
corapositum credat? Equidem ego, si qua ut in re obscura 
divinalioni licentia detur, ponam neutrale nelog cognatum 
cum nill?] pellis lorum, et cum adjectivo nelog luridus v. 
Parall. 344. el porro dneXog alpha prosthetico auctum, quo 
lurorem et per consequentiam non tam vulnus hians quam 
cicatricem luridara, utPlautus dicit, significari suspicor. Pro- 
inde in Galen. Comp. p. Gen. II. 17, 539. T. XII. ubi inter 
medicamenta rcfertur aXXrj e/tnXaazQog KXavdiov OtXo^ivov 



34) Uoc nuper fecit Ahrensius de Dlal. Dor. p. 142. 



312 DISSERTATIO XVIII. 

aneXovg i7tiyQacpof.iivri , non IdnelXov scrihendum puto se 
anelovg scil. noiriTixrj sive uno verbo InovlcDxix^, cumq^ 
eodem nomine compositum iQvaiTzelag sive sQvd^Qonelag iii 
flammatio cutis vel ignis sacer, sed hoc diverse decliua- 
tum. '^) De aclisia quod Ghoeroboscus dicit, commune ejil 
pluribus : aitlixov xo inrjxog xaO-a xai to rjdog xal o^eAoi 
Eust. 235, 7. ac si superessent Grammaticorum libri tisqi 
axXlztov xai dvgxlhcov ovoficxzcov ytai Qrjf.iaTcov inscripti, nu- 
merus haud dubie cresceret. Nunc suspicio quaedani serpit 
inaestimabilis de omnibus, quae in uno tantum casu aut iii 
uno numero reperimus aQog, adog, §lanog, yavog, davog, 
nQio^og^ dccxQj] v. Schneidewin. ad Eust. p. 30. dr/vea, ftiCsa, 
naasa, oxea, Ti(.inea, T^O^ea. ^^) Et quaeritur num Griticis 
liceat haec exempla excedere sicut Porsonus fecit dativuni 
ycxvet Aeschylo tribuens Agam. 1362. quod facilius concedetur 
in vocabulis raris et insuetis. Lehrsius in Quaest. Epp. 167. 
de genitivo d^aXicov disserens nomcn i)alng, ubi vulgarem 
significationem obtineat, indeclinabile esse censet sed ^aXieoai 
de victu opimo et alibili dictum videri cf. Parall. 163, Pro 
f.irjdog, quod Suidas ponit, poetae in singulari fifJTig dixerunt, 
sed dativum Mrjxei zc7j jiir]xccvj]f.iatL alicubi invenerit necesse 
est; et singularis d!jvog unus, si satis memini, testis estHe- 
sychius. Nomina in communi usu posita avd-og, e&og, rj&og, 
reliqua per omnes casus declinari constat, sed nvQog immo- 
biie est et xUog quo Thucydides, Lysias, Xenophon, Plato 
et alii in oratione prosa usi sunt; «3{,9^oe Thucydides saepius 
admisit Atticorum oratorum, nisi quid me fallit, solus. Aliis 
in totum abstinent, quorum nonnulla attigerunt Atticistae: o 
Qvnog sQsTg, ov to Qvnog Phryn. Ecl. 150. to axazog in^ 



35) Cf. Kuehn. Opusc. Med. T, II, 328. Triv iQVGtniluiov (floya 
Psell. de re med, v. 746. in Ideleri Physs. et Medd. grcaec. I, 224. 
tov iQvamilov Pallad. de Vit. Chrysost. p. 306. T. VIII. Bibl. Gall. 
quae in Thes. omissa. 

36) Saepe pluralifer efferuntur quae apud nos singularia sunt 
Daknr] et ipvxri Herod. V. 10. t« llii] Sirac. XVIII. v. 4. t« f^^ij 
Dionys. Antiqq. III, 7, t« xaXXr] Plat. t« dir] Lys. c. Andoc. p. 105, 9. 
pro quo Aelianus Sia dixit ut xqia, yiqa analogia fallaci ductus. Eodem 
pertinent epicorum vocabula xkia et fiivea. 



P.III. C.I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 313 

v^eiag zi^iiusvov a/iiai^i'g p. 293. XQtcog cmixwg, XQ^og ds 
'c/.lrjvixujg Moer. 402. ^^) daav axTLxoi, zo de ddaog oi xoi~ 
rni Thom. vdnog noirimnv, vdnrj xoivnv Schol. miiin. ad 
"^oph. El. 5. V. ad Aj. 892. XtonodvTrjg ddxi/nov, xb de kco- 

:og ov ?.eyoft£v Eerodi&n. Excc. v. ad Phryn. 461. ^Xenog et 
Hvog ex Aristophane enotavit Pollux alibi nou lecta. 

§. 8. Nomina in ag et aQ exeuutia Technici nonnulli 
partim a verbis orta dicunt, partim a substantivis syllaba og 
terminatis. ^HQcodiavog q)i]atv otv lov aXeicpa xal Xina 37 
xazdkTj^tg ovx di]9rjg' dXV wgTteQ d^evio d^evaQ xal xeiQO) 
xeQag, ovtio aleicpco aXeicpaQ rj aXeicpag xai vtiogtoXT] xov 
Q 1] TOv a aXeicpa. Td ds Xina e§ dvaXoyov dvTinaQad^e- 
aetog eyiveio ' log yaQ xcoog xaiag, vdog vdag, yrjQog ytJQag, 
ovzco xal Xinog Xirtag, e^ ov to Xina Eust. 1560, 27. Pro 
xeiQco xsQag Herodianus fortasse scripsit deiQca deQag, nam 
xeQag ab EM. rectius ad xaQa refertur. Idem vero p. 638, 
54. ovag verbalibus inserit: naQa tc) avio to cpcovco avog 
xttt avaToXfj dog xal {(.leTa^eaei oag xai) TQonfj ovag, nec 
multo aliter Eustathius p. 1148,55. ex tov aco (dico) to dxovco 
yeyovev aog cog cpdog xai jusTaO^eaeL oag cog cpnag xai xQd~ 
aei f.iev cug cog cpcog, enevd^eaei de lcovixfj ovag, quam sen- 
tentiam ipsi Herodiano tribuit p. 1896, 5. tov ovaTa ev&ela 
svixrj eaiv oag xad^^ '^HQcodiavnv cog cpoag. Haec precaria 
sunt, sed O^evaQ et aXeicpaQ non incoramode a verbis repe- 
tuntur, eodemque recidunt eldaQ^'^) elXaQ, aXeiaQ, oveiaQ, 
quippe segregata comitatu substantivorum , quibus adjuncta 
sunt aXeaQ [dXerj) aXxaQ {dXxrj) et alia in Parall. 205, in- 
dicata. De paronymis vero, quae in ag exeunt, non omnes 
consentiunt. Nam contrariam illi sententiam profitetur Pro- 



37) Siispectiis est genitivus in Eur. Iph. A. 374. fxr]div'' av XQ^ovg 
exari nQoataTriv &s(fxr]V yd^ovog — vovv /qij tov aTQaiTjXfiTTjv exBiv. 
Agameinno eniin non propter suum vel aliorum commodum dux belli 
creatus est sed quia gratia praevalebat et auctoritate. Sententia poscit 
vel fir]Siv^ uv xt(Qirog, ut Seidlerus correxit, vel /xriSiv^ a^Cag. 

38) ^Ano lov f J<M (6(0Q xal dSaQ Schol. Od. IV. 56. sed lcTw^ 
hoc fictuni est ad exemplum tov 'ii.dct)Q. 'Tx^Q ''^ '^*^** desperato Aesch. 
Suppl. 852. Scholiasta inii>v/xiav interpretatur. Nuni forte ki/aQ in 
libris invenit vel yUxaQ a yXCxo/nail 




314 DISSERTATIO XVIII. 

culus ad Hes. Opp. 60. vdec xara iiiezaTiXaa/.ibv arw xuiv 
slg ag ovdeiiQcov elg og, vdag vdog, xioag xtoog et Choerc- 
boscus Dict. 376. et 383. (hg yrJQag yrJQog, dsQag deQog, ovtto 
doQag doQog nal sxel^ev tj doTixtj doQei ' — xat ano tfjg 
vdag yiveraL vdog,^^) quae repetita sunt in EM. 284, 34. 
nec dissentit scriptor TieQi na&wv EM. 639, 2. sive is Hero- 
dianus fuit sive quem ille multo saepius advocat, idem Ghoe- 
roboscus : cog naQa to ovdag yivexai to ovdog^ yfJQccS yrJQogf 
xioag xaiog^ ovtco naQa to oag oog xat dfUfcosig (d/^upcojjQ) 
cog eldog eveidijg, quo loco pro theraaticis oag oog scriben- 
dum est wag wog idemque in Parall. 225. restitui apud Herod. 
Mov. 14. ovag "keyeTai xat 7] yevixrj ovaTog, xat oag evO^ev 
oaTog, xat coag evd^ev coaTog*°) xat wTog, xat 66g oux eiQt]~ 
/livov f^iv GvveGxr]iiiaTiaf.iivov ds Tcp df.icpc6r}g ' ubi ante coTog 
excidisse verba xat cog svd^ev {cxtTog) perquam credibilis est 
Meinekii sententia ad Theocr. I. 28. sed hoc admisso fieri 
non potest, quod idem suadet, ut sequens 66g mutetur in wg. 
Quare (5og praetuli quod et similius est apposito xcoog in EM. 
et ad derivandum dfiq)ior]g haud paullo aptius; uam ab cog 
wTog nascitur a(.icpcoTog, dicoTog, acoTog. In illis autem dica- 
talexiae exemplis haud pauca sunt quae grammaticae fictionis 
suspicionem praebeant; nam yPJQog, xcoog, ovdog omnino non 
leguntur sed casus modo obliqui %ov yijQovg in vers. Alex. 
etc. quodque in EM. 68, 20. aiFertur axinog naQa to axinco 
xat xad-^ vneQ^i^aa/uov niaxog, non legimus sed axinag 
modo, niaxog autem etsi Nicander de cortice dixit, nihilo 
secius ad nixco nixog pertinet ab arboribus ad homines trans- 
latum non licentius quam cutis ab eodem cploog dicitur, dno-< 
g)XouoGai pro sxdsiQai. Wecpag satis constat Herodiani alio- 
rumque testimoniis sed valde dubium est xpicpog in EM. 818, 32. 



39) Etiam Apollonius Synt. 11. 29, 185, pro teslato vdos ponit 
v6as, qui casus obliqui illinc repeti nequeunt. 

40) Ab hoc genitivo, quein et Hesychius cognitum habuit, derivari 
potuit taaioia ut ab ofifictiog o/nfxaioco et hinc futurum foaTcad-rjaofiai 
quod Porsonus Glossographis restituit pro coaTo&i^acD, id enim non 
minus ordinem excedit quam fieKriD^^aai et cilia hujus formae futura 
quae Ahrensius Dial. Dor. 289. obscuris quibusdam inscriptionum vesti- 
giis approbare intendit. 



P. III. C.I. DE NOMIN. TERT. DECL. IN og. 315 

■\pE(pr^v6(^ Gxoxeivog ' ip6cpog yaQ xb axotog cpriai IIlvdaQog 
i^QioToxXel • nam Pindarus in carraine Aristoclidae inscripto 
Nera. III. 71. ipEcprjvog dixit, quare verba \peq>og — axozog 
interclusione separauda sunt. *0 ^ec plus fidei habent He- 
sychii glossae Mfjxog (^irixccg, cui Musurus i-ifjxaQ substituit; 
IQenag vipr]X6v voxsqov daav et paullo post xlenog iisdem 
verbis explicatura, quae Brunckius ad Anall. III. 49. vitiose 
scripta putat pro xlhag. His detractis vix tria relinquuntur 
ambigue terminata: dsQag et deQog, Unag Aretaei proprium 
et XiTiog, xvecpag et xvecpog, quod si ex uno illo Suidae loco 
innotuisset KvecpsL ax^Tsi anb zrjg xvecpog ev&elag, nullo ad 
persuadendura momento foret, nam hae terminationes a libra- 
riis saepissirae confusae sunt, sed idera apud Hesychium le- 
gitur post xvecpag singulatira scriptura. Cetera aut forniam 
diversam habent ut xUrog et xkeiag, ^^) axvlcpog et xvecpag, 
aut significationera ut Xenog et lenag quaravis ab eodem 
verbo Xento ducta v. Prolegg. 455. vecpog et xvecpag, xeQata 
et TsiQsa sive TeQsa ut Alcaeus dixit CXLIX. 598. quibus 
addi possunt quae in og et aQ exeunt partim eodem intellectu 
ttt f-trjxog (.ifixaQi delog dslkaQ, aQxog 6d6vTcov Oppian. aXxaQ 
^eXicov, nisi horum principio ccQxelv et aXaXxslv prorsus di- 
versa fuerunt, partim leniter inclinata ut Qeog et cpQeaQ, aut 
etiara longioribus intervallis disclusa ut xvog et xvaQ, quod 
propius ad xaiaTa cavernae accedit. Horum vocabulorum 
multa procul dubio eadem aetas diverse terminavit uec dici 
potest quaenara harura terraiuationura raaxime primigenia sit. 
Sed ad declinationem facillima et maxime celebrata est cata- 
lexis og. Hujus enim circiter ducenta reperiuntur exempla, 
sed in ag duntaxat uuum et viginti; quae res fortasse quos- 
dam perraovit ut hanc ex illa natam dicerent eamque causam 



41) Hesychius affert l^ifpaig (txoieivaig, S['a(pciqa v£(f^lri axornvr], 
'I''ii(fa xviifug, ^'iifog xanvog , Sii(fa axoiCa KQj]ieg, quibus cogaata 
videntur axvi(fog, axvmaZog etc. 

42) IlaQu to xileros (sic) yivetai xXtivg xal nleovaa/j.(^ lav i xlsi- 
TiJj EM. 519, 46. 011 10 xXnvg anb rov xXirag nXsovaaavrog rov i J»j- 
ItSoiy ot fby ^Hq^aSiavbv afKfinevo/xevoi xexvixoC Eust. 1066, 18. 



316 DISSERTATIO XIX. 



^ 



esse putarent cur ovdag, xojag, ^(jhag,'^^) oefiag (za a0'] 
Aesch. Suppl. 756.) xxiQag et iu louum sermoue xtQag, yk- 
Qag, in vulgari yi^Qag sic decliuentur quasi nominativum ha- 
beant in og exeuntem. Qui vero og ex ag ortum credideruni , 
fortasse hac ipsa exemplorum paucitate et declinatiouis ira- 
parilitate et nonnullorum aclisia**) iu hanc sententiam ducti 
sunt hoc genus nominum in ipsis serraonis graeci incunabulis 
natum sed vel propter concursionem masculinorum et femi- 
ninorura ejusdem terminationis vel alia quacunque causa noii 
admodum excultura esse. Priraa hujus fabricae rudiraenta 
et quasi proplasmata raihi cernere videor in apotroctis illis 
iLTta, aXeicpa, vcpa,'^^) axeTia in Hesiodi versu, nisi hoc est 
pluralis nuraeri pro axercaa syllaba finali per apocopen sub- 
lata ut yeQa apud Horaerum atque alia quorum alpha breve 
sequente consona. *^) Quum autem nomina illa exilius sona- 
rent, increbuit catalexis^x duabus literis varie ut cuique 
libuit composita ag vel aQ vel og vel oq, quanquam hujus 
generis unum tantum novimus et id anetymon ^toq,*'') nam 



43) Nicander Fragiii. II. 68. non ^QSidsaai scripsisse videtur sed 
^QSxisaai ut Oppian. Hal. II. 437. 

44) Grammaticus Cram. I. 116. d^fxag propterea dicit non decli- 
nari quia nullum aliud generis neutrius nomen in ixag exeat. Sed 
hoc refellitur aliis exemplis tojv f^ovrjQcoy, quae a declinando non ab- 
horrent ut XQiag, praeter quod nullum in sag exit Herod. p. 30. JiQug 
et yiQag apud scriptores atticos casu secundo et tertio carere obser- 
vavit Elmslejus ad Med. v. 5. 

45) "Y(pa ano rov vcpaajua iail xaid dnoxonrjv. ^laiiov ds oti 
jovTO Ix nsQinov arijusiovTat ' ov yaQ lartv iv xQ^asi Choerob. Dict. 
366. Non reperitur quidem hodie sed nisi Grammatici legissent, eno- 
tatum non esset. In Od. IV. 66. viijTa ^oog — t6 Qa ol yiQa nixQ&saav 
«uTo5 aptior certe est singularis, sed in nuraero apotroctorum yiQa 
non refertur. 

46) Illa apocopae ratio muho expeditior est quam quae antiquis 
placuit axina (fiaio/bisvoi) aut metaplastum esse pro axinrjv aut integra 
syllaba iinminutum pro axinaOfia. Nnm forte huc deducti sunt eo 
quod axinag indeclinabile esse putarent? Aratus quidem scripsit tov 
axinaogv.Wi^. Porphyrius axinaai hvoTg Ahst.lV.dW. Sed hi nihil 
ad Hesiodum. 

47) Herodiano hoc indeclinabile dicenti fidem derogat Schneide- 
winus Beitr. zur Krit. der Lyr. 125. sed in ejusmodi causa ille sum- 



V. III. (;. II. l)E ^OMIN. TERT. DECL. IN w. 317 

aoQ consonam accepit a verbo usiqoj, sed plura iii coq 
verbalia lldcoQ, vdcoQ etc. 

CAP. II. 
De nominibus in w exeunlibus. 

§. I. De hoc genere quae olim generatim disputavi in 
Aglaoph. 733. et postea Muetzellius de Theog. p. 148. Pot- 
tiusque Elymol. Forschung. T. II. 733. nunc explere conabor 
collectis undique veteris disciplinae ramenlis. Technici igitur 
trcs numerantes deminutivorum feminini generis species hanc 
primam ponunt: 'Yipmvh] /Yipco, Eldolhea Eldco , l^-lcpQodizrj 
"AcpQco Schol. Dion. p. 857. naQo. zo Tixav Tixavlg xat vuo- 
yoQiOTixcog Tnco rj i](.UQa cog ^Yipco , Eldco EM. 760, 52. 
Cram. II. 263. xcQdco 37 alconj]^ naQa xijv x€QdoGuv7]v cog 
Eldco Sch. Arist. Eqq. 1068. (1077.) et pluribus Theognostus 
p. 118. ra eig co d^tjlvxa o^vvsTai xal naQaXfjyovaav x^v 
avT?]v exsi ico tiqcotozvttcj) xat ncxvza eaztv vnoxoQLazixa 
Xi]&t] lr]dco, neid^co zo Qrjf.ta xat neid^co, cpsidco cpsidcjo, SQa- 
%6g ^Equzco, xQsia xQeico, ^aoilevg §aaiXc6. Verum in hoc 
omni numero vix unum inest quod vere et proprie hj^pocori- 
sticum dici possit; ac minime oranium hoc iiomeu convenit 
verbalibus ajiietfico Eust. 1471 , 30. eidco r] cpQovr^oig Hes. 
(xeXXco, nei^co, nev^co, cpeidco et Xr]d^c6 , si hoc unquam pro 
Xr]d^r] usurpatura est; equidera vereor ne a nugatoribus syra- 
bolicis inveutum sit ad explicandum Lalonae iiomen. Gram- 
matici haec deminutivis adnuraerant non significationis causa 
sed ob speciera corruptae sirailem. Etenira nominura in co 
excideutiura pars maxima ex propriis constat et horura pleris- 
que adjuncta est forma procerior eademque illustrior. Velut 
Protei filia, quara Euripides Eldco nuncupavit, ab Homero 
Eldo&er] appellatur; udcpQodizr]v Nicander transnominavit 
ldq)Qc6 , Minervara TQizoyiveiav alius quis Tqlzco dixit et 



mam fidcm meret, neqiie extat iilliim secnndi et tertii casns exemplnm ; 
quod noniini perqnam frito casn accidisse minime credibiie est. Ac 
ne ad liquidnm qnidem explorata est Simonidis scriptura. 



318 ^^^" DISSERTATIO XXI. 






Hypsipylen 'Fi//w. Quae quum coiitractioiiis speciein prae- 
berent, ab iis qui vocabulorum genera secundum termina- 
tiones describere anniterentur , imminutis adjecta sunt sicut 
masculina lAQTEi.iaQ pro IdQzsi-udcoQog, ^EnacpQag pro ^Ena- 
cpQodizog V. Prolegg. p. 505. Verum enim vero si disyllaba 
illa ex signiiicatione aestimantur, non ex corapositis contracta 
sed singulatim a primitivis deducta sunt ldq)Qio ab atpQogy 
''Yjpw ab vipog ut Kijtco a xrjtog Schol. Hesiod. Opp. 238. 
Eldto sic ut Eldoi-ievr] ab eYdofxai vel eidog. Similiter quod 
Hesychius tradit TavQco r^ sv TavQoig ^L^Qzefug non ex Tav- 
QonoXog vel TavQicovt] coactum sed gentilicio TavQoi affic- 
tum dicimus. Nec EvcpQco ex EvcpQovri vel EvcpQoavv?], aut 
Je^to e Je^id^ea corruptura sed illa quasi feminina positio 
est andronyraici £'I;'9P(>wj', hoc a dt^ig vel (Jt^o/^ca traductum; 
^EnacpQco ad ^EnacpQodixr} eandem relationem habet ut lAcpQca 
ad IdcpQodhri. Quod autem ille ^EQatco ab eQazog derivatum 
esse affirmat, non impugnem equidem, nec si quis OiXr^cjo 
a cpilrjtog ortum dicat ; sed certe propiora suut ^EQazcov et 
0iX?JTag masculina ; Jcozco autem manifestum est non a do- 
Tog existere potuisse sed a Jcoxog vel /Jcotrjg, 

§. 2. Jam si originem horum femininorum quaerimus, 
patet aut a verbis ducta esse ut (.lellco aut a norainibus ut 
xeQdco. Verbalia autem vel a praesentibus nascuntur bary- 
tonis ') vel afuturis sine ulla substantiae immutatione, excepto 
uno gjTw naQa to kaTccvai Phot. Neque id anomaliae eximitur 
si, quia aspiratione caret, ab hog o cdt^&tjg derivatum pu- 
tatur, quoEtymologi ad explicandum heog utuntur; nam quae 
a verbalibus hujusmodi deflexa sunt, propria esse solent ^EQaxco 
etc. Quare Qelnxco ^ xolaxeviix^ Hes. potius ^sXhtcoq scri- 
bendum ex Aesch. Suppl. 875. ^sXxtoql neidol. Significa- 
tionem si spectamus, aut propria sunt noraina aut cognomina 
ex moribus indita aut appellativa. Sed cuinam horum generum 
unumquodque subjiciendum sit, saepe haesitaraus. Hesychius 
FoQyco ri yoQyoTr^g ' ninlaaTai tog Tolg aXXoig noirjToig^ 



1) Kivca xCvtiais ^(oQuTg Hes. non a xivica sed a barytono quo- 
dam themate ; Ja/xvco qiiod Muetzellius affert , non a dafivdca sed a 
Skjuvco , xoOfxca vero a nomine. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 319 

log Z)]}m, Xqvgoj ' zcc yaQ tieqI zov TlEQGea xat Tag Foq- 
ynvag "O/ia^Qog ovx oids, significaiis poetani omnibus iu locis, 
quibus Gorgonem appellat, prosopopoeia usum esse. Idem 
alio nomine declarant Moschopulus Opusc. p. 78. et Trypho 
de Trop. 741. in Rhetorr. Walz. T. VIII. 6vof.iaTonoua sGziv 
ihg xQvoto {scv. XQvaw) anb tov xqvoov ' xal zo naQ^ u4l~ 
oyvhi) xQovitofiev trjg /iiekkovg yciQiv, quod ab hac 
causa aliennm est; sed illud auri amatricem designare vi- 
detur. Atque hujusmodi nomina per omnem occasionem a 
poetis concinnantur praesertim comicis ut ^e^io, Jwqio v. 
Prolegg. 36. not. 36. Sed et Emj)edocles rerum gigneudarum 
causas appellavit raulierum uominibus KaXXwzco , Meyiazcd, 
0vac6, Kivco. Aliud hujus ambiguitatis exemplum est quod 
Hesychius affert Kvvo) y) avaideaxairj, nam idem fuit niulier- 
culae Medicac nomen proprium ex barbaro ^Vraxw conversum; 
trjv yaQ xvva Mrjdoi xaXovai andxa Herod. I. 110. Quae 
autem sunt veri uomiuis appelhitiva partim personas signi- 
ficant , partim attributiones , pars utruraque ut riixcd fj cpei- 
dcokia Zonar. et FXixco i) (peidcoXbg xal neQieQyog EM. quod 
incertum est utrum a y?uxog declinatum sit an a yXixofiat, 
ac fortasse ne appellativum quidem fuit sed eponymou. Paro- 
nyniorum alia ad raotionem pertinent sexualem av^Qconog 
av^Qomoj , pro quo avdQomi] dici poterat, xoa/.iog {nQcoio- 
xoa/iog, xoa/wnoXig) xooiiico, sive xo/iific6 i. q. xo(.t/iic6zQia, 
^lfxog (mimologus) iiu/ic6, a nominibus tertiae declinationis 
^aaiXevg ^aaiXc6 (nisi hoc noraeu proprium est) xa/uvevg 
xa/uvc6, TQaneCsvg zQaneCco quod Hesychio redditum est pro 
xQanetcjov. Sed si haec a xQcxneta., xd/uvog derivata sunt 
et xoa/ic6 , /u/u6 si a nominibus realibus, non ad motionem 
pertinent sed ad deuomiuatiouem ut d^rjX^ ^rjXco, xsQdog xsqSco, 
Xixog Xexc6. Paraschematista sunt avdr^ et aeolicum avdco in 
Sapph. Fr. 1. doxr'i doxco, /lOQcpt] /lOQcpto forma, ^) ^xoe^jX^^^) 

2) Aliud est MoQCfcj Veneris cognomentum a /lOQCfTj ductum ut 
mulieris nomen Moqifri (hoc accentu) Scli. Eur. Hipp. 408. (omiss. in 
Th.) et Morpheus, 

3) Si verum est discrimen illud Sch. Eur. Hec, 1087, r^o? 6 xrv- 
noe , ri/(o Si (<7ii^T]/tn, hoc denominativis adnumerandum est. Sed 
poetis promiscua sunt. 






320 DISSERTATIO XIX. 

Tijxi] vel T^TOg Ti^Tco 1] nevia Cyrill. %QEog xqbw , zQaxcov 
zQT^xcO' Sic et '/w dvvai-ug, ^o^ Hes. altera sigiiificationu 
cum Ig /?ta congruit, altera cum Id, lio/]. *) Qnae sequuntur, 
nuUam definitam regionem habent cujus septis contineantur: 
TUTw ri ylav^ Hes. a sono tu tu ut et Timco videtur aviculae 
nomen quae alias nmog vocatur; ^?])cco to avdQelov (.wqlov 
Hes. Vossius illustrat collatione verbi obscoeni Xrjxav siv(; 
krjxeiv et laixoc^eiv, eundemque intellectum habet xQoveiv *) 
et xqoteIv atque germanicum crepandi verbum, quod Adelun-- 
gius afFerre non dedignatus est. KaQyco lcc/ma Hes. pisceni 
xaQxcxQov sive xaQxaQodovTa significare videtur cf. Coraes ad 
Xenocr. p. 73. Idem ^aXXco et JaXca fj anonXrjytTog rj e§co- 
Qog, quarum interpretationum una ad JaXlg ^iioQog (q>QE~ 
vodr]X^g, dalivus) convenit, alteram Schneiderus recte ad 
daXog torris refert, quo hominem exusti floris, vietum et re- 
torridum significari demonstrat. Glossas obscuriores KcxQa 
?; aY^ vno roQxvvUov, KaQavco rrjv aiya KQrjteg, Krjco ovv~ 
■OsGig, Kod-cb ftXcc^r], yLcoXco ^qco^ucxtiov zi, 0r]zc6 azQocpiy^ 
transiliamus- licet cum aliis quorura scriptura ambigitur: xonc! 
sive xconcx) id est ramulus in daphnephoriis circumlatus, moxco 
res turpicula, zqizco sive zqlzzcjo, si credere dignum est, vox 
cretica caput significans vel a verbo zqIco ducta Tqizco cpo- 
§og zQof-iog Hes. Ad ultimum duo stirpium nomina ^Xrjxco 
sive yXaxcjo et xizzco casiae genus fortasse ab hederae simili- 
tudine denominatum. Nam ad ^oQf.uo quod attinet, in discri- 
miue versatur non solum utrum ex f.ioQcpi] conversum sit, 
proprieque formam significet et praecipue formidinem hoc est 
speciem horribilem, an a f.i6Q[xog et jii6Q(.ir] (hoc accentu) 
XaXenrj ixnXr^xTixij Hes. sed etiam communibusne adnumerari 
oporteat an propriis, quae appellativorum numerum longe ex- 
cedunt; nam horum summa brevis est, illa vero pari uber- 
tate ab omni fere genere nominum et verborum efflorescunt; 
quod ostendam. 

4) ElsoQOcoy novov ainvv iaixa je daxQvotaaav II. XI. 601. Schol. 
tivls yQC((pov0iv i(S xataSaxqvosaaav. Hi Ib) xaja daxQ. scripsisse vi- 
dentur in pugna lamentabili , ut synonymon /So?} sumitur pro ixaxri. 

5) 'YnoXt]x$v vnoxQovetv Hes. trusare intellectu obscoeno dixit 
Catullus. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 321 

i §.3. Paronyrais plerunique masculina antecedunt vel 
adjectivi generis AIoxqoq in Corp. Inscr. n. 884. et AlaxQO) 
11. 822. (omissa in Thes.) ^!AQiGTog IdQiaxio, KXenoq KXeixio, 
Sdv&og Bavi^co etc. vel substantivis connexa alxfj ^LdXxwv 
^AUu Schol. Pind. 01. XI. (X.) 76. (oraiss. in Thes.) "Aqiiov 
u4qX(o, '^'Hqcov 'Hqco, GtJQOJV Qt^qio, KaXlwv KakXio, Mvqcov 
MvQCo, Nixcov Nixco, Ti/ncov Tifxco, XcxqIvcov XaQiTco, Oqcx- 
acov GQaaco et QaQoco Minervae epitheton. Haec tamen non 
in eam sententiani disputo ut negera inulierura nomina per se 
et seorsum ab appellativis nasci potuisse; sed quia plerum- 
que propria propriis respondent, parilitatis causa id quod 
iiovissime conimemoravi , etsi et ad ^Qcxaog convenit et ad 
^Qaavg (ut dQiiLivg Jqiihco) nihilo secius illo quo dixi referre 
malui. Quin etiara sunt quae nihil in confinio habeant prae- 
ter propria Bitco Bkcav, KvqiIIco KvQilXog, KafieiQco Cabi- 
rorum raater a filiis denorainata et Musae fluviatiles Nedco, 
Tqiico, Kr]Cfio(o V. Prolcgg'. 46. Eodem modo inter se com- 
paranda videntur Ovlevg (t)vlcjo, ^vXevg 2vlc6, HQcorevg 
IIqcozco, KeXaivevg KeXaivco , Nt]Xevg Nt]Xco, Mevea&evg 
Meveadco ut ^aoiXevg ^aatlco, ac si feminina Qe(.aoxc6, Ko- 
fiai^co, Ti(.iaii>c6 (Prolegg. 364.) hodie carent paribus mas- 
culinis, non sequitur illico nulla fingi potuisse. Quis denique 
dubitet Homerura, quura ancillam introduceret MeXavd^c6 Dolii 
fiiiani Od. XVIII. 320. ductura esse recordatione fratris qui 
vlbg AoXioio MeXavd-evg nominatur XVII. 212. et flexo no- 
mine MeXcxv&iog XX. 173. Hinc transitus erit ad alterum 
genus, quod nihil ante et propter se habet praeter verba: 
BqiCco ano tov (iQiteiv Athen. VIII. 305. A. Aa(.ivc6, ^EXev&c6, 
laivco (nisi illa Phorci filia Jeiv(6 appellata est) KXcod^c6 et 
alia a Muetzellio collecta p. 149. Nec pauca reperiuntur ortu 
ambiguo et utrinque apta 2neic6 uaQa zo OTieog cogneQ XQeog 
lQeic6, xXeog KXec6 KXeico Choerobosc. Cram. T. II. 261. EM. 
S14, 34. sed Schol. Theog. 246. 2neLc6 i) axoXovd^ia a verbo 
repetit, cujus parlicipium est an6f.ievog. Haec artificiosior 
videtur interpretatio , sed Ald^co Solis equa Schol. Phoenn. 
V. 3. nihil intcrest utrum a proprio AY&cov ortum dicaraus an 
ab aid-co vel quodam ejus verbi inclinamento al^og, al^og, 
iinde AYd^t] equa Agameranonis ; interque hoc et Aix9c6 idem 

Lobeck. Technol. Ol 



322 DISSERTATIO XIX. 

rationis iulerccdit quod iiiter '^i(>o;rog et ^AxaQnio Scli. 
VII. 197. BQiiyio ii^^mphae nomen Sch. Hes. Opp. 144. (omiss, 
in Th.) et ^d^eivto a verbo et a nomine paribus spatiis d;i- 
stant; Bqvc'j a ^qvm non longius abest quam a ^qvov, el 
masculiuum quoque reperilur sed copulalum l4jLi(iQvcov Dioj';. 
La. V. 11. Utrum Kqivco et Kqivcov (et Kqlviq sive KqIvu) 
a xqIvco propagata sint an a xqivov ut a xoQtavvov KoQLawco^ 
Qodov 'Podco, non anle judicari potest quam iu carminibus 
reperta fuerint. Eorum, quae literam futuri discretivara osteii- 
dunt, alia subjuncta sunt andronymicis Kti]ocov Kirjaco, Idlt- 
^cov l/fls^co etc. V. Kei]. Anall. 141. alia incomparabilia^/iy/yaa», 
KaXvipcd, Meli^cd, synlheta Evdcoocd et IlEQi^aocd, quod est 
Veneris epitheton ludricrum. Hujus nolac niulta cpntulit Pas- 
sovius in Opusc. p. 115. ad probandum noinen zJcoucd. Sic 
enim iu H. H. iu Cer. 122. ubi Ceres deam dissimulans lo- 
quitur, scribendum esse pro ^tug t^ioLy^ ovojn' mzl, cui alii 
JtoQig vel JT]td subsliluunt, sed veri similius videtur Jcoacj 
vel JcoQtd. Haec igitur futuro assimilata diciraus, illa prae- 
senti caetcris temporibus exclusis. Nam quod Muetzellius 
p. 150. putat TsXsa^td ab aorislo relecf^^vaL derivari po- 
tuisse, nou probaverim, sed est paronyraon vel a TsXsa&svg 
ut MsvsG&svg Msvso^cd vel a TslsaTr]g cum metabole con- 
sonantium v. Lehrs. Aristarch. 310. Ab his trausgredior ad 
urbium vocabula, in quibus eminent Aegyptiae, uon illae bar- 
bare appellatae ut 'iil/5w, NaOco , Tayof^ixlicd , sed quorum 
graeca est interpretatio seu vera seu coranienticia: Kwcd id 
est Kvvonolig, Jvxco pro Jvxonolig, Afrodito — Afrodito- 
polis V. Wesseling. ad Itiner. Anton. p. 168. Haec tanien 
alia via derivari potuisse ostenduut Eusebii verba, quibus 
Wesselingius utitur ad Hicrocl. p. 725. ano tov Xiovzof; trjv 
AsovTcd, ano ds tov xvvc^g zrjv Kvvcd, quorura illi Xenophon 
Ephes. IV. 1. per appositionera adjungit nomen generis snl 
Asovztd sQxovzai noliv. Et nonnullorum terminatio duj)lex: 
Bovzoc — sxalslzo xai Bovztd Steph. Kavdtd insula eadem 
Kavdog vel Favdog, Konzog Strab. Konztd Plutarch. Qqcciu- 
/Sog ut Wesselingio videtur ad Herod. VII. 123. et QsQafi^cd, 
quod perperam QsQa^t^co scriptum est, Lycasto pro Lycastus 
in oranibus Pomponii Melae codd. v. Tzschucit. Vol, H. P. 1. 599. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 323 

atqiie adeo deinus Atticus ^(pi^xtog a Psello de Locc. Att. 
p. 47. -cp7]ZTco nominatur cougruenter dativo adverbiali 2cprit- 
%ol, neinoque dubitat quin ^a^io , Xe^co, Xco/mpco, ^'evaxcS 
priniitiva sint nuliaquc affectionis cujuspiam aura contacta. 
Nihilo secius Graeci talibus quoque, ubicunque facultas fuit, 
pigmenta domestica adhibere non omiserunt: cog ano tov 
xaluifJco KaXvifJco ^) ovzco xal ano xov yoQxaGco XoQTaaca 
Steph. s. h. V. Id convenit nonnullis locorum appellationibus 
graecis ut xqjJvt] dia ti]v XQoav xov vdazog xaXoviiuvt] Fa- 
laxco Paus. III. 24, 5. et Atticae fonticulus Tlsdco sive '£/*- 
nedco a perennilatc, puto, deuominatus ut ^AleimqQ, nr^yi] iv 
^Ecplaco naQCi xo ftr/deTiOTS inilsineiv Suid. et BE^aia nr^yr] 
iv Evftoicx naQcc xo dvEllintg EM. His accedunl Bco/iicb r] 
MaxQig Hes. a figura arae ut Kuesterus suspicatur; yvi-iva- 
oiov neQi^olog ovof.ia IMah/.co tfjg f.iaXaxf')Tt]xog zov idc/.- 
cpovg evexa Paus. VI. 23, 3. KoQvcpto promontorium Corcyrae, 
quod uemo ex KoQvcpaaLov contractum dicet v. Prolegg. 425. 
nec niagis ^vQaxco ex ^vQcxxovaai, sed potius urbem nomen 
accepisse a palude. Postremo oppida ignota Suidae memo- 
rata Alyi(.uo et Aidco gerunt quidem similitudinem graecorum 
vocabulorum nec taraen demonstrari potest ab his originem 
habere. 

§. 4. Illis locorum nominibus dupliciter finitis Kavdog 
et Kavdco etc. simile est ^ancpco et ^dncpog, si ab hoc casu 
descendit vocativus Icxng)\ quem Hermannus Elem. 678. in 
poetriae versu reposuit pro ^ancpol. '') Ac non abhorrere 
hanc terminationem a mulierum nominibus in Prolegg. p. 23. 
demonstratum est. Verum ut demus atticus QQca vocatur et 
&QUO, niulieres FoQyr] et FoQyco, Mihvva et MeXivvco v. 
Keil. Anall. p. 8. sic sumi licet eandem modo ^ancpco nomi- 
natam fuisse modo ^dmpr] sive aeolice ^dncpa alpha correpto. 
Quare in Varronis loco IX. 51, 150. suni quas synonymias 



6) Scilicet quia Ulixem secum in occulto habuit; quasi vero xa- 
Xvmeiy idem sit quod yQvmtiv. Barbaris iliis adnumero [xottu et 
ttQTj^ci cassiae species Galen. de Antid. I. 14. p. 72. T. XIV. 

7) Matthiae Gramra. 224. aeolicum vocativum ZuTKfo fuisse suspi- 
catur exemplo nullo; Ahrensius Dial. dor. 510. ^'an(pa. 

21* 



L 




324 DISSERTATIO XIX. 

appellani Sapplio, Alcaeics Alcaeo, Geryon Geryoims~ 
prjiiio excinplo deesse synonymoii Spengelius animadvertil, 
incertum est ulrum Sappha inserendura sit an Sapphus, an 
forte Sapphon-, nam haec quoque terminatio feraininis ino- 
levit partira sine paraschemalismo x^vj xuov wg ziqmov EM. 
iUia elxcSv, cujus alterara scripturam elxco dubitatur ne Grara- 
matici finxerint propter casus obliquos, KQayyojv xiaoa (cla- 
mosa) Hes. cpaycov maxillav. ad Aj. p. 167. et ()vftj3ojv, partim 
cousociata alteri vel adeo praevalens ^ ar^dcj xaxa MizvIt]- 
valovg xal arjdcov v. Bernhardy ad Suid. tj FoQycov Tr^g roQ- 
yovog xai ;} roQyco zrjg roQyoog xal 1'oQyovg Schol. Eur, 
Or. 1514. ^) .JcodcovT] "kiyExai xat ^codcov xai Jcodco Steph. 
V. Parall. 117. et 119. ^aQdco Xiy&xai ■xai ^aQdcov cog tfj 
Hvdol naQccxsiiai xo llvdcov Steph. De eodeni Eustathius 
ad Dion. 62. ^uQdco cog ^ancpco xat ^aQd(')vog cvg TQvyovog. 
Hesychius ^ivdovg aivdovag scr. aivdovg ut elxovg ^) et Tqv- 
ycxig zag xQvycovag scr. xQvyovg rag zQvycivag id est turtures 
a verbo tqvCco ut arcxCco OTaycov, (^)lolvLco d?.o?^vyc6v, quod 
modo ululatura (()lolvy>]v) modo ululam significat ut yhxco 
parsimoniam et (nisi Zonaras fallit) parcara. A verbo tri- 
syllabo proficiscilur ccQrjycov et ctQrjyco, de quo disputatum est 
ad Aj. p. 166. Cetera dicatalexiae exempla haec sunt: 'Uqi- 
Xovg '^leQixovvTog ' auQ7]tai xai doxixri '^IeqlxoI ano zijg '/e- 
QiXco Steph. aldcog et aldco oie ev&elcx saziv o^vvszaL EM. 



8) Hcaec Tlieodo.sii fuit senlentia; Ronianus vero statuit a ^i^rur 
declinatum esse t?J? ArjTwg (quod aeolicuin e.st) ut IMovacc Movarjg, et 
hoc transiisse in ^rjiovs Choerobosc. Dict. 332. Homericum genitivum 
rooyovs EM. dupliciter interpi-etatur irjs yoQyotrjTOs ?/ ifjs roQy6vo<:, 
sed ilUim esse a recto t) FoQyw. Nam roQywv non FoQyovg facerc 
ut tiy.cjy ilxovg tacite significat Schol. II. VHI. 349. roQyoyog yQatfti 
ZrjvoiSoTog xaxcog' ov yctQ 6 noirjTrjg FoQywv (prjaiy «AA« roQyw. 

9) Hunc accentum praescribit Choeroboscus et duobus locis resti- 
tuit Bisetus. Hunc sequitur Buttmannus Gramni. §. 56. Adn. 11. errans 
de ^^x^> cujus casus attuli ad Aj. p. 173. Contra Aristarchi prae- 
ceptum legitur etiam nunc rrjv nti&M Achill. Tat, I. 9. jrjy ^rjiojNonn. 
XX. 75. Accusativum jr)V 'A/uc<C(o Eustathius^ad Dion. 823, p. 261. 
Ijn. 9. a recto 'Auct^civ declinasse videtiu-. 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN o,. 325 

30, 40. '") Sed pro /i.€xcog, quod et lexcog noniuinquam scri- 
bitur Charit. III. 8, 76. Aeliau. H. Ann. I. 14. Dorvillius 
p. 398. et Jacobsius p. 16. praeferunt Xsxt'^, idemque vel Xn- 
%6g scripsisse videtur Moschopulus in Schedogr. p. 72. Isxoy 
Tj yevvrjaaaa aTTiyojg, rjzig Xexog Xeysrai xoiviog praeeunte 
Moeride AEyio aTxixiog, Xoxog eXXr]vixcog, ubi Piersonus lo- 
xog scripsit; illo taraen accentu notatum est oTeiQa loxog 
Maneth. V. 330. ") 

§.5. Sapphus nomen nisi omnino peregre in Graeciam 
venit, a aacprjg ut Grammatici tradunt EM. 708, 19. originem 
habere videtur. Nec tamen omnium etyma inveniri posse spero 
ac minime divinorum nominum. Horum obscurissimuni est 
Ar^xij) de quo EM. 564, 19. o f.iEv HXaxiov (prjaiv eXsrixtx) • 
€Xsy]f.icov yoQ rj &s6g ' 6 ds l^QiaraQxog TiaQa to XcxJi to 
^iXco, sed vereor ne fallat. Nam quod Platoni tribuit, ab 
hoc non dictum est ; quod Aristarcho, Plato proposuit non serio 
sed per ludum jocumque. Probabilius est Jr]co idem valere 
quod dfj , z/rj/LirjzrnQ. "Evvco quam Hermannus Opusc. II. 180. 
Inundonam interpretatur quasi ab svvco impluo nominatam, 
veteres simplicius naQa xo tvco xh (povsmo , nec enim aliud 
reperitur nomen a verbo composilo derivalum. Koxxv/iuo Plia- 
dis noraen Schol. Theocr. XIII. 25. specie raodo non sententia 
convenit cum Koxxvg Xocpog Hes. ucc omnino cognitum est 
antiquioribus, qui longe alia Plejadum nomina tradunt. 77«- 
cpQrjdco Hermaunus 1. c. 180. reddit ^w/erowam a verbo </)()£ w, 
cui simile d^Qsco appellativo zsvd^Qridcov subjeci. Hinc sub- 
eunt illae gynaeciorum nugae Idxxco yal "AXcpitco di^ cLv xa 
TiaidaQia xov yaxoaxoXslv dvsiQyovai v. Meinek. Hist. Com. 
405. Alphito quidem aniculam significare posse docent He- 
sychii verba l^XcpLToyQcog ttoXicx. Sociae ejus Acco con- 
sonum adjectivum idem suppeditat I4xx6e naQa/.icoQog' Xiysxai 



10) Philetae yerba a Bacbio omlssa ayad-rj d" ^nl rjO-ifjip aidco 
Cboeroboscus servavit Dlct, 360. a quo sumsit Lascaris Gramm. lit. 
E. fol. 7. 

11) Dativus -ittTs XoxoTg in Dloscoridis loco, qul in Lexicls affer- 
tur, unlus literae incllnatione in XfxoTg verti potest, quo dativo Pselhis 
de Operat. daem. p. 29. ed. Boiss. et alil utuntur. A rhetoribus poe- 
tice loquentibus Xexcoiq pro Xtx<as dicere non alienum est. 



i 



326 DISSERTATIO XIX. 



1 



ds Tcaidioig log /ncoQolg, quae ita accipienda simt ac si scrf- 
ptuni esset to ^xxovg ovofia ijriXeysTai ToXg Ttaidioig ot.j 
fxoQaivovaL vel tog (.irj (.aoQaiviooi. Hoc autem quid significet 
apparet ex aliis locis 2ivc(f.itoQog xaxooxo?.og, 'OQxinedllleiv 
To xaxooxoXeveod^ai naQa xoHg naioi atque ex Schol. Eur. 
Androm. 665. jncoQaivovoa xovTioxLv dxoXaotaivovoa et Sch. 
Nubb. 416. ficoQaivsLv to dcpQodLOiateiv. Itaque clarum fit 
ad conterrendos pueros praesertim fuoQaivovzag id est pu-- 
denda contrectautes fictas esse illas aniculas fatuas facio 
foeda similesque larvarum ut sunt pleraeque decrepitae; qua-- 
rum alteri adjuncta sunt adjectiva dxx/tg et maccus verbum- 
que a Suida huc relatum Maxxoa dvorjxaivsL otl rj i4xxco 
evia riv , idemque alio loco Blaxxco xal ~^daif.ico yvvalxsg 
Ivsai. Haec ylaifico sive Aafico procul dubio est Lamia iu-- 
fantaria ab ingluvie (laif.i(p) et voracitate sic ut Manducus 
nomen adepta similisque Mormus et Gellus. Schol. Gregor. 
Or. XXXV. 563. C. (Ruhnken. ad Tim. 182.) fioQfwXvTTeLv 
€iQr]TaL dno xrjg MoQfiovg Trjg xai yiafdag. Quippe aiMoQ- 
fiovsg erant, ut Hesychius ait, daifiovsg n?MVj]Tsg et Lamiae 
lerriculae quas Lucilius appellat, nec minus Gello, cujus 
larvae duodecim sunt nomina in lepida Leonis Allatii fa- 
bella * 2) inque his Mcoqqu, quod vel plebeja prolatione cor- 
ruptum est ex MoQfico vel ficoQav fatuam siguificat ut Maxxca, 
quae l)u Cangii est sententia in GIoss. s. h. v. Bav^co fuit 
nutriculae nomen cum verbis ^av§av ct [■iavxaXav cognatum, 
namque assarum lallis deliniti infantes cousopiuntur et ^av- 
^cooL, ac nescio an utrumque ex voce lallantium expressum 
sit sic ut ipsum noraen infantium, de quo Daraascius Phot. 
CCXLII. 555. ^d^La ol 2vqol xaXovoL tci natdia dno z^g 
Ba^iag ifsov sive polius utrumque a balbutiendo ut franco- 
gallicum haUl, babiller. *0 Nomen Gellus, quod paullo ante 



12) Illorum nominum pleraque facilem habent intellectum, ntttSo- 
nvlxTQia, ifjvjfavaOndaTQia, GTQfyla (striga) et neiaa^a quoque quid sit 
colligi potest ex Festi verbis : striges maleficae, mulieres quas vola- 
ficas etiam vocant. 

13) BafiaXov atdolov Hes, fortasse fuit iinoxoQicffia naiSiav ab 
infantibus translatum ad partem illam ut contra od&cov vnoxoQiOfitt 
naiSt(ov d()Qiv(ov dnb icov afSoicov , et Augustus Horatium inter alios 



P. III. C. II. DE NOMIN. TERT. DECL. IN w. 327 

atligi, Schneidewinus in Delect. p. 306. a verbo eleip diictum 
ceuset. 'Yqvi]&w heroiua ficta est ex uomiue loci '^YQv/jd^iov 
et tribus Argivae '^YQvdi^ioL, quae si nihii aliud nisi literarum 
simililudiuem auquirimus, ad oQvig {nQvaniziov) pertinere 
videutur terminatioue paragogica aucta v. Proll. 364. similia- 
que topico ^OQvaai. Qeavio Muetzellius p. J48. ex i}taiva 
factuni, Sturzius Alex. 65. cum vcrbo avio compositum, vete- 
res ex Oeovof] coutraclum putant; quorum nihil exemplis ad 
persuadeudum idoneis coufirmari potest; nec magis si quis 
masculiuo QedvcoQ appositum dicat. Sed simili tamen modo 
corruplum est, quod idem aflert, l^iKpiQoj Hesiodeum, quippe 
cum eodem verbo juuctum iu quod L^yxtQQOt], KaXliQQoi], 
'^Ihvqqot] exeuut, atque uomeu perfrequeus IIoXv^co, quanquam 
huic praestrui potest masculiuum Ilolv^oq ut doQv^og, illi 
"'Af.icpiQQog ut dipoQQog, quam syllabarum fiualium correptio- 
nem alio tempore illustrabo copiosius. * '^) Huic coutra posita 
amplificatio, cujus uuum extat exemplum idque summe mira- 
bile. Etenim saucito vocativos nou plures habere uomiuativo 
vocales, cousultatum est quomodo ab t] yii]Tc6 trausitum slt 
ad co Aiqxol. Respondit Ilerodiauus oxi rd aQxaJa xcov dv- 
TiyQacfcov ev taig evO^eiaig eiy^ov tb i TVQogyeyQaftfievov i) 
uii]zcoL, Tj 2ancpcoi, sed hac excusatione iu aliam impegit 
regulam oti to l ovx eaiL reXixdv tcov d^r^Xvxcov dXXd zcov 
ovdeTtQcov Choerobosc, Dict. 335. Hauc regulam illi ignotam 
fuisse minime credibile est sed fortassc uomina ista iota in- 
efi^abile habere putavit idque periude esse ac si non habe- 
rent. Scriplurae tamen hujus vestigia uulla fere relicta sunt 
praeter 0LXvTcoi in luscr. Del. n. 2310. sed librarii nounulli 
vocalibus lougis et iu mcdio vocabulorum et maxime in exilu 
addideruut iota syllabamque acutam circumflexo notarunt anov- 
di]L pro anovd^, BavO^oH pro Bavdco v. Jacobs. ad Anth. 
Pal. p. 8. Hecker. Comm. de Anth. p. 322. et 85. Re vera 



jocos purissimum penem vocavit et lepidissimum homuncionem hoc 
est pipinnam et pisinnum sive pusionem. 

14) Lennepius ad Theog. 357. etiam nomina vuigaria Iltidta, Zev^oi, 
'Innti etc. ex II(i&6r}, Ztviot] etc. orta censet, quod minime veri si- 
mile est. 



328 



DISSERTATIO XIX. 



autem illa nominativi et vocativi inaequalitas nihil offensionnfl 
liabet; eademque est in alddg et aldot, arjdiov ar^dol, nt; 
yvvi] yvvai commemorem, quod illi a yvvai^ declinatum \m\ 
lunt. Aegyptiarum urbium nomina ab animantibus ducta ple- 
rumque in to exeunt Idq^QodLTco , idvzivw, quae et Idvtivoeia 
dicitur et lAvtivoov noXig, J. Malel. XI. 119. C. Kvvw, 
jivvKx), sed in lov Avv.iov, Aaxtov atque eadem AaxonoXic, 
vel "kaxtav nolig v. Jablonski Panth. II. 87. duae aliae ArjtoiK 
et '^HQanXetog in Hierocl. Synecd. 730. (399. ed. Lips.) 



Pars IV. 

De vocabulis seiisimm eorumque confusione. 



. §. 1. Soloecismorum duo sunt geiiera, unum in forraa 
eloqnendi posilum, alterum in sententia, et utriusque generis 
apud scriptores omnium aetatum copia non exigua, Verum 
ut in vita communi non qui idem peccarunt eadem poena 
afficiuntur sed multum interest quis quid fecerit et quo con- 
silio, ita prisci scriptorum existimatores TTQogioTtolr^ipla qua- 
dam usi quae vulgo indocto exprobrant, ignoscunt eruditis. 
Diomedes II. 109. Althis, inquit, admiUit soloecismos,^) quos 
quum docii faciunt, non soloecismi vocantur sed schemata, 
quorum alterum est vitii nomen, alterum virtutis, sed utrius- 
que, si auctorem sustuleris, discrimen nullum. Nam quod 
Dionysius de quadam Thucydidis loquutione dicit c. 37, 907. 
tovTo ei Tig Iv xolg Gx^^aaiv a^Koaet (piQEiv, ovx av cp&a- 
voi navxag xovg ao^.oixia/iiovg oyirifxata xahov, valet de plu- 
ribus, unumque hoc interest quod quae classici contra regulam 
dixerunt, ab arte profecta creduntur, quae qui infra classem, 
ab inscitia. Haec enim magnis ingeniis debetur reverentia 
ut ponderibus examinentur aliis ac turba ignobilis; eaque 
religione ducti Critici quidquid in vitii similitudinem vergeret, 
aut archaismi nomine excusarunt aut dialecti aut figurae pro- 
que soloecismi nomine substituerunt decentius aoXoixocpavig 
vel aoAoixoeideg. ^) Ac si vera est illa philosophi nobilis- 
simi edictio, qua, quidquid sit, rationale ducere jubemur, 
quanto aequius videtur ut omnia, quae illustres antiquitatis 



1) Anonyraus in Cram. Anecd. T. IV. 271. t6 tsoXoixt^siv iyiaxoS 
KttixC^Btv idiiv. 

2) Ad Odyss. XI. 76. atijxd fioi ^ffi^wt ay^Qog Sv(Jtr]Voio Schol. 
oxtjfici ioti aoXoixoifttvig. Ovx %ati yaQ xateineTv tdHv ovtco axijfiatt- 
Zofxiviav aoXoixiafjiov ^ fiaQ^aQia/nov. KixQixai. Se. aokoixoipavij tavttt 
xttkeTv (xaV) ax^^/xata. 



330 DISSEKTATIO XX. 

auctores dixerunt, recte et convenieiiter rationi dicta exist| 
niemus? Non defuenint tamen qui quae a modeslioribus figi^j 
rae appellareutur, vocarent soloecismos, ut Graramaticus, 
cujus commentariolum neQi ooloixlag Valckenarius edidiL 
huic nomini schema piudaricum, euboicum et alia subjici| 
Nominativum absolutum Idlm^iadrig i^ek^iov twv nvlwv 
^axEdaifwvioi tjtt i]di]aav Lesbonax p. 183. ') inter allica 
schemata refert, similemque huic Homeri constructionem "n- 
nog ayXatr}(f)i nsnoiO^cog Qi/i.icpa e yovva (psQEi vetus iuler- 
pres II. XV. 268. Goloinoffavtg appellat. Sed Sextus c. Gramm, 
p. 261. ed. Fabr. ooXoixov to noXXa nEQinai/^oag yonia 
f.iov Ta onslrj, dia ro (.iri XeyEai^ai xjj xotvrj ovvrjO-Eiq , et 
ad Eur. Hipp. 23. ndXai nQoxoxpag ov novov nolXov (.le 
dEl, iinus Scholiastarura breviter et austere zovzo saoloixiGE, 
alter verecundius aQxa'iai.L6g iaii tovro, ov aoXoixiai-iog. 
Lucianus Dial. Mort. X. 9. in oratoria supellectile nuraerat 
avTid^eoEig xai naQioioaeig xal nEQtddovg xai (iaQ(iaQiaf.iovg, 
hoc nomine significans soloecismos *) arte quaesitos sive, ut 
Scholiastes ait, loyovg ev axyj^iccTt nQoq)EQOf.ievovg %aQiTog 
evEXEV log to ol ds dvo axouEXot xai to, naQanXrjOia. Hoc 
ol de — schenia horaericum appellat Sch. Pind. 01. VJH. 48. 
recteque explicat Sch. Eur. Phoenn. 1478. ndXEt d" ayioveg 
ol (.lev EVTvxsoTaTOi Trjd^ e^s^rjaav ol ds dvgTvyJaTazot — 
ofioiov Tcp 6/.iJ]Qty([} 01 di dvo axonsXoi. Ovx exst de xiv- 
dvvov ovTog 6 oxy](ic(Tta/ii6g ' ov yaQ acp^ stsqov nQogconov 
slg sTEQOv fj (lETcx^aotg yivsTat, ^lva dsrjTat nXayiao(iov, 
aXX' ccno oXov elg /hsqtj. *) Secundum constructionem 



3) Hic pro exfpQccais nQogriyoQixri , cui ^nKfioqixri opponitur, non 
nooriyoQixri scribenduni est, ut Scliaeferus voluit, sed nQO(fOQtxi}. In 
Schol. Plat. in Tlieaet. 173. C. p. 362. ed. Bekk. ubi idera exemplum 
schematis attici affertur ^.Alxi/iitidrjs i^elO^coy etc. scriptum est rjrv;(rjcsay. 

4) Sic idem in Pseudosopliista zoy Xayw, rovg InntTs et atpiatav 
soloeca vocat, etsi non in syntaxi peccant sed in una parte orationTs. 
In Soloecista autem taxat cacozeliam eorum qui de pipere et cumino 
loquentes vocabula ex vetere Atthide repetita vulgoquje ignota infer- 
cirent. 

5) Pliilem. Lex. I. 32. (faifitai <(biXoixoff>ttyhs t6 nuQ^ '0/uijQca 
aficfca rf' kCofiivco yeQaQconQos ^jev 'OdwCfifeyff* o xmvcntQoy HcfQacttv 
Sia t6 aQiaadai cas iv axiStaOfic^ ano ev&eiaS' 



DE VOCABB. SENS. 331 

absolutam, cujus varias species Wauowskius sollertissime de- 
scripsit, frequentissimum est schema quod dicitur nQog xb 
vo7]t6v, et hujus quoque exemplum homericum ojg cpaaav tj 
nli^d-vQ Apollonius Synt. III. 4, 198. a quibusdam afFerri ait 
ad comprobandum xal iv ^iia Xe^ai xaiaylveo&ai ooXoixi- 
ai-iov. ^) Denique ad constituendos utriusque nominis terminos 
nihil nobis prodest Quintiliani finitio, schema esse aliquam 
a vulgari et simplici specie cum virlute commutatiouem. Nam 
Callimachus quidem, ut hoc utar exeraplo, xexvov alaate dfr 
industria praetulisse videtur vulgari, quod iu exitu versus ad 
metrum aeque conveniebat, sed Homerus (pile xexvov dixit 
nou ut novitate constructionis auditores delectaret grammaticae 
subtilitatis incuriosos, sed quia versui texendo aptius erat et 
consuetudo ipsa substantivis, quae terminationem geueris neu- 
trius sed significatiouem maris vel feminae habent, epitheta 
adjungere amat generi naturali congruentia. Similiterque 
aliae constructionis rectae immutationes rationibus quibusdam 
nituntur vel brevitatis vel concinnitatis vel similitudinis, ac 
ne illilerati quidem caeco impetu casus, genera, numeros 
niiscent sed ita ut causa aberrationis reddi possit si non 
justa at plausibilis. Itaque orania huc conveniunt, schemalis 
et soloecisrai discrimeu non natura constitulum esse sed usu, 
neque a nobis sciri posse quid vulgo Graecorura dicere licue- 
rit, eruditis non licuerit, quidve scientes coraniiserint iuscieu- 



6) Id merito improbeit sed ipse errat atticum i^ia xto &((o et AlSios 
xttl Nifxeaiq liriv xttlvyjjttuivo) — TiQoXmovie schema vocans I. 21, 58. 
ut et Schol. Soph. Oed. C. 1675. nam qui ita loquuti sunt, non femi- 
ninum cum masculino conjunxerunt (ut naidiov xttlX(<STr\ etc.) sed prisca 
usi sunt dualis forma, quae utrique generi communis erat. Neque 
figurate dicta sunt SH'itlop.ivoio Ti6lr]os, Sqoaoi nd-ivxeg, yXoctovTos Ittani- 
Joff quod Bernhardy suspectat ad Dion. p. 503. ttiyldis f]Vff.i6evTeSy 
rjSvs aiJTfi^, atque aliorura adjectivorum, quae vulgo moveri solent, 
terminationes non motae, non solum in carminibus sed etiara in ser- 
mone ^ [xixtos , h ttnooioTenos, atque adeo participiorum ve(ov xaTtto- 
iiaS-ivi(av V. Parall. p. 55(). quibus conferri possunt latina Credo 
ego inimicos meos hoc dicturum esse, Justam rem oratum a vobia 
volo. Illum Apollonii errorem sequitur Schol. Arist. Rann. 1425. rw 
nXttajiyye—axv/^a ccTnxov ws tw x^^Q^» ^'^ noXei, vrj i(o at(6, pro quo 
96(6 scribere debebat. 



332 DISSERTATIO XX. _. 

tesve. Elgt}Q%ovzo eig xa&^ elg, uvu ug exaazog si iiiTII 
T. legerentur solo, ad idiotas rejicerenius. At ob idem \i\ 
tium Lucianus reprehendit homines suae aetatis doctos, quoi; 
manifestum est notionem nominativi singuli introibant potio- 
rem duxisse quara rectionem praepositionis. Et qui ovtoc 
dixere pro auTT^ si sic loquuti , sunt in corapellatione femil 
nae, ') retinuerunt forraulam auribus inhaerentem w ouzog. 
Item tritum illud /] J' og ita inoleverat linguae ut etiam ad 
feminas et ad plures transferretur. ^) Nec minus soloeca sunt 
praesente testibus, cum partim copiarum, libens solverunt; 
quae nisi abunde satis testata essent, librariis imputarentur 
et lapicidis. Verum hujusmodi aavvTa^iag vel xaxoavvTa^iag 
exempla collegerunt multi multa; obscurius vero est illud 
alterum soloecismorum genus, quod in principio hujus dispu- 
tationis designavi. 

§. 2. Etenim non soluni consuetudo graeci sermonis sed 
omnium linguarum lex et ratio pugnantia loqui vetat. Sed 
hujus quoque soloecismi speciem interdum praebent scri- 
ptores non indiserti, quum cogitatione plus comprehendunt 
quam eloquuntur, ut Hesiodus Opp. 610. fSotQvag xQf) — ^sl- 
^at ^eUq) dixa x^ ijiLiara xat dsxa vvxrag, cujus loci in- 
concinnitatem Moschopulus et sensit et excusavit hoc modo: 
avvvrcdyei tag vvxrag Tqj JLoyq) tog knof-dvag Ta7g r^fAa- 
Qaig e^ dvdyxr^g * ov yaQ xar' avzdg dvvaTov ti^ ^liq) 
deiicvvvai Tovg ^oTQvg, neque hodie scribentium aliquis au- 
debit dicere uvas die nocteque insolato. Alius calore dicendi 
obliviscitur paria paribus adjungere ut in H. H. in Merc. 525. 
ytriTotdrjg sTievsvas — f4)] tiva (piXTSQOv dXlov Iv dd^avdToi- 



7) Apollonius qui ovrog xctza O-TjUiag ti&ifxevov cuin w? (paaav 
rj nXr)0-i'jg conjunxit, certe sic masculinum pro feminino positum cre- 
didit; sed fortasse est masculinum non motum ut ij TijXixoiJTog apud 
Sophoclem, quod non constructum est contra regulam sed vitium 
habet in una voce. 

8) De hoc praeter Suidan et Gramraaticos a Buttmanno citatos 
Gramm. I. 543, disputavit Photius Amphiloch. I. 230. in Maji Nov. 
Collect. T. I. 230. Schol. Arist. Lys. 514. to} r/ d" og xal Inl nXri- 
&ovg ^/(fftJvro xal ^nl d^i]lvxov , wg xal tm w tuv. Negat hoc Fritz- 
schius ad Arist. Rann. p. 16. 



DE VOCABB. SENS. 33?, 

Giv suioO^aL /ii^TE &eov /o;t' avdQa, nbi dcc&l fii]T' iv Ov7]- 
%oU. Jusliorem causaiu praebet aifeclus sermouem praeci- 
pitaus Aesch. Sept. 18J. avt)Q yvv/j le y/ozi tiov f.tezaiyjuov, 
de quo recte judicat Scholiastes xexivdvveviat to f.ieTar/jiiov, 
cl i.uj uQa xig Xeyot ozi 6Qyi^6/.ievog ovicog eiQfjxe. Verura 
haec, quae geueratira describi non possunt, praetermitto ut 
ad illud repugnantiae genus veniara , quod conlradictioDem 
continet, ut nuiic vocanl, vel in objecto xtvtcov dedoQxa vel 
itt adjecto aQyvQig yialxrj ^ ^ovxoXog 'ititiwv. llla est vox 
mulierum Thebanarum Aesch. Sept. 99. quae tumultu obsi- 
dentium eminus accepto trepidae hostes jamjam irrumpentes 
sibi cernere videntur: htvtiov dedoQy.a, Tcdzayov ovy kvog 
doQog. Hic non acquiescimus in Scholiaslae explicatione ^ie- 
Tjjveyxe Tag alod^fjaeig ircl zo iveQyeoTeQov (ivaQyeoTeQov). 
Nani ut concedamus poetis quod Longinus dicit XXVI. 2. t^v 
axorjv oipiv noielv, quia oipig TQaveoT^Qa Trjg axorlg Suid. s. 
AXoD-r^aig, Aeschylumquc noluisse xXvoj xtvtiov dicere vel 
ut debilius vel fugiendae repetilionis causa, nam paullo ante 
legitur iool xQifinTeTai (iod et non multo post oto^ov aQftd- 
Tiov xXvio, tamen haec ratio non tautum valet ut ei asystata 
loqui permitlamus, quod effugere poterat si nomeu posuisset 
utrique sensui aptura dedoQxa xkovov vel ofiadov vel aliud a 
verbo niinus abhorrens. Nec puto illara repugnantiain satis 
excusari vel afTectu ^) loqueutium vel persona, qua ratione 
Graramatici interdum periclitantia tuentur ut Eustathius p. 1184, 
48. OeQaTievexai ' °) r] aiTiaaig arco tov TCQogionov ' yvvr) 
yaQ liyec ovx e'xovoa svevdoxi/Lielv xvQiolexTrjf.iaoi et EM. 



9) Niilla est affectus significatio in Quint. VII. 562. ''A&rivctiri — 
id^QXft^ aiJiTjy avdQbiv ccy/sftc'(;(wv et Hom. II. XVI. 127. ).evaao) nctQa 
vrjval nvQug Stjioio icDrjV id est ^QOfiov ut Stat. Theb. VI. 202. jam 
face subjecta primis in frondibus ignis exclamat, quod Scboliasta 
interpretatur crepilu sonat; omnis enim sonus clamor est. 

10) Trltuin hoc est verbum de explanatione eorum quae contra 
consuetudinem vel constructa vel declinata sunt: t6 aoXoixoei6ig Jt' 
uvjinxtoaecog if^fottntvexui Eust. 718, 63. t6 aoloixocpctveg Jicc atiyu^s 
dtQctnevexai 236, 32. t6 ^aQ^aQOV O-eQctnevexai Jt' medpecog vnuQXtt- 
xov Qrif.iaxog 251, 12. d-eQanevetai ri yQaftf^axixrj avakoyia (rov /?o- 
axrjato) 1715, 55. tj d^eoaneia xovtov (trniog Qifixfa e yovva cfjQet) Sch. 



334 DISSERTATIO XX. 



1 



774, 42. o ^cocpQcov vyuoTEQov Xeycov hxovzl rj/iiaQTCtve t' 
axaxov Trjg yvvaixsiag eQ/iujvelag ^u/iiTjacc/iisvog , ov tqotica 
xanet (xaxstvo) egoXoixigs t aTco/itva tov xtO-covOi^. 
Veruni quo insolentior nobis haec videtur visus et auditus 
confusio, hoc ininus raolestiae exhibuit autiquis graecorum 
poetarum explanatoribus, qui plurirais in locis adnotant verba 
sentiendi et inter se et cum verbis cognoscendi perrautari, 
idque adeo ad ornatum orationis pertinere ut interdum spe- 
cies pro specie vel pro genere ponatur. Sed quo clarius 
omnis eorum ratio perspiciatur, repetara paullo altius. Ergo 
ad Odyss. X. 62. scriptura iuvenimus noraen noifiijv positum 
esse xaTaxQrjGTixcog aut pro ^ovxolog hoc est ea figura, quae 
vocatur eidog avzl sVdovg, aut pro vo/iisvg o/icovv/uog tco ysvst 
T() sldog. ^^) Itera ad II. XXI. 37. admouent poetam noraine 
sQLvsog quamlibet arborera polius quara caprificum signi- 
ficasse, ano ysvtxov slg sldog /isTa(Uijt]y.s. Sch. Hes. Scut. 
289. Tovg doTcixvag sitce TTszijka sldog avTt sYdovg. Schoi. 
Lyc. 88. TOQyog 6 yvip xvQicog, vvv ds tov xvxvov Xsyst' 
sla^e 6s Lcoov dvzi ^coov et Gloss. 911. xsyxQLvrj — sXa^sv 
sldog dvci sYdovg. Sirailiter Acro ad Horat. Sat. I. 1, 58. 
Aufidus — species pro genere, et ad Od. I. 1, 13. trabe €y- 
pria — abusive pro quacunciiie etc. FIoc schema duriore no- 
raine appellat Auctor de Soloec. p. 199. ooloixiG/xdg ttsqi 
za yevtxd xai sldixd cog naQ^ '^Of.ujQc^ Tiai^Q dvdQcov ts 
&ecov TS' stdog /isv yaQ avdQsg, yevog ds avd^Qconot. Hac 
igitur ratione verba singulis sensibus attributa docent poni 
pro eo, quod oranibus coramune est; qua in re quantopere 
lasciviant, operae pretium est cognoscere. Priraum ad II. 
XI. 532. 'Inrtot n^rjyfjg dtovTcg — /) dtnXrj oTt tcT) stdet to 
ysvog dsdi]Xcoxs' d^slst ds elnelv snatGd^o/isvof rj yaQ dxor} 
sldog sGTi Trjg atGd-ijGscog. Sed Eustathius non inscite infert 



II. XV. 268. y.a-iayj)riaiixb}s TiQcSva slnsv , idSQanevae Sk elncov aliov 
Sch. Pers. 132. sunt quae per synaloephen aut systolen aut ectasin 
sanari necesse est Charis. I. 5. p. 7. Alibi hac de re SioQ&oiJa&ai 
dicitur. Sj 

II) Schol. Lysistr. 329. narayov xvtqsCov uvt\ zov xsQafxiov , 1^ 
/liQovg xo nav ' ov yaQ ^vTQaig ^amovat, quod idem eidos ccvil yivov; 
dici potest. 



DE VOGABB. SENS. 335 

equos i[)so soiiilii flagelli ad ciiiTendum excitari verbere millo 
Aptius vero luic retulissent Od. XVIII. 11. ovx ccLF.ig oti J/; 
(.101 f.TiiXliLovaiv anavzEg, ubi aut oQag dicendum erat aut 
commune ahjO^dvr], quod verbum quum Ilomero incognitura 
sit, vices ejus sustinet primitivum ateiv, unde composilum 
S7iai'£iv vel in soluto sermone significationem intelligendi ha- 
bet V. Lennep. ad Phalar. Ep. XXIX. Jacobs. ad Aelian. p. 
9. • ') quo minus in Apollon. II. 109. tovg naQeonag STiriioe 
opus erat Scholiastae adnotamento fjGd^exo. Sed eodem utun- 
lur in aliis locis qni illa ralione expediri non possunt, ut 
Arat. 240. IxD^viov tieQog ua?.lov (^oQeao vtov xariovTog 
axovei, quae sic commcntantur to axovei arjjiiaixei to 
aladaveaiyai' Tovto eJdog avit yi-vovg, *^) Verura haec est 
niera prosopopoeia, qua saepius ntitur Manetho stellis affectus 
humanos Iribucns v. Dorvill. ad Charit. 664. eamque Germa- 
nicus quoque snis verbis expressit. Piscis — aller aiidil stri- 
denles auras niveus quas procreat Haemus. Alius est g-raeci 
poetae locus v. 336. ubi de Sirio loquitur xelvov xal xaTiov- 
Tog axovoiiiev, nec deest scholion tralaticiura alaO-avo/neO^a. 
Hic primum subvcuit, quod poetae lalini caniculam, quum 
niaxime lervet, kilrare dicunt ut Statius Silv. I. 3, 5. calido 
lalravit Sirius astro , similiterque Manilius ct Claudianus, 
quorum versus apposuit CJronovius, nec discrepat onojQivoio 
xvvog dQineia ojiioy.?Jj Oppian. Hal. I. 152. Sic apparet quo- 
modo Sirius audiri possit. Sed simplicius videtur illa verba 
ita interpretari : efiam occidentis vim et efficaciam praedicari 
audimns. Non certius hujus abusionis documentum praebet 



12) 2^/iivnycc (u; ^^(xno nQog avihv IncaGTog lyiueio nftogEvs- 
yjHvTog fictntyrjg jov nvQog Anton. Lib. c. 34. pro cfaytQa. 

13) Sic. Schol, Mosq, pro vulgato yivog avil yivovg. Vossius 
grammatici sennonis iminemor scrihi volebat nSog avT), cfiyyovg. Nec 
satis apte confert Piniiari verba Iv TqoCcc "Extcoq Alaviog i]xovae, hoc 
est ov fxovov naQ' akloiv ijxovae (Ui« xcd TJ) miQcc tyvcu v. Nitzsch. 
ad Odyss. \l. 185. Longe diversa est ratio verbi compositi Pind. 
01. II!. 42. o XTJnog vnaxovei avyaZg r]X(ov — fiSTalrjnTixcog avjl tov 
ctiaOuvead^ai Schol. quomodo Latini interdum obedire id est obaudire 
de rebus inanimatis usurpant ; inatovatv at /nijjQai tmv Qsvcidjojv Hipp. 
Mul, I. 647. T. II. 




336 DISSERTATIO XX. 

II. IV. 343. TCQWTO) yaQ xat danoq axovdi^ea&ov l/fSff^- 
Schol. TQOTTixiijg dvtl lov sJiaiGd^dveod-s, snel i) dxorj sldog 
sGtiv aloiyriaecog, sed sententia haec est : vos primi ad coe- 
nam invitamini et invitalionem accipilis, id quod Athenaeus 
dixit Ti^ deinvoj vTianoveiv, et sic etiam Aristarchus statuit 
sed adhibita ellipsi dxoveii /^iov neQi daizog. Plus dubita- 
tionis habet Od. VI. 185. dv7]Q rjds yvvrj bixocpQovaovte (nuQ- 
iXovoiv) alyea dvgf-ieveeoGt, %dQi.iaxa d^ evf.ieveTrjai, f.id- 
?uGta de Eitlvov avToL Hic enim apprime convenit illud 
alGd^dvovTat xal dnolavovGi, quod et Nitzschius probavit. 
Sed non necesse est ad hypallagen confugere. Nam con-- 
juges nou solum tacita mutui amoris conscientia laetantur sed 
etiam se invicem felices praedicant et ab aliis praedicari 
audiunt, xaiQovTeg xIvovgl vel %aiQovGL xXvovTeg. Haec igi- 
tur sunt exempla, quibus Grammatici efficere conantur eldog 
ciVTL yevovg poni, aliud alio infirmius. Jam videamus de 
altera hujus figurae specie. Igitur in Arat. 405. ^vTijQtov 
oXlyov (.tev enixQovov vxpod-^ eovTog nevoeai, non fiifXTy, quod 
proximum erat, vel yvtoarj significari, sicut idem poeta stellas 
inobservabiles dnsvd^eag dixit v. 648. sed seusum pro sensu 
sumtum dicunt dvTi tov ^edGtj, quod confirmare videtur Avieni 
interpretatio: Aram satis arcto tempore suspicies mundo ru- 
tilante referri , sed necessarium non est; nam audies dici 
potuit Ex Tov naQenof.ievov , quia arae exortum sequuntur e 
vestigio gravissimae procellae sic ut auribus percipi possit. 
Et nenvOoto xa&vnveag Nic Al. 433. minus quidem proprie 
dictum quam oipet vel l'doig av, nec tamen irapropriura est. ' *) 
Hinc transgrediar ad verba videndi. Ad Eur. Hec. 175. quum 
pro avs cog eidfig olim scriptum esset wg "tdrjg, hoc accepe- 
runt dvTL tov dxovarjg, alod^TjGig dvT^ ala&^oeiog o xal fte- 
TdXrjipig UyeTai. At apertum est sic non sensum pro sensu 
summutatum esse sed adspectum pro intellectu, quod facile 
fieri posse concedimus et probatur Theocriti exeniplo III. 12. 
S^aGaL (.tdv &vfialyeg efiiv axog, ubi apposite Scholiographus : 



14) IlKfavaxso Alex, 410. Schol. pro axova positum putat sed 
cst proprle dictum lass dir sagen; alibi aliis verbis utitur mv&eo 
700. (fQu^eo 438. tl^so 359. jixfxaiQOv 396.j 



DE VOCABB. SENS. 337 

fj (XExacpoQcc ano tcov oQaKov eni t« voov(.ieva, wg naQ^ 
'Of.i7^QO) daa6(.ievog naxsQ^ sa&Xov. Et vicissim rem 
oculis subjectara ad auimi intellectum transtulit Oppianus Hal. 
1. 709. ^drj Tig xar' oQEOcpiv eqi^qvx^v evorjas d^rjQrjxrjQ 
Tsxseaaiv vneQ^e^acoza liovxa. Hic nihil aliud adnotandum 
erat nisi voelv more homerico positum esse pro Idelv. Sed 
ille ad armillum redit : avzl tou eldev, alad-t^oig avz' ala^q^ 
aecog, quod uoraen huc prorsus non convenit. Et in ejusdem 
poetae loco I. 236. quo echeneidis cursum navium inhibentis 
miraculum depingitur vavTai TQOfisovoiv aeideXa dea/.ia ^a- 
lcxaarjg deQyo/iievoL, non aYad-rjoig ai^r ala&^aecog, ut in 
Schol. dicitur, posita est sed verbura ex circumstautia ductum 
cernunt navem coeco remorae vinculo repente comistentem ; 
ut in Orph. Arg. 1154. snicpQiaoovTa yaQ rjdrj axQarj Zscpv- 
Qov xaTadsQxo/iaL hoc est video undas vento insurgente cri- 
spari, et Propert. I. 17, 6. adspice quam saevas increpat aura 
minas. Exemplorum quae Grammatici pro hac causa affe- 
runt, ultiraura suppeditavit Nicander Ther. 164. serpentem 
somnolentum excitari dicens oTav i} dovnov vsov -^s tiv^ 
avdi]v a&Qi]arj, de quo sic loquuntur aXa^i^aig avTL ala^r^- 
oecog (hg snl tov oQug ola Uyeig. Nec video quo pacto 
hoc expugnari possit nisi mutata scriptura avd^v in avyijv, 
quod Eutecnium hoc loco legisse apparet ex paraphrasi otov 
■i^e(xa7]Tai cpcog. Hoc autem recepto res ad zeugma redit ut 
oxpei (pcog xaXXiazov xal xqotov xeiQcov Arist. Rann. 157. et 
sirailiter juncta (v. ad Aj. p. 430.) quae designat Aristoteles 
Rhet. III. 5. p. 1407. b. 20. aoloixi^eiv noiel t6 /.i^ anodi- 
dovai, iav /nrj enitevyvvrjg a/icpolv o aQ/ioTTSi, olov rj ipogtov 
7] %Qco/ia Idcov, To /isv idcov ov xoivnv, t6 d^ aiad-6/ievog 
xoLvov. Sed quod Scholiographus ille subjicil oQccg ola U- 
yeig, non aliter enuntiatura est quara Soph. Aj. 785. oqu 
onoV snrj d-Qoel, ecce quae iUe ait Plaut. Most. II. 2, 64. 
(484.) in quibus nemo ne tantillum quidem haeret quia non 
de sono vocis agitur sed de sententia verborum, quam voog 
oQfj xai voog axovsL, ut Epicharmus loquitur. 

§. 3. Expensis Grammaticorura testiraoniis deinceps vi- 
dendum est num forte iu praeteritis plus roboris insit quam 
in allatis. Hic primum occurrit Pindarus Fragm. CL. 639, 

Lobeck. Technol. 22 



338 DISSERTATIO XX. 

aaQictov x^ ivonav ijd^ oaztcov atEvayfinv ftaQvv eISov, cujs: 
loci scriptura noii prorsus explorata est. Sed si ita scripsi 
verbum ab adspectu traxit tanquam a primaria actionis parte 
vidi quum Hercules carnes bovis et ossa stridentia frendem; 
gluttiensque contereret. In plurimos locos convenit quod Do- 
natus dicit ad Eunucli. III. 2, 1. omnes sensus visa dicuntur 
ab eo qui est certissimus. Itaque fit ut res, quae lactu cogni- 
tae sunt, cerni dicanlur, iav jiQogaydyi^g x(i) ateQvn) trjv 
XsJQa, To 7n]d)]^ia zf^g xaQdiag oipEi Aristaen. II. Ep. XI. 
150. similiterque Hippocrates de Nat. Mul. 534. T. II. /yV 
aipfji oipti, Muliebr. II. 836. T. II. /yv inacpiqarj t(p daxivhit, 
oxpEi a)(h]Q6v, qui alibi verbo rainus discordi usus est, /^V 
a^)y] T(i> daxTvh^, EVQrjOEig yExrjvog tb atoiita de Nat. Mul. 
p. 542. '0 Et quae auribus percipiuntur: idi /iidla {.liyag 
xTvnog iQEiTCETai Oed. Col. 1463. loca vidi reddere voces 
Lucret. IV. 581. mugire videbis terram et descendere mon- 
tibus ornos Virg. Aen. IV. 491. quanquam hic etiam zeugma 
intercedit. Nec tamen omnia verba videndi eodem jure sunt, 
acrioremque abusionis sensum praebet i>Eaa^ai ad odorem 
translatum a Theocrito I. 149. ^aaai cog xalbv otsi, et ad 
auditum vel intellectum XI. 41. ^aaat za zov ^eIov ytuvEQ- 
aov, sed tamen defendi potest similitudine imperativorum 1'de 
et oQu, quibus etiam coeci compellantur Oed. C. 16S5. 1694. 
qua ratione caret illud e Nicandro allatum d&Qpjaai avdrjv. 
Nec raro poetae verbum dirigunt ad antecedentia et adjuncta 
ut Orpheus Lith. 699. de serpeutibus loquens qui odore lapi- 
dis cujusdam suffiti alliciuntur 66f.iri Trjv aQa xeIvoi dvsQxo- 
f.tivt]v igoQcovTEg — Qcooviai icpEQnvQovTtg dvTf.iriv, cum voce 
odi-Lr] comprehendit notionem fumi, solnmque hoc mirabile est 
quomodo serpentes fumo alicubi conspecto scire possint odo- 
rem sibi suavem exoriturum esse. Simile est Aristoph. Avv. 
1710. o(7//j) 6^ dvcovofiaaTog ig ^d&og xvxXov '^) x<^Q^^ ^f^- 
Xov i^iafia, quod ad schema n^bg tb avvc6vvf.iov referri 



15) Specillum vocatiir instnimentum quo cliirurgi explorant qii 
conspicere non possunt, graece KtaontQov rj juT}l(otQ^s Erotian.^ 234 

16) Scliol. ff? 10 vifjos Tov ovQrtvov. Sic Eur. Med. 1294. 

/?«5o? ttidioos. 



DE VOCABB. SENS. 339 

potest. Breviloqueiiliae condonatur Aesch. Agam. 9S7. (961.) 
TCEvdofiai au o(.i^utiov, nam qui ita loquitup, animum ad 
illud tempus refert, quo auditis fidem derogaverat, nunc jam 
non auditu solum sed ipso adspedu cognosco. Diversorum 
sensuum vocabula latenter copulavit Sophocles Phil. 485. ubi 
chorus Neoptoleraum admonet ne Philocletam somno captum 
vociferando excitet ^aLav f.iot neiiTiB Xoycov cpa^iav cog nav^ 
Tcov Iv vooco evdQaxrjg vnvog cxvTivog Xevgoelv, quae si ad 
brevem suramam redigere coneris, resultabunt quasi collisa 
EvdQaxrig tcov (pcoviji>tvicov, sed obscuratur repugnantia inter- 
vallo. Alium ejusdem poetae locum Trach. 693. acpQaazov 
deQicoiiiai cpcxTiv interpretes sic expediunt ut cpcxzig pro syno- 
oymo quodam, ercog, i-ivi^og, loyog, positura sumant. At 
haec quoque a verbo daQxo/naL discordant. Convenienter vero 
dictum est d&doQxa cpaai-ia El. 1458. nec dubito quin poetae 
licuerit ad eundem intellectum transferre nomeu cpcxxig prae- 
eunle etymo cpccco, quod duas significationes complectitur %ov 
g)cxvai xal tov cpfjvai. Atque huc pleraque illa inconsequen- 
tiae exempla redeunt ut aut verbura aut nomen ab eo, quod 
vulgo significat, traducatur ad illud. quod significare potest 
vel ex proprietate etyrai vel ex tov naQaytoXovO-ovvzog. Ne- 
que alia ratio magis conveuit Aeschyleo isti, unde hic sermo 
defluxit; nam xxvnov et natayov nemo videt sed mulierculae 
illae vident vel sibi videre videntur xovg xxvnovvzag. A nostra 
tamen consuetudine alienum est rerum, quas natura discrevit, 
consociare vocabula, nuperque risum movit praedicator aulae 
germanicus, qui quum in ephemeride narrasset principem se- 
renissimum typhlocomio nescio cui summulam pecuniae do- 
nasse, jactanter addidit nunc coecos illos gratis animis mune- 
ris auctorera suspicere. Et poetarum nostrorura germanissimus 
Uhlandius id quod olira in carraine quodara scripserat der 
hlinde Koenig sieht sich um, postea huc mutavit kehrt sich 
um. Haud dubie talia multa scribuntur impune, sed si semel 
animadversa fuerint, nota haeret. Quare opera danda est 
nou solum ut censurae occurratur sed etiam ut calumniae, 
quae quam facile obrepat ostendit Bentleji criminatio, qui 
adversus Horatium 1. 14. nonne vides ut nudum remigio latus 
anlennaeque gemant, sic insurgit: „placetne illud vides ut 

22* 



340 DISSERTATIO XX. 



I 



,,gemant, oculisne percipi poterit gemitus I crediderim gemitun 
„auribus polius seutiri." Et illud tamen zeugmate lenitur 
■vixque adverlit lectores durioribus assuetos. Veteres eniri 
iion oninia ad hanc curam et diligentiam scripsere sed iji- 
genio freti uonnulla abjecerunt negligentius tanquam (.Ulni]- 
dQa Criticorum. Jam, ut res consummetur, hoc amplius ad- 
jiciam verba, quae rebus attributa sunt sensus moventibiis 
interdum ab altero sensu ad alterum transire, non omnia sed 
praecipue (palveiv et Xdf.Ln£iv, ut cpaiveiv yiJQv/na Agam. 202. 
Eum. 539. nQovcpdvr} yxvTiog Philoct. 202. yrJQvg kdf^mei Oed. 
T. 137. canorum illud in voce splendescit etiam in senectuU 
Cic. de Senect. IX. 28. populo romano vox et aucloritas con- 
suUs in tanlis tenehris illuarit Agr. I. 8, 24. sed hoc lenius 
quia interjectum est aucloritas; et raetaphora excusatur ejus- 
dem locus de Orat. II. 44. ad id, unde alicjuis flalus osten- 
ditur, vela do; illud vero homericum Od. IV. 360. ovqoii 
nvEiovTsg cpalvovzo eodem referri potest quo Propertianum 
prius allatum adspice quam saevas etc. Verbi nQsneiv quum 
etyraon ignotum sit, non possumus judicare num, si nQtnet 
^orj dicitur Pind. Nem. III. 18. et drfiog ea %dcpov nQenei 
Agara. 1284. species cum specie commutata an hoc verbum 
natura sua oranibus sensibus aequaliter aptum sit sic ut 
aloO^dveod^ai , quod interdum a generali significatione tra- 
ducitur ad definitam, alad^dveoO^at ^orjg vel 6a!iifjg, sentire 
sonitum Plaut. Curc. I. 2, 69. Hinc eraergit illa /LieiacpoQd 
dnd y&vovg ini eldog ut Aristoteles vocat Poet. c. XXI. a 
Gramraaticis praetermissa nec magnopere auimadversione 
digna. 

§. 4. Verbis sensuura adjungenda sunt adjectiva, quibus 
res sensibiles significantur ; nam et haec interdum inter se 
permutari hyporanematistae affirmant. Schol. XIV. 172. ilaic^ 
edavco — rcp evcoSei • ol ds rjdel yvlxaig Oveiaavzi alaOjj- 
aecog, ubi in syllaba yvix vel yevixcog latet vel ylvxel, in 
proximis aiaOr^aig, sententia autem aperta est, alios edavqi 
accepisse pro ^del, alios pro sdavcji, sensum pro sensu sura- 
tuni ralos hoc est oleura saporum dici sed intelligi odoruni. 
Vulgo quidera sdavov edule significat, neque sermo graecus 



DE VOCABB. SENS. 341 



liabet atljcclivum quoil sapidHm cxpriniJit (iiam t]dvg latius 
[latet) ac iie verbum quidem rehus gustuni habeutibus aptum 
praeter specialia nixQdCeiv, yki^xcitetv, al^tvQlI^eiv etc. sed 
a])ud Roraanos constat sapere et sapor, quod cognatum est 
(Uin sucHS onog, ^^) idem valere quod olere et odor, quia 
imuraque nascitur e rehus succnlentis vel liquefactis et dif- 
liuentibus, eademque fere est nariura et palatus affectio. ^») 
Quare nou praecise negeni edavov transferri posse ad ol- 
factura, sed probabilius videtur edavov aspiratum ab i^dvg 
derivatum. Olfactus et visus confusionem notavit Sch. Aesch. 
Prora. 115. 007//) acpsyyr^g — OLa&rjiov rj 6a/.it) nvx OQazi], 
quo declarat speciera pro genere appellatara esse. Schuetzius 
vero accipit de odore, qui ab aliquo, qucm nondwn oculis 
conspicere possent , veniret. Veruni is qui non conspicitur, 
non c(q)syyt]g dicitur sed dqavrig. Mea sententia significatur 
odor sine jJamma, dajn?) ImvQog xai avev ^vjiidTcov Eniys- 
vo/iievr] // ovx ent§co!.iiog. De Virgil. Aen. XII. 591. odor 
ater Servius nove, inquit, nam in odore qiiis est color? sed 
hoc dicit odor atrae rei id est fumi, quod verura est; nara 
epitheta, ut supra dixi, inlerdum non ad id conveniunt, quod 
dictum est, sed ad vicinum quiddara et cohaerens, cujus notio 
cura illo tacite gliscit. Quod in Geopp. X. 1, 1. aer odoribus 
colorari dicilur 6 drjQ ovvavayQcoll^of.ievog zalg dno zcov cpv- 
Tiov dvacpoQalg haud niiruni videbitur reputantibus verbura 
XQioCetv haud secus atque conjugatura xQioziCeiv non tingendi 
solura sed etiam tangendi significationera ab origine norainis 
XQcog insitara habere ; /(»wut nQogdmei xprjlacpa Hesych. 
Epitheti a re adspectabili ad auditura translali exeraplum est 
ovlov xexXrjyovzeg 11. XVII. 436. si veteres id recte inter- 
pretautur avveaiQafifievov, nvxvov, quomodo Germani nostri 



17) Hinc ductum est dncoQK et oTKoof^etv, quo Hesychius inter- 
pretatur av(fiCix(C^tv. Huic autem praecedit Zucfct^ yXsvxos id est mu- 
stum sive sapa a suavitate dicta. Labialis hujus familiae fluitat: ao(p6s 
sibus, perslinis, nesapus, insubidus, sagus (sage, saggio , sahio hi- 
spanicum). 

18) Sic etiani proavi nostri schmecken dicebant pro riechen et 
flores in olfactorium collectos (Blumenstrauss) eine Schmecke. 




342 DISSERTATIO XX. 

clamorem confusum \oca,n[ eln verworrenes Geschrei. '^) 
ofFert Schol. 11. III. 152. orca XsiQioeaaav — ano jcJov oqco- 
f^iiviov inl xa axovo/nsva, sed veri simile est lilia ipsa nomeii 
accepisse aTco zou Xsiqov hoc est a gracilitate et teneri- 
tudine foliorum. ^») Neque enim vox &\x?is\^ Qoddeaaa, rosea 
vel loeidrig vocatur sed modo cpwvrj i)aXeQa, aviyrjQo. Sch. 
Plut. 589. sonus viridis, quorum alia est ratio. Nihil taraen 
certius constat quam rerum splendidarum epitheta de voce 
usurpari, nec solura jure poetico ut oijj rpaevvd Pind. P. IV. 
504. sed adeo in serraone vulgari qitovri ).aiJ.nQd, vox clara, 
candida, quibus congruit verbum kdinneiv supra meraoralum, 
et contrariura qxjovrj dXaf.ini]g Paul. Aeg. I. 65, p. 18. quam 
metaphorara tangit Sextus c. Mus. 40, 365. tpaidv ziva tcat 
(jLeXaivav xal Xevxrjv q)cov/)v anb tcov nQog t^v oQuaiv ala^rj- 
tajv yex?.^xaf.iev. Per contrariura luna sHens dicitur rj dcpa- 
vrjg, i) aar]jiiog, sicut iu auspiciis silentium xrjv ovx huior]- 
(.laaiav significare videtur. Denique non ignotura haberaus 
in aliis quoque linguis vocabula lucis, coloris et soni inter 
se commutari v. Grirara. Gramra. T. II. 86. Venira illa de 
XeiQweaoa dubitatio pertinet ad alia non pauca, quorura origo 
evauuit. Quis enim decernat quid magis proprie dictum sit 
/.led^v XaQov an odf.ii} XaQog an quod Hesiodus dixit laQol 
nodeg hoc est ol xat^ orpiv rjdeJg Schol. Apoll. I. 456. cf. 
Hecker. ad Anthol. p. 41. Quippe latet etyraon iiominis; quod 
si a Aw, ut Scholiastae placet, derivatum est, nullius sensus 
propriura dici potest sed generale ut rjdvg, quod latius patet 
quam yXvxvg, nara nodeg ylvxelg nerao dixerit. MwQog si 
cum dfxavQog et dfivdQog cognationem habet, proprie obscu- 
rum significat, sed idera ad gustum refertur: ficoQov xalovat 
xal 10 dfi§Xv §Qcofia Photius a Meinekio correctus Fragm. 



19) Homerus ttvov umtiv et yMQtfaXiov IwGiv usurpavit, non 
quod in sonis sentiatur siccitas sed epitheton a corporibus siccis mu- 
tuatus, quae collisa inter se fragorem edunt; Lucretius sonum aridum 
et fragilem nominat. 

20) Schol. Lucian. Lexiph. §. 9. XsTqov — x6a/uov yvvaixsTov, xal 
"OfirjQog XeiQiosaaav (prjai. Aliter Suidas AsiQioevxa anaXn nuQtc r^v 
XeioTJjia. 



DE VOCABB. SENS. 843 

T. iV. 658. afwdQog ad vocera ut ccfwdQov fio^v Aelian. V. 
H. I. 15. cf. Diss. IV. 75. a^i^kv autem et laliuum hebes in 
omnibus sensibus inest. Adjectivo ^ov&og Hesychius tot tara- 
que varias interpretationes subjicit ut de originatione despe- 
randura sit: analov, e?.aq)Q6v, vyQov, ^av&ov, nvxvov, o^u ' 
Tivig de noixiXov, eveidlg, diavyeg. Et horura interpreta- 
mentorura nonnulla apta sunt cicadae epitheto tszti^ ^ov^a 
lahov Anlh. IX. 373. sed quia cicadae ipsae vulgo ^ovd-al 
vocantur, subit illa cogitalio epitheton a subjecto translatum 
esse ^*) ut Xevx^ yknvicov evaq^ir] Anth. V. 35. atque alia 
quae ad Aj. p. 73. apposui. Eademque licentia Ghaeremon 
Athen. XIII. 608. (Bartsch. de Chaerera. p. 30.) x6(.iai x)]q6- 
XQfoieg — ^ovd-oioiv avafiotg iverQvq)cov cpoQOVf.ievai , cum 
auris coramunicat comarura fluitantium gyros rutilantes , quod 
nos dicereraus paullo verecuudius : die goldnen Locken spiel- 
ten mil der Luft in hlondem Wallen. ^ ^ ) Nec abhorret H. in 
Isid. V. 60. (.lelav^iC Qoitco oneQxoiiievog ^aQv novvog — fW' 
xatai. Noraen ravus quura et de colore dicatur ut grava- 
stellus, yQalog, et de sono naturali, quem exprimunt raucus, 
ravis, ^Qcxyxog, in dubio relinquitur utrum vox rava a simili- 
tudine coloris dicta sit ut cfcovTj cpaia an proprie sicut rauca. 
Quin etiam darus si cum calare, xlelv, xXveiv comparatur, 
soni potius quara coloris propriura videbitur. Et Theocr. X. 
33. (fcovTj TQvxvrj incertura ulrura sit adjectivum stridulam 
significans a verbo tqv'Qco, an herbae strychni nomen a sapore 
traductura ad vocera ut saepissime vox suavis fielitoeaoa 
vocatur sive fxekteidj]g Nonn. IV. 140. et in prosa fiehxQa^ 
latine mellea. IIixQog quura coramunis consuetudo sapori at- 
que odori proprie assignaverit, abusionis speciem praebet 
quod Epiphanius dixit oftcxQaydog TtixQog tc^ sYdet xai acpo- 
dQa xhoQitcov, sed ea tollitur si cum pungere cognatura est 
V. Prolegg. 113. siraileque adjectivo o^vg acutus, quod pariter 



21) Oppian. Hal, IV. 123. oqvis lCycx xka^ii ^ovQ^ov fi^Xos fortasse 
de luscinia dictum est, quae saepius ^ov&ri dicitur; sed si Hesychium 
sequimur, intelligi potest /u^log alolov , nam hoc et ■noixllov crebrum 
rantus epitheton. 

22) Tenui vagus innatat unda crinis Valer. Fl. III. 525. 



344 DISSERTATIO XX. 



i 



tribuitur rebus oculos puugenlibus , noQcpvQa vel cpoi 
o^eia, hoc est o^vcpeyy^q, sed dilTert ea re quod etymon evi - 
dens et in medio positum habet. Neque hoc solum usu» 
licentia a vero abstraxit sed alia raulta, parlira notabiliter, 
partira sic ut vix sensus discrepantiae moveatur. ^-ioyoc, 
svTCQoqconoQ neminem unquam offendit; at in Aristot. Polit. 
II. 8. p. 1268, b. 24. neQL tov — ovx eariv aocpaXeQ %o vo- 
f.iod^exelv, alX^ ev6cpdalf,iov axovaai, Schneiderus reprehen- 
dit ut inconcinne junctura. Lucretii verba I. 645. verba lepido 
fucata sonore non iraraodestius juncta sunt quara Plinii XXXVII. 
24. coloris in se redeuntis concentus, sed hoc minus sentitur 
quia verbura concinere graecumque ov^iq^covelv et his respon- 
dens germanicura a significatioue primitiva jam dudum desci- 
vit. Verum ab his abeo ut pauca addara de adjectivis, quae 
sensus alicujus vitiura indicant. Omnium longissime patet 
xcocpog, namque non solura sic vocatur qui sonos non clare 
accipit sed etiara qui non claros sonos edit et pariter res 
quae souura gravera acutoque conlrariura raittunt (dumpfe 
Toene), deinde odores surdi coloresque a Romauis contra 
ponuntur argutis, similiterque Hippocrates hebetationem ocu- 
lorura dixit xcocpcootv tcov ocp^aX[.uov. Postrerao Homerus 
xcocpov ,8slog elne yaxa /.lezacpoQav dno tov xaza ti)v dxo7)v 
inl Tn xaza Trjv dcpriv Schol. 11. IV, 390. significans aXiov. 
Verura quae nativa vel naturae ordine prior fuerit significatio, 
cognosci non potest nisi invento etymo, quod adhuc ancipiti 
quaeritur conjectura. Coraes quidem ad Heliod. p. 152. xco- 
q)6g nihil diversura putat a xoiicpog. Valckenarius vero Ani- 
niadv. ad Amraon. p. 133. a mmvi repetit quod raagis con- 
sentaneura est veterum opinioni qui -^oXoxvfia interpretati 
sunt xojcpbv xvfia. Quod si probaraus, xcocp6g idera valet 
quod xolog, xolo§6g hebes, obtusus, naturaque sua oranibus 
sensibus convenit. Augustioribus finibus continetur Tvcplog. 
Nam quod Hesychius scribit TvcpXog Tid^ezai xal dvxi tov 
ycocp6g, non rae permovet ut homiues, qui audiendi facultate 
carent, Tvcplovg vocatos credam. Sed si haec nomina a 
propria significatione transferuntur ad res, discrimen saepe 
tollitur. Sic pro homerico noQcpvQei nsXayog i.iiya xvjLiaTi 
xiocpc^ Sisenna substituit Subito mare perhorrescere caecos- 



DE VOCABB. SENS. 345 

que fliictus in se provohere coepit, ^^) cui loco Jacobsius 
Comment. ad Anth. Gr. T. IX. 340. et Adnot. ad Anth. Pal. 
p. 314. miniis apte componit quod Virgilius dixit caecis er- 
ramus in undis, ^*) nam hic epitheton a nautis traduxit ad 
undas, 2*) sicut Euripides zvrpXog novg, xvcplrj x^Iq ab ho- 
mine ad raembrum; quibus exemplis Eimslejus ad Med. 1152. 
non commode defendit avavdov ofi/iia moribundi cujusdam; non 
enini oculi homiuis tacentis significantur sed qui ipsi extincto 
vigore tacent hoc est nullum animi vitaeque indicium faciunt, 
quales et nos dicimus inanimos atque mutos. Ex contrario 
vero xcoTiXov ofi(.ia Anth. oculi loquaces Tibull. v. Schrader. 
Animm. ad Mus. p. 207. Et non solum oculi arguti, quem- 
admodum auimo affecti simus, loquuntur sed totus vultus, 
gestus, habitus corporis; unde crebrum illud aiya keyeiv 
tacendo dicere et alia oxymora v. Jacobs. ad Anth. Vol. II. 
P. III. 82. Nec modo loqui dicuntur oculi sed etiam ligurire 
ut Uxvov o/iifia, de quo idem Vol. I. 58. Ilaec igitur meta- 
phora est a simili. At xvq^Xbg jiovg non est similis Tvq)lcp 
sed pes hominis luminibus capti. Eodemque modo Virg. Aen. 
IV. 364. Aenean Dido pererrat luminibus tacilis hoc est ipsa 
tacita intuetur oculis minime tacitis sed animi raotus pro- 
dentibus; et avcxxTiov aviofiazoi xr^qvxeg avavdieg eloiv onca- 
nai Nonn. III. 225. oiyaMoi aeo nevd-og anayyelXovoiv onco- 
nai XVIII. 361. Ceterum quid tvcphyg proprie significet non 
inepte conjectare videtur Schol. ad Aristot. Categ. p. 85. b. 
40. ubi allata quadam Herodiani sententia addit xal rj xv- 
g^Xcoaig naQcc zb tvcpew yal xv^Xog olovet xvcpog b inixe- 
xavfiiivag rag oipetg e%(av ' xeveal yocQ , (pt]Oiv 6 noLrjz^g, 
vnoofivxovzai onconal cog xal 6 nrjQog naQcc zb nrj&co 



^3) Eadem vocabula etiam alibi commutari possunt ; Theophrastus 
ntfXa §Xaair]/j.ina vocat quae ad maturitatem non perveniunt, sed 
Moschio Stob. Ecl. I. 8. p. 242. hxvfiiav xcjipa t' ixtpvovaa yri. 

24) Sic et caecus clamor dicitur agrestium qui feram non visam 
vociferando abigere student Valer. Fl. II. 461. 

25) Apud Nonnum est camelus aroputato capite TvtpXoToi noSeaai 
ntQtaxttCQovaa XIV. 371. 



346 DISSERTATIO XX. 



41 



nrjaio. ^ ^) llla sunt Apollonii verba 11. 445. quo loco Scholn 
v7iooi.ivxovTaL interpretatur vnotvcfovxai , vTioxexavvzai itl 
est exarueruut. Ui^Qog, quod ille addit, iion minus vaguni 
et infinitum est quam aiTtalog sive oicplog, quod qui proprio 
caecum significare affirmarunt, sequuti sunt etymologiam fu-| 
tilem 6 oeoivioi.ikvog zovg 1'llovg Orion. 150, 14. ubi Hero- 
diauus nominatur auctor. "Alaog usu magis quam rationo 
quadam perspicua in una notione caeci defixum est; namquo 
etymon parum claret. Ad significandum mutum Graecis vox 
simplex non suppetit praeter glossematica ilXog, /nvztog et 
fivvdog, nam eveog dicitur o ix yevezrjg afj.a te xtocpog xai 
adiaQd-Qcozov q)i}eyy6f.ievog Galen. T. XVIIl. P. II. 750. et 
nonnunquam stupidus. Hujus vocabuli origo jam pridem eva- 
nuit; illa non a verbo fivto derivata videntur, quod ))ariter 
de oculis labiisque dicitur, sed a sono, quod muti, ut Varro 
ait, non amplius quam mu dicunt. 

§. 5. Verum non solum vocabula diversis sensibus as- 
signata interdum copulantur violentius sed aliorum quoque 
reperiuntur concursus disjuncti atque hiantes, quod Rhetorici 
partim elegantiae partim necessitati datum esse decernunt. 
Etenira acyrologiae duas ponunt species, raetaphoram, quae 
ad ornatum spectat, et abusionera, quae non habentibus no- 
men accommodat ex proxirao sumtum vel ut Trypho dicit de 
Trop. c. II. 731. T. VHI. et Gregor. c. III. 766. Xi^iv fiete- 
vr]veyi.t€vr]v anb xov tiqcozov xazovofiaad^evzog xvQicog xai 
izvf.iiog ecp^ ezeQov axazovofiaazov ^ nv^lg xaXxt], avdQidg 
yvvaixog, vexzaQ ecpvoxoei, cui Schol. Phoenn. 28. aequiparat 
corapositum mno(iovxolog, Eustathius vero p. 159, 38. p. 
1205, 50. 'Innoi ^ovxoliovzo et herodoteum zolg oxeXeai 
ixeiQovofirjae hoc est pedura gesticulatione chironoraiae quan- 
dam similitudinem effecit. Hoc modo dicere nemo unquara 
noluit neque potuit quin ita diceret. Perinde tritum est pan- 
tomiraos manibus loqui, histriones ineptos zfj x^^Q^ aoloixi- 
^siv, agricolas sarculis arare. Sed reliquorum alia ratio est. 



26) Jltaqos o ivcpXog, nenwQCJtat tErv(f.i.(atai Suid. tkoqos od-tv 
z6 taXatnwQOS nuQa xov n-qaio fiikkovTa nrjQos xal nioQoe TQOny cos 
aQiqyo) aQ0)y6s EM. cf. &r]fJi,(ov ^9(Ofi6s, fi^fia ^lcofios bolus. 



DE VOCABB. SENS. 347 

Quaereutibus cur Homerus vexzaQ £(t)voxo€i et ^utiol ^ovxo- 
UovTo dixerit, iiiiiil respouderi poterit nisi quod ipse olim a 
sciolo quodam ex inferis excitatus, ut de quiljusdam insolite 
dictis rationem redderet, respondisse dicitur breviter et rega- 
liter (hi ovnog tdo^€v avvo). Nam aeque aptum erat vixiaQ 
ivixevs ti^lnnoL ^oaxovro vel vifiovio, quibus alibi usus est; 
ro yciQ vijiieaO^ai xal to ^ovxolEUjO-aL xal zo ^oaxead-at 
xavzov XI at]f.iaLV£i Eust. ad Dion. J8.3. Sed fortasse jam 
lura in sermone quotidiano audiebantur, quae apud posterio- 
res saepe legimus, ^ovxnlni 'inTnov, ^ovxoXelaiyaL mnovg 
V. Jacobs. ad Aelian. p. 437. seu quia ^ovg pro etymo suo 
nav ^oaxTjina significare potest sicut nQo^arov nav xetQa- 
nodov Schol. II. XIV. 124. v. Dietz. ad Hippocr. de Morb. 
Sacr. p. 137. seu quia placuit pastores quoslibet appellare 
bubulcos ano zov enKfaveaTazov ^coov Schol. Androm. 281. 
Item avdQiag dicitur non solum raulieris simulacrum sed 
etiam tiov akkojv uocov Anecd. Bekk. 395. etsi praesto erat 
elxcov dicere v. Siebelis. ad Paus. I. 8, 5. et nonnunquam 
ayaXiua, ex quo patet nullam causam fuisse cur ad signifi- 
candas mulierum et animalium imagines fictas nomine abute- 
rentur alieno. Sed quum semel increbuisset avdQiag, facilis 
fuit a potiore speciem ad inferiorem translatio xa&^' vnsQo- 
X^v, ut Gramraatici loquuntur, vel xaz' inixQuxeiav. Quin- 
tilianus quoque VIII. 6, 35. nv^ig ;jaAx^ inter exempla cata- 
chresis non necessariae refert. De quo non quaeram numne 
certum sit vocera per diversas linguas divulgatara ^^) a buxo 
derivatam esse, sed dubito num necessitatis causa assumta 
sit; nam pyxides medicorum et pigmentariorura vel uno no- 
mine appellari possunt ayy£ldia vel pluribus specialibus xv- 
Xixvldeg nv^ideg laTQLxai Hes. /iivQod^rjxai, aXa^aoTQOL et a 
siraili materia onyx id est vasculum uuguentarium. Ejusdem 
generis est ahsvg, quod ApoIIonius Synt. IH. 23, 247. huic 
adjungit: TQonLxcoTeQov /tieT^ld^ev elg xolvijv sniTaaiv^'^) cog 



27) MnovGovXa hodie vocatur pyxis sive capsula, praecipue 
nautica la boussola id est buxula. 

28) Ta 61 siaiv IniSianTaxoitt oiov CoyQa<fOS 6 xal ra (pv^a ygd- 
tfbiv Anecd. Bekk. J164. Procl. in Crat. p. 45. ed. Boiss. 



348 DISSERTATIO XX. 



I 



td cclievq, xav Tcotdfiiog rj, aat rj nv^ig, ytav diarpoQOV 
vh]S ^vtTl- Namqiie iiorainum qiiibiis piscatores significantur 
tanta abundat copia ut Graeci nunquam coacti sint improprio 
uti: aanaliEvg, yQinsvg, dixivevg, de^ieaazQsvg, euaxzr^Q, 
■d-alaaaevg, Ixd^vod^^Qag, ytala^ievxrig et italafioS-i^Qag o xa- 
Id/iici) &r}Qidv Procl. in Crat. p. 44. ed. Boiss. xvQrevg, laQfim 
vEVxrig, 0Qf.uevxi]g, noQxevg, aayrjvevg, vdQod-tJQag, quorum 
compluribus iiti poterant quum de piscatione fluviatili loquc- 
rentur. Sed quia omnibus usitatius erat aheig, non veriti 
sunt eidog dvx^ el^ovg ponere. Viam huic licentiae aperuit 
Homerus. Plutarchus de V. Hom. XVIIl. 489. ytaxdyoi^aig, 
/7 cino %ov xvQuog dr]lovf.tevov fiexa<peQei xijv XQrjaiv eq)^ 
sxeQOv ovit exov ovo/.ia xvqiov, eoxi naQa xo nou]xfj aeiQrj 
XQvaeli] , aeiQa yaQ xvQuog inl xov oxoiviov xdaoexai^ 
xai aiyeirjv itvv€t]v etc. IUud non satis eviden^ exemplum 
est, nara aeiQd per se consertum quiddam indicat sublractMi 
materia et omnino illa aurea catena, qua deorum suramuflil 
terrara et maria suspendit, non scrupulosius disputanda est. 
Sed aiyeir] nvver], yakxeiri xvver] et xavQeir] x. Schol. Od. 
XXIV. 231 . merito HaxaxQy^axutiog dicta esse judicat auctore 
Aristarcho, qui postremo II. X. 257. diplen apposuit. Poterat 
poeta xoQvg substituere vel xQdvog, nisi hoc recentioris est 
meraoriae, sed vix illud quinquies iterasset nisi femininum 
adjectivi xvveog a significatione propria, quae in ceteris ge- 
neribus remansit, jam diuturno usu fuisset abstractum, quem 
Herodotus quoque sequens xvverjv xQvaer]v usurpavit. In his 
igitur, quae Grammatici proferunt, nullum est quod inopiae 
causa eni xb dxaxovo/iiaoxov translatum esse appareat. Sed 
tegulae plumbeae, quibus opulentiorum doraus contegunlur, 
non aliter norainari poterant quara xeQa^iideg f.iokv^divai, et 
nos ilias aureas et argenteas soleas, quas Nero et Poppaea 
juraentis suis induebant, si gerraanice appellare voluraus, co- 
giraur dicere goldne Hufeisen. Nec Cicero evitare potuit quin 
clepsydrara vocaret solarium ex aqua, ^^) quod non rainus 
repugnat quara illud ab Epicharmo fictum xQinovg xexQdnovg 



29) Si res suum nullum habet nomen, docendi causa, non lu- 
dendi, sumtum videtur Cic. Orat. c. XXIV. Pro vindemia mellis 



DE VOGABB. SENS. 349 

Atheii. II. 49. C. '") sed defenditur necessitatc ut 6 mt zov 
elicpavzog Innevg v. Jacobs. ad Anth. p. 700. 

§. 6. Quoraodo clepsydrae recens Romam translatae anti- 
quo nomine solaria appeilatae siint, sic et aliis rebus specie 
rautata mansit vetus appellatio. Et ad hoc genus referri 
possunt za xad-^ lozoQlav Xeynfisva otov o^oXog xal dQaxfti] 
Schol. Dion. p. 1164. ds^aoi anlwg ol ^i^Xoi Xsyovrai, anb 
nalaiag xQrjosoig Eust. ad Dion. p. 132. %aX)tEa ovvi]&cog tcc 
onXa xal za ix aidijQOv ano tPjg nalaiag xQjjoEcog Apollon. 
Lex. '') Eodem loco sunt eHax6f.i^i]^ /?//?Aog (/?j;/?Aog) liber 
(Xonog) tetrarcha, ceuturio , tribus , quae diversam ab etymo 
significationem habent. Schol. Pind. 01. VII. 116. i.ii]?M, in- 
quit, xazaxQJ]Oiixcog ndvxa td dloya, tovtloTiv dno fteQOvg 
tb nav, sed catachresin tollit Photius MfjXa ndvia td 
tetQanoda ^ '^) o^ev xat nav dsQ^ia /.i7]Xiot7J , quod soluni 
in usu communi retentum est primitivo obsoleto. ^^) Itaque 
sicubi alyeiT] fir]Xiotr] legeremus, nihil morae afferret. Et 
homericum (.idQipe noai permulti, opinor, Graecorum legerunt 
inoffensi, donec Aristarchus scrupulum injecit oti tb fiaQipai 
Inl nodcov eta^e Schol. II. XXII. 201. id enim proprie signi- 
ficare tb x^Q^'' ovXXa^elv ' f.idQ7] yccQ f] x^iQ Sch. XV. 137. 
Sed hoc nomen nura Homerus cognitum habuerit, perdubiuni 
est; ineruditis cerle poetae lectoribus ignotum fuit v. Parall. 
p. 74. Multo autem plus reprehensionis habet conjunctio voca- 
bulorura, quae usus vulgaris insignite discrevit. Qualia sunt 



Columella dicere poterat mellatio , sed nominis origo non ita mani- 
festa est ut omnibus statim occurrat. 

30) Tqitiovv xQunh^av in rerum natura inveniri negat Aristophanes 
I. c. non serio sed jocans ; nec Cratinus nefas duxit jQani^ccs TQiaxs- 
XfTs usurpare Vol. II. 117. etymo obliterato. 

31) Xalxevs nas Tf^fr/^rjjf xal 6 aQyvQoxonos xal 6 ;^(>u(To;f6off Hes. 
Xalxevs xaXuTiu xal 6 tov aCStiQOV ^QyaCofisvos Schol. II. XIX. 283. 
cui posteriores proprium nomen substituerunt atSriQEvs. 

32) ScIjoI. Lysistr. 189. /nrjloa^fayovoas avTi lov TavQoatpayovaas' 
1^1 /UT} ana /atjXh navia t« TeiQanoSa. 

33) Tb juijlov davvr}&fs (os nQOS ifjv arj/naotav rou nQo^aTOv , ov 
/trjy t6 dn^ avrov naQayojyov, Xiyoi t6 /irjXior^ Apoll. Synt. II. 31,191. 



350 DISSERTATIO XX. 



I 



vocabala sensimm diversoriim et diversarum corporis partium 
ut xviov dadQay(.ihvog od/iirig Oppian. Cyn. I. 511. quod multo 
durius est quam si quis dQazieGd^ai eXnldog, xaiQov, ooq>iag 
dicitur, quia nomine olfactus e vestigio propriae verbi signi- 
ficationis memoria excitatur. Sic qui niaTig et rjdovri tcqo- 
XSiQog sine ulla haesitatione legerit, paullum resistet ad illud 
Lucian. Asin, §. 25. zr^v xecpakrjv e^co tov ovov tiqoxsiqov 
ۤei, caput ejus e pelle asini prominehit, Sic et aelhmodeg 
vecpelai Tryphiod. 189. multo lenius videtur quam Tcodcoxeg 
o^jWtt Aesch. Sept. 625. 3*) Nec miraculo exemtum vnilleLv 
ozo/iia Soph. Aut. 506. etsi synonymou oaiveiv saepissime 
dicitur de hominibus; namque hujus celebratissimi verbi vis 
propria delitescit ; illud quum legimus, statim subit proprium 
vnilleiv ovqccv. Minus oifendit xeyacpr^ozt laQOio Agath. 
Anth. IX. 653. xexacpridTa yvla Oppian. Hal. III. 115. quia 
verbum priscum et siguificatio minus manifesta; sed anhe- 
lantem alam vel pedem dicere pro fesso nemo sustineat. 
Quod Cicero in Fragm. p. 471. T. IV. P. II. ed. Orell. de 
philosophis quibusdam dixit quaerunt quem incomtis manibus 
discerpant, speciem quandam inconcinnae juncturae affert, 
sed prorsus intolerabile foret si quis convivam incomtis ma- 
nibus et illotis crinibus ad coenam venisse diceret. At sermo 
incomtus et illotus extra culpam est. '*) Nos quidem, qui 
vocabulorum significationes grammaticis rationibus examinare 
solemus, in his rebus fortasse aculius cernimus quam pleri- 
que veterum, quibus usus pro magistro fuit. Itaque nou 
illicitum habuerunt pulvinos, quibus remiges insident, nomi- 
nare noiixQava id est nQogxecpaXaia Phot. et eadem vnay- 
xcovia Id. s. 'YneQ}]Giov, harpagonem autem, quo cadi e 
puteis extrahuntur, xQeayQav Arist. Eccl. 994. limam vel un- 
cum ferreum IxO^vav. Sed nonnunquam factum est ut diu 



34) In Anth. Plan. 283. miinae cujusdani praedicantur o/n/^drcc 
xal -lUQaa nodrivsfitt, quod Pauwio et Toupio intolerabile visum est, 
sed excusatur zeugmate. 

35) Haec et cetera, quae antea attuli, non attigit Handius in libro 
perutill Lehrbuch des lateinischen Stils §. 51. p. 281. sq. ed. H. 
ubi de nietaphorae usu disputat. 



DE VOCABB. SENS. 351 

tolerata repente iii repreheusionem inciirrereut. Sic Aristo- 
phaues Ach. 551. iutertrigines raanuura, quae naQaTQif^i(.iata 
et xvloi vocari solent, nou dubitavit vnconia dicere primi- 
tivo wTTfig jam pridem iu obliviouem adducto v. ad Phryn. 
461. Sed Athenaeus narrat III. 97. F. quum aliquis pede 
olTenso se vncomov habere dixisset pro nQogxojiifia, non 
mediocrem risum consequutum esse, quippe quia zovvofia 
dr^lol bii V7i6 tovg wnag yeyove Galen. de Corap. sec. Locc. 
V. 1, 604. T. XII. His accedit illud acyrologiae genus quod 
ex mixtura imagiuum existit. Dura est, si nostrum sensum 
consulimus, duplicata metaphora Eur. Med. 188. Mrjdeia 
ccnoTavQovzai dsQyfia Xeaivrjg, quia non ex quo coepit 
genere, hoc desinit; quod et veteres dicendi raagistri fieri 
vetant et nostri. Horatianum male tornatos incudi reddere 
versus notum est quanta vi Beutlejus exterminare conalus 
sit; alii negligeutiae incustoditi serraonis assignant. Haud 
modestius est quod iu eadem Euripidis fabula legitur veg)og 
olficoyrjg avcxmeiv , sed tameu quia et noraen illud^^) et 
verbum a proprio intellectu frequeuter transfertur, minus of- 
fensionis habet quam illa tauri et leaenae iu unam imaginem 
conclusio. Verum ut hanc sirailitudinis inobservautiara, cujus 
multi et non contemnendi auctores argui possunt, certis de- 
finiam regiouibus, nunc a me postulari non puto. Neque 
desiderabit quisquam enarratiouem vocabulorum copulatorum, 
qnorum pars altera alteri repuguat, quo ex genere sunt theo- 
logorum porteuta avdQcono^eog {d-eog ^Qozog Maneth. I. 2S0.) 
et fupQonaQd^evog , triangulo quadrato, quod in scholis dia- 
lecticorum propouitur, haud dissirailia. Verum etiam natura 
ipsa saepe contraria contrariis miscet yXvnvnixQa (dulcis 
amarities Catull. LXXVII. 19.) fieyalofuxQa, vip/^koTcxneiva 
V. Parall. 368. ficoQooocpa et o^vficoQa, quae artificii loco 
celebrantur. Ebeno apte tribuitur nigror splendidus et san- 
guis recens effusus vocatur vaofiog fieXavavyijg Eurip. luraen- 
que, quod ex Horae hieraalis facie renidet, xelaivecpsog aiXag 
aXylrig Nonn. XI. 489. noctis urabra sublustris oQcpvt] fieXav- 
avyijg Orph. Jvocpog vvxTdafim^g , quod Schneidewinus ad 



36) IVicpos yocov dixit P. Silent. Anth. VII. 604. 




352 DISSERT. XX. DE VOCABB. SENS. 

ad Simon. p. 72. verissime adversus Schaeferum dei 
noii prorsus idera valere puto alque aXaf.iTtrig, sed ex luce 
et tenebris mistura, ut nos diciraus dunckelhell et Helldunckel, 
similiterque Angli et Francogalli. Mslafiqiaig sQE^oq Euri- 
pidis et /iis?Mf.t(pa€7g f.ivxol Carcini v. Jacobs. Lectt. Stobens. 
p. 5. '^) coraparari possunt cura caligine visibili, quara Mil- 
tonus Orco tribuit — darkness visible servd only to discover 
sights of woe, et cuni luce iuvisibili sive latente, quae a 
physicis nostris tractatur. Melaiva a^iylrj, de quo dixi in 
Diss. de Antiphr. p. 310. dupliciler intelligi potest, vel luraen 
tenebris circumfusura vel languidura et eraorienti simile ut 
lafimiJQsg sKzv(p?uo&€VTeg axotn) Aesch. sed lux alra Senec. 
Hipp. 1217. metonymia est pro vita lugubris. Haec fere sunt 
quae de partibus enuntiationis insolentius junctis deque re- 
pugnantia notionum quae est quaeque esse videtur dicenda 
haberem. Cujus generis nomen cuncta complectens si quis 
desideret, mutuandura erit a theologis, qui quum a se impe- 
trare non possent ut scriptores sacros sibi contraria dixisse 
concederent, ivavTiocpavsiag comraenti sunt. Jlj 

37) Ad hoc exemplum in H. in Is. v. 43. pro fieXcifKpaQoy re /?f- 
Q^O-Qwy (fvXttxriv scribendiim vldetur f.ieXafi(f:ui(j)v. 1'£(pKvy7]s oxorfi- 
vog Hes. (fofioi wxccvyeTs in Orph. H. nihil aliud quam vvxioi signi- 
ficare potest. 



Addenda et corrig^enda. 



P. 4. lin, 19, Adde Zvv6iaca avyxoi/urjdrirai Hes. sciib. avytt^aai. — 
1. iilt. ««rra Ranckins ad Hes. Sciit. 101. futiirum esse defendit 
sed quomodo ex aaetai fieri possit aarai, non demonstrat. 

P. 5. not. 5. adde KXel avyy.oni) «jt^ tov xUiSa EM. 518, 5. id est 
anoxonri et sic iile conipluribus locis quos Sylburgius indicat 
in Ind. 

P. 7. l. 18. pro 6an7]s scrib. Ja/jw ^ahris. 

P, 11. /. 3. ^utkaxa vaio[.i4vr]V id est vuovaav Nic. AI. 515. praestat 
scripturae codicis Goett. veio/uivrjv, quam Scliol. dupliciter inter- 
pretatur naTovj.iivi]V a verbo viofxai et rjQOTQKo/nivr^v a vtav 
novare agrum; ergo pro vew/nivr} putavit vtiofxivr] posituin esse 
adhibita nietatliesi quantitatis. Ntiog ytj riQOfxivr] Scli. Od. V. 127. 

P. 13. /. 2. ivaCsiv {tvva^.) et Ivavuv (ivv.) Suidas et Hes. inter- 
pretantur txfTevsiv nQog roTg vaoig. 

P. 15. /. 3. Hesychius "Exeia laxi^aaa post ^Exixeinov. 

P. 16. /. 11. addi poterat anioj nisi in Nicandri loco plerique codd. 
Inianol praeberent, ex quo ad Buttm. p. 175. noT/iov Imana 
scribi posse siispicatus sum ut homericum noTfxov intani^ Hesy- 
chius interpretatur lnianaar\Tttt. Anth. IX. 215. fioiQav ine- 
anaaaTO. 

P. 17. /. 1. pro epsilon scrib. ypsilon. 

P. 17. not. xaieSrjov ivenvQiCe xaTi(fO-eiQS Cram. H. 485, 1. 

P. 18. /. 1. Aristarcheam scripturam ^vviev revocavit Bekkerus ; lei 
pro h]at ApoIIon. IV. 634. 

P. 22. /. 22. Posteriores auilyeiv pro pkirTeiv dixisse apparet ex He- 
sychii glossis "Eiefxev r)fielyev , TifivovTa vfiiXyovTa ut Latini 
dicunt alvos apum castrare, demetere favos id est l^aiQeTv xo 
fxiXi. Hinc vQiaTOfiog 6 ra xr]QCa tcov fieliaadiv ixTifivcjv Hes. 

P. 26. not. 42. Hesychius ^Euaac'cfir]v evQov et ^Efi^aaxo evQsv Ifjjnjfff, 
sed hic ordo literarum fftcoaaro poscit. 

P. 27. /. 8. pro mulcendo scrib. et mulcendo. 

P. 33. /. 1. xaiaTQvaaio Nic. AI. 606. Schol. rQi^oig. Ib. /. 16. pro 
xafmrt] scr. xafinr]. 

P. 40. /. 26. indidem translatum Ix Xixecjv xelQeiv fieXirj^ia noiav 
Pind. P. IX. 64. 

P. 44. /. 7. ante ultim. pro axcoXlverai scr. axcoXvverai. 

P. 48. /. 4. vinrea&ai. Hippocr. Muliebr. II. 678. T. II. sed Idem sae- 
pius viXfa9ai p. 738. 742. 748. 

P. 50. /. 3, pro (pvya} scrib. (fcjyco. 

P. 56. not. 12. /. 1. pro aivcfa scr. arvcfa. 

Lobeck. Technol. 23 



354 ADDENDA ET CORRIGENDA. 



^^BI 



P. 61. /. 24. adde ipQtt^oviKi pro liyovov Nic. Ther. 491. 

P. 66. /. 26. A^off nnqn to ^^/w t6 xoifxwfxai Etyin. Gud. 367, 35. 

P. 66. /. 30. V. Ranck. ad Hes. Sciit. v. 160. 

P. 67. /. 22. pro (ffi scr. ^pC^. 

P. 71. /. 4. post TfT/og adde -paro. 

P. 75. /. 3. proprie dixit Apollonius IV. 510. afieQSaXimg uaxaQon^oi 
id est ajuavQovOKig xag oxpeig, To yaQ ka/nnQoy qdog /naQav- 
yCav niQiri&rjai roTg oifS^aX/uoTg Archyt. StoD. Serm. I. 8. p. 47, IS. 

P. 76. not. echii plantae capitulum Nicander Ther. 642. arfiSavov vo- 
cat, quod Schol. aifiyxiov explicat id est pressum, adstrirtum. 

P. 78. /. 10. pro efs xo e scr. tig t6 f. 
P. 81, /. ult. pro (fivy^ scr. ifvyy. 
P. 86. /. 18. post xvv^w tolle punctum. 
P. 94. /. 15. pro ut xqT a xqix^ti scrib. ut xqiI^ti a xqT. 
P. 101. /. 6. ante noiafxov omissiim est afferunt. 
P. 107. /. 29. Apollonius III. 322. de naufragis, qui tabnla arrepta 
enatant, vno dovQaai nfnirjWTfg. 

P. 117. not. 16. post evXai adde aloiai et pro XX. 7. scr. XX. 27. — 
not. 18. confer ApoUon. III. 281. ubi Cupido Medeain jaculaturus. 
sub .lasonem subrepit vn^ AJaovi^ij ^aiog ^lva&eig et H. H. in 
Merc. 239. ubi Mercurius parvulus', ut ApoIIinem fallat, aXitivt 
i avTov ig (J" oXiyov awikaaae, pro quo dici poter.it aweilrjae. 

P. 122. /. 9. pro factitivam scr. activain. 

P. 123. /. 12. In Arcadii I. c. aearjjueiMTai z6 vvca neQtanio/xevov scri- 
bendum est ^wm. Lin. 27. ex Etym. Gud. 499, 88. addendiim 
est yaivio. 

P. 129. /. 13. pro exkifxevai scr. ilxifxevai. 

P. 134. /. 14. pro eQyo) scr. eyQco. 

P. 136. /. 7. pro subjecta scr. subjectae. 

P. 137. /. 3. ante ultim. post Callimachi adde locum, 

P. 148. /. 5. adde Schol. II. V. 798. C^TeTrai noxeQov lOycov ^ iaywv ' 
evQrjxai yaQ layrjxa, qno praesens perispomenon minimeprobatur. 

P. 155. not. 6. Hesychii locum 'JSlxavdiaa elxoftivr] (slc eniin editum 
est) Blomfieldius ad Choeph. 830. aliter corrigit ikxuvovaa iX~ 

XOVfliVT]. 

P. 156. /. 12. pro fxdaaa&ai scr. fxaaaaQai. 

P. 159. /. 20. Hic quod dixi de derivatis primitiva praecedentibus con- 
firmat Schol. A. ad II. XVI. 548. xaxd XQtj&ev ^AQiaraQyog' Olx 
Iniaxaxai fiev 6 noir]xfjg t6 &r]Xvxbv xaQi], dXX^ oviiiv &avfia- 
axdv ' xttX ynQ aXXag naQaXoyovg {naQayioyovg) ifojvdg Iniaxaxat 
dyvotov xdg nQcoxo&ixovg «yiwj/ Xi^eig. Ad /. 2. adde IlrjSuXia 
ol xv^eQVOi Etym. Gud. 

P. 162. /. 3. Suidas^Avctxvnwaai dvaxQi\pai ^Avxifxayog (p. 94. ed. StoII.) 
Sed dvcixvnovv heroico metro repugnat. Quare reponendum est 
quod Bernardus suasit dvaxvncoaai v. Schneider. ad Ther. 705. 
'ifieQOva&ai Hippocrates de mulieribus concubitum appetentibus 
et cupiditatem explentibus. 

P. 164. /. 8. de Antimachi versu varias doctorum conjecturas collegit 
StoIIius p. 59. 



ADDENDA ET CORRIGENDA. 355 

P. 168. /. 18. pro ^Qu scr. ojjrj. Lin. 23. memoriae exciderat dualis 

afiwjuw Aesclj. Pers. 181. pro qiio tamen nonnulli dativum cc/uwfK^ 

scribunt. 
P. 175. /. 27. pro xeSowuttti scr. axe^owyxcet. 

P. 178. /. 4. post circumflexi adde primae conjugationis {aQxufxiw). 
P. 181. not. 7. l. 3. pro iQioxoeig scr. iQwrtSsig. Lin. 18. StvdQwug, 

Sivweig, vlwug in dubitationem vocavi ad Aj. 1218. nec satis 

explorata (yvwtig et neiQweig quippe semel lecta. 
P. 184. /. 22. ovQov c(7iTj&rjaai nkaSuwv XaeQyiC fxcixTQrj Nic. Ther. 708. 

Schneiderus perperam edidlt pro nkadaov, quod in codd, Par. 

et Goett. legitur; eodem redit scriptura Edd. vett. nlaSaovr'. 
P. 185. /. 22. post omnem omissum est copiam. 
P. 187. /. 10. xo).6wv Nic. Th. 140. pro xo^ovfievog positum participiHm 

est verbi xokctw. In Adnot. ult. pro vatraw scr. vateraw. 
P. 189. /. 9. riyoQowvTO Herodotum Dindorfius de dial. Herod. p. XXX. 

ab Homero sumsisse, xofiowvjegAp. Arrian. librarios intulisse censet. 
P. 198. /. 5, ante ult. post fxarrjQeveiv dele punctum. 
P. 200. /, 25. Sivevaag in omnibus codd. ApoIIon. III. 310. quod Lehr- 

sius ftuaest. 321. adnot. a Sivriaag significatione differre censet. 
P. 201. not. 6. /. 3. pro ol scr. og. Si Empedocles daXeQov SaleQc^ 

rf' inexiiro scripsit, Macrobio reddendum est ^eQfic^ d" ine- 

/evaio x>eQftcr). 
P. 202. /. 4. ante ult. adde yeiioveveiv. 
P. 210. /. 2. pro dicitur scr. dtcimus. Phrynichum Schneiderus ad 

Plat. Civ. T. I. 111. aut errasse putat aut anoxivvvai scripsisse; 

xxetvvvvat adversatur regulae ciijus mentio facta est in Parall. 

p. 37. adnot. apposita Hermanni sententia. Ab Itvw uvvw nvv- 

ftui differt xivw xlvvfiut, quod huic adest primitivum xCw, deest 

vero paragogum xtvvw. Ektvvvw sive ikivvw ad Buttm. 68. 

not. 1. non recte composui cum fwj^ww. — Paulo inferius I. 14. 

post uiQew delenduin est comma. 
P. 213. /. 11. fivwofiivrj Quintus V. 362. fortasse non ex fivwfiivr] 

produxit sed ab integro ftvwofiat, cujus certum documentum est 

uvtuexai Nonn. Par. XVI. 76. Imperativo fivcieo post Apol- 

lonium idem usus Dion. XLVII. 544. optativo fivtooio Maximus 

74. In H. H. in Ap. 209. vfiv^aw bnnoa' uvwofievog exteg^AxXav- 

xiSa xovQTiv nescio an ftwoftevog scribendum sit. 
P. 215. /. 20. pro primae scr. secundae. 
P. 216. /. 7. avvetfCuCev eia, ixaket, covofiaaTui xui awscfyCOQfia Hes. 

scribendum puto awenevu^ev eva ixakei vel avveneCu^ev ela 

ixaket ut alio loco EldCwv ela intxekevwv. 
P. 219. /. 27. pro masculinis scr. masculino. 
P. 224. /. 6. ante ult. pro addit scr. addidit. 
P. 225. /. 3. ante ult. scribe nkoiCw pro nkwtCw. 
P. 227. /. 13. pro praesente scr. praesenti. 
P. 228. /. 27. sic etiam "AxuQ^CCexui axaQfirjg cfuCvexut Hes. sed avSQi- 

Cea&at ^AQiaxocfavrig elne (t6) av6Q0va&c(i PoII. II. 20. 
P. 230. /. 26. adde veav veuCetv et veow agrum novare. 
P. 234. de verbis in avw exeuntibus obscurior est Arcadii praeceptio 

p. 161. ri 6ta xov avoi nccQaycayri xciSv ^uqvxovwv ovx f/f/ xa- 

23* 



356 ADDENDA ET CORRIGENDA. 



I 



zaQXf^f^ To i ixTSTct/Liiyoy J/a t6 lO/o} , ^ t^j' ei S{(f,Soyyoy Jt^ 

' ' 70 Se(xo) t6 Seixvvo) xai Sixayo) (cod. dsixavoi), quae sic expla- 
naiida videntur: ovx f/ei t6 t IxTSia/uivov ' t6 yaQ iaxavo} avvs- 
OTukfxivov fxst xara t6 tiqojtotvtiov layo) , hoc eniin brevein 
habere ancipitem et Grammatici tradtint Drac. 53, 4. et ostendit 
paroxytonesis imperativi la/s, eodemque accentu nunc notatur 
imperativus Ks H. XXIV. 553. Od. XXIV. 393. ante Wolfium 
vero l^s scribebatur, quod sequitur Draco p. 49, 6. tov tfw Inl 
tov IvsaTcSTOs laxi (fivasi fxaxQov t6 i sed rejicitur a gravioribus 
v. Prolegg. p. 406. et non convenit paragogo l^avo) • nani de 
hoc idem valere necesse est quod de laxo) iaxavo), idque for- 
tasse addi debet Arcadii praecepto. Q,uod sequitur ^ t^k ft 
Sia t6 dsCxo) — Sixavo) scribendum videtur dsixuvui , quod ilie 
significat regulae non repugnare quia non barytoniim est sed 
perispomenon. 

P. 235. /. 13. pro attenuatum scr. attenuatam. 

P. 237. /. 11. pro dXaXvxTaCvw scr. dkvXTa(vo). 

P. 239. /. 3. dxaxvvo) injuria addubitat Stollius ad Antiinach. p. 102. 

P. 243. /. 18. pro &QvXUx&r] scr. d-QvUxfhr]. 

P. 258. /. 16. TQvyfiv cum (fQvyfiv componitur TQvyri ndg xaQnog Hes. 
CHin latino frux ; 6 xaonog dno tov xdQtfO) t6 ^tjqkivo) Eust, 
576, 12. alii a xsCqsiv carpere. — In Eupolidis Fragm. I. 426. 
usX(av , avxijv , di.(av , Sqvv , xittov , iQs(xr]V, pro dKav scrl- 
bendum est dQ(av quod est quercus nomen. — iPro si6r] I. 27. 
Hesychius fortasse siSoi scripsit. 

P. 259. not. l. 2. pro Tjrf»; scr. ^J^. 

J*. 261. /. ult. pro verbum scr. verborum. 

P. 262. /. 4. pro vrj scr. vv. 

P. 266. not. 22. Draco p. 61. xv(3r] t6 xvi avaTiXXsTai • sed ex ap- 
posito Theocrili versu apparet iUum /urjxvvsTai scripsisse. KviSr] 
in Arcad. 1. c. pro xQadr] irrepsisse apparet ex EM. 465, 55. 

P. 268. /. 3. ante ult. adde daxr] tiaxrjaig, ToX/ua r6Xjur]atg, d(xr] S(xr]aig. 

P. 270. /. 2. ante ult. pro sepultarum scr. sepulturam. 

P. 274. not. adde Zvvvaiog avvoixog Hes. quod mutandum videtur. 

JP. 279. /. 3. adde iXxa(va) sXxavov. 

P, 280. /. 6. pro slXXo) scr. sUw. 

P. 287. /. 11. pro oX(pog scr. oX^og. 

Leviora menda non adnotavi; vocabula aliqnot ab operis omissa re- 

stituere non potui destitutus Manuscripto. Postremae dissertationis 

plagulas recensere non potui. 



I N D I C E S. *) 



*) Dissertationis ultimae paragraphos ex Maniiscripto indicare cogor 
pro paginis, quia haec pars nondum ad me pervenit. 



I. Index ^raeeus. 



A. 

a insert. p. 43. 44. 

« prosthet. p. 3.3. 34. 74. 75. 105. 

_ 109^123. 134. m 

« et 7j in verb. commut. p. 108. 

a et V commut. nomin. p. 303. 

«a, aqua p. 286. n. 28. 

aas p. 253. 

aa(j} pro aoi p. 153. 

a(ia, i'(^(OQ p. 11. 

afiQ(o/ua p. 304. 

a^coQ p. 253. 

aysiQBiv p. awdytiv p. 138. 

ay^Qsa&ai proparoxyt. p. 132. 

iiyrj p. 83. 

ayt}fia p, 49. n. 

aytvico p. 250. 

ayxdXaoy p. 85. 

dyxoytay p. 153. 

ayxog, dyoatoe, dyxtav p. 300. 

dyQiocovia p. 186. 

dyQ((pTj XQcicpa p. 39. 

dyQVfxivri p. 210. 

ay/ccvQog p. 253. 

dy/ovQog p. 276. n. 

dStvxig p. 60. 

arffi;xi)? p. 64. 

«rfij p. 259. 

dd(Ji,a p. 71. 

ddfiaCveiv — ivHV p. 237. 

«tToff p. 71. 

d6og an «Jo? p. 306. 

deiSeloSf dicfvos p. 64. 

deCQ(o p. 138. 

aeAila p. 264. 

aiaai p. 153. 



diax(o p. 4. 

«^(u , dTjfii p. 144. 191. 

d»ik^(o p. 115. 

^Ad^rjvai Florentia p. 300. 

d&Qi(o p. 153. 

aiyt&og p. 115. 

a'('co/ sentire, intelligere. diss. XX. 

§.2. ^ 
aXvvfiai, dvaCvofiai p. 124. 
aioX^v p. 124. n. 
«?pil«»' «7r«toil«>/ p. 170. 
aiolog eikeiv p. 124. 
aiovav p. 124. 
alovdco p. 156. 
aiQeiv et aiQeiv p. 135. 
aia&dvta&at, ^orjg, oS/jiijg diss. XX. 

§. 2. ^ ^ 
ata&ijaig dvt^ aia&^aecog diss. XX. 

§.3. 
aiavfiv(!a&ai p. 158. 
ala^og et nda^^eiv p. 300. 
«/'(W p. 97. 
«!«//« p. 283. 
aicoQa p. 125» 
!/<xxw p. 325. sq. 
«xoo; «xowo? p. 275. 
«x^ et dxog p. 298. 
dxQodofxai p. 156. 
dxQ(6aa(o p. 248. 
dxv&og p. 96. 
dxvfxoiv sterilis p. 96. 
aia7i«fft>/ Xand^. p. 222. 
«Aailxer»' dXi^etv dltvaai p. 109. 
«^lnof diss. XX. §. 4. 
"AXSrjaxog "AQdrjaxog p. 73. 
«>l^« «A.i;x^of p. 37. 
di.evQ6rriais p. 8. 130. 



360 



INDEX GRAEGUS. 



Mijmi p. 117. 

aXrjs p. 117. 

aX&i^ig p. 242. 

aXiaOtog p. 77. . 

tcXCySofxcci p. 250. 

«A«ff)'/w p. 123. 250. 

tditpri avyaXicpri p, 260. 

KlXo(pceaV(o p. 105. 

alfiaxa rami p. 292. n. 

aXoCo) p. 206. 

uXoot) p, 163. 

alaog p. 292. 300. 

aXiov p. 74. 

aXojofieyog p. 213. 

alwyai iXety p. 163. 

«iww p. 213. 

«^kAkttw — anxoi p. 250. 

afiaQvaaca p. 75. 

ccjuaQvaao) ixttQficiQ. p. 247. 

a/x^XCaxo) — wffxw p. 248. 

afi^hoaao) afj^Xvcoaao) p. 249. 

«';U« age p. 34. 

icfiat^ri iinprob, p. 258. 

afxlXyeiy mel p. 14. Addend. ad 

p. 22. 
afiiXyo) afiiQyoj p. 54. 
(CfiSQeiy p. 116, 
cifirixttvay p. 170. 
afxfia^ttt afifita^ai p, 10. 
ttfinaCo) p. 12, 78. 
ttfivSQog de voce diss. XX. §, 4. 
ccfxcpiaCo) p, 77. 
aftcpii^eiv p, 223. 
afxipiinXC^ p. 108. 

IrifKpiQCO p. 327. 

«j/a signif, in contrar. mutat p, 43. 

«wyx»; p, 266. 

avttSveiy p. 43. 

ayttXjog p, 74. 

ayttfiveiy p. 43. 

«V«| opifex p, 121. 

avameiy vitpog diss, XX. §. 6. 

avaatpaXXsiy p. 43. 

ayavdoy ofifjta diss. XX. §. 4. 

avavQog p. 27. n. 




«rjj p, 265. 

ccy^Qacpctaao) p, 106. 

'uvi^Qtug yvvttixog diss. XX 

«j/J^^ozoj^o? p. 121. 

uv&eitt ra p. 303. 

uv»')] p. 270, 

av&og acjiog p, 300. 

avono ccyvTO p. 120. 

aviia&ttt paroxyt. p. 98. 

uyrri avirjV p. 259. 

uyTiciCo} p. 77. 

ttvxiuy avTiova&at p. 172. 

^Aviivoj p, 328, 

aVTtcpttQu p. 132, 

avTKpeQiieiv p. 132. 

«Vft» «tm p. 120. 

«o(>t;j? p. 125. 

«0? otiff p. 313. 314. 

aog p. 290. 

anttioXri accent. p. 256. 

unttTioj — ttco p, 168. 

anavQttV p, 136. 

aneXog p. 311. 

aneaaova p. 22. 

anXttxely afinX. p. 88. 

anoeQOov p. 138. 

uno&vxsTv p. 58. 

anoacpaXfirjattt p. 152. 

anoiQonog oivog p. 148. 

ttQttQog p. 277. 

uQyog t6 p. 305. 

^AQi&ovaa p. 73. 

aQia&tti aorist. p. 132. 

«p^yft»', «AaA^csr»', ttQXtiv p. 52, 

ccQriQvyfitti p. 244. 

«(pojj? p. 183. 

uQvvo) p. 204, 

«(50? p, 53. 

«^os «()^yw p, 233, 

K(»off<y«w «(pwow p. 162. 

ciQooiai p. 187. 

«^;r?; o^^tit; p. 259. 

uQncS ttQndfievog p. 259. 

tt^Qtttog p. 105. 

«^vcu atpvo) p. 244. 



INDEX GRAECUS. 



361 



UQVO) iQVCD p. 206. 

«fffnt Scitiare p. 74. 

aaavto p. 154. 

KaiaCyeiv p. 237. 

aaTf/LKfris p. 33. 

KaTQnyctlog p. 54. 

aatQanri p. 41. 

aavQTJg aadoojTog p. 136. 138. 

^ATUQTiai "AzQonog p. 322. 

aTaa&dXX(o p. 234. 

nrcnu p. 231. 

aTTj iaiiibic. p. 11. 

aTQanog uTUQnog p. 38. 

ttTQanog olvog p. 148. 

aTQSxrig p. 285. 

aTTia&ai p. 78. 

«uau non contin. p. 283. 

avyog t6 p. 310. n. 

avyoj p. 109. 

«t'fi>' avstv p. 11 sq. 

«iJjj p. 253. 

av&ivTTig p. 121. 

«yA»j avXrjaig p. 268. 

aidrjQOV p. 118. n. 

«y|^ accent. p. 267. 

av^eiv mactare p. 104. n. 

€tvov dvreTv diss. XX. §. 4. 

avaog p. 283. 

avTOfxoloi stolones p. 206. 

atfUQ p. 283. 

aifaQog p. 300. 

d(pXota/j,6g d(pXva/x6g p. 24. 

dffOQ^tov p. 47. 

«yw «(pjj p. 272. n. 

d(fQdaa(o p. 106. 

dtfQdaato d(fQdC(o p. 241. 

d)(vda3riiJ,i p. 189. 

d/fCQeeg p. 292. 

«;fp«^ff p. 128. 

arpo^Qog p. 134. 327. 

«w , «^w , drifj,i p. 4. 



/S insert. p, 33, 

/S et tf commut, p. 116. 

/3 et jU commut. p. 116. 

^ et (f commut. p. 30. 

fi, 71 et (f commut. p. 34. 

pd^aXov p. 326. 

fidSog p. 287. 

^dd-og pro vxpog diss. XX. §. 3. 

^aXiog aioXog p. 118. n. 

^aXXCCcj p. 225. 

^av p. 5. 

^dvavaog p. 283. 

fiaQvvia) suspect. p. 146. 

^UQvg ^QaSvg p. 300. 

fiaQog (fiQ(o p. 300. 

/SafftAw p. 317. 319. 

^uTelv p. 150. 

pdaaog p. 297. 

^avvog p. 11. 

Bav^(6 Baptd p. 326. 

/?Jo-lo? p. 74. 

pdeXvxQog, ^doXog p. 247. 

^i^aa, yiyaa improb. p. 129. 

^i^Xea&ai p. 116. 

^e^Qoad^otg p. 91. 

/S/xo? p. 299. 

^eiiXoneg p. 117. 

^eXdaaw p. 240. 

^iXreQOV p. 110. 

/Sfucyo? p. 299. 

pfiXrifja p. 118. 

^rJo? p. 305. 

/Stv^w p. 152. 

/SA«| p. 76. 

pXdaxeiv p. 61. 

^XaaTri acc. p. 269. 

^XaaTog p. 115. 

/SAe/'? p. 115. 

pXefxeaCvo} p, 237, 

^XeTvg p. 14. 

pXCfir], ^XifidCoj p. 85. 

/S^w^ao? p. 282. 

(iodovaa improb. p. 176. 



362 



INDEX GRAECUS. 



^ol^oi p. 117. 
fiolfios vulva p. 287. 
poQatCo} p. 82. 222. 

fiOQ^OQOS ^OVQXa p. 232. 

^oqoos p. 283. n. 
^oteTv p. 152. 
poaxri acc. p. 268. 
Bovtos Bovtoi p. 322. 
PQaxavov ^Qaaxr) p. 49. 
^QaxeTv, ^Qa^at p. 48. 
^Quiaveiv p. 237. 
^Qaxnv p. 152. 
pQi(fOS 6fl^QV0V p. 300. 
§Qid(a p. 153. 
PQifidat p. 119. 
Pqovxos p. 280. 
PQVxavdatai p. 185. 
/Spif»' p. 5. n. 5. p. 131. 
Pqvtos et t6 p. 302. 
pvCa p. 86. 
/Ji/foff p. 277. 
Pvxirjs p. 100. 
fivkXaQOs p. 286. 
)8uU6ff p. 101. 286. 
pv^§os fullo p. 286. n. 30. 
/Swjuoff, povvos p. 133. n. 
^(oarQstv p. 150. 197. 



r. 

}/ insert. p. 34. n. 
y insert. verb. p. 52. 
y et C commut. p. 81. 
y et X in verb. p. 50. 
yx et XX commut. p. 46. 
FaXaxto p. 323. 
yayyaiveiv p. 237. 
ya/iixpos p. 47. 
yavotoai p. 187. 
ydaaa p. 71. 
yavQOS p. 134. 
yia p. 129. 
yeyafitv p. 129. 
ycywyer»' p. 146. 



yfAKft p. 174. 

yiXyi) p. 51. 

yiXts p. 137. 

yiXXai p. 113. 

yaXXC^Hv p. 118. 225. 

TfXAw p. 326. 

yfAwwj' p. 184. 

yeXoCcov ysXdcov p. 215. 

yefxicoai p. 147. 

yfvft^j' p. 157. 

yivos dvil eXSovs diss. XX. 

yiafia p. 30. 

y^^a p. 316. 

yi(o p. 129. 

yrivsa&ai p. 118. 

yCyas p. 129. 

yAaiixoff p. 285. 

yXiaad-ai p. 79. 

yAijrf« p. 294. n. 

yvvnelv p. 22. 

yvv&os yvdd-os p. 303, 

yv(OQC^(o narro p. 132. 

yv(OQCC(o p. 226. 

yorf , xvtifi.-ri , xvTjfios p. 46. 

j/oyj'()i;f€tj' p. 231. 

FoQyti p. 318. 

yovvovfjiai p. 160. 

yQa^d yQaia p. 269. 

yQCniaiua p. 39. 

yQOfX(pevs p. 42. 

yi;7nj acc. p. 267. 



§3. 



A 

.3 insert. nomin. p. 300. 
6 insert. verbal. p. 293. 
S prosthet. p. 109. 
tf et /5 commut. p. 116. 
<f et ^ comraut. p. 96. 
S et X commut. p. 300. 
3aSvaaea&ai p. 247, 
3drj p. 253. 
SttiraXcofievos p. 157. 
3aXX(6 p. 320. 



INDEX GRAECUS. 



363 



6k).o? pro ^TjXog p. 28. 

SdXa p, '255. 

6a/iin p. 158. 

dayr] p. 264. 

Sttvog mors p. 124. 

Savii^bi unicum p. 223. 

daiiaa&ai p. 199. 

6aitTv p. 28. 

davxog 6av//ii6v p. 285. 

diaro p. 64. 192. 

Sia ra p. 312. 

SiSaofxai SrjO) p. 86. 

JeJttjjttttt p. 171. 

6(6dea9^ai p. 5. 

«y^fAov p. 28. 

SeiSia nox p. 254. 

Setxavdco p. 155. 

JeTfiog p. 282. 

Jfaap p. 110. 

rffyr^ p. 110. 

Se^i6<avro p. 187. 

SiQxea9ai xrvnov diss. XX. §. 2. 

rf^?'? P- 134. 

<y^^^o? p. 291. 

Sevci) Si(f(a p. 109. 

Seixa Siatvb} p. 124. 

Si\pta Si(f<a p. 284. 

rfjjViu Stji6(o p. 161. 

rfjjouj' ST)iav p. 172. 

JjjAt; p. 255. 

Sidei Sidrj p. 144. 

StaiQeaig naQivd^aig p. 187. 

Siaafitt p. 78. 

Starr^v p. 93. 

SuQog Sttttvia p. 124. 

rft^w p. 190. 

«J^?w, rf/?7j^at p. 193. 

SCrifxi p. 144. 

Sirjatti p. 90. 

SixMtt p. 116. n. 

tf/yw Jtyfuw (ftv^fl) p. 145. et Add. 

ad p. 200. 
Siaxog p. 58. 
Si(fi(a p. 169. 
Sixdoi improb. p. 176. 



Six6(aa« p. 187. 
Sixpdcov longo « p. 212. 
SixpeiJaai p. 169. 
J^ insert. p. 237. 

oxog p. 287. 
(JoAe^off <FeAy)V5 p. 287. 
SoQv^og p. 327. 
SQuxieaai p. 291. 
(f^axo? p. 291. 
SQttvog p. 307. 
rfpal SQqv p. 103. 
SQaroi p. 63. 
(fparo^ oculi p. 284. 
SQdrrea&tti oSfirjg diss. XX. §. 6. 
SQinttVOV jQaxavoy p. 49. 
SQig SQvg p. 302. 
SQtdovaa p. 153. 
Jp^s Je^v p. 298. 
Sqoj SQttaxd^(a p. 5. 
SQo6g p. 302. 
rfj5a fons p. 22. 
Jvvttfiivrj p. 256. 
SvvareTv p. 151. 
(fuj/w aorist. eSvvu pr 256. 
Sv6(aai p. 186. 
Svg^Qdxavov p. 49. 
(^«5 //ft»ow p. 322. 



7 epenthet. p. 147. 188. 

7 insert. dativ. plural. p. 291. 

f insert. verbal. p. 294. n. 

r prosthet. p. 97. 206. 255. 

i et o commut. in derivat. p. 280. n. 

« et 7 commut. in nomin. p. 260. 

I et V commut. in verb. p. 149.216. 

laXtj ilix^iCs P- 117. 

iav6v tiavov p. 191. n. 

ed(f>9-ri p. 137. n. 

idai satio p. 153. 

id(av p. 253. 

iyyvqy iyyvovv p. 172. 



364 



INDEX GRAECUS. 



iydQW iyQM p, 239, 


efinaios p. 8. 78. 


iyxaTirig p. 47. 


^E[xneS(a IUd(a fons p, 323 


syxili.og p. 117. 


ifxni(f.Qdvai p, 190. 


iyQtiyoQowp p. 186. 


ivavQ(o p. 253. 


idavov iSavov diss. XX, §, 4. 


ivSaxvaaea&ai p. 247. 


iSvdaofiai p. 172. 


ivSideiv — ««y p. 175. 


ei et t commut. p. 39. 


/j^dt^? p. 22. 


ei et t commut. in verbal, p, 284. n. 


^j/Ji^x^? p. 59. 


£1 insert. verbis p. 92. 


iveos diss. XX. §. 4, 


et in et ot mutant verba p. 279. 


iveixifiev p. 59. 


eta^ivri p. 194. 


Ivflt? et coraposit, p. 57, 


elSos avxi elSovg et avrl yivovg 


evveov %vvri p. 28. 


diss. XX. §. 2. 


fvofffff p. 121. 233. 


elev ibat. p. 191. 


ivQiyiaxdvo) p. 234. 


elxoTSQov p. 221. 


iv axeQ(^ p. 288. 


eixa&iw p. 147. 


ivieXis, ivriXeia p. 7. 


f?xoJ fZxw)/ p. 324. 


ivTQexvs p. 69. 


eYi.ea p. 117. n. 


'fij^uw p. 325, 


eUvto p. 209. . 


i'iavvo} occido p. 121. 


£l'ylw mco p. 111. 117. 


i^avaai p. 12. 


ffAw elQtj p. 137. 


i^a(pdCo) p. 106. 


eli.(ori(ov p. etXioTOJV p, 198, 


i^ovXf] p. 261. 


tr^afft p. 284. 


ioixd^w p. 221. 


«iTTfrv p. 137. 


^6>l?jro p. 124. 


«r^)?/ QriTQa p. 138. 


eoQtai. p. 124. 


etQfjLos p. 282. 


iopr^ p. 263. 


£tff x«5^' fti: diss. XX. §. 1, 


ina'Cat6s pro (paveQos dis 


ixSidatQa p. 78. 


§. 2. not. 


%x9^vfia %x(fvfia p. 24. 


inavQea&ai accent. p. 132. 


ixxakd^ai p. 85. 


^neiv anreiv p. 137. 


ixXixd^eiv p, 77. 


eneaov unicum p. 98. 


iXdate p. 184. 


initooae p. 100. 101. 


iXaatQelv p. 150. 197, 


im&vd^eiv p. 246. 


iXaTrovi(o p, 152. 


inC^tjvov p. 278. 


IXtav^jj p. 30. 


inifiiXea&ai rarura p. 112, 


?Ai«rfi p. 137. 


ininQoa&eZv unicum p. 152 


aA/^fft;/ p. 118. 


inCa(patos p. 106. 


lAXoi// p. 117. 


initQonetv dub. p. 203. 


?AA(w p. 225. 


enQwae p. 91. 


iXfiCvs p. 117. 


l7rr?jv p. 107. 


lAtrat p. 118. n. 


inwd^w inw^w p. 82. 


iXvo} iXvaato p. 245. 


inwdCeiv p. 229. 


ffjL^Qvov p. 132. n. 275. 


iTT^fw p. 232. 


ifind^Ofxai p. 78. 


iQaareveiv p, 197, 


i/jndCead-ai p. 8. 


iQuOtQi^v p. 155, n. 



XX. 



INDEX GRAECUS. 



365 



iQaieTu p. 151. 

^oyoy p. 76. 

ijijft; ^mio p. 138. 

{Qf^og OQ(fVJ] p. 301, 

lQ(^odi(fuv p. 170. 

IqiCxr] p. 258. 

iQer/LtcSco p. 214. 

loivviiv p. 156. 

fQivvdi fQui p. 261. 

I()^w ^(paw p. 169. 

^Qiyvveiv p. 305. 

iQt(iii^aaa»tti p. 81. 152. 

iQi^fxn p. 237. 

lQ(xm p. 305. 

fQani p. 283, n. 

^(^)(T»7 p. 73. 

^Qvxnvno} p. 155, 

^Qvainslas p. 312. 

f()i;io p, 190. 

^QXniooiiVxo p. 185, 

^pwTj p. 255. 

iQOjinv p, 156. 

ia^(f9r] iinprob. p. 35, 

f<T5^off p. 293. 

iaa6r]/nni p. 171, 

iarv p. 293. 

iaiixocovTO p. 186, 

iaTQnz6(ovT0 p, 185, 

^(JTW p. 318. 

iaxnt6tig diib. p. 181. 

iaxm6oivin p. 185. 

«i; et u coininut. inverbal. p.285. n, 

eucftoo;, non iv3i6o} p, 175. 

evximog p. 15. 

fi/z»jAo? p, 15, 

tiixofiowv p. 170. 

e^i^ p. 117. 261. 

fiJAjj^a p. 117. 

evQOtCov pro o^qv^ov p. 82. 

iipiXmo p, 113. 

iXVQog oxvQog p. 280. n. 

^;f(?« «/("? P- 165. 
?j/;w ivoi p. 109. 
! ?w impleo p. 153. 



z. 

f et aa commut. p. 89. 

f et TT commut. p. 88. 

C«et p. 4. 

C^/SuTttt p. 86. 

Zsvg vnlog p. 274. n. 

Criosing p. 26. 

^fttjiani p. 27. 

fu^o? 6 et t6 p. 302.- 

fwo«? optat. defect, p. 25. 

^ojQog p. 286. 



H. 

riysia&ni pro nysiv p. 151. 

rjysQiea&ni p, 148. 

r]ySQi&ovio p. 97. 

riyrjlnCto p. 222. 

TjJ non ante conson. p. 29. 

T^Joff p. 296. 

r}6^ og de femin. diss. XX, §. I. 

fi9io) p. 93. 

rj&/u.6g p. 92. 

rjlnxmr) p. 118. 

rjlnxdzri — mov p. 95. n, 

^TT^J' p. 158. 

rjTitnv p. 185. 

i^TO^ aclit. p. 316. 

rjxnvw p. 235. 

rjxog et ^w p. 319. 

r]ojg p. 253. 



0. 

d- prosthet. p. 37. 

^ proJ p. 90. 

$■ et 6 commut. p. 96. 

^ et / coraraut. p. 70, 

&nn pro 5^/« p. 253. 

S^nxog p. 285. 

S-aXnwQ'^ %iQ\\)ig p. 37 sq. 



366 



INDEX GRAECUS. 



d^ctXvaaio — v7iT(o p. 250. 

&a/Li^os et t6 p. 298. 

»ayn p. 259. 

^aQaos p. 292. 

d-aaao) xttxog p. 302. 

S-ao) p. 5. 

@tav(6 p. 327, 

S^eaa&ai pro vosiv diss. XX. 

»^€ioy p. 188, 

^««/"w p. 144. 

&£iolo p. 144. 

&sXxTM p. 318. 

^^Aoj periphras. futuri p. 116. 

■9-e/iidiaai p. 161. 

&soxXvrsTv p, 19. 

&eQanev€iv excusare diss. XX. 

xhi^axp p. 64. 

&tQfiaaTQa p. 121. n. 

^^(jffw p. 109. 

Q^iaaaa&ai p. 99. 

&ia(paTos p. 128, 

5-);y»j p. 258. 

,9rjlri p. 115. 

^J^^TTj; p. 258. 

&riaai p. 5. 

&ria(a pro ahi^aa) p, 99. 

&irifxi p. 191. 

d^ifx^QOS p. 136. 

S^oa^eiv p. 23. 

^o«?w sedeo p. 216. 

&ottaa<x} , d^ttttaau) p. 241. 

xforjQOS O^ovQos p. 23. 

^oow p. 23. 

^ow i9^otV;j p. 108. 

&6(oxos p. 188. 

S^Qttieiv p. 9 

S-Qttfl^OS p. 12. 

&QttV(V(0 d^QttVOU) p. 246. 

&Qavos ^Qrjattadtti p. 5. 
x^QttvQos p. 12. n. 
^Qrjaxos &Qrjaxe{a p. 65, 
9^Qififj.os p, 86. 
^QOvs &Qvlos p. 24, 
x^QvXtx»r} p. 243. 
i?^i^t« p. 255. 



§.2. 



§.2. 



9-vfievos pro avfxevos p. 

d-VflOS d^VflOS p. 23. 

&VVOS p. 276. 
^ym dvvio) p. 145. 
iJ^iroa p. 282, 
d-vaavos p. 101. 
&d)^ai p. 108, 
^ciaaa&tti p, 108. 



^ 



/. 

t insert. p. 244. 

t insert, nominib. p. 181. 

t pro e in verbis consona auctisi 

p._127. 
i pro ft in Hesych. p. 67. 
t et w commut. p. 87. 
laiveiv sanare p. 157. 
iaofxai ittivo) p. 157. 
iaxvos p. 125, 
iayo)V — iaxiov p. 148, 

iyXttTttTZttOV p, 8, 

i6v(o&r] p. 161, 

iJot oculi p. 278. 

l^QOVV p. 160. 

i^Qcio) p. 213. sq. 

tfjUfict 'iefitti p. 191, 

ieQO(foiT((v p, 171. 

tVw pro tTj^t p, 144, 

irjSciv p. 125. 

tjjTTj? p. 191. n. 

?fw breve t Add. ad p. 234. 

i,^ p. 125. 

ixslos laos p. 64. 

ixiaCvea&cti p. 237. 

iXiofitti p. 169. 

llttoos p. 193. 

iXvanaofitti p. 156. 

i^«w — ijow p. 241. 

t>t p. 290. 

ifxnaiaov p. 8. 

fvrtr fvfrv p. 172. 

tloj' p. 284. 



INDEX GRAECUS. 



367 



/^of, viscus p. 32. 

ios p. 125. 

ioTrjg p. 191. 

tnno^ovxolog diss. XX. §. 4. 

IQl^TflQa p. 197. 

iao(ftcQ(Csiv p. 132. 

//j^^w p. 201. 

laxio breve i Addend. ad p. 234. 

tx^^ii P- ^^^- 

IXCiQ P- 123, 

^(o pro ir]fxi Addend. ad p. 18. 



K. 

X prosthet. p. 203. 

X exemt. p, 285. 

X insert, verbalibus p. 292. 

X tt n commut. p. 117. 153, 

X ei X coramut, p. 63. 70. 

* et ;f commut. in verb. p. 58. 

xafiUn p. 113. 

xu&lyvva&ai p. 207. 209. 

Xttittxa xvan p, 315. 

xaCvvfi.tti p. 209. 

xaxxri imperat. p. 14. 

xaliaiQeTv p, 150, 197. 

xdXXog unicum p. 291. 

Ka).v\p(6 p, 323. 

xttfixpog p, 283. 

xavtt^tti defect. p, 241. 

xdnttig xanC&ri capis p. 85. 

xanvondiai p. 31. 

xanog p. 307. 

xdnog xdtfog p. 46. 

xdnTca ^^«yJtKJ^w p. 84. 

xdnvQog p. 12. n. 

xdnvg p. 244. 

XttQxd p. 320, 

xdoog xdQov p, 298. n. 

xaTafxr]/.(oaat p. 26. 

xaTttvSQtt(fdaafiv p. 106. 

XttTttndlTTjg p. 116. 

xttjttatfVQdaao) p, 240. 



xttTSfindCstv p. 78. 

xttTrjniocjVTO p. 185. 

xttTOvldg p. 261. 

Xttvxrj p. 269. 

xittQVOV p. 15. 

xsSaCoj p. 194. 

xiSfitt p. 15. 

xslai p. 14. 

xeroj' p, 274. 

xsxaSriato p. 152. 

xixXofittt p. 127. n. 

xixX(o p. 111. 

xiXttSog, xiX(oQ p. 115. 

xiXsv&og p. 117, 

x^A?;? p. 117, 

xiXXco appello p. 116. 

xiXv(fog p. 44. 294. 

xsvovv discedere p. 84. 

xsvTdvvvfii p. 208. 

xivKOQ p, 98. 

xiofitti p. 192. 

xiQttfiai p. 132. 

xSQttfilg fioXv^SCvT] dlss, XX. §. 4. 

xsQxCg p. 63. 

xiQva p. 264. 

xiQvog 6 et ro p. 298. 

xsQTOusiv axsQ^oXXsiv p. 114. 

xfpwf»? improb. p. 181. n. 

xsaTog p. 121. 

xiaTQtt p. 98. 

xiaTQov p. 121, n. 

xiaTcjQ p. 121. 

x<yA«cy« p. 28. 77. 

xri&siov x^^t^ov p. 84. 

xrixaSsiv p. 81. 

zijAfoi' p. 294. n. 

xr)fi6g p. 85, 

x^TO? p. 84, 301. 

x/kto p. 117, 192. 

xCstv xiXXsiv p. 117. 

xiXXttfiaQC^siv p. 232. 

xCXXovQog p. 117. 

xivstv xCsiv p. 117. 

xCvvyfia p. 244. 

xim p. 318. 



368 



INDEX GRAECUS. 



xC(o xtyio) p. 192. 

xXaSsai p, 293, 

t6 xkaSos p. 293. 

xltTjSwy xlrjijSwy p, 188. 

xl^&og p. 79. 

KksCroiQ p. 293. 

xXsCo) xXCyoi p, 131. 

xXev&wjuca p. 92. 

xXevao/ittti p. 92. 

;«A/w xXvw p. 19. 

;f>l^(rfa p. 293. 

xXr]&Qa p. 293. 

xX^TOs p. 292. 

xA^TO? p. 293. 

xXwairjQ p. 94. 

xyaCsiv pro tpd-sCQeiy p. 124. 

xj'^ p. 165. 

xv^ xv/6 p. 27. 

xyrjfiog p. 282. n. 

xyrifxos yya&fxog p. 46. 

xyi^og xyC^r] p. 277. 

^fvtffoff p. 297. 

xvCffog p. 293. 

x»'j; p. 287. 

xvv^a p. 258. 

xrwfcJw p. 86. 

xvvog p. 290. 

xoiaa&ai p. 172. 

^cot»;? p. 156, 

Koxxvfiw p, 325. 

;;«A«fw xoXovw p, 206, 

zoAio? p, 291, 

xoXwqv p. 164. 

Ko/JiiKysrjVog p. 188. 

xofi-ipog p. 283. n, 

xov^ p, 121. 260. 

xovelv p. 153. 

xortf xvovg p. 29. 

xorTo? p. 98. 121. 

xoQfj,6g p. 282. 

XOQVOXJJ p. 117. 

xoQvviowvTa p. 180. 
XQayog p. 280. 
;f()^j/ p. 83. 
XQava p. 128. 



XQaaaea p. 130. 
x(»KTo? p, 128, 302, 
X(5aiij/a>'«»' p. 235. 
x(»aw p. 5. 

XQsayQa putei diss. XX. § 
XQiag unicum p. 316. n. 
XQifiaia&s p. 127. 
XQSfiow p. 158. 
KQsafpovTTjg p. 128. 
XQiw p. 128. 
XQrivt] nrjyrj p, 128. 
xQrja^Qa p. 93. 130. 
KQrjOCXag p. 128. 
X()r xQifht] p. 94. 
xQCvog xqCvov p. 299. 
KQiog p. 130. 
XQOXOWOl p. 186. 

xQoiifir] p. 281. n. 
x()ow7r«Ao»' p. 63, 
xQw^Coy XQwnCov p. 37. 
XQWfxa^ gruniiis p. 281. n. 
;fra*' p. 6. 

XTSCvvfll XTCvVfXl p. 

;fTa'? p. 129. 130. 
XTsCg dens p. 15. 
XTCvvfxi. XTCvvvfii p. 
;fi;a^ xfoj xvTog p. 
xv^SQVog gubernum 
xuJtaoi/oa p. 177. 
xvdoi^vnqv p. 159. 
;fi;Jo? 6 et t6 p. 298. 
xvO-og p. 293. 
xnz/ww p. 215. 
xvXa xoixvXXw p. 114. 
xvvw p. 319. 
xvQ^aaat p. 134. 
xvQ^ig p. 302. 

XVQTlQWVTSg p. 215. 
;<{;to? xvaO^og p. 301. 
xwXr]ip p. 117. 
xwTtAoj/ o//jU« diss. XX. § 
xw(f6g de oculis diss. XX. 



210. 



210. 
96. 
p. 159. 



4. 



INDEX GRAECUS. 



369 



A. 

i insert. p. 52. 105. 112. 
jl insert. verb. p. 114. 
il et p couimut. p. 73. 116. 137. 
Uda Uia p. 83. 254. 
l.aiSQ<; p. 311. 
Attifxta p. 326. 
lciKfvg p. 246. 
i.a(oi) p. 6. 

laxxog lacus laciinar p. 237. 
Aa^ia Lamiae p. 326. 
Idfxnsiy de aiulitii diss. XX. §. 3. 
lafxriQO? Ifvy.og p. 37. 
i.anog diss. XX. §. 4. 
J.anos Xianos p. 29. 
).aa9ai p. 79. 83. 
lax^ fossa p. 237. 
idco p. 6. 

liyeiy i.riyvv p. 57. 
IsiQiotaaa vox diss. XX. §. 4. 
Uxog p. 295. n. 
XsXdad^ai p. 94. 
XsXiyjxoTsg p. 119. 
Xinag Xinog p. 315. 
Xsnivvsoi suspect. p. 146, 
Xiiov Xsvaatii p. 109, 
Xsyjag p. 325. 
X.rixa> Xrjxav p. 320. 
XiJTO p, 94, 
^Tjrw p, 317. 325, 
XidCsiv p. 77. 
lid^o} p. 131. 
XiaCvd) yXialvoi p. 30, 
XiXsiv p. 194. 
X.ifi(}6g Xiyvog p. 69. 
Xivomav p. 218. n. 
X(§ p. 77. 
AfTTOco? p. 183, 
Xlmoi dixpdoi p, 300. 
Xiiia&ai paroxyt, p, 98. 
Iv non juncta p. 209. 
Xovaog p. 22. 
Xovoi Xovsioi p. 145. 
Xoyog Xsyio p. 325. 
Lobeck. Teclinol, 



Xiiyog Xvyr] p. 297. 
Xdiv et >l<w»' p, 154. 
Xoinog Xonog p. 301. 
Xoifpav Xoffog p. 158. 



M. 

fi insert. p. 42. sq. 
^ insert. verbalib. p. 288. 
ft et fi commiit. p. 116. 
fi et n commut. p. 31. 
fxadciv fiadi^siv p. 24, 
fxaSav et fivdcfv p. 301. n. 
ftaita&ai p. 130. 
fiaiQa p. 205. 
fidxsXXa p. 116. n. 
Maxxio p. 326. 
fidXxr} fiaXxisiv p. 205. 
fiafia p. 156. 
^a^« cibus p. 31. 
fcaftajig p. 10, 
fiav6dxt}g p. 10. 
jU«r;j fxavCa p. 260. 
fxavog p. 278. 
fiaQdaaoi p. 240. 
fiaQydg p, 10. 
fcaQfiafQStv p. 74. 
fidaaaBcti p. 130. 156. 
fidaaa&ai tangere p. 47. 
ftdaaai p, 10. 
fidaia^ p. 156. 
fxaaiciQvCsiv p, 231. 
fiaaiiysTv — oyv p. 171. 
fiaissa&ai p. 26. 
fiatslv p. 150. 202. n. 
fxdtog p. 284. 
ftayioftai p. 148. 
fxiyccQog lu p, 299. 
iU^Cf« P- 296. 

ftsXavavyrjg diss. XX. §. 6. 
fxsXdvoi ftsX.aivoi p. 234. 
fxsXstav fiiXXsiv p. 116. 
fiiXiaaa sacerdos p. 257. 

24 



370 



INDEX GRAECUS. 



f.ii/na£ fi^ftoye p. 129. 

fx^fi.pkofA,ttt p. 127. n. 

fi^fivoio p. 127. 

Msvsa&(6 p, 322. 

fisvoiviia — ao) p. 164, 

MivTrjg fiv^ficov p. 129. 

fKQfite p. 137. 

fieaoiprjQog p. 286. 

fisaoyjrjQov p. 32. 

firjxrj accent. p. 267. n. 

firiXwaai p. 26. 

firiQvxaa&at p. 159, 

firjaicoQ fiPrjaicoQ p. 7. 

ftrjxavaaiai p. 185. 

^^0? p. 294. 296. 

flluaTtOQ p. 121. 

fiCv&og p. 125. 

fiivvd^^aat p. 147. 

fitQywaat p. 125. 

fiiQfta p. 125. 

ftiaog p. 308. 

fivaoftttt uttioftai p. 7. 

flVUQtOV p. 29. 

ftvaQog ftviaQog p. 29. 
ftvSa&tti fitttta&at p. 129. 
fxvriairiQ fi^atcoQ p, 129. 
fivotog p. 29. 
fivovg fiviov p. 29. 
fivwofiai ftvttoftat p. 213. 
ftvwofiat vid. Addend. ad p. 
fioiog aftoiog p. 274. 
ftoiog fivw fivaog p. 301. 
ftolvvw ^oXvvw p. 245. 
/uo^a acc. p. 267. 
MoQfico p. 326. 
ftoQftw p. 320. 
fioQvxog p. 245. 
MoQ(f(6 p. 319. 
fioa^vvw p. 238. 
fiovxi^w p. 285. 
juv^j' p. 114. 
fivSttw p. 81, 
ftvCdw p. 86. 
fiv&ova&ai p. 171. 
^i;z»j p. 263. 



213, 



ftvxog p. 285, 

ftvxug ftv^a p, 301, 

j«i;A»j ftvkXw p. 114. 

fivkXa p. 286. 

ftvXXog p. 114. 

lutvvSog diss. XX. §. 4. 

fivaxog fiiiaog p, 301. 

fiv/&iXw p, 226, 

jUyw fivuw p, 154, 

fiwftioftat — dofttti p. 168. 

(xwQttivw pro dipQodiaidCw p. 326, 

ft(jjQog de cibo diss. XX. §. 4. 

ft(oa9tti p. 26. 



iV. 

j' insert. p. 131. 

V insert. verb. p. 149. 

V post ,u insert. p. 129. 
j' omissum ante «r p. 121, 
vde^Qtt p. 7. 

Vttietv vt]xea&ttt p. 69. n. 

vaieidw , non j/«/fr6a) p. 

VttCteiQtt p. 7. 

yao? p. 274. 

v«()w gnario p. 132. 

vaaat p. 132. n, 

>'«(;ioff p. 104. 

vaveiv p. 13. 

vavainovg p. 27. 

vavaxrjQ p. 13. 

vaw yw/w p. 7- 

VKW ya/w yjj^w p. 11. 

yffV pro TrAfi»' p. 27. n. 

vrjydieog p. 129. 

r/yroff p. 104. 

vr}xea&at fluere p. 69. n. 

yr^fo? p, 297, 

^0« fons p, 27, 

yofrv pro Mfr^ diss. XX. 

j^ooTOff voatifiog p. 16. 

voTog p. 27. 86. 284. 

vovg fluviiis p. 27. 



"'•1 

1 



§• 2. 



INDEX GRAECUS. 



371 



vvxTiXccfini^? diss. XX. §. (i. 
tio&^g vc5yMQ p. 109. 



I terminat. adverbior, p. 63. 
I et ax commut. p. 3'2, 
SavQoil pro Sctvd^tt) p. 327. 
|>;(»4' |i'o''? acc. p. 293 sq. n, 
^iif.'Og p. 294. 
'^ovS-os de sono diss. XX, §. 4. 



o. 

o proj_tliet. p. 44. 98. 100. 109. 239. 

et £ commut, in verb. p. 149. 221. 

01 pro (0 p. 127. 
odvXlo/uai p. 90, 
oiSos p. 311. 

olxos locus p. 59. n. 
oiofuai opinor p. 108. 
of/fv/xai p. 148, 
otco p. 145. n. 
oA/Soff p. 287. 
oli^QOS oXt^Qct^ai p. 98. 
oliyyr] p, 280, n. 
oA^o? p, 282. 
oXos p. 123. 
oAoff ^oAoff p. 245. 
6).oXvyojv p, 324. 
ofjL^QOs a /9()W'j p. 69, 
ofioxXioi — cm p, 164, 
Ofioanxav p. 171. 
ofioxQoxciv p. 170. 

6/LlOVfiKl OfjltlTCtl p. 163. 

ofinvri p. 42, 

o^uy^ offOfa 01/; p. 42. 

oficfvvco p. 114. 

o^-Zw hviCttQ p. 193. 

ovCvafxai p. 162. 

ovoiaSs ovaiaOE p. 162. n. 

oyo/tttt p. 162. 



6rofiaTo9r]QKV p. 170, 

oroff onus p. 163. 

o'|o? «x^ p, 301. 

ofi'? de colore diss, XX, §. 4. 

oneaQ p. 159, n, 

6nT]iiov p, 159. 

oTzo? sapor succus p. 30. 

onvlta p, 41. 

OQciaxs p, 184. 

o()j'«Cf'^' p. 280, n, 

^Qex^^ioi p, 97, 152. 

oQfievos p. 283, n. 

oofios p. 282. 

OQVldO&riQUV p, 170, 
O(;joy;^0ff opo/^o? p. 133, n, 
oQOficu Qfooftai p, 138. 
0()0? 0(70? p. 301. 

oQos p. 288. 

"OQnt] Furia, uQna^ p, 259, 

ocQnt]^ p. 283. 

6Qao6c(xvt] p. 283. 

ooo^o? p. 283. 

©(Jo^oTJj? p. 283. 

oQxaXiCco p. 133. 

oproff p, 133. n. 

oQXfioQai oQxos p. 153. 

oQxos p. 280. n, 

OQcoofiivr] p, 213. 

o(7to(>i;yo>' p, 262. 

oafxt] a(ffyyr]S diss. XX, §, 4, 

offfftt oficft] p. 108. 

oaaead^ai oxtevead^ai p. 257. 

haaofiai oiofiai p. 108, 

offoo? p. 291, 

oacpQOfiai p. 257. 

6tq-i]q6s p. 239. 

ovXafios p. 117. 

oi^iffff o()il«/iOff p. 261, 

oJ>lf macte p. 111. 

oi'>l>; p, 111. 

ovveaO^s p. 162. 

ovQOs oQvyfjta p, 100, 

OVQOS oQav p. 158, 

oii(»o? «li^)» p, 276. n. 

ovs ovccs p. 313, 314. 

24* 



372 



INDEX GRAECUS. 



ovttcs ovTceyat p. 167. 

ovtog de femin. diss. XX. §. I. 

l(fiXXeiv p. 16. n. 

o/&i(a ttx^oixai p. 149. 

oxd^tCsty p. 227. 

oxyrj p. 264. 

oxp vox et visio p. 2.57. 

oxf^^ p. 283. 



n. 

■jt insert. p. 47. 

■n insert. nomin. p. 283. n. 

■n insert. verb. p. 36. 

71 prosthet. p. 247. 

TT et X commut. p. 117. 153. 

7C et fi comraut. p. 31. 

Tidyos nriycig p. 281. n. 

■naCtiv fiaCav p. 10. 

nalkXog p. 113. 

nato) mako p. 130. 

naXaaati) naXvvta p. 104. 

naXivo^^og p. 134. 

naXiroQOog p. 283. 

n«i.Xi(o p. 145. 

naXvvtiv de liquid. p. 104. n. 

naf,i(fjaXvC(o p. 232. 

naucpavao) p. 155. 

nttv6fi(fatog p. 42. 

navog to p. 306. 

naog p. 274. 

namaCv(o p. 7. 

namaCvio nafitfaXaoi nttniaXata 

p. 8. 
naQa(paaaco p. 105. 
naqivd-iaig iniv&. p. 187. 
nccQVOip p. 117. 
nuQog t6 p. 306. 
naaxog p. 104. 
naidvr] nXdany^ p. 52. 
natftav p. 9. 
3rf<i9^ot p. 290._n. 
n(ivdu) longo « p. 211. 



neXsxttv p. 159. 

nsXsfiCCco p. 226. 

ITsXsog p. 311. 

niXog niXXrj p. 311. 

TT^Aw nsXsftCt,(o p. 107. 

Tz^Aw nsXsfiCCco pello p. 116. 

ninaXxa p. 149. 

nsmi^cog p. 107. 

niQ&(o noQ&i(o p. 149. 

nsQi^Qr]6rjg p. 36. 

nsQiansQ/ia) p. 152. n. 

nsQKfXvstv — (fXsvsiv p. 24. 

nsQocov ambig. p. 178. 

niaxog p. 314. 

TTfffffo? p. 283. n. 

■nsTdo) p. 193. 

nsjsr]v6g p. 188. 

Ti^T»; casus p. 259. 

TT^Tw mi^aaco p. 107. 

nsv&Oftai n6&og p. 261. 

TT^yiTJ p. 9. 

nicfiXfiat p. 113. 

ns(fQrid(6 p. 325. 

nscfv^oTsg ftSfivS6jsg p. 81. 

Ti^ et Ti^v p. 104. 

Ilriyaaog p. 207. 

nrjysaCfittXXog p. 103. n. p. 294 

nr]y6g ndyog p. 281. 

nr]Sav novg p. 159. 

nrjXonXdO^og p. 105. 

nr]X6g p. 104. 

nr]ixa p. 70. 

TZTjpo? p. 70. diss. XX. §. 4, 

TrrJal p. 65. 

TirJwl nr]daC(o p. 207. 

niftnXsvaa p. 169. 

nivvfxivr] p. 190. 

ntvvax(o nivvaaco p. 248, 

ntnQdaxo) p. 158. 

J7tW p. 308. 

/ZiffK ^tcra p. 131. 

nlaog 70 p. 308. 

ntaiog p. 131. 

nXttyog p. 307. 

nXayxrog p. 88. 



1 



INDEX GRAECUS. 



373 



nXaxsQos p. 97. 

7iXaivy(C<^ p. 247. 

nXaxvg latus p. 52. 

nXsTv pro vilv p. 276. n. 

nXi(o nXei(o nXcoco p. 25. 

nXi(o neXdCo) p. 107. 

nXrjydt^f; p. 88. n. 

nXijua&TJyai p. 157. 

nXrjfivQU p. 149. 264. 

noSciSxfs ofxfia diss. XX. §. 6. 

no&os et ntv&ofxai p. 156. 

Tiom TTOtoff p. 310. n. 

notnvvco p. 25. 129. 

noXvxv&yos p- 96. 

/ToAf^^a; p. 327. 

noQxtjs p. 273. 

noQnrj p. 264. 

noQOvyoi) p. 284. 

noQ(fvQi(o brevi ypsil. p. 149. 

noriofiat ncoraofxai p. 167. 

nojCxQavov cubital diss. XX. §. 6. 

noTOfKpsi p. 41. 

nQineiy de odore diss. XX. §. 3. 

nQrifjiaCv(o p. 237. 

nQiaSriv p. 192. 

nQ(aa9ai p. 192. 

nQO^ttovTS p. 5. 

nQofxzrjs p. 99. 

nQOsaiJaai p. 12, 

nQosTtaios p. 78. 

nQos^paTos p. 106. 

nQO^paxos p. 9- 

nQoxavri accent. p. 265. 

nQO/ia p. 254. 

7IT insert. p. 64. 

TTr et orff commut. p. 49. 100. 108. 

7IT et 1// commut. p. 89. 

ntai(o na((o p. 10. 

7rTa(UT?j? p. 8. 

mtaaoi) pinso p. 130. 

TiTota p. 138. 

ntoQos p. 279. 

Trivor p. 275. 

7rr«i», x«T«7ri'jr»j»' p. 107. 



nt(ox(iC(o p. 217. 

TTUfAoff 7rri;fAoff p. 131. 

nvt] p. 255. 

IIv&oC p. 290. n. 

nvxvos p. 281. n. 

Tii^l^? X"^''-^ *liss. XX. §. 5. 

7n;oy nvos nvos nvuQ p. 309. 

nvQaos p. 284. 

ndjfia opercul p. 21. 

n(ofiavvvfti p. 208. 

nooQos p. 70. 

n(otaaxofiai p. 249. 



P. 

£^ insert. p. 47. 106. 302. 
Q insert. in tenninat. p. 42. 
Q fii d commut. p. 73. 
(j et A commut. p. 116. 137. 
Qayitaai p. 291. 
Qai^os Qafixpos p- 284. 
QaCvHV de siccis p. 104. n. 
Qaxros p. 284. 
Q(ifx(pos ^vy^os p. 303. 
Qaa&aCv(o p. 237. 
Qaaaais p. 128. 
Qaxos Qrix^i P* 281. n. 
^fyfu? Qiyos p. 78. 
QffKfd^ai p. 242. 
^eovfxevos p. 144, 
^^vo? ^/"vo? p. 298. n. 
Q^ax(o p. 16. 
^ivqv p. 157. 
QOfi^os atQOfx^os p. 35, 
^u/Sof y^i/Troff p. 48. 
^vfi^os atQo^paXos p- 35. 
Qvnos p. 288. 
^i5(Tx£i» p. 61. n, 20. 
^vtQos p. 299. 



374 



INDEX GRAECUS. 



a prosthet. p. 43. 84. 

o pro in compos. p. 128. 

or et T coiiiimit. p. 283. 

oudojy puerulus p. 326. 

aaCuQVQog p. 128. 

auivovQos HavvvQlwv p. 113. 

auiQiiv avotiv p. 130. 

auxxos p. 283. 

aukuy^ p. 93. 

aulos p. 128. 

aufieu p. 303. , 

auvvas p. 278. 

auvvlov p. 113. 

21u7i(fu) Zunifios p- 323. 

auQxu^co avQco p. 220. 

ZuvoonuTdhs p. 31, 

aavQCJiriQ p. 283. 

au(fi(o p. 152. 

auws, aocSs p. 183. 

ot/^fJ p. 137. 236. 

aeXa)(siu p. 303. 

aiXuxos p. 305. 

ae).f.ia aiAfxis p. 112. 

(TfA^nV p. 117. 137. 

ffjjzo? p. 283. 

a^laro p. 112. 

atjnsveiv p. 196. 

o?;7i^ p. 238. 

a^nco onos p. 123. 

arjaTQov p. 93. 

<7& insert. p. 64. 97. 

a,'>, (T.'/^t insert. p. 237. 

alyu Xsyeiv diss. XX. §. 4. 

aiviofiui p. 146. 132, 

aivCov p. 93. 

aCifkos diss. XX. §. 4. 

axuios, axufj^os, axifx^os p. 83. 

axaXsv&QOV p. 113. 

axuko\p p. 115. 

axuQ^ufivaasiv p. 247. 

axuQSuf^vaaco p. 134. 

Cxapoff p, 134. 

axuTos, anajos, axvios p. 303. 



axsoOrjxi] p. 37. n. 
axinu p. 316. 
axiQuipos p. 114. 
axsvr'] axiu axoios p. 37. 

OXlQTcJv p. 134. 

axiQiico p. 169. 

axi6vclco p. 193. 

axvlcfos p. 290. 

Gxoios axia p. 303. 

axoQo^vXos p. 286. 

(Txorowfft p. 186. 

axv^fiuivos p. 279. 

axvXka p. 276. 

axvXov spolium p. 113. 

ausQc^aXios p. 73. 

afirjvos sofxos p. 302. 

Oftoios p. 301. 

Ofxcochi Oficovri p. 68. 

(TJ/3o? p. 287. 

ooXoixocfuvis diss. XX. §. 

auAof p. 112. 

aoovaOui p. 171. 

(TOJ;? p. 23. 

rroyioff sibus nesapus diss. XX. §. 4. 

onciXu^ p, 113. 

onuXsv&Qov p. 115. 

anuXicov p. 32. 

onuXvooco p. 247. 

OnuQyico p. 169. 

OnaOTQSvsiv p. 136, 

oniQuSos p. 294. 

ff^r^w Add. ad p. 16. 

OnXsxovv ansxX, p. 161. 

anvQO^tCsiv p. 134. 

ffff et 771 commut. p. 100. 

OTuXuystv p. 33. 

OTaXsrjScov p. 188. 

otuXoco improb. p. 173. 

otuvvco p. 208. 

OTsCfirj improb. p. 238. 

(Tlf/w oisvco p. 17, 

OTsXyCs OTSQyCs p. 55, 

OTsXsxos p. 305. 

OTSfxftccCsiv p. 33, 

OTSvaxn GTOVttx^ p. 238. 



H 



INDEX GRAECUS. 



375 



j i3fBynx<ov — c/wv p. 148. 
aieQSos (JT^QKfos p. 36. 

GTfQOnri aTOQlttt p. 41. 

OT^Qorp p. 41. 

aT^Qffos aTQiifog p. 302. 

aTSQCO aTfQiCO p. 146. 

Hifvyos p. 305. 

aiTJd^os p. 293. 

aT7]Qt^(i} p. 226. 

aTi^rjatti. defect. p. 148. 

aTdflos p. 277. 

ariffQos arQKpyos p. 53. 

anxttfi , anxocoat p. 186. 

ai^ayy^S p. 55. n. 

aioQyr] p. 55. 

aTQttyyalia p. 55. 

aiQay^ p. 54. 

aTQataa&ai — ovad^ai p. 185. 

arQKTos p. 284. 

aiQ^cffiy et xA.w5^«tv p. 94. 

aiQrjyos et t6 p. 298. 

aiQoyyvXos aiQf^los p. 55. 

arQocfib) arQonfao) p. 167. 

aiQvfio'i p. 55. n. 

ffruAof p. 24, 

arvfiyos p. 55. 

arvnnt] atvnos p. 297. n. 

aivcfQos arv(ffl6s p. 55. 

avyuonri pro anoxon. p. 5. n. 

avXi(o — «w p. 168. 

avyiyirjs p. 121. 

avQtyi ariQuy^ p. 136. 

avQiffros p. 294. 

avQffos p. 294. 

av(ftt'i onos sapa dlss. XX. §. 4. 

a(ffSay6s p. 76. 

acfttSttC^oi p. 82. 222. 

a(falaS p. 247. 

acfttXos p- 276. 

a(fttXX6s p. 276. 

a^fttX/Lifjatti anoa<p. p. 137. 

2(fr]Tr(o p. 323. 

atfoSQos p. 76. 

(Ty^m/ p. 52. 119. 241. n. 

a(fQlyos p. 308. 



acfvSay p. 52. 
axttarriQia p. 85. 
acoxfiy p. 151. 
(Twxoff p. 285. 



r exemtum p. 285. 
r insert. p. 130. 
r insert. verb. p. 44 sq. 
r prosthet. p. 112. 118. 
rnCw p. 130. 
rtty&ttQvCeiy p. 231 sq. 
rayraXC^co — f uw p. 232. 
ra^iova&ai p. 160. 
rttQ^os p. 304. 
xttQiyos p. 305. 
rttQOos p. 136. 
raiTttff/»' p. 222. 
raft» TJjraw p. 293. 
rfiXfainXrirr\s p. 88. 107. 
TfiXos p. 70. 
rixfittQ p. 70. 
rixrcoy p. 70. 
rfAacant p. 115. 
r^/15^0? p. 294. 
ri/ueyos p. 295. 
rifinea p. 305. 
riyayos p. 294. 
r^v^j/ p. 259, 
r^r^»;? p. 74. 96. 
riyvos p. 291. 
rfUCfa&e p. 92. 
riQttTtt rfCQfu p. 315. 
rfQttC^co p. 222. 
riQfXQOy roQyos p. 55. 
t£Qiot p. 136. 
tfqriScoy p. 136. 
rfQS^QfCtt p. 66. 
rfQarifxeyai p. 109. 
reQvaxoj p. 136. 
riQxvos iQixyos p. 302. 
ritttxtt p. 130. 



376 



INDEX GRAECUS. 



TSTirjjii^yog p. 154, 

Tev/Liuy p. 222. 

jtvitt^Eiv p. 222. 

tixvri tavxca p. 222, 

T^ p. 8. 28, 130, 

jriSrj p, 115, 

triXia p, 8, 

rr]i.vysTog p, 129, 

7r]tay p. 28, 

Tid^aipwaaco p, 248, 

iirhivtti pro noitiv p. 191. 

747?; p. 255. 

T/^AAw p. 118. 

Ttvdog p. 136. 

ttvvjut TCvvvfit p. 209. 

TiTvaxoi p. 61. 

t/w «r/^oj p. 124. 

jl^vat rillsiy p. 115. 

Tfxriyia p. 108. 

T/j.^aai p. 108. n, 

T/Li(6/Lisvog p, 8. 

roTxog p, 70. 

toXfj.av TaXdaai p. 115. 

TOV&qvCsiv p. 231. 

TOjJfrV TSTQttCySlV p. 203. 

toQfiog p. 288. 
Topvo? p. 136. 

TO^^'0? tSQSTQOV p. 55. 

tOQvog irjQog p. 288, 

tOQVVCO , tOQVVTj p, 136, i 

Tp«K^f p, 136, 
TQttTlio) p, 148, 

TQuaid p, 136, 

TQavXog p. 286. 

tQttvaavov p. 136. 

tQTifxri TQVfialid p. 53. 

tQitt^ai p. 241. 

Tp//?ftj p. 136. 

rptyoff p. 87. 280. 

tQtCsiv et TQvCsiv p. 87. 

tQtnovg tQansCa dlss. XX. §. 5. 

TQiTocoaa p. 187. 

T^trcJ p. 320. 

tQO(piova&ai p. 160. 

iQoxsoi tQojxttoi p, 167. 



Tjpfo? p. 310. 
TQvnav obscen, p. 8. 
tQvadg p, 283. 
T()i;;faj T(»i';fow p. 161. 
tQooyXr^tQWfiri P- 53. 
TT et f commnt. p. 99. 
Tu;fOff p. 280. 
tvfi^og p. 45. 
tvipXog diss. XX. §. 4. 
tojd^dCo} p. 221. 



r. 

u pro ut in optat, p, 127, 
v^vov tuber p, 305. 
i5A«r<j/ suspect. p. 175, 
vXlsTv p, 72. 
vnsQixTttivoi p. 237, 
vniXXsiv aTOfjLtt diss. XX. §. 
vnvoiOi p, 213 sq. 
vnoSQttaia p, 63, 
vno^oifowaa p, 186, 
vmoniov pedis diss, XX, §. 
vQittTOfiog Add, ad p, 22. 
ixfttvdoi p, 155. 



6. 



^ prosthet. p, 250. 
«/) et / commut. p. 31. 
(fttsvvd vox diss. XX. §. 4. 
(paiy.og p, 285. 
(fttXiaaoi p. 243, 
^ctAo'? (fttXinroi p, 250. 
(fttXvaaoi p. 247. 
(fdvtti p, 265, 
(fttQxdCoi p. 222. 
ya^off aratrum p, 304. 
(fdQOog p, 304. 
tfttQvvai (fiaQ, p. 29. 
y«()w p. 304. 



^ 



INDEX GRAEGUS. 



377 



(faGai p. 9. 

(fceayaycj p. 235. 

(pazos in composit. p. lOG. 

(pstSog p. 279. 

ifivvog p. 276. 

(fiQlxa p. 35. 

(fiqaai p. 304. 

(frifif] et (fwv!) p. 288. 

(ft]v6g p. 278. 

^1^(5 p, 304. 

(friQEa p. 294. n. 

(f9avs(o p. 120. 

(f&v^(o Tiiim p. 32. 

(pd^V^Oi prO TTTUW p. 89. 

(piaQog p. 29. 

y/(f6ff p. 280. 

^tXvKoC pro ff^dvTw p. 327. 

(fifiog p. 54. 

(fld^o) p. 9. 

yA«»' p. 9. 

(plavvaasiv p. 246. 

(fXeyfxog p. 282. 

(fXeyv^v p. 156. 

*AftaI, 'PXioiJg p. 31. 

(fXiuQog p. 31. 

<t>Xiog p. 31. 

*A6>j /A6?j p. 31. 

(fXola^og p. 287. 

(fXvd^v p. 31. 72. 

(fXvdi(a p. 81. 

(fXvSovv (pXoi$. p. 24. 

(f,Xvy.T(g p. 52. 

^ooct p. 24. n. 

(poirio} — «w p. 164. 

(poXxog p. 60. 

(foXvvoi fioXvvco p. 245. 

ipoviiv p. 203. 

(poQ^iov p. 304. 

(pOQilO p. (/)^()W p. 151. 

(poQvvb) fioXvvo) p. 245. 
(pOQvg p. 245. 
(poQvzog p. 245. 
(pQiuQ Qiog p. 315. 
(pQiVccnazav p. 171. 
fpQTiv (pQaoC p. 83. 



(fQiudaaco p. 119. 241. n. 
(fQovico unicum p. 152. 
(pQvdaaco p. 119. 241. 
4>Qvyieaai p. 291. 
(fvCdco p. 81. 
(fvxog p. 292. 
(fvXXtiv p. 72. 
(fvXXco p. 113. n. 
(^iij' p. 5. n. 5. 
yi;o? p. 290. 
(fvaiova&ai p. 160. 



X. 

/ insert. nomin. p. 285. 
/ et & commut. p. 70. 
_;if et X commut. p. 70. 
/ et y commut. p. 31. 
/d^og p. 85. 

XaXinzco j^aXsnog p. 288. 
XaXxsvg abus. diss. XX. §. 6. 
xdvvTj nQOxdvr\ xazaxrivri p. 260. 
;fav^Off p. 278. 
;fKO? p. 84. 

xdQV^dig (fdQayS p. 303. 
xdaig p. 84. 
;fff/a p. 188. 
/f/K p. 254. 
/siQunzdCco p. 106. 
ysiQovofisiv axiXsai diss. XX. §. 5. 
XsXovsiv p. 206. 
yiQ((Sog p. 305. 
yr]VTJaai p. 260. 
/rjwazQsTv p. 245. 
;fi}T<ff p. 293. 
/CJqov /iSQOip p. 15. 
;fA«(>6ff x^'^Q^s p. 30. 
;fA/Joff p. 308. 
;f>l/oj yXidco p. 154. 
;f>loaWj non yXo6(o p. 175. 
/AoJ^ p. 31. 
|;fA6j; ;ifoi^ p. 25. 



378 



INDEX GRAEGUS. 



XlotSav p. 31. 72. 
Xo^ri xo^os /^w p. 25. 
XoXos p. 287. 
Xol(6o/nat p. 214. 
XoJi^TO p. 183. 
XQaiOfie unicuin p. 119. 
XQSiog p. 298. 
XQcoChv tangere diss. XX. 
XvSalos futilis p. 21. 
XvXos p. 24. 
XvXog et x^f^^S P- 287. 
Xv/xog saliva p. 30. n. 
XVQ^idacii p. 134, 



§.4. 



T. 

ip et 7TT commut. p. 89. 
xp et (f9- commut. p. 122. 
xpaUg p. 32. 
ipnraa&ai p. 169 sq. 
ijjaiaad^tti (p&avsiv p. 89. 



i/'^f/)Of dub. p, 314. 
ipevatstv p. 150. 151. 
^idCfiv p. 122. 
i/zfva? (p&ivag p. 122. 
V^w Va'^ P- 154, 
tpovSiog p, 261. 
V/f/off p. 277. 
ipv^9-og p. 76. 
ipv&djv p, 91. 
^pviTov niveXov p. 32. 
T//i;;ifft»' et ^rjQaiveiv p. 109. 
ip(t}aai p. 27. 



i2. 

(oaro&i^aco p. 314. n. 
wxwff 6|t;? p, 284. 
(ovdfiriv p. 162. 
wvo? «^'«««^ p. 163. 
(ona^eadai p. 229. 
mpajo p. 42. 



II. Index latinus. 



A. 



Accentiis aorist. in ea&ai p. 132. 
accentiis nomin. in rj p. 271. 
accentus nomin. in w p. 324. 
acephala jk ISO. 205. vid, derivata. 
acllta in og III. declinat. p. 312. 
adjectiva in ccrjg p. 6. n. 

— — in ^uog p. 161. 

— — in og — log p. 182. 

— — in 0? — ofig p. 182. 

— — in ofig et cJ^rjg p. 181. 
in oiig et participia con- 
p. ISa sq. 

— — in weig p.181. et Addend. 
adiilor p. 1 13. 

adverbia in s^rjy p. 23. 

ajo nego p. 124. 

anadrome ex futuro p. 61. 98. 

aorist. asigm. p. 38. 

aorist. in ^oy p. 119. 

apocope nomin. p. 316. 

apotrocta p. 316. 

autumo pro dico et puto p. 61. 

averta p. 125. 



fusa 



B. 

brodium pXviSiov p. 22. 

bua p. 131. 

bulga vulva p. 261. 



c. 



cambio campso p. 48. 

campus xdfinog p. 4S. 

carere carpere p. 37. 

casteria p. 85. 

catachresis quid ? dissert. XX. §. 5. 

catachresis liquid. et siccor. p. 104. n. 

cibicida p. 10. 

cillere procellere p. 117. 

clepere p. 35. 47. 

coloris, odoris, soni vocabula diss. 

XX. §. 4. 
colus glomus globus p. 94. sq. 
compositio oppositor. p. 124. 
conjunctiv. verbor. epic. in «w 

p. 183. 
contractio nomin. neglecta p. 
contractio verbor. neglecta p 

167. 
contradictio in adject. diss.XX. §.2. 
cremor cruor p. 281. 
cribrum p. 93. 



166. 
164. 



calatorius p. 85. 
calvere p. 36. n. 



D. 

dativ. nomin. in m p. 290. n. 
degunere p. 30. 
deminutiva in w p. 317. 
derivata acephala p. 159. 
derivata ante primitiva p. 146. 
diaeresis et epenthes. p. 187. 
diaeresis genit. et dativ. nominuni 

in oTp. 290. 
diaeresis accent. mutat. p. 188. 
diectasis verbor. in prosa p. 189. 

et Add. 
diectasis verbor. epicor. p. 173. sq. 



m 



INDEX LATINUS. 



E. 

epentbesis syllablca p. 44. 



F. 

fel xo^V P- 21. 
fello p. 115. 
festra p. 121. 
fieri pro nasci p. 71. n. 
Flora Cbloris p. 31. 
fodio fundo x^co p. 21. 
futura secunda p. 143. 
futura in aat» p. 158. 

p. 172^ 
futura in ^co p. 65. 
futura in vao) et v^ p. 232. 



pro 7]a(o 



G. 

genus pro specie diss. XX. §. 2. 
genus niascul. et femin. confus. 

diss. XX. §. 1. 
gnarus p. 132. 
gustus p. 30. 



I. 
ilia p. 118. n. 

imperfect. in ae et tj p. 165. 
infinitiv. in eiy et 7/Iey p. 165. sq. 

p. 168. n. 
insece inquam p. 137. 
iota mobile p. 29. 
iota subscript. infinitiv. in ccy p. 

"188. n. _ ' ■ 

iota subscript. nom. in w p. 327. 



L. 

labial. et guttural. commut. p. 49. 



M. 

masculin. pro femin. diss. XX. §. 1. 

mn non orditur syllabam p. 29. 

meo migro p. 34. 

mephitis p. 301. n. 

metapborae repngn, diss. XX. §.6. 

metathesis conson. p. 302. 

metathesis in verb. p. 138. 

metathesis in verb. epicis p. 213. 

mucidus p. 301. 

muffa p. 301. n. 

rautuo, mutuus p. 34. 



nomina 



N. 

natare pro fluere p. 69. n. 
nomina urbium in £? p. 322. 
nomina propria in cj p. 321. 
nomina defectiva p. 312. 
nomina neutra in ae_et 'og p. 313. sq. 

— — in Svs p. 292. 

— — in ^p. 294. 
^ in aos p. 292. 

in «p^p. 313. 315. 

in ^s p. 287. 

n yin?' 261. 262. 265. sq. 

n yos p. 281. 

'" ^^ P- 261. 266. 

in Jo? cJ";; p. 287. 

in Ccc p. 258. 

:n ^ et tjats p. 268. 

n ■)] et ta p. 260. 

in 7]s I . decl. sirapl. p. 272. 

in &0S p. 287. 

in XTj p. 258. 260. 263. 

266. 267. 
in xos p. 285. 
in Xt] p. 264. 
in Xos et Xtj p. 286. 
in ^p. 282. 
in fxos p. 281. sq. 
in vrj p. 269. 



INDEX LATINUS. 



381 



iiomina in vo? et vr] p, 286. 

— in n^ p. 263. 267. 

— in nos p. 281. 

— in Qos p. 286. 

— in aog p. 282. sq. 

— in T^ p. 263. 

— in ^ p. 258. 263. 

— in (fos p. 281. 

— in /t] p. 268. 

— in /og p. 281. 

— in w et 0»»' p. 324. 

— in (OQ p. 316. 
nominativ. absolut. diss. XX. 



§.1. 



0. 



optativ. verbor. 
183. 



epicor. in ato p. 



P. 

p latin. insert. p. 37. 
parare et parere p. 70. 
participia defectiv. p. 147. 160. 
participia verbor. epicor. in aoj 
p. 184. 



participia verbor. epicor. in (oovoa 
et (objOK p. 212. 



participia verbor. epic. in (ooytes, 
oicjvjes et aoyifs P- 211. 

piscator. nomina diss. XX. §. 5. 

pleonasmus accentum non mutat 
p. 188. 

pluo nXvvu) p. 131. 

plural. et singular. juncti dissert. 
XX. §. 1. 

plural. pro singular. p. 312. n. 

posca p. 21. 

[tyxidum nomina diss. XX. §. 5. 



R. 

religio a legendo p. 65. 
reor ilQoi p. 61. 



s. 

saltus p. 292. 

sapor onos succus p. 30. 

sapor sucus diss. XX. §. 4. 

sc interpon. Latini p. 29. 

schema quid sit. diss. XX. §. 1. 

screo p. 119. 

sigma insert. aorist. p. 284. 

silens luna diss. XX. §. 4. 

soloecismi genera diss. XX. §. I. 

soni coloris odoris vocabula ibid 

§.4. 
species pro genere ibid. §. 2. 
spondaicus exitus hexametri 290. 

n. 5. et 163. 
spurcHS a spuo p. 47. 
stipulum p. 34. 
strigare p. 54. 
substant. et adject. accentu divers. 

p. 296. 

substantiva in HQa p. 7. 
substantiva in ri et oc p. 296. sq. 
substantiva in os II. et III. declin. 

p. 298. 

substantiva in o? tiov p. 303. 



T. 

tenus p. 291. 

tores, torcular, torques p. 55, 

trucidare ignem p. 135. 



V. 

verba in «$w aaaio p. 241. 

— in «fw ev(o p. 230. 

— in «fw ifw p. 229. 



382 



INDEX LATINUS. 



verba in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 

— in 



«lyoj ctCo ow p. 236. 

aiy(o «ffffw p. 241. 

aio) p. 194. 

«w «fw p. 218. 

tt(D ev(o p. 204. 

aco fco p. 24. 

aco iKCo p. 215. 

wo ww p. 211. 213. 

£1(0 pro {(o p. 92. 195 

evtt) 1^(0 p. 230. 

Boj ev(o p. 199. 

fw oft» p. 171. 

ect) v(o p. 24. 

e(o iC(o P - 227. sq. 

^ vv(o p. 239. 

i^ _^ p. 232. 

iC(o iaC(o p. 229. sq. 

ifw ia(o p. 330. 

iC(o i(yy.(o p. 249. 

i(o tccoj p. 154, 172. 

0(0 et ev(o p. 204. 

o(o 1^(0 p. 230. 

0(6 aiV(o p. 236. 

0(0 aC(o p. 219. 

v(o vjui p. 208. 

(o aif(o p. 235. 

w «w p. 154. sq. 




verba in w fw p. 143. si 

— in w fww p. 195. 

— in w laco p. 155. 

— in w /w p. 205. 

— in ft> laacj p, 243. 

— in (o o(o p. 161. sq, 
verba desiderativ, in lacj p, 155, sq. 
verba dicendi et opinandi p. 61. 
verba latlna in go p. 130. 

— — in go"guo p. 80, 

— — in quo p, 48, 

— — in po p. 48. 

verba legendi pro reputare p. 65. 
verba paragoga in «fw p. 216. 

— — in iCco p. 223. sq. 
verba perliciendi et interficiendi 

p. 121. 
verba spirandi audiendi sentiendi 

p. 19, 
verba verrendi et augendi p, 16, n. 
verba videndi de olfactu et tactu 

diss. XX. §, 3. 
virus p. 125. 



z. 

zeugma diss. XX. §. 2, et 3. 



III. Index locorum emenaatornm 
et explicatorum. 



Achill. Tat. IV. 14, 96. - p. 202. n. 8. 

Aelian. Hist. Anim. IX. 41. — p. 87. n. 22.); XIV. 8. — p. 236. n. 4. 

Aeschyl. Sept. diss. XX. §. 2. Prometh. ibid. §. 4. 

Aetii fragm. — p. 246. n. 11. 

Alcaei fragm. LXVIII. — p. 71. n. 46. 

Anacreont. fragra. LXIX. — p. 62. n. 21. 

Anecdot. Belvlier. 171, 25.— p. 111.; 321. - p. 153. n. 1.); 369.— p. 

275. ; 464. - p. 12. ; 1452. - p. 80. 
Anec*ot. Cramer. I. 26. — p. 248.; I. 55. p. 145.; I. 69, — p. 155.; 

I. 268. - p. 119. ; I. 316. - p. 113. n. 6.) ; I. 343. - p. 62.; I. 355. 

— p. 92.; I. 387. - p. 133. n.38.); L 411. — p. 134.; IL 291.— 
p. 282.; 11. 372. et 385. - p. 278.; II. 312. - p. 160. n. 2.); IL 
465. - p. 77. ; IV. 200. - p. 132. ; IV. 191. - p. 67. v. Theognost. 

Antholog. Palat. V. 161. — p. 171. n. 9.); V. 236. - p. 70.; V. 254 

— p. 69. ; VII. 624. — p. 68. n. 36. 
Antimach. p. 164.; Add. ad p. 162. 

Apollon. de Adverb. 611. — p. 23.; 553. — p. 14. 

Apolion. Rhod. III. 519. — p. 179; III, 384. — p. 9. 

Arat. V. 169. — p. 182.; v. 240. — dissert. XX. §. 2.; v. 336. — 

ibid. ; v. 405. — ibid ; v. 746. — p. 206. 
Arcad. 47. — p. 280. n. 17.) et p. 307. n. 26.) ; 68. — p. 279. ; 72, 4. — 

p. 12. n. 19.); 81. — p. 51.; 84. — p. 278. n. 12.); 151, 5. — 

p. 49. n. 1.); 15L — p. 147.; 106. — p. 267.; 152. — p. 50. ; 

152, 3. — p. 51. ; 152, 25. — p. 57. n. 13.) ; 153. — p. 67. ; 155. 

— p. 71. ; 159. — p. 120. ; 160. — p. 122. et p. 123. ; 161. — p. 
125. et Addend. ; 162. — p. 132. ; 163. — p. 134. ; 164. — p. 19. 
165. — p. 210. et p. 290. n. 2. 

Aretaens p. 120. et p. 293. n. 8. 

Aristarch. ad Iliad. XII. 411. — p. 69. 

Aristophan. Acharn. v. 869. — p. 303. n. 23.); Avv. v. 1090. — p. 

149. ; rriQvraJ. fragm. (XVII.) _ p. 36. n. 6. 
Bion. Id. VII. 2. — p. 26. 
Chaeremon. fragm. — diss. XX. §. 4. 
Coluth. V. 57. — p. 85. n. 20. 
Democrit. p. 21. n. 



384 INDEX LOC. EMENDAT. ET EXPLICAT. 




DiocHs fragm. — p. 76. 

Dionys. Perieget. 1156. — p. 211. 

Dioscorid. p. 325. n. 11. 

Drac. 33, 7. — p. 123. Add. ad p. 266. 

Empedocl. v. 157. — p. 201. n. 6.) ; v. 411. — p. 201. n. 6.) et Add." 

Erotian. v. Xccjunri — p. 271. 

Etymol. Gud. 187, 37. — p. 169.; 390. — p. 296. n. 14.); 576. — p. 

28. n. 48. 
Etymol. Magn. 26, 19. — p. 254.; 78, 14. — p. 98.; 113, 50. — p. 

212.; 120, 38. — p. 311.} 137, 36. — p. 151. n. 6.); 152, 30. — 

p. 171.; 174, 40. — p. 4. ; 187, 43. — p. 5. et not. 5.); 237, 27. 

— p. 25. n. 39.; 270, 22. — p. 78. n. 11.); 516, 7. — p. 66.; 

538, 51. — p. 88.; 601, 20. — p. 21. n. 33.); 637, 40. — p. 91.; 

638, 54. — p. 313.; 639, 2. — p. 314.; 647, 21. — p. 194.; v. 

tttCllt} — p. 113. ; V. fxaQivg — p. 8. n. 11.); 575. — p. 296. n. 14. 
Eupliorion — p. 104. n. 50. 
Eupolis — p. 287. n. 32.); Addend. ad p. 258. 
Eurip. Rhes. 312. — p. 13. 
Eustath. 217, 29. — p. 27.; 229, 25. — p. 87.; 621, 48. — p.' 131.; 

1746, 22. — p. 81. ; 1792, 22. — p. 82. ; 1837, 42. — p. 74. n. 5. 
Galen. p. 202. n. 7. — p. 294. n. 9. — p. 312. 

— Gloss. 26. n. 43. — p. 205. 
Heliodor. p. 97. n. 39. 
Helladius p. 126. 

Hermesianactis fr. H. 39. — p. 147. 
Herodian. n. /Lcoyr]Q. 13. — p. 73. n. 4.); 22. — p. 125.; 23, 5. — p. 

88. n. 24.) ; 24. — p. 123. ; 35, 31. — p. 306. ; 43, 20. — p. 17. ; 

43, 33. — p. 40. ; 46. — p. 19. 
Herodian. d. dichron. — p. 19. 

— Epimerisra. 15. — p. 118. ; 110. — p. 263. n. 20.) ; 252. — 

p. 82. n. 18. 
Herodot. HI. 16. — p. 171.; VIII. 21. p. 145. n. 2. 
Hesiod. Opp. v. 547. — 290. n. 3.) ; v. 610. — diss. XX. §. 2. ; Scut. 

V. 255. — p. 153.; v. 289. — p. 181.; v. 392. — p. 211. n. 13.); 

fragm. CCLXII. p. 385. — p. 144. 
Hesych. v. aJa — p. 259. n. 12.); v.otJfTKi — p. 71.; v. aiX(S — p. 

113. ; V. aivcoy — p. 123. ; v. axKx^/j.syai — p. 239. ; v. ^^xxog — 

p. 326. ; V. aixiiGxsa&ui — p. 68. ; v. anoaiaxty • — p. 66. ; v. ccqC- 

/aiai — p. 67. ; v. aQox^tai '■ — p. 67. j v. avxaxxHv — p. 88. ; 

V. ^Siksa^ai — p. 112. ; v. /S»jf6t — p. 79. ; v. ysyQnpaig — p. 39. ; 

V. yikXai — p. 113. ; v. Satiy — p. 5. ; v. StdiCai — p. 254. ; v. 

Saifiaa&ai • — p. 157. ; v. Ssio/x^yrj — p. 17. ; v. SiaSiXliiv — p. 

112.; V. SisCsxtti — p. 94. ; v. dvnxo) — p. 43.; v. ifivXXcov — p. 

113. ; V. iysCXaaay — p. 219. n. 5.) ; v. iyxanxsi — p. 46. n. 27.) ; 

V. lyoQyonCaaxtv — p. 250. n. 15.) ; v. sC^Xov — p. 116. ; v. siSri 



INDEX LOC. EMENDAT. ET EXPLICAT. 385 

p. 258.; V. shf — p. 191.; v. tl'i]ui — p. 191.; v. i&Kfx^rj — p. 
33. ; V. fixcti^^aoi/ufy — p. 147. ; v. ixQtiaawv — p. 107. ; v. kXxa- 
vwan — p. 155. n. 6.) ; v. ifj.rptovaa — p. 154. ; v. hiylavxwg — 
p. 12. ; V. iy&Qftu — p. 66. ; v. lpQaf>i6g — p. 36. n. 5.) J v. ^^«- 
tfdCtoy — p. 106.; v. i^tj/uivaai — p. 34. n. 2.); v. i^tyei — p. 
122.; V. ioQTag — p. 124, n. 23.); v. imdrjae —■ p. 149.; v. im- 
xi.ivvaag — p. 36. n. 5.); V. in\ X^ay — p. 254. n. 3.); v. im- 
h\m — p. 112. n. 3.); v. iaa&yvnt^fv — p. 113. n. 8.); v. sxpiSey 

— p. 79. n. 13.) ; v. expCovrai — p. 20. ; v. C^^vaTai — p. 86. ; 
V. tiQ^Tays • — p. 235. ; v. &eXxTOj — p. 318. ; v. O-rjyr) — p. 258. ; 
V. Oiiaat — p. 5. n. 6.; v. OQaiyoju^T] — p. 66.; v. &Qav()oy — 
p. 12. n. 19.) ; v. ^Qrjaxog — p. 65. ; v. &Q(6ax(o yvcoina — p. 65. 
n. 31.) ; V. d^Qcoaaei — p. 101. ; v. l^ovtai — p. 72. ; v. lritr\g — 
p. 191. n. 3.) ; v. iftmcTaov — p. 8. ; v. ivaQei — p. 132. ; v. iv- 
voiev — p. 207. ; v. tnntxov yXTdog — p. 308. ; v. iQ^TeiQa — p. 
197. ; V. xayxo/jivt] — p. 60. ; v. xiififiei — p. 118. ; v. xa/unog — 
p. 48. ; V. xanvoov — p. 46. ; v. xdmei — p. 107. J v. xata^li- 
&ei — p. 89.; v. xaii9v\pag — p. 45. n. 24.); v. xateTle — p. 
125. n. 24.); v. xatto^a — p. 40. n. 13.); v. xedaai — p. 15. n. 
24.) ; V. xiyyiotai — p. 21. ; v. xeyvwa&ai — p. 21. ; V. xeXelg — 
p. 116. n. 14.) ; v. xico — p. 37. ; v. xt]xa3ei — p. 81. ; v. xivxei 

— p. 60. ; V. XTJtog et v. xrjtei — p. 84. ; v. xCaaSai — p. 192. ; 
V. xiato — p. 192. ; v. xixlaCei — p. 15. ; v. xXiCio — p. 79. ; v. 
xXid^og — p. 79. ; v. xkinet — p. 35. ; v. xvel — p. 28. ; v. xvC- 
Sovteg — p. 72. ; v. xvmeTv — p. 35. ; v. xotteTy • — p. 49. ; v. 
xtav — p. 6. ; V. xtdveiv — p. 120. ; v. Xdyxei — p. 60. ; v. lai- 
tfdaato — p. 240. ; v. lanrivca — p. 37. n. 6.) ; v. Idnog — p. 277. 
n. 8.) ; v. Xda&ai — p. 83. ; v. Xeyoiaag — p. 181. n. 7.) ; v. Xi- 
Xocovto — p. 187. ; V. Xeywev — p. 181. n. 7.) ; v. fia6dXXei — 
p. 234. n. 2.); v. /udaaai ■ — p. 10.; v. fxeTaSevaav — p. 64. n. 
27. ; V. fxeta6r]a • — p. 64. n. 27. ; v. firjato — p. 75. n. 7. ; v. 
fxvau — p. 7. ; v. fioaavveTv — p. 239. ; v. ficoyetai — p. 68. ; 
v. vdQetv — p. 132. ; v. vaQovg — p. 132. n. 35.) ; v. vavatrJQeg' — 
p. 13.; V. vfjtog — p. 104.; v. oXoeTtat — p. 111. n. 1.; v. ovC- 
voiev • — p. 238. ; v. hvovtai — p. 162. ; v. oQiyatai • — p. 67. ; v. 
oQtog — p. 133. n. 37. ; v. ovXiaaOs — p. 154. n. 4.) ; v. nayydg 

— p. 88. n. 23. ; v. naXtjaete — p. 149. ; v. netxog — p. 292. ; 
v. neCaovtai — p. 89. ; v. neQttQonocovreg — p. 167. n. 4.) ; v. n^ 

— p. 104. ; V. ntfjXai — p. 234. n. 1.) ; v. nCxeiv — p. 58. ; v. 
nXcoaaetv • — p. 102. ; v. nQoaCei — p. 18. ; v. noogxXrjJ^g — p. 
36. n. 5.) ; v. nv&ofxai — p. 91. ; v. Qifiei — p. 118. ; v. QCipavev 

— p. 234. n. 3.) ; v. Qcaatai — p. 26. n. 43.) ; v. adXovaa — p. 
110. ; V. adaai • — p. 103. ; v. arjnoQtvio — p. 180. n. 4.) ; v. aTai 

— p. 32. n. 55.); v. aivtfovg — p. 324,; v. aividaat. — p. 93.; v. 
OxoCip — p. 47. n. 30.); v. axoQofivXog — p. 286. n. 30.; v. afifjXai. 

Lobeck. Tecbnol. 25 



386 INDEX LOC. EMENDAT. ET EXPLICAT. 






— p. 112. ; V. OTvyet — p. 51. ; v. avfKfd^sig — p. 16. ; v. avye- 
tpltt^ev — Addend. ad p. 216. ; v. avvSiauL — Addend. ad p, 4. ; v. 
axttXCSeg — p. 71. ; p. aipedavwv — p. 124. ; v. acjfiai — p. 26. 
n. 42.) ; v. Ted-QaaS^ai — p. 8. ; v. TQOveTui — p. 22. ; v. TQvymg 
p. 324. ; V. vnoa/j.vyei — p. 69. n, 41.) ; v. (faivai — p. ITO, n. 
8.) ; V. (fttiSei — p. 73. n. 3.) ; v. (pe^Qevei — p. 196. ; v. (p^el • — 
p. 16. ; V. (p»e(y — p. 28. n. 48.) ; v. (p&eirjg — p. 16, ; v, (p»ri- 
aovTtti — p. 16, ; v. (poa — p. 24. n. 38.) ; v. (pvSat — p. 81. et 
not. 16.); V. xei/xdovTa — p. 157.; v. ;f??ri;ffrfr? — p. 245. n. 7.) 
V. x^iaQOJTeQu — p. 29. ; v. ;jfpf r — p. 28. ; v. -ipiSco — p. 72. 

Hippocrat. de Articul. p. 174. T. III. — p. 202. n. 7.); de Cord. p 
485. T. I. — p. 62. n. 22.) ; ibid. p. 491. T. I. — p. 9. n. 13.) 
Diaet. I. 10. 637. T. I. — p. 258.; Epidem. VII. 690. T. III. — 
p. 73. ; de Fract. p. 147. T. III. — p. 167. n. 5.) ; de Humor. 129 
T. I. — p. 207.; Muliebr. I. 674. — p. 270.; Prorrh. 1. 171. T. I 

— p. 39.; de Septim. p. 165. T. I. — p. 270. n. 32. 

Homer. Iliad. VI. 322. — p. 9. n. 12.); VII. 408. — p. 17. n. 28.) 
Xin. 315. — p. 152.; XVIII. 244. — p. 92.; XIX. 1^7. — p. 150. 

XIX. 194. — p. 59.; Odyss. V. 209. — p. 152.; VI. 185. — 
diss. XX. §. 2. Batrachom. v. 300. — p. 292. n. 4.); Hymn. 
in ApoII. — Addend. ad p. 213. 

Leonidae epigr. XCV. — p. 54. n. 6. 

Lesbonax. — diss. XX. §. 1. not. 

Lycophron v. 244. — p. 241. n. 1.); v. 470. - p. 138. 

Maneth. — p. 196. n. 2. 

Melet. de N. Hom. p. 83. — p. 307. 

Medic. Mosquens. p. 274. — p. 93. 

Mosch. Idyll. II. 13. — p. 213. 

Moschopul. ad Hesiod. Opp. 99. — p. 26. 

Nicandr. Alexiph. v. 62. — p. 18.; v. 167. — Addend. ad p. 16.; v. 

396. — p. 194. ; v. 515. — Addend. ad p. 11. ; Theriac. v. 81. — 

p. 183.; V. 229. — p. 44.; v. 164. — diss. XX. §.2.; Fragm. II. 

68. ~ p. 316. n. 43. — Addend. ad p. 184. 
Nonn. Dionys. VII. 185. — p. 214. ; X. 151. — p. 275. n. 4.) ; XVI. 

159. — p. 62. n. 21.); XLII. 297. — p. 184.; XLVII. 153.^- p. 

212.; XLVIII. 381. — p. 167.; XLVIII. 654. - p. 168. ^^6.); 

Paraphras. IX. 95. - p. 181. n. 7.) ; XIII. 127. — p. 181. n. 7.) ; 

XX. 13. — p. 175. n. 3. 
Oraciil. — p. ^90. n. 3. 

Oppian. Cyneg. III. 308. — p. 175. ; Halieut. I. 642. — p. 303. n. 33. 
Orph. Argonaut. 292. - p. 44. n. 20.); 1208. - p. 26. n. 44.); Li- 

thic. 492. — p. 181. ; v. 699. ~ diss. XX. §. 3. 
Pausan. VIII. 38, 7. — p. 27. n. 46. 
Phot. V. avviaaai — p. 93. ; v. ii/nf.teiv — p. 118. 
Pindar. fragm. — diss. XX. §. 3. 



INDEX LOC. EMENDAT. ET EXPLICAT. 387 

Platon. Civit. X. 616. C. — p. 95. n. 35. 

Plutarch. Vit. — p. 95. n. 35.); Mor. — p. 22. 

PolUic. II. 90. — p. 154. ; V. 145. — p. 202. 

ftuint. Smyrn. I. 599. — p. 23. n. 35.); IV. 510. — p. 210. n. 12.) 

VII. 267. — p. 60. ; IX. 470. — p. 23. n. 35.) ; X. 62. — p. 23. 

n. 35. 
Schol. Arat. v. 20. — p. 102. 

— Arist. Ach. 15. — p. 288. Rann. 382. — p. 220. 

— Eur. Andr. 536. — p. 308. n. 27.); Phoenn. 878. — p. 307. 

— II. II. 92. — p.l43.; IV. 1. ~ p. 187.; IX. 2. — p.48.; XI. 461. 

— p.ll. n. 17.); XI. 601. — p. 320. n. 4.); XIX. 350. — p. 297. n. 
16.); XIV. V. 172. .- diss. XX. §. 4.; XXIV. 168. — p. 15. — 
Odyss. II. 67. — p. 49. n. 1.); V. 194. — p. 65. ; VI. 98. — p. 109. 
n. 56. 

— Nicandr. Theriac. 382. — p. 205. n. 9. 
~ Oppian. Halieut. I. 236, — p. 294. n. 11. 

— Pind. Oiymp. VII. 56. — p. 88. n. 23. 

Sibyllin. Oracul. lib. III. v. 72. — p. 182. ; lib. XIV. (ed. Mai.) v. 97. 

— p. 291. n. 4. 

Solon. fragra. XXVIII. 26. — p. 169. 

Sophocl. Electr. 480. — p. 4. n. 3.); Philoct. 455. — diss. XX. §. 3. 

Trach. 693. — diss. XX. §. 3. 
Soran. c. 88. p. 206. — p. 68. 

Stobaei Flor. Tit. 83, 25. — p. 280. 85, 18. — p. 249. 
Suid, v. ayaivn. — Addend. ad p. 162. ; v. ttTialXeig — p. 112. ; v. 

fiyca — p. 7. n. 9.); v. ntipovqxiv — p. 203.; v. tifxfieiv — p. 

118. ; V. ano^Qi^avtss — p. 79. n. 12. 
Themist. Oratt. XXXIII. 366. - p. 275. 
Theocrit. IV. 59. — p. 114. ; XIV. 52. — p. 170. 
Theodos. 70, 40. — p. 68.; 72. — p. 120. 
Theognost. 11, 8. — p, 118, ; 13, 11. — p. 72. ; 137. — p. 42, n, 18,); 

138, — pp. 39. et 43. ; 140. — p. 72. ; 143. — p. 101. ; 144. — 

p. 121.; 144: ^ p. 125.; 147. — p. 30. n. 51.); II. 11, 18. — p. 

248. ; II. 24, 20. — p. 51. ; II. 149. — p. 143. 
Tryphon. de trop. — p. 319. 



Impr. typugr. Aitenburg. aul. 



Bei den Verlegern erschienen ausser diesem Werke unter 
andern : . ' .' 

Chr. A. I<o1>cck, Aglaopharaus , she de theologiae mysticae 
. Graecoriim caiisis libri III. Accedimt Poetarum Orphicorum 

riliquiae. 2 Vol. 8 maj. 10 Thlr. — 

Aliollonii Citiensis, Stephani, Palladii, Theophili, 

Meletii, Damascii, Joannis,aliorum Scholia in Hip- 

pocratem et Galenum e Cod. Mss. Vindob. Monac. Floren- 

tin. Medionalens. Escorialens. etc. primum graece ed. 

F. R. Dietz 2 Vol. 8 maj. 4 Thlr. 25 Sgr. 

Arriani, Nicomed., de expedit. Alexandri Libri VII. Recens. et 

annot. max, part. crit. tum aliorum selectis, tum suis in- 

struxit. J. E. Ellendt. 2 Vol. 8 maj. 4 Thlr 25 Sgr. 
V. BoWen, das alte Indien, mit besonderer Rticksicht aut' 

Aegypten 2 Thle. gr. 8. 4 Thlr. 10 Sgr. 

CiceroniSjM. T., Brutus sive de claris oratoribus liber. 

Recens., emendaYit, interpretatns est Friedr. EUend. 8 maj. 

2 Thlr. 7^ Sgr. 

— — De Oratore libri III. Recens., emendaTit, interpretatus est 

Friedr. Ellendt. 2 Vol. 8 maj. 6 Thlr. — 

id. liber ex recensione 0. M.Mtiller.8 maj. 1 Thlr. 10 Sgr. 

Druinann, W. , Geschichte Roms in seinem Uebergange von 
der republikanischen zur monarchischen Verfassung; oder 
Pompejus, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen. Nach 
Geschlechtern und mit genealogischen Tabellen. 6 Bande 
mit Registern. gr. 8. 20 Thlr. — 

Kllendt, Friedr.3 Lexicon Sophocleumadhibitis veterum in- 
terpretum explicationibus, grammaticorum notationibus, recen- 
tiorum doctorum commentariis compositum. 2 Vol. 8 maj. 

10 Thlr. 25 Sgr. 

Eielirs, K. de Aristarchi Studiis Homericis, ad praeparandum 
HomericorumCarminumtextumAristarcheuni.8maj.2ThIr.5Sgr. 

— — Quaestiones Epicae. 8 maj. 1 Thlr. 20 Sgr. 
Otfrid'8 Krist, das aelteste im 9. Jahrhundert verfasste hoch- 

deutsche Gedicht, nach drei gleichzeitigen zu Wien, Miin- 
chen und Heidelberg befindlichen Handschriften kritisch her- 
ausgegeben von E. G. Graff. gr. 4. 5 Thlr. 20 Sgr. 

Schul»ert,F- W., deRomanorum Aedilibus librilV. 8maj. 3ThIr. 

Struve, K. L. , iiber die lateinische Deklination und Conjuga- 
tion, eine grammatische Untersuchung. gr. 8. 1 Thlr. 25 Sgr. 

quaestiones de Dialecto Herodoti SpeciminallL 8 maj. 1 Thlr. 






■*" Wir bemerken hierbei noch zur Sicherheit der K^ufer: dass 
wir die Preise unseres Verlages nieraals herabsetzen. 



■z 






o 



JUM 4a I 191 o 



/■^ 



PLEASE DO NOT REMOVE 
CARDS OR SLIPS FROM THIS POCKET 

UNIVERSITY OF TORONTO LIBRARY 



PA Lobeck, Christiaji August 

337 Rhematikon 

16